Ik hoor het om me heen ontzettend veel, mensen die niet alleen gestrest zijn door het werk – zoals eigenlijk gewoon ‘hoort’, maar mensen die er echt doorheen zitten, die er echt *last* van hebben. Mensen op de werkvloer ervaren super veel werkdruk, worden met bezuinigingen bekogeld waardoor de werkdruk verder stijgt, en het werkplezier vermindert. De pensioenleeftijd loopt voor je weg, secundaire arbeidsvoorwaarden worden links en rechts wegbezuinigd, en dan heb je tot slot nog het eindeloze gerommel vanuit management. Wéér een reorganisatie, wéér een veranderingstraject.
Mijn vader werkt al zo’n 45 jaar bij de overheid. Vroeger was het ambtenarenstereotype wel een beetje waar; niet te veel drukte, meer dan genoeg koffie, en gewoon lekker je werk doen. Met 40 dienstjaren kon je er uit in de VUT, meer dan genoeg vakantiedagen, regelmatig een feestje op kosten van de baas, etc etc. De VUT is weg, vakantiedagen zijn teruggeschroefd naar absolute minimum volgens de CAO, de feestjes zijn nagenoeg weg, het kerstpakket mag minder kosten dan in 2001, ondanks inflatie, en tegelijkertijd is alles veel drukker geworden. Ik vind het alles behalve onbegrijpelijk dat hij niet meer gemotiveerd is.
Ik ben wel benieuwd of de coronasituatie de situatie versterkt. Via mijn omgeving en van mezelf weet ik dat de lockdowns bij veel mensen mentale problemen hebben veroorzaakt. Zelf heb ik blijkbaar altijd al last gehad van angsten (ik heb autisme, ben in 2005 gediagnosticeerd en in dossiers uit die tijd staat al dat ik irreële angsten heb). Tot aan de coronaperiode heb ik geen last van mijn angsten gehad.
Tijdens de lockdowns begonnen mijn problemen weer op te spelen en zakte ik steeds verder weg in mijn mentale problematiek. Ik piekerde over van alles; als ik tegen mijn werkgever zei “Tot morgen, ik ga” en ik zag hem op dat moment de tijd checken, dan begon het gepieker al “Hij zou me wel een slechte werknemer vinden, omdat ik nu al naar huis ga”. Hier kan ik dan het hele restant van de dag mee bezig zijn, ook al zegt de werkgever dat het goed is als ik op dat moment ga. (Wat als hij liegt?).
Deze stress neem ik ook mee naar mijn werk. Ik maak me druk om de kleinste dingen en ben bang dat ik het niet goed genoeg doe. Ook al zeggen alle leidinggevenden dat ik het perfect doe, dan nog is dat onvoldoende om de angst/het gepieker te remmen of te voorkomen. Ik heb inmiddels hulp van een psycholoog en dat laat al zien hoe ver ik ben afgegleden; jarenlang ging alles goed en nu ineens is mijn zorg opgeschaald en dit zal nog verder opschalen. De psycho denkt dat ik nu onvoldoende geholpen wordt.
Los van mijn situatie durf ik wel aan te nemen dat dit voor meer mensen geldt. De mentale problemen die ontstaan zijn neem je wel mee naar de werkvloer. Voorheen zou je grens hoger liggen, door mentale baggage ligt deze nu waarschijnlijk lager en worden bepaalde aspecten van werk al snel te veel.
Het jammere is dat er zo’n taboe op deze problemen zit. Het liefst ben ik open over mentale problemen richting werkgevers. Mijn angsten remmen mijn presteren op de werkvloer niet zozeer, maar verpesten wel een beetje mijn vrije tijd. Door open te zjjn, kan ik aan de werkgever aangeven hoe ik benaderd kan worden waardoor ik waarschijnlijk beter ga presteren en meer (zorgeloos) kan genieten van mjj vrine tijd. [Helaas werkt het juist averechts](https://www.destentor.nl/werk/mentale-problemen-meeste-leidinggevenden-nemen-je-waarschijnlijk-niet-aan~afb1cb7e/); op het moment dat je je problemen meldt heb je minder kans op een baan of schrik je de huidige werkgever af. Zoveel mensen zitten in de problemen, maar weinig die er open over zijn en ik denk dat werkgevers dit in stand houden.
Hoe kan het toch dat de loonslaven het niet meer leuk vinden om uitgebuit te worden zodat ze er jaarlijks op achteruit kunnen gaan terwijl het land langzaam afzakt in een put en de planeet kapot gaat.
IEDEREEN MOET MEER UREN WERKEN, DE ECONOMIE GAAT BRRRRRR.
lmao.
Minder uren werken helpt enorm.
Wat ik nu persoonlijk zie, ook bij mijzelf is dat er denk ik teveel van mensen gevraagd wordt. Je moet 40 uur werken, relatie onderhouden, ook nog eens bijscholen, misschien een gezin onderhouden en vergeet alle crissesen niet die er spelen: klimaat, stikstof, oorlog, torenhoge inflatie en de onzekerheid rond corona.
Joh, je meent het we zijn van de lockdown direct aan het afglijden naar een derde wereld land. Mensen komen met een baan amper rond, ik bedoel als ik zie wat voor stress de energie rekening veroorzaakt bij mensen. En wat voor toekomst heeft de jeugd nou? Die moeten gaan voor een baan/studie dat goed verdient anders kun je nooit op jezelf wonen.
Kijk ook naar hoe alles gaat. Ben zelf 25, opgegroeid met de opkomst van social media. Hieruit wordt van alle kanten aan je getrokken, is niks meer goed genoeg wat je doet, hoe je eruit ziet, wat je bereikt en ga zo maar door.
Ben je klaar op middelbare, wordt studiefinanciering voor je neus weggehaald. Ben je vervolgens door die shit heen, schieten de huur- en koopprijzen omhoog. Benzineprijzen schieten door het dak, inflatie pakt de raket naar Mars en gigantisch aantal banen tekort wat de werkdruk opschroeft.
Heb je eindelijk een woning, begint de hele situatie rondom Ukraine, gas/elektriciteit vliegt de lucht in en ga zo maar door. Je kent het verhaaltje nu inmiddels wel.
Lijkt wel alsof mijn generatie in een sneeuwbal de mount everest afrolt… Ben benieuwd, heeft de oudere generatie(onze ouders) dit soort dingen ook ervaart op de schaal van nu?
Wie houdt dit vol zonder mentaal helemaal gestoord te worden?
Leven is tegenwoordig gewoon erg stressvol. Er is veel onzekerheid over de toekomst, de koopkracht van de gemiddelde persoon gaat enorm achteruit, er wordt steeds meer van werknemers gevraagd voor hetzelfde loon, we worden gevraagd minder te consumeren, op vakantie gaan wordt steeds moeilijker, er is oorlog in Europa, een wereldwijde pandemie etc.
Voor de mensen in de comments die het gevoel hebben dat de wereld naar de shit gaat, lees: Mark Manson: Alles is f*cked, een boek over hoop (Everything is f*cked, a book about hope).
Gaat er in de essentie om dat wij als mensen het ‘te goed’ hebben, doordat alle externe factoren (voedsel, onderdak, ziektebestrijding, welvaart) tot een bepaalde mate zo goed hebben geregeld en daarom onze problemen dan intern betrekken (wat voor waarde heeft mijn leven eigenlijk?, voor wie loop ik hier nu eigenlijk rond?). Of we gaan problemen zoeken in triviale dingen die er ‘minder’ toe doen, en daar een gigantisch! Probleem van maken:
– tegen de ober een flinke scene maken omdat je niet meteen een soeplepel bij je bord kreeg
– een flink protest maken omdat ook witte of regenboogpieten NIET kunnen en het hele concept pieten/knechten moet worden gestopt
– microaggressie op scholen
– een hele ophef maken over iets/iemand die [voeg hier je datum in heden of soms (verre) verleden in] op facebook/insta/twitter/reddit heeft gezegd
– de aggressie op social media van ping pong reacties
Kortom: als je het boek leest (en ik geloof wel dat er daadwerkelijk goede research in is gedaan, bevat veel referenties) zitten we zo in elkaar dat we altijd problemen zoeken. Zijn ze niet extern? (Oorlog, droogte, criminaliteit, armoede), dan gaan we ze intern zoeken (angsten, stress, zoektocht naar perfectie, zelf-hulp, zelf-transformatie)
Ik denk dat burnouts en er doorheen zitten minder te maken hebben met de hoeveelheid uren die we werken. Laten we eerlijk wezen, in NL werken is qua uren en vrije dagen nog relatief oké vergeleken met veel andere landen. Als ik met Amerikaanse vrienden praat ben ik in ieder geval altijd blij dat ik in een noord Europees land woon.
Maar het gaat denk ik vooral om de persoonlijke ervaring van stress en de eigen stresstolerantie. Die is bij iedereen anders. Je hebt mensen die 30u werken en na een jaar thuis zitten met een burnout, en mensen die jaar na jaar 50-60+ uur werken (bijv. Chirurgen) en nog steeds met plezier opstaan iedere dag.
Het lijkt me dan ook goed om bij jezelf een aantal dingen na te gaan; of je sociale leven in orde is (vrienden, familie), of je gezond genoeg eet en beweegt, of je slaapritme goed is, en of je werk wel bij je past. Als onderdeel van die vraag ook hoe je omgaat met (prestatie)druk en waar je grens ligt.
We komen daarnaast ook net uit een pandemie en ik kan daar ook van zeggen dat het echt een negatief effect had op mijn mentale gezondheid. Ik kan me voorstellen dat sommigen daar schade aan hebben opgelopen die nu naar boven komt.
Ik heb ook wel weken met stress op het werk, alleen blijft het bij mij daarbij.
Het probleem is bij veel mensen dat ze ook thuis weer in de stress komen. Ik heb schijt aan social media, ik zet mijn telefoon rond 20.00 uit en die gaat de dag erop om mwa 10.00 a 11.00 pas aan. Ik heb maar af en toe een afspraak in het weekend, niet hele weekenden vol gepropt, ik ben sociaal, maar ben redelijk op mezelf. Als ik geen zin heb om met iemand af te spreken zeg ik dat gewoon.
Neem eens wat tijd voor jezelf, doe eens een weekend lekker rustig aan. Neem de avonden na het werk tijd voor jezelf. Als je dat niet kan omdat je kinderen hebt of wat voor verplichtingen dan ook is dat toch echt je eigen schuld.
Stress doordat je altijd maar dingen moet komt door je eigen gedrag. Stress door geldzaken of ziekte etc. Daar heb ik het hier niet over, laat dat duidelijk zijn.
Ja, gek he.
Ik voel deze! Heb een goed betaalde baan maar heb gewoon echt 0 plezier en 0 motivatie om ook maar iets te doen.
Het is niet alsof ik niet productief wil zijn, maar ik krijg gewoon bijna niets gedaan. Over de laatste week misschien 4 uurtjes aan werk afgekregen met moeite, zit achter het scherm maar er komt weinig uit mijn vingers.
Weet niet helemaal wat te doen, woon op mezelf dus met mijn spaargeld red ik het misschien een half jaar voor ik mijn huis kwijt ben (huur). Overweeg een andere baan te zoeken maar nu is de eerste maand bij een nieuwe werkgever juist ook heel stressvol, weet niet of dat juist de druppel zou worden of mijn redding.
Afgelopen half jaar nul keer ziek gemeld imdat ik fysiek slecht voelde. Wel 4x ziek gemeld omdat ik er mentaal doorheen zat.
Socialisme wanneer?
Nederland is altijd al kwetsbaar geweest voor het te ver pushen van Neoliberale deregulatie. We hebben van oudsher veel sociaal democratisch beleid gevoerd en zijn daarmee een zorgstaat geworden. Maar op de achtergrond sloop altijd het tegenstrijdige calvinisme. We hebben hierdoor een vreemde neiging om werk an sich te moraliseren. Het idee van onszelf uit de naad werken, ongeacht wat dit bewerkstelligt, zien we als moreel goed. Ziek melden — of het nu terecht is of niet — wordt dan vanzelfsprekend gezien als moreel slecht. Dit is een recept voor burnouts, vooral als we dit paren met arbeidersrechten indammend beleid.
Ik ben gisteren na dat ik thuis kwam van het werk voor het eerst in jaren tijd emotioneel uitgebarsten nadat ik een telefoontje kreeg van de verhuurder dat mijn particuliere huur omhoog gaat. dat kan er ook nog wel boven op.
Ik ben werkzaam als Junior software engineer met een inkomen van 2300 bruto in de maand en dit is gewoon té weinig om uberhaupt iets leuks mee te doen. Wij kopen in de supermarkt alleen de producten die in de aanbieding zijn omdat het anders voor ons te duur wordt.
Laatst heb ik de gemeente gebeld met de melding dat ik financieel met een modaal inkomen onderwater kom te staan, doorverwezen naar een Schuldhulpverlener. Daar vervolgens mijn verhaal voorgelegd met mijn inkomsten en uitgaven. Werd ik aan het einde van mijn verhaal doorverwezen naar een Psycholoog???? Daar ging mijn vertrouwen in de gemeente, een psycholoog lost mijn financiele situatie niet op…
Lang verhaal kort, Ik begin zo langzamerhand radeloos te worden en dit heeft ook effect op mijn productiviteit op mijn werk.
Heeft iemand tips? een noodkreet naar de gemeente had geen zin, maar misschien weet iemand hier raad met mijn situatie.
Als 29 jarige hoor ik het enorm veel om mij heen. Het is een soort van tweede coronaperiode waarin mensen gaan bezinnen wat echt belangrijk is. De eerste keer was het de realisatie was hoe kwetsbaar alles was en wat je voor lief nam niet zo vanzelfsprekend was. De tweede keer is de realisatie dat je omgeving zoals die weer normaal is, gewoon niet normaal is voor je. Je ziet nu duidelijk in wat voor onophoudelijk stramien van constante druk je leeft. Mensen gaan nadenken over waarom dat zo is en realiseren zich dat het niet alleen Corona was, maar dat het dieper zit.
Zo beleef ik het in ieder geval en hoor ik het om mij heen. Ik ben zelf van baan veranderd en heb best belangrijke stappen gemaakt in mijn leven om het vol te houden. Ik moedig iedereen aan om gewoon eens te kijken naar waar je staat en waar je ook kan staan. Niet dat je een promotie moet krijgen, maar alleen al een ander type werkgever kan een hele hoop schelen.
Yep, ben ook niet meer naar werk gekomen, meldde me ziek, en eigenlijk daarna ook niks meer gehoord, dus waarschijnlijk ontslagen. er gebeurde zoveel persoonlijke dingen met me en ik zit nu in een enorme depressie. Iedereen is ook gewoon weg waar ik om gaf (familie, bestie (enige vriend))
Plus als ik de opmerkingen hier lees wordt ik al helemaal moedeloos, doe nu een waardeloze studie eigenlijk en als je met 30-45k per jaar al moeite heb met rondkomen, wat is het nut? Serieus.
Nederland is erg leuk, hoor, maar god wat een ontzettend duur kut land is het ook, kan net zo goed naar België gaan sinds Brabant al een soort reserve België is, plus, weet ook niet of dat nu veel geld scheelt.
Kan beter mezelf van een brug afgooien, ofzo. Het valt ook echt ook niet meer te doen.
(laat die 113 opmerkingen buiten, die deden ook geen flikker)
Ik denk dat er vroegah (hier spreekt een 52er) net zoveel ellende was. Maar daar wist je niks of nauwelijks van, want geen internet. Nu wordt alles gemeld, uitvergroot en uitgebeten. Daar ga je mentaal echt wel in mee, in die slechte shit.
Ik ben 25, en depressief als de tering geweest dit jaar. Keer op keer de studiefinanciering verkloten en nu ben ik ziek van het te harde werken en ben ik afhankelijk van mijn lening, waarbij mn schuld al veel te hoog staat.
Er werd mij verteld ‘je mag zijn wie je wilt zijn en alles kan’, nee zeker niet. Ik ben 8 keer gewelddadig gediscrimineerd omdat ik trans ben. Laat staan de kleinere discriminaties, de institutionele discriminaties en de sexuele aanrandingen.
Vorige week kon ik mijn avondeten niet betalen.
Wanneer ik veel meer (financiële) steun (in de vorm van eten en kleren) krijg van mijn studentenvereniging dan mijn overheid, gaat er iets heel erg mis.
Daarnaast heb ik permanente tinnitus ontwikkeld door temporaal-masseter dysfunctie vanwege veel te hard genormaliseerd werken.
We verlenen elkaar geen graantje zout meer en ik hoop altijd op empathie maar mensen snappen het gewoon niet. Dat ik nu vrede heb met het feit dat ik nooit een huis zal kopen is hartstikke kut. Activisme en in een kraakhuis wonen zijn benodigdheden voor mij geworden.
Ik herken het negatieve sentiment wel dat ik in veel comments lees. Het lijkt de laatste jaren ook een opeenstapeling van crisissen te zijn. Woning, klimaat, vluchtelingen op de eerste drie plekken (waarvan de klimaatcrisis uiteindelijk de meeste gevolgen zal hebben en ook weer een hele hoop nieuwe crisissen zal doen ontstaan; water, meer vluchtelingen, natuurrampen, voedsel tekort).
Daarnaast steeds meer gewelddadigheden op straat, meer criminaliteit, minder samenhorigheid.
Ruim 2 jaar dealen met Corona, en nu oorlog in een Europees land.
Het stapelt zich maar op. Ik zit er zelf ook wel flink doorheen af en toe als ik er teveel overna denk.
22 comments
Ik hoor het om me heen ontzettend veel, mensen die niet alleen gestrest zijn door het werk – zoals eigenlijk gewoon ‘hoort’, maar mensen die er echt doorheen zitten, die er echt *last* van hebben. Mensen op de werkvloer ervaren super veel werkdruk, worden met bezuinigingen bekogeld waardoor de werkdruk verder stijgt, en het werkplezier vermindert. De pensioenleeftijd loopt voor je weg, secundaire arbeidsvoorwaarden worden links en rechts wegbezuinigd, en dan heb je tot slot nog het eindeloze gerommel vanuit management. Wéér een reorganisatie, wéér een veranderingstraject.
Mijn vader werkt al zo’n 45 jaar bij de overheid. Vroeger was het ambtenarenstereotype wel een beetje waar; niet te veel drukte, meer dan genoeg koffie, en gewoon lekker je werk doen. Met 40 dienstjaren kon je er uit in de VUT, meer dan genoeg vakantiedagen, regelmatig een feestje op kosten van de baas, etc etc. De VUT is weg, vakantiedagen zijn teruggeschroefd naar absolute minimum volgens de CAO, de feestjes zijn nagenoeg weg, het kerstpakket mag minder kosten dan in 2001, ondanks inflatie, en tegelijkertijd is alles veel drukker geworden. Ik vind het alles behalve onbegrijpelijk dat hij niet meer gemotiveerd is.
Ik ben wel benieuwd of de coronasituatie de situatie versterkt. Via mijn omgeving en van mezelf weet ik dat de lockdowns bij veel mensen mentale problemen hebben veroorzaakt. Zelf heb ik blijkbaar altijd al last gehad van angsten (ik heb autisme, ben in 2005 gediagnosticeerd en in dossiers uit die tijd staat al dat ik irreële angsten heb). Tot aan de coronaperiode heb ik geen last van mijn angsten gehad.
Tijdens de lockdowns begonnen mijn problemen weer op te spelen en zakte ik steeds verder weg in mijn mentale problematiek. Ik piekerde over van alles; als ik tegen mijn werkgever zei “Tot morgen, ik ga” en ik zag hem op dat moment de tijd checken, dan begon het gepieker al “Hij zou me wel een slechte werknemer vinden, omdat ik nu al naar huis ga”. Hier kan ik dan het hele restant van de dag mee bezig zijn, ook al zegt de werkgever dat het goed is als ik op dat moment ga. (Wat als hij liegt?).
Deze stress neem ik ook mee naar mijn werk. Ik maak me druk om de kleinste dingen en ben bang dat ik het niet goed genoeg doe. Ook al zeggen alle leidinggevenden dat ik het perfect doe, dan nog is dat onvoldoende om de angst/het gepieker te remmen of te voorkomen. Ik heb inmiddels hulp van een psycholoog en dat laat al zien hoe ver ik ben afgegleden; jarenlang ging alles goed en nu ineens is mijn zorg opgeschaald en dit zal nog verder opschalen. De psycho denkt dat ik nu onvoldoende geholpen wordt.
Los van mijn situatie durf ik wel aan te nemen dat dit voor meer mensen geldt. De mentale problemen die ontstaan zijn neem je wel mee naar de werkvloer. Voorheen zou je grens hoger liggen, door mentale baggage ligt deze nu waarschijnlijk lager en worden bepaalde aspecten van werk al snel te veel.
Het jammere is dat er zo’n taboe op deze problemen zit. Het liefst ben ik open over mentale problemen richting werkgevers. Mijn angsten remmen mijn presteren op de werkvloer niet zozeer, maar verpesten wel een beetje mijn vrije tijd. Door open te zjjn, kan ik aan de werkgever aangeven hoe ik benaderd kan worden waardoor ik waarschijnlijk beter ga presteren en meer (zorgeloos) kan genieten van mjj vrine tijd. [Helaas werkt het juist averechts](https://www.destentor.nl/werk/mentale-problemen-meeste-leidinggevenden-nemen-je-waarschijnlijk-niet-aan~afb1cb7e/); op het moment dat je je problemen meldt heb je minder kans op een baan of schrik je de huidige werkgever af. Zoveel mensen zitten in de problemen, maar weinig die er open over zijn en ik denk dat werkgevers dit in stand houden.
Hoe kan het toch dat de loonslaven het niet meer leuk vinden om uitgebuit te worden zodat ze er jaarlijks op achteruit kunnen gaan terwijl het land langzaam afzakt in een put en de planeet kapot gaat.
