>Ο Μ. Γκορμπατσόφ αναλαμβάνει τη θέση του ΓΓ του ΚΚΣΕ το 1985 και η περίοδος που ακολουθεί αποτελεί ουσιαστικά την τυπική έναρξη της τελευταίας πράξης της αντεπανάστασης. Είναι μια περίοδος που ο οπορτουνισμός, που ως ρεύμα έχει κυριαρχήσει πλήρως στις γραμμές του ΚΚΣΕ, μετατρέπεται πλέον σε ανοιχτή αντεπαναστατική δύναμη ανατροπής του σοσιαλισμού.
>
>—
>
>Χρειάζεται να σημειώσουμε ότι όλες αυτές οι αντεπαναστατικές μεταρρυθμίσεις προωθούνταν στο όνομα της υπεράσπισης του σοσιαλισμού με ύπουλα συνθήματα, όπως «επανάσταση μέσα στην επανάσταση», «περισσότερη δημοκρατία», «περισσότερος σοσιαλισμός», γιατί ένα μεγάλο μέρος του λαού, που έβλεπε υπαρκτές αδυναμίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, ήθελε αλλαγές μέσα στον σοσιαλισμό.
>
>Ολα αυτά φυσικά δεν ήταν αποκλειστικό έργο του Γκορμπατσόφ, αλλά ενός ολόκληρου αντεπαναστατικού ρεύματος μέσα στο ίδιο το ΚΚΣΕ. Ομως ο Γκορμπατσόφ ηγήθηκε αυτής της αντεπαναστατικής επίθεσης τόσο στην εσωκομματική διαπάλη, στη σύγκρουση μέσα στο εργατικό κράτος, στην ιδεολογική διαπάλη, αλλά και στο άνοιγμα προς τον καπιταλισμό. Οι μετέπειτα διαφημίσεις της «Pizza Hut» και της «Luis Vuitton» είναι απλά το φυσικό επακόλουθο της πλήρους παράδοσης στον ταξικό αντίπαλο, που οδηγεί αντικειμενικά και στον εξευτελισμό.
>
>—
>
>Σε μια πορεία, με τις αποφάσεις που πάρθηκαν ιδιαίτερα μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ενισχύθηκε το ατομικό συμφέρον σε βάρος του κοινωνικού συμφέροντος, διευρύνθηκε η διαφορά εισοδήματος μεταξύ εργαζομένων και διευθυντικών στελεχών και δέχτηκε πλήγμα η κομμουνιστική συνείδηση, η στάση υπεράσπισης και προώθησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας. Εμφανίστηκε το λεγόμενο «σκιώδες κεφάλαιο» ως αποτέλεσμα όχι μόνο πλουτισμού από το επιχειρησιακό κέρδος, αλλά και της «μαύρης» αγοράς, εγκληματικών πράξεων σφετερισμού του κοινωνικού προϊόντος, που επιδίωκε τη νόμιμη λειτουργία του ως κεφάλαιο στην παραγωγή, δηλαδή την ιδιωτικοποίηση των μέσων παραγωγής και μίσθωσης ξένης εργασίας, την παλινόρθωση του καπιταλισμού.
>
>Πάνω σε αυτό το έδαφος λοιπόν η οπορτουνιστική στροφή που υπήρξε στο ΚΚΣΕ με κομβικό σημείο το 20ό Συνέδριο το 1956 μετατράπηκε σε ανοιχτή αντεπαναστατική δύναμη τη δεκαετία του 1980.
>
>—
>
>Ομως, 30 χρόνια μετά τις ανατροπές δεν έχουμε μόνο χιλιάδες αποδείξεις για το αποκρουστικό πρόσωπο του καπιταλισμού, αλλά και για διαρκώς εντεινόμενες αντιθέσεις του. Ο καπιταλισμός, που στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έμοιαζε σε πολλούς εργαζόμενους ως παντοδύναμος και αδιαφιλονίκητος κερδισμένος της κοινωνικής εξέλιξης, φέρει πλέον εμφανή τα σημάδια των εσωτερικών του αντιφάσεων. Δείχνει πια το πραγματικό του πρόσωπο, εκείνο ενός γερασμένου κόσμου, της ακρίβειας, των οικονομικών κρίσεων, των πολέμων και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που οι λαοί έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν.
Προσωπικά θεωρώ ότι ο Γκορμπατσόφ είχε καλές προθέσεις.Πιστεψε σε έναν κόσμο χωρίς συγκρούσεις και χωρίς ανταγωνισμούς υπερδυνάμεων.Το πρόβλημα είναι πως μόνο εκείνος το πίστεψε.Οι Αμερικάνοι έκαναν πως το πιστεύουν και αυτοί μέχρι να καταρευσει η ΕΣΣΔ.Μετα άρχισαν να το παίζουν διεθνείς χωροφύλακες.
Αυτό δεν ακυρώνει συνολικά το έργο του Γκορμπατσόφ που έκανε την χώρα του πιο ελεύθερη και προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις που ήταν αναγκαίες για την εποχή του.
Για να θυμίσουμε λίγο την πορεία των πραγμάτων, ήδη από το 1961 το ΚΚΣΕ έπαψε να θεωρεί το κράτος “δικτατορία του προλεταριάτου” αλλά αντίθετα “παλλαϊκό”, κράτος όλων των κοινωνικών στρωμάτων.
Αργότερα, το 1965 πραγματοποιείται κύμα μεταρρυθμίσεων στον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας (σχετικό εξώφυλο των times εδώ: [https://content.time.com/time/magazine/archive/covers/1965/1101650212_400.jpg](https://content.time.com/time/magazine/archive/covers/1965/1101650212_400.jpg) ), σε αντιδραστική κατεύθυνση, που φυσικά αναμενόμενα οδήγησε σε ελάττωση της ανάπτυξης και αργότερα πρακτικά σε οικονομική στασιμότητα.
Αυτή την κατάσταση, που την επιδίωξαν, σε συνδυασμό με το κλείσιμο του ματιού σε όσους με κάθε παράνομο μέσο άρχισαν να συγκεντρώνουν κεφάλαια (πχ Αμπράμοβιτς [https://web.archive.org/web/20110210112455/http://www.leadershipbiographies.com/109/biography-of-roman-abramovich/](https://web.archive.org/web/20110210112455/http://www.leadershipbiographies.com/109/biography-of-roman-abramovich/) ), εκμεταλλεύτηκαν στη συνέχεια για να ανατρέψουν το σοσιαλισμό.
Αυτά επειδή μπορεί κάποιος να μην έχει γνώση της ιστορίας και να νομίζει ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού ήταν ευθύγραμμη, ότι “απλά δε δούλεψε” και άλλους μύθους που καλλιεργούν οι καπιταλιστές για να κρατήσουν ζεστή την πισίνα τους.
Ήταν ο πρώτος που έδωσε ελευθερία τύπο και λόγου στην Ρωσία. Σίγουρα ήταν παραπάνω από άθλιος, αλλά μόνο που έκανε αυτό, εγώ τον παραδέχομαι.
Το ΚΚΕ επικρίνει όσους σέβονται τον Γκορμπατσόφ, αλλά παράλληλα θρηνεί για τον θάνατο ψυχοπαθών δικτατόρων όπως τού Κιμ Γιονγκ Ιλ, τού Μάο και τού [Στάλιν(!)](https://www.rizospastis.gr/story.do?id=4449789)
Δεν ξέρω and too afraid to ask
Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν ήταν βασικά οικονομική? Υπήρχε μεν ιδεολογική κρίση αλλά δεν είχε και ιδιαίτερη δυναμική.
Αν δεν υπήρχε ο Γκορμπατσόφ τα πράγματα δεν θα ήταν χειρότερα?
Δηλαδή αν τα άφηναν έτσι χωρίς να κάνουν κάτι, θα υπήρχε η Ρωσία σε 5-10 χρόνια ή θα ήταν ΗΠΑ #2?
7 comments
>Ο Μ. Γκορμπατσόφ αναλαμβάνει τη θέση του ΓΓ του ΚΚΣΕ το 1985 και η περίοδος που ακολουθεί αποτελεί ουσιαστικά την τυπική έναρξη της τελευταίας πράξης της αντεπανάστασης. Είναι μια περίοδος που ο οπορτουνισμός, που ως ρεύμα έχει κυριαρχήσει πλήρως στις γραμμές του ΚΚΣΕ, μετατρέπεται πλέον σε ανοιχτή αντεπαναστατική δύναμη ανατροπής του σοσιαλισμού.
>
>—
>
>Χρειάζεται να σημειώσουμε ότι όλες αυτές οι αντεπαναστατικές μεταρρυθμίσεις προωθούνταν στο όνομα της υπεράσπισης του σοσιαλισμού με ύπουλα συνθήματα, όπως «επανάσταση μέσα στην επανάσταση», «περισσότερη δημοκρατία», «περισσότερος σοσιαλισμός», γιατί ένα μεγάλο μέρος του λαού, που έβλεπε υπαρκτές αδυναμίες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση, ήθελε αλλαγές μέσα στον σοσιαλισμό.
>
>Ολα αυτά φυσικά δεν ήταν αποκλειστικό έργο του Γκορμπατσόφ, αλλά ενός ολόκληρου αντεπαναστατικού ρεύματος μέσα στο ίδιο το ΚΚΣΕ. Ομως ο Γκορμπατσόφ ηγήθηκε αυτής της αντεπαναστατικής επίθεσης τόσο στην εσωκομματική διαπάλη, στη σύγκρουση μέσα στο εργατικό κράτος, στην ιδεολογική διαπάλη, αλλά και στο άνοιγμα προς τον καπιταλισμό. Οι μετέπειτα διαφημίσεις της «Pizza Hut» και της «Luis Vuitton» είναι απλά το φυσικό επακόλουθο της πλήρους παράδοσης στον ταξικό αντίπαλο, που οδηγεί αντικειμενικά και στον εξευτελισμό.
>
>—
>
>Σε μια πορεία, με τις αποφάσεις που πάρθηκαν ιδιαίτερα μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ενισχύθηκε το ατομικό συμφέρον σε βάρος του κοινωνικού συμφέροντος, διευρύνθηκε η διαφορά εισοδήματος μεταξύ εργαζομένων και διευθυντικών στελεχών και δέχτηκε πλήγμα η κομμουνιστική συνείδηση, η στάση υπεράσπισης και προώθησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας. Εμφανίστηκε το λεγόμενο «σκιώδες κεφάλαιο» ως αποτέλεσμα όχι μόνο πλουτισμού από το επιχειρησιακό κέρδος, αλλά και της «μαύρης» αγοράς, εγκληματικών πράξεων σφετερισμού του κοινωνικού προϊόντος, που επιδίωκε τη νόμιμη λειτουργία του ως κεφάλαιο στην παραγωγή, δηλαδή την ιδιωτικοποίηση των μέσων παραγωγής και μίσθωσης ξένης εργασίας, την παλινόρθωση του καπιταλισμού.
>
>Πάνω σε αυτό το έδαφος λοιπόν η οπορτουνιστική στροφή που υπήρξε στο ΚΚΣΕ με κομβικό σημείο το 20ό Συνέδριο το 1956 μετατράπηκε σε ανοιχτή αντεπαναστατική δύναμη τη δεκαετία του 1980.
>
>—
>
>Ομως, 30 χρόνια μετά τις ανατροπές δεν έχουμε μόνο χιλιάδες αποδείξεις για το αποκρουστικό πρόσωπο του καπιταλισμού, αλλά και για διαρκώς εντεινόμενες αντιθέσεις του. Ο καπιταλισμός, που στις αρχές της δεκαετίας του 1990 έμοιαζε σε πολλούς εργαζόμενους ως παντοδύναμος και αδιαφιλονίκητος κερδισμένος της κοινωνικής εξέλιξης, φέρει πλέον εμφανή τα σημάδια των εσωτερικών του αντιφάσεων. Δείχνει πια το πραγματικό του πρόσωπο, εκείνο ενός γερασμένου κόσμου, της ακρίβειας, των οικονομικών κρίσεων, των πολέμων και των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, που οι λαοί έχουν τη δύναμη να ανατρέψουν.
Προσωπικά θεωρώ ότι ο Γκορμπατσόφ είχε καλές προθέσεις.Πιστεψε σε έναν κόσμο χωρίς συγκρούσεις και χωρίς ανταγωνισμούς υπερδυνάμεων.Το πρόβλημα είναι πως μόνο εκείνος το πίστεψε.Οι Αμερικάνοι έκαναν πως το πιστεύουν και αυτοί μέχρι να καταρευσει η ΕΣΣΔ.Μετα άρχισαν να το παίζουν διεθνείς χωροφύλακες.
Αυτό δεν ακυρώνει συνολικά το έργο του Γκορμπατσόφ που έκανε την χώρα του πιο ελεύθερη και προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις που ήταν αναγκαίες για την εποχή του.
Για να θυμίσουμε λίγο την πορεία των πραγμάτων, ήδη από το 1961 το ΚΚΣΕ έπαψε να θεωρεί το κράτος “δικτατορία του προλεταριάτου” αλλά αντίθετα “παλλαϊκό”, κράτος όλων των κοινωνικών στρωμάτων.
Με βάση αυτή την πολιτική πχ πραγματοποιήθηκαν τεράστιες αυξήσεις στην τιμή βασικών αγαθών ([https://www.washingtonpost.com/archive/lifestyle/1990/12/18/massacre-in-workers-paradise/b0da3023-bba2-4512-ae0d-a2d72acf3d35/](https://www.washingtonpost.com/archive/lifestyle/1990/12/18/massacre-in-workers-paradise/b0da3023-bba2-4512-ae0d-a2d72acf3d35/) ) που σαν στόχο είχαν να βελτιώσουν την οικονομική θέση όσων ασχολούνταν με την συνεταιριστική-ιδιωτική παραγωγή απέναντι στους εργάτες.
Αργότερα, το 1965 πραγματοποιείται κύμα μεταρρυθμίσεων στον τρόπο οργάνωσης της οικονομίας (σχετικό εξώφυλο των times εδώ: [https://content.time.com/time/magazine/archive/covers/1965/1101650212_400.jpg](https://content.time.com/time/magazine/archive/covers/1965/1101650212_400.jpg) ), σε αντιδραστική κατεύθυνση, που φυσικά αναμενόμενα οδήγησε σε ελάττωση της ανάπτυξης και αργότερα πρακτικά σε οικονομική στασιμότητα.
Αυτή την κατάσταση, που την επιδίωξαν, σε συνδυασμό με το κλείσιμο του ματιού σε όσους με κάθε παράνομο μέσο άρχισαν να συγκεντρώνουν κεφάλαια (πχ Αμπράμοβιτς [https://web.archive.org/web/20110210112455/http://www.leadershipbiographies.com/109/biography-of-roman-abramovich/](https://web.archive.org/web/20110210112455/http://www.leadershipbiographies.com/109/biography-of-roman-abramovich/) ), εκμεταλλεύτηκαν στη συνέχεια για να ανατρέψουν το σοσιαλισμό.
Αυτά επειδή μπορεί κάποιος να μην έχει γνώση της ιστορίας και να νομίζει ότι η οικοδόμηση του σοσιαλισμού ήταν ευθύγραμμη, ότι “απλά δε δούλεψε” και άλλους μύθους που καλλιεργούν οι καπιταλιστές για να κρατήσουν ζεστή την πισίνα τους.
Ήταν ο πρώτος που έδωσε ελευθερία τύπο και λόγου στην Ρωσία. Σίγουρα ήταν παραπάνω από άθλιος, αλλά μόνο που έκανε αυτό, εγώ τον παραδέχομαι.
Το ΚΚΕ επικρίνει όσους σέβονται τον Γκορμπατσόφ, αλλά παράλληλα θρηνεί για τον θάνατο ψυχοπαθών δικτατόρων όπως τού Κιμ Γιονγκ Ιλ, τού Μάο και τού [Στάλιν(!)](https://www.rizospastis.gr/story.do?id=4449789)
Δεν ξέρω and too afraid to ask
Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν ήταν βασικά οικονομική? Υπήρχε μεν ιδεολογική κρίση αλλά δεν είχε και ιδιαίτερη δυναμική.
Αν δεν υπήρχε ο Γκορμπατσόφ τα πράγματα δεν θα ήταν χειρότερα?
Δηλαδή αν τα άφηναν έτσι χωρίς να κάνουν κάτι, θα υπήρχε η Ρωσία σε 5-10 χρόνια ή θα ήταν ΗΠΑ #2?
Rent free forever.