Αξεχαστες εποχες, αγνα χρονια. Τι μου θυμησες τωρα. Εχω να παω Μυκονο απο το 1993, μετα απο εναν εντονο χωρισμο, δεν μπορεσα ποτε να ξαναπαω, ολα μου τον θυμιζουν στο νησι.
Ήμουν ενός έτους τότε. #usefulinfo
Α εδω δεν μας πειραζουν οι ξενοι;
Μονο η Ομονοια μας νοιαζει;
Όσο και αν δεν την πάει κανείς την Μύκονο (εγω την σιχαίνομαι προσωπικά) είναι απο μια άποψη αξιοθαυμαστο και αξιοπερίεργο πως αυτό το αδιάφορο νησί κατάφερε να γίνει αυτό που είναι σήμερα
Τότε θα ήταν καλά φαντάζομαι. Το ίδιο φαντάζομαι και τώρα. Αλλά σορρυ, δεν θα πάω. Προτιμώ Εύβοια..
Είχα επισκεφθεί τη Μύκονο την εποχή εκείνη (πρέπει να ήταν το καλοκαίρι του 1985 ή του 1986) και αυτό που μου είχε κάνει τότε τεράστια εντύπωση ήταν το πόσο άνετα εκφράζονταν στο νησί αυτό οι drag και gay κοινότητες (ΣΗΜ: δεν είμαι gay και πήγα με παιδικό μου φίλο που επέμενε να πάμε. Μετά διαπίστωσα ότι ήταν gay). Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ οτι 1) υπήρχαν οι κοινότητες αυτές, 2) πόση καταπίεση πρέπει να δέχονται αυτές εντός του ελληνικού αστικό περιβάλλοντος ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα όπως η διασκέδασή τους και 3) ο φίλος μου είναι gay και το έκρυβε ακόμη και από μένα γιατί ντρεπόταν. Το Pierros δε, που ήταν το πρώτο gay bar που είχα παει, ήταν τότε το κάτι άλλο.
6 comments
Αξεχαστες εποχες, αγνα χρονια. Τι μου θυμησες τωρα. Εχω να παω Μυκονο απο το 1993, μετα απο εναν εντονο χωρισμο, δεν μπορεσα ποτε να ξαναπαω, ολα μου τον θυμιζουν στο νησι.
Ήμουν ενός έτους τότε. #usefulinfo
Α εδω δεν μας πειραζουν οι ξενοι;
Μονο η Ομονοια μας νοιαζει;
Όσο και αν δεν την πάει κανείς την Μύκονο (εγω την σιχαίνομαι προσωπικά) είναι απο μια άποψη αξιοθαυμαστο και αξιοπερίεργο πως αυτό το αδιάφορο νησί κατάφερε να γίνει αυτό που είναι σήμερα
Τότε θα ήταν καλά φαντάζομαι. Το ίδιο φαντάζομαι και τώρα. Αλλά σορρυ, δεν θα πάω. Προτιμώ Εύβοια..
Είχα επισκεφθεί τη Μύκονο την εποχή εκείνη (πρέπει να ήταν το καλοκαίρι του 1985 ή του 1986) και αυτό που μου είχε κάνει τότε τεράστια εντύπωση ήταν το πόσο άνετα εκφράζονταν στο νησί αυτό οι drag και gay κοινότητες (ΣΗΜ: δεν είμαι gay και πήγα με παιδικό μου φίλο που επέμενε να πάμε. Μετά διαπίστωσα ότι ήταν gay). Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ οτι 1) υπήρχαν οι κοινότητες αυτές, 2) πόση καταπίεση πρέπει να δέχονται αυτές εντός του ελληνικού αστικό περιβάλλοντος ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα όπως η διασκέδασή τους και 3) ο φίλος μου είναι gay και το έκρυβε ακόμη και από μένα γιατί ντρεπόταν. Το Pierros δε, που ήταν το πρώτο gay bar που είχα παει, ήταν τότε το κάτι άλλο.