IEDEREEN MOET MEER UREN WERKEN, DE ECONOMIE GAAT BRRRRRR.
lmao.
Minder uren werken helpt enorm.
Wat ik nu persoonlijk zie, ook bij mijzelf is dat er denk ik teveel van mensen gevraagd wordt. Je moet 40 uur werken, relatie onderhouden, ook nog eens bijscholen, misschien een gezin onderhouden en vergeet alle crissesen niet die er spelen: klimaat, stikstof, oorlog, torenhoge inflatie en de onzekerheid rond corona.
Joh, je meent het we zijn van de lockdown direct aan het afglijden naar een derde wereld land. Mensen komen met een baan amper rond, ik bedoel als ik zie wat voor stress de energie rekening veroorzaakt bij mensen. En wat voor toekomst heeft de jeugd nou? Die moeten gaan voor een baan/studie dat goed verdient anders kun je nooit op jezelf wonen.
Kijk ook naar hoe alles gaat. Ben zelf 25, opgegroeid met de opkomst van social media. Hieruit wordt van alle kanten aan je getrokken, is niks meer goed genoeg wat je doet, hoe je eruit ziet, wat je bereikt en ga zo maar door.
Ben je klaar op middelbare, wordt studiefinanciering voor je neus weggehaald. Ben je vervolgens door die shit heen, schieten de huur- en koopprijzen omhoog. Benzineprijzen schieten door het dak, inflatie pakt de raket naar Mars en gigantisch aantal banen tekort wat de werkdruk opschroeft.
Heb je eindelijk een woning, begint de hele situatie rondom Ukraine, gas/elektriciteit vliegt de lucht in en ga zo maar door. Je kent het verhaaltje nu inmiddels wel.
Lijkt wel alsof mijn generatie in een sneeuwbal de mount everest afrolt… Ben benieuwd, heeft de oudere generatie(onze ouders) dit soort dingen ook ervaart op de schaal van nu?
Wie houdt dit vol zonder mentaal helemaal gestoord te worden?
Leven is tegenwoordig gewoon erg stressvol. Er is veel onzekerheid over de toekomst, de koopkracht van de gemiddelde persoon gaat enorm achteruit, er wordt steeds meer van werknemers gevraagd voor hetzelfde loon, we worden gevraagd minder te consumeren, op vakantie gaan wordt steeds moeilijker, er is oorlog in Europa, een wereldwijde pandemie etc.
Voor de mensen in de comments die het gevoel hebben dat de wereld naar de shit gaat, lees: Mark Manson: Alles is f*cked, een boek over hoop (Everything is f*cked, a book about hope).
Gaat er in de essentie om dat wij als mensen het ‘te goed’ hebben, doordat alle externe factoren (voedsel, onderdak, ziektebestrijding, welvaart) tot een bepaalde mate zo goed hebben geregeld en daarom onze problemen dan intern betrekken (wat voor waarde heeft mijn leven eigenlijk?, voor wie loop ik hier nu eigenlijk rond?). Of we gaan problemen zoeken in triviale dingen die er ‘minder’ toe doen, en daar een gigantisch! Probleem van maken:
– tegen de ober een flinke scene maken omdat je niet meteen een soeplepel bij je bord kreeg
– een flink protest maken omdat ook witte of regenboogpieten NIET kunnen en het hele concept pieten/knechten moet worden gestopt
– microaggressie op scholen
– een hele ophef maken over iets/iemand die [voeg hier je datum in heden of soms (verre) verleden in] op facebook/insta/twitter/reddit heeft gezegd
– de aggressie op social media van ping pong reacties
Kortom: als je het boek leest (en ik geloof wel dat er daadwerkelijk goede research in is gedaan, bevat veel referenties) zitten we zo in elkaar dat we altijd problemen zoeken. Zijn ze niet extern? (Oorlog, droogte, criminaliteit, armoede), dan gaan we ze intern zoeken (angsten, stress, zoektocht naar perfectie, zelf-hulp, zelf-transformatie)
Ik denk dat burnouts en er doorheen zitten minder te maken hebben met de hoeveelheid uren die we werken. Laten we eerlijk wezen, in NL werken is qua uren en vrije dagen nog relatief oké vergeleken met veel andere landen. Als ik met Amerikaanse vrienden praat ben ik in ieder geval altijd blij dat ik in een noord Europees land woon.
Maar het gaat denk ik vooral om de persoonlijke ervaring van stress en de eigen stresstolerantie. Die is bij iedereen anders. Je hebt mensen die 30u werken en na een jaar thuis zitten met een burnout, en mensen die jaar na jaar 50-60+ uur werken (bijv. Chirurgen) en nog steeds met plezier opstaan iedere dag.
Het lijkt me dan ook goed om bij jezelf een aantal dingen na te gaan; of je sociale leven in orde is (vrienden, familie), of je gezond genoeg eet en beweegt, of je slaapritme goed is, en of je werk wel bij je past. Als onderdeel van die vraag ook hoe je omgaat met (prestatie)druk en waar je grens ligt.
We komen daarnaast ook net uit een pandemie en ik kan daar ook van zeggen dat het echt een negatief effect had op mijn mentale gezondheid. Ik kan me voorstellen dat sommigen daar schade aan hebben opgelopen die nu naar boven komt.
Ik heb ook wel weken met stress op het werk, alleen blijft het bij mij daarbij.
Het probleem is bij veel mensen dat ze ook thuis weer in de stress komen. Ik heb schijt aan social media, ik zet mijn telefoon rond 20.00 uit en die gaat de dag erop om mwa 10.00 a 11.00 pas aan. Ik heb maar af en toe een afspraak in het weekend, niet hele weekenden vol gepropt, ik ben sociaal, maar ben redelijk op mezelf. Als ik geen zin heb om met iemand af te spreken zeg ik dat gewoon.
Neem eens wat tijd voor jezelf, doe eens een weekend lekker rustig aan. Neem de avonden na het werk tijd voor jezelf. Als je dat niet kan omdat je kinderen hebt of wat voor verplichtingen dan ook is dat toch echt je eigen schuld.
Stress doordat je altijd maar dingen moet komt door je eigen gedrag. Stress door geldzaken of ziekte etc. Daar heb ik het hier niet over, laat dat duidelijk zijn.
Ja, gek he.
Ik voel deze! Heb een goed betaalde baan maar heb gewoon echt 0 plezier en 0 motivatie om ook maar iets te doen.
Het is niet alsof ik niet productief wil zijn, maar ik krijg gewoon bijna niets gedaan. Over de laatste week misschien 4 uurtjes aan werk afgekregen met moeite, zit achter het scherm maar er komt weinig uit mijn vingers.
Weet niet helemaal wat te doen, woon op mezelf dus met mijn spaargeld red ik het misschien een half jaar voor ik mijn huis kwijt ben (huur). Overweeg een andere baan te zoeken maar nu is de eerste maand bij een nieuwe werkgever juist ook heel stressvol, weet niet of dat juist de druppel zou worden of mijn redding.
Afgelopen half jaar nul keer ziek gemeld imdat ik fysiek slecht voelde. Wel 4x ziek gemeld omdat ik er mentaal doorheen zat.
Socialisme wanneer?
Nederland is altijd al kwetsbaar geweest voor het te ver pushen van Neoliberale deregulatie. We hebben van oudsher veel sociaal democratisch beleid gevoerd en zijn daarmee een zorgstaat geworden. Maar op de achtergrond sloop altijd het tegenstrijdige calvinisme. We hebben hierdoor een vreemde neiging om werk an sich te moraliseren. Het idee van onszelf uit de naad werken, ongeacht wat dit bewerkstelligt, zien we als moreel goed. Ziek melden — of het nu terecht is of niet — wordt dan vanzelfsprekend gezien als moreel slecht. Dit is een recept voor burnouts, vooral als we dit paren met arbeidersrechten indammend beleid.
Ik ben gisteren na dat ik thuis kwam van het werk voor het eerst in jaren tijd emotioneel uitgebarsten nadat ik een telefoontje kreeg van de verhuurder dat mijn particuliere huur omhoog gaat. dat kan er ook nog wel boven op.
Ik ben werkzaam als Junior software engineer met een inkomen van 2300 bruto in de maand en dit is gewoon té weinig om uberhaupt iets leuks mee te doen. Wij kopen in de supermarkt alleen de producten die in de aanbieding zijn omdat het anders voor ons te duur wordt.
Laatst heb ik de gemeente gebeld met de melding dat ik financieel met een modaal inkomen onderwater kom te staan, doorverwezen naar een Schuldhulpverlener. Daar vervolgens mijn verhaal voorgelegd met mijn inkomsten en uitgaven. Werd ik aan het einde van mijn verhaal doorverwezen naar een Psycholoog???? Daar ging mijn vertrouwen in de gemeente, een psycholoog lost mijn financiele situatie niet op…
Lang verhaal kort, Ik begin zo langzamerhand radeloos te worden en dit heeft ook effect op mijn productiviteit op mijn werk.
