Dat had ik je een jaar geleden ook wel kunnen vertellen ja.
*Goh*
Goed dat er aandacht aan word besteed verder
>Daarbij zijn jongeren volgens de ombudsman te afhankelijk van de overheid. Door ingewikkelde toeslagen wordt het eerder afgeraden dan gestimuleerd om een bijbaan te nemen. Werken loont dus niet of nauwelijks.
Ja, zo werkt het in Nederland. Je haalt nooit het beste uit mensen als je het als overheid moeilijk maakt om vooruit te komen en het makkelijk maakt om niks te doen. Dit geldt trouwens ook voor kinderen in het onderwijs en op nog veel meer plekken inde samenleving.
**Wetgever be like**: A tenzij B in schrikkeljaren, maar niet als geboren in de randstad, in dat geval dus wel A, tenzij de afgelopen 10 jaar woonachtig geweest in de randstad, mits familie woonachtig buiten de randstad zoals beschreven in andere wet, want dan B met uitzondering van de uitzonderingen
**Burger be like**: volgens mij heb ik recht op A
**Overheid be like**: onze vele gespecialiseerde juristen zeggen B
Jep, ik was heel trots dat ik het voor elkaar heb gekregen om voor 24 uur per week te kunnen werken. Wat best wel lastig is met mijn autisme en hEDS.
Ik vind het erg fijn vind voor routine, sociale contacten en het gevoel mee te doen aan de maatschappij.
Het was eerst een drama om te kunnen werken, gedoe met jobcoaches, UWV die letterlijk gehele boekwerken en andere eisen steeds heeft, en niet passende reïntegratie projecten.
Maar uiteindelijk was het zelf gelukt om een programmeer opleiding te doen, thuis en ik werk nu een jaar bij een bedrijf die me ook goed ondersteunt.
Probleem is nu echter dat ik meer moeite heb met rondkomen omdat ik niet eens 100 euro boven bepaalde toeslagen grenzen zit. Laatst heb ik met mijn jobcoach de mogelijkheden besproken en we zijn tot de conclusie gekomen dat het beter is om weer minder te werken. Zelfs stoppen met werken zou financieel voordeliger zijn, maar ik wil het echt niet kwijtraken.
Het systeem is echt heel scheef en ik heb het idee dat je als iemand met een beperking inderdaad teruggeduwd word uit de maatschappij.
Elk jaar is er weer een artikel over en elk jaar gebeurt er niks.
Ik denk dat er heel veel mensen in Nederland zijn die niet krijgen waar ze recht op hebben omdat de kennis hoe ze met de overheid om moeten gaan ontbreekt.
Ik ben als beperkte jongere gehinderd door de overheid. Maar dat is nu voorbij! Ik ben namelijk geen jongere meer.
Uit ervaring weet ik dat door blijven zeuren praktisch het enige is wat werkt, helaas. En daar moet je dan net de energie/wilskracht voor hebben.
En dan heb je het over mensen die moeite hebben met dingen lezen / onthouden, die dan door kilometers papier heen moeten en die afspraken moeten maken (door te bellen! Aaaaaaah!) en dan ergens op tijd heen moeten oid. Laat dat nou net hetgene zijn wat mensen zoals ik niet kunnen.
Ik vind het in ieder geval wel goed dat de overheid jongeren met een beperking gelijk behandelt als de rest…
Herkenbaar dit. Ik ben zelf door verschillende beperkingen in het bijstandssysteem terecht gekomen. De bedoeling dat ik daar kort in zou blijven terwijl ik een werktraject zou volgen om mijn afstand tot de arbeidsmarkt te verkleinen.
Inmiddels zijn we 2, 3 jaar verder. En die afstand is alleen maar groter geworden. Telkens als ik tegen problem aan liep naar werkcoaches die er eigenlijk al niets van begrepen. “Ja maar je kan het toch blijven proberen?”
Nou dat proberen heb ik gedaan. Steeds opnieuw. Ik wil wel, maar ik kan niet. Maar dat ging er maar niet in. Ze hebben mij zelfs op gegeven moment de uit de bijstand gegooid omdat ik mij niet zou houden aan de afspraken, terwijl ik keer op keer had aangeven dat ik het niet trok. Waardoor ik weer door die hele sleur moest om het aan te vragen.
Niemand bij de gemeente, niemand in het leerwerktraject die het ook maar enigzins begreep. En ondertussen ik lekker elke maand in geldnood verkeren omdat er ubehaubt niet normaal te leven valt van de bijstand.
Ik ging zeer positief en vol met energie het hele traject in. Drie jaar later zit ik nu thuis. Op. Het is een teringbende. Energie heb ik niet meer. Ik krijg niets meer gedaan. 10 minuten boodschappen is al te veel. En die energie komt ook niet meer terug, hoeveel rust ik ook pak. Ondertussen zit ik in een traject bij de ggz. Omdat ik er op gegeven moment liever een einde aan wilde maken dan nog door te gaan.
Alle instanties (UWV, uitkeringsinstantie, leerwerktraject bedrijf) zeggen maar wat. Ze gokken maar wat. Het zijn mooie ideën die totaal geen voet in de werkelijkheid hebben. Maar geven zichzelf en elkaar vooral schouderklopjes. “Zo. Dat hebben we goed voor elkaar.” Maar ondertussen spelen ze met mensenlevens.
Helaas heb ik iemand gekend met dezelfde soort problematiek, die heeft helaas opgegeven. gefeliciteerd, ze hebben toch het doel bereikt: Weer een hulpzoekende minder in de arbeidsmarkt.
Veel van deze problemen zijn begonnen met de participatiewet. Alhoewel sommigen ervoor ook al speelden. Ik ben niet gelovig, maar hoop speciaal voor degenen die dit hebben bedacht dat de hel bestaat.
Paspoort verscheuren en aanmelden bij ter Apel. In ieder geval je zorgkosten gedekt en wekelijks wat leefgeld. Betere deal dan sommige beperkten hier hebben.
12 comments
Dat had ik je een jaar geleden ook wel kunnen vertellen ja.
*Goh*
Goed dat er aandacht aan word besteed verder
>Daarbij zijn jongeren volgens de ombudsman te afhankelijk van de overheid. Door ingewikkelde toeslagen wordt het eerder afgeraden dan gestimuleerd om een bijbaan te nemen. Werken loont dus niet of nauwelijks.
Ja, zo werkt het in Nederland. Je haalt nooit het beste uit mensen als je het als overheid moeilijk maakt om vooruit te komen en het makkelijk maakt om niks te doen. Dit geldt trouwens ook voor kinderen in het onderwijs en op nog veel meer plekken inde samenleving.
**Wetgever be like**: A tenzij B in schrikkeljaren, maar niet als geboren in de randstad, in dat geval dus wel A, tenzij de afgelopen 10 jaar woonachtig geweest in de randstad, mits familie woonachtig buiten de randstad zoals beschreven in andere wet, want dan B met uitzondering van de uitzonderingen
**Burger be like**: volgens mij heb ik recht op A
**Overheid be like**: onze vele gespecialiseerde juristen zeggen B
Jep, ik was heel trots dat ik het voor elkaar heb gekregen om voor 24 uur per week te kunnen werken. Wat best wel lastig is met mijn autisme en hEDS.
Ik vind het erg fijn vind voor routine, sociale contacten en het gevoel mee te doen aan de maatschappij.
Het was eerst een drama om te kunnen werken, gedoe met jobcoaches, UWV die letterlijk gehele boekwerken en andere eisen steeds heeft, en niet passende reïntegratie projecten.
Maar uiteindelijk was het zelf gelukt om een programmeer opleiding te doen, thuis en ik werk nu een jaar bij een bedrijf die me ook goed ondersteunt.
Probleem is nu echter dat ik meer moeite heb met rondkomen omdat ik niet eens 100 euro boven bepaalde toeslagen grenzen zit. Laatst heb ik met mijn jobcoach de mogelijkheden besproken en we zijn tot de conclusie gekomen dat het beter is om weer minder te werken. Zelfs stoppen met werken zou financieel voordeliger zijn, maar ik wil het echt niet kwijtraken.
Het systeem is echt heel scheef en ik heb het idee dat je als iemand met een beperking inderdaad teruggeduwd word uit de maatschappij.
Elk jaar is er weer een artikel over en elk jaar gebeurt er niks.
Ik denk dat er heel veel mensen in Nederland zijn die niet krijgen waar ze recht op hebben omdat de kennis hoe ze met de overheid om moeten gaan ontbreekt.
Ik ben als beperkte jongere gehinderd door de overheid. Maar dat is nu voorbij! Ik ben namelijk geen jongere meer.
Uit ervaring weet ik dat door blijven zeuren praktisch het enige is wat werkt, helaas. En daar moet je dan net de energie/wilskracht voor hebben.
En dan heb je het over mensen die moeite hebben met dingen lezen / onthouden, die dan door kilometers papier heen moeten en die afspraken moeten maken (door te bellen! Aaaaaaah!) en dan ergens op tijd heen moeten oid. Laat dat nou net hetgene zijn wat mensen zoals ik niet kunnen.
Ik vind het in ieder geval wel goed dat de overheid jongeren met een beperking gelijk behandelt als de rest…
Herkenbaar dit. Ik ben zelf door verschillende beperkingen in het bijstandssysteem terecht gekomen. De bedoeling dat ik daar kort in zou blijven terwijl ik een werktraject zou volgen om mijn afstand tot de arbeidsmarkt te verkleinen.
Inmiddels zijn we 2, 3 jaar verder. En die afstand is alleen maar groter geworden. Telkens als ik tegen problem aan liep naar werkcoaches die er eigenlijk al niets van begrepen. “Ja maar je kan het toch blijven proberen?”
Nou dat proberen heb ik gedaan. Steeds opnieuw. Ik wil wel, maar ik kan niet. Maar dat ging er maar niet in. Ze hebben mij zelfs op gegeven moment de uit de bijstand gegooid omdat ik mij niet zou houden aan de afspraken, terwijl ik keer op keer had aangeven dat ik het niet trok. Waardoor ik weer door die hele sleur moest om het aan te vragen.
Niemand bij de gemeente, niemand in het leerwerktraject die het ook maar enigzins begreep. En ondertussen ik lekker elke maand in geldnood verkeren omdat er ubehaubt niet normaal te leven valt van de bijstand.
Ik ging zeer positief en vol met energie het hele traject in. Drie jaar later zit ik nu thuis. Op. Het is een teringbende. Energie heb ik niet meer. Ik krijg niets meer gedaan. 10 minuten boodschappen is al te veel. En die energie komt ook niet meer terug, hoeveel rust ik ook pak. Ondertussen zit ik in een traject bij de ggz. Omdat ik er op gegeven moment liever een einde aan wilde maken dan nog door te gaan.
Alle instanties (UWV, uitkeringsinstantie, leerwerktraject bedrijf) zeggen maar wat. Ze gokken maar wat. Het zijn mooie ideën die totaal geen voet in de werkelijkheid hebben. Maar geven zichzelf en elkaar vooral schouderklopjes. “Zo. Dat hebben we goed voor elkaar.” Maar ondertussen spelen ze met mensenlevens.
Helaas heb ik iemand gekend met dezelfde soort problematiek, die heeft helaas opgegeven. gefeliciteerd, ze hebben toch het doel bereikt: Weer een hulpzoekende minder in de arbeidsmarkt.
Veel van deze problemen zijn begonnen met de participatiewet. Alhoewel sommigen ervoor ook al speelden. Ik ben niet gelovig, maar hoop speciaal voor degenen die dit hebben bedacht dat de hel bestaat.
Paspoort verscheuren en aanmelden bij ter Apel. In ieder geval je zorgkosten gedekt en wekelijks wat leefgeld. Betere deal dan sommige beperkten hier hebben.