Hülya Akkurt (24) en haar moeder Ellen van Halteren (49) uit Doetinchem dreigen dakloos te raken. De flat aan de Beethovenlaan waarin ze tijdelijk een appartement hebben, wordt gesloopt. In minder dan een maand moeten ze eruit: op 5 januari 2022 moeten ze weg zijn.
Voor Hülya Akkurt zou de wereld open moeten liggen. In juli van dit jaar is de Doetinchemse afgestudeerd aan de school voor Journalistiek in Utrecht. Dit voorjaar werkte ze nog mee aan een stageproject bij De Gelderlander. Een van de kwesties die ze beschreef was dat de Achterhoek er alles aan gelegen is talentvolle jongeren voor de eigen regio te behouden en kansen te bieden.
,,En zie mij nu”, zegt Akkurt. ,,Ik heb trauma’s omdat ik in mijn jeugd maar ook later met veel geweld te maken heb gehad. Behalve met een depressie kamp ik met angststoornissen en paniekaanvallen. Ik volg traumatherapie in het Slingeland Ziekenhuis, maar al mijn behandelingen zijn stopgezet. Ik heb namelijk een stabiele huissituatie nodig. In de wetenschap dat ik 5 januari met mijn moeder op straat sta, heb ik die niet.”
**Geen urgentie: ‘Ik ben te oud’**
De meest logische weg is een huurwoning te zoeken via Sité Woondiensten, de woningbouwcorporatie in Doetinchem. Daar wordt na loting een woning toegewezen. Door de toenemende woningnood duurt het onderhand gemiddeld elf maanden voor iemand een woning krijgt van de corporatie.
Akkurt wil dat ze als urgentie-geval wordt gezien en voorrang krijgt. Maar urgentie geldt, volgens Sité, in dit soort situaties alleen bij een moeder met een minderjarig kind. ,,Ik ben dus te oud”, zegt de dochter.
**‘Dat we samen zijn, geeft rust’**
Moeder Van Halteren is er niet veel beter aan toe. Ze werkt een paar uur per dag bij fabrieksbakker Wiltink in Doetinchem, maar zit er geestelijk al net zo doorheen als haar dochter. Officieel woont ze op een zolderkamer elders in de stad.
Ook moeder moet hier begin januari uit. ,,Nu zijn we vrijwel dagelijks bij elkaar hier in de Beethovenlaan”, zegt de dochter. ,,Dat we samen zijn, geeft rust. Het is fijn in deze nare tijd een moeder naast je te hebben.”
**Stukgelopen relatie**
Moeder en dochter hebben beiden recent een stukgelopen relatie achter de rug en dat is ook de bron van de ellende. De dochter woonde tot december 2020 samen in Arnhem waar haar vriend een woning had. Van daaruit ging ze op en neer naar Utrