>Η 6η Σεπτεμβρίου είναι η 249η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και 250ή σε δίσεκτα έτη. Είναι η ημέρα, το 1955, που μέσα σε λίγες ώρες αποδεκατίστηκε ο ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, μετά από οργανωμένη επίθεση τουρκικού όχλου.
>Η 6η Σεπτεμβρίου 1955 ξημέρωσε για τους περίπου 100.000 Έλληνες της Κωνσταντινούπολης σε μια ατμόσφαιρα γενικής ανησυχίας, όμως κανείς δεν μπορούσε να περιμένει τα όσα ακολούθησαν.
>Οι κάθε μορφής διώξεις αλλοθρήσκων και κυρίως Χριστιανών δεν ήταν βέβαια κάτι πρωτοφανές στην Τουρκία, αντιθέτως ήταν μάλλον συνηθισμένη πρακτική μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την επικράτηση των Νεοτούρκων.
>Παρόλα αυτά, η έκταση του πογκρόμ που εξαπολύθηκε κατά των Ελλήνων της Πόλης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955 είχε έναν απόλυτο χαρακτήρα, όπως απόλυτο ήταν και το αποτέλεσμά της: Ο ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης κυριολεκτικά αποδεκατίστηκε και μετά το διήμερο όργιο βίας και πλιάτσικου η ελληνική κοινότητα συρρικνώθηκε δραματικά και σήμερα αριθμεί περίπου 2.000 ανθρώπους.
Να μας σχολιάσουν αυτοί που έλεγαν ότι ο Ερντογάν δε δαγκώνει να μας μυρίσει θέλει μόνο στο ποστ που έλεγε ότι θα μας πάρει τα νησιά νύχτα.
Συγκλονιστικό τραγούδι για τα γεγονότα σε αφήγηση Γιάννη Φέρτη και ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα (β’ φωνή ο συνθέτης της μουσικής Απόστολος Καλδάρας), σε στίχους του κορυφαίου Πυθαγόρα:
>Σαν ήμουνα παιδί κι εγώ
φτερούγισα απ’ την κούνια
όμως μαχαίρια έβλεπα
στης Πόλης τα καντούνια
>
>Κυνηγημένος μιαν αυγή
ετράβηξα τους δρόμους
φωτιά στα πόδια μου η γη
κι η μοναξιά στους ώμους
>
>Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω
και μια πέτρα για να ξαποστάσω
τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω
απ’ όσα πέρασα
Γνωστές κότες λειράτες οι Τούρκοι, βρήκαν και έκαναν απέναντι σε μια Ελλάδα ακόμα μισοδιαλυμένη από δέκα χρόνια πόλεμο.
5 comments
>Η 6η Σεπτεμβρίου είναι η 249η ημέρα του έτους κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο και 250ή σε δίσεκτα έτη. Είναι η ημέρα, το 1955, που μέσα σε λίγες ώρες αποδεκατίστηκε ο ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, μετά από οργανωμένη επίθεση τουρκικού όχλου.
>Η 6η Σεπτεμβρίου 1955 ξημέρωσε για τους περίπου 100.000 Έλληνες της Κωνσταντινούπολης σε μια ατμόσφαιρα γενικής ανησυχίας, όμως κανείς δεν μπορούσε να περιμένει τα όσα ακολούθησαν.
>Οι κάθε μορφής διώξεις αλλοθρήσκων και κυρίως Χριστιανών δεν ήταν βέβαια κάτι πρωτοφανές στην Τουρκία, αντιθέτως ήταν μάλλον συνηθισμένη πρακτική μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την επικράτηση των Νεοτούρκων.
>Παρόλα αυτά, η έκταση του πογκρόμ που εξαπολύθηκε κατά των Ελλήνων της Πόλης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955 είχε έναν απόλυτο χαρακτήρα, όπως απόλυτο ήταν και το αποτέλεσμά της: Ο ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης κυριολεκτικά αποδεκατίστηκε και μετά το διήμερο όργιο βίας και πλιάτσικου η ελληνική κοινότητα συρρικνώθηκε δραματικά και σήμερα αριθμεί περίπου 2.000 ανθρώπους.
Να μας σχολιάσουν αυτοί που έλεγαν ότι ο Ερντογάν δε δαγκώνει να μας μυρίσει θέλει μόνο στο ποστ που έλεγε ότι θα μας πάρει τα νησιά νύχτα.
[https://www.youtube.com/watch?v=qy5dBCdclJo](https://www.youtube.com/watch?v=qy5dBCdclJo)
Συγκλονιστικό τραγούδι για τα γεγονότα σε αφήγηση Γιάννη Φέρτη και ερμηνεία του Γιώργου Νταλάρα (β’ φωνή ο συνθέτης της μουσικής Απόστολος Καλδάρας), σε στίχους του κορυφαίου Πυθαγόρα:
>Σαν ήμουνα παιδί κι εγώ
φτερούγισα απ’ την κούνια
όμως μαχαίρια έβλεπα
στης Πόλης τα καντούνια
>
>Κυνηγημένος μιαν αυγή
ετράβηξα τους δρόμους
φωτιά στα πόδια μου η γη
κι η μοναξιά στους ώμους
>
>Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω
και μια πέτρα για να ξαποστάσω
τι να θυμηθώ τι να ξεχάσω
απ’ όσα πέρασα
Γνωστές κότες λειράτες οι Τούρκοι, βρήκαν και έκαναν απέναντι σε μια Ελλάδα ακόμα μισοδιαλυμένη από δέκα χρόνια πόλεμο.
Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα’ναι