Heeft iemand tips? een noodkreet naar de gemeente had geen zin, maar misschien weet iemand hier raad met mijn situatie.
Als 29 jarige hoor ik het enorm veel om mij heen. Het is een soort van tweede coronaperiode waarin mensen gaan bezinnen wat echt belangrijk is. De eerste keer was het de realisatie was hoe kwetsbaar alles was en wat je voor lief nam niet zo vanzelfsprekend was. De tweede keer is de realisatie dat je omgeving zoals die weer normaal is, gewoon niet normaal is voor je. Je ziet nu duidelijk in wat voor onophoudelijk stramien van constante druk je leeft. Mensen gaan nadenken over waarom dat zo is en realiseren zich dat het niet alleen Corona was, maar dat het dieper zit.
Zo beleef ik het in ieder geval en hoor ik het om mij heen. Ik ben zelf van baan veranderd en heb best belangrijke stappen gemaakt in mijn leven om het vol te houden. Ik moedig iedereen aan om gewoon eens te kijken naar waar je staat en waar je ook kan staan. Niet dat je een promotie moet krijgen, maar alleen al een ander type werkgever kan een hele hoop schelen.
Yep, ben ook niet meer naar werk gekomen, meldde me ziek, en eigenlijk daarna ook niks meer gehoord, dus waarschijnlijk ontslagen. er gebeurde zoveel persoonlijke dingen met me en ik zit nu in een enorme depressie. Iedereen is ook gewoon weg waar ik om gaf (familie, bestie (enige vriend))
Plus als ik de opmerkingen hier lees wordt ik al helemaal moedeloos, doe nu een waardeloze studie eigenlijk en als je met 30-45k per jaar al moeite heb met rondkomen, wat is het nut? Serieus.
Nederland is erg leuk, hoor, maar god wat een ontzettend duur kut land is het ook, kan net zo goed naar België gaan sinds Brabant al een soort reserve België is, plus, weet ook niet of dat nu veel geld scheelt.
Kan beter mezelf van een brug afgooien, ofzo. Het valt ook echt ook niet meer te doen.
(laat die 113 opmerkingen buiten, die deden ook geen flikker)
Ik denk dat er vroegah (hier spreekt een 52er) net zoveel ellende was. Maar daar wist je niks of nauwelijks van, want geen internet. Nu wordt alles gemeld, uitvergroot en uitgebeten. Daar ga je mentaal echt wel in mee, in die slechte shit.
Ik ben 25, en depressief als de tering geweest dit jaar. Keer op keer de studiefinanciering verkloten en nu ben ik ziek van het te harde werken en ben ik afhankelijk van mijn lening, waarbij mn schuld al veel te hoog staat.
Er werd mij verteld ‘je mag zijn wie je wilt zijn en alles kan’, nee zeker niet. Ik ben 8 keer gewelddadig gediscrimineerd omdat ik trans ben. Laat staan de kleinere discriminaties, de institutionele discriminaties en de sexuele aanrandingen.
Vorige week kon ik mijn avondeten niet betalen.
Wanneer ik veel meer (financiële) steun (in de vorm van eten en kleren) krijg van mijn studentenvereniging dan mijn overheid, gaat er iets heel erg mis.
Daarnaast heb ik permanente tinnitus ontwikkeld door temporaal-masseter dysfunctie vanwege veel te hard genormaliseerd werken.
We verlenen elkaar geen graantje zout meer en ik hoop altijd op empathie maar mensen snappen het gewoon niet. Dat ik nu vrede heb met het feit dat ik nooit een huis zal kopen is hartstikke kut. Activisme en in een kraakhuis wonen zijn benodigdheden voor mij geworden.
Ik herken het negatieve sentiment wel dat ik in veel comments lees. Het lijkt de laatste jaren ook een opeenstapeling van crisissen te zijn. Woning, klimaat, vluchtelingen op de eerste drie plekken (waarvan de klimaatcrisis uiteindelijk de meeste gevolgen zal hebben en ook weer een hele hoop nieuwe crisissen zal doen ontstaan; water, meer vluchtelingen, natuurrampen, voedsel tekort).
Daarnaast steeds meer gewelddadigheden op straat, meer criminaliteit, minder samenhorigheid.
Ruim 2 jaar dealen met Corona, en nu oorlog in een Europees land.
Het stapelt zich maar op. Ik zit er zelf ook wel flink doorheen af en toe als ik er teveel overna denk.