Znalazłam genezę określenia “Kompromis aborcyjny”

> Jeszcze przed czerwcem 1989 roku w Sejmie IX kadencji „zgłoszony został przez kilkudziesięciu posłów projekt ustawy o ochronie prawnej dziecka poczętego, przygotowany przy wsparciu Kościoła katolickiego”72. Ustawa antyaborcyjna, którą wprowadzono w 1993 roku, ignorując ogromną falę sprzeciwu społecznego, była kluczowym ogniwem polityki Kościoła w sporze o kształt demokratycznego ustroju państwa. „Obrona życia polskich dzieci od chwili ich poczęcia urasta dzisiaj do podstawowego zadania w dziele odrodzenia naszej Ojczyzny. Wyrafinowanej propagandzie zabijania dzieci poczętych musimy dzisiaj bardziej zdecydowanie niż dotąd przeciwstawić ogólnonarodowe «Nie»!”73 – apelował Episkopat w grudniu 1989 roku. W ciągu następnych lat temat wielokrotnie wracał w wystąpieniach biskupów i Jana Pawła II74, wpisywany nieodmiennie w historyczny proces niepodległościowy75. Całkowity zakaz aborcji był postulowany jako świadectwo dekomunizacji i narodowej niezawisłości. Wbrew zaprzeczeniom hierarchów, dowodził Jarosław Gowin, **„w kręgach kościelnych wyraźnie dominowało nastawienie, które […] udzielało jednak poparcia postulatowi karania kobiet”; Kościół nigdy też nie wyraził zgody na legalizację aborcji w sytuacji zagrożenia życia i zdrowia matki 76 – co tłumaczy fakt, że z punktu widzenia Kościoła ustawa w zatwierdzonym kształcie była kompromisem.** Możliwym także dlatego, że – choć nie było jednomyślności w zakresie rozwiązań prawnych – dyskutanci wszystkich skrzydeł debaty parlamentarnej podkreślali, że są przeciwnikami aborcji, a uznanie kluczowej roli Kościoła w procesie transformacji ustrojowej było powszechne. „Gdybyśmy więc chcieli posłużyć się argumentacją używaną podczas debat o aborcji w Senacie do zidentyfikowania lewicy i prawicy w Polsce, musielibyśmy uznać, że głos w debatach zabierali niemal wyłącznie przedstawiciele prawicy i centrum”77 – pisała Małgorzata Fuszara. Warto w tym kontekście przypomnieć, że już w kwietniu 1990 roku II Krajowy Zjazd Delegatów NSZZ „Solidarność” przyjął uchwałę o „prawnej ochronie życia ludzkiego od momentu poczęcia”78, a powołana w 1989 roku przez Solidarność Komisja Kobiet została rozwiązana w maju 1991 roku dlatego, że – jak przypominały jej współorganizatorki, Małgorzata Tarasiewicz79 i Krystyna Politacha80 – wypowiadała się przeciwko ograniczaniu praw reprodukcyjnych.

Za: Marcin Kościelniak, Krucjata moralna Solidarność, teksty drugie 2018, nr 5, [DOI: 10.18318/td.2018.5.2](https://rcin.org.pl/Content/119729/WA248_148277_P-I-2524_koscielniak-krucjata_o.pdf), str. 41-42 (17-18 w pdf-ie).

(wyróżnienie moje)

Edit: Jeszcze dorzucę [screena z innej publikacji](https://i.imgur.com/zxgwLk8.png) który pokazuje że (1) aborcję zdelegalizowano przez zmianę kodeksu etyki lekarskiej, (2) zakaz aborcji embriopatologicznej już mieliśmy w okresie maj 1992 – styczeń 1993, (3) 30 lat temu karanie kobiet za aborcję było rozważane na poważnie w Sejmie, (4) wyrzucono milion podpisów za referendum. Oraz [2 kolejne strony](https://i.imgur.com/hRuK7C6.png) z opisem afer Chazana i (mniej znanej) Kapery oraz o roli samorządu lekarskiego.
[Cały PDF](http://cejsh.icm.edu.pl/cejsh/element/bwmeta1.element.hdl_11089_11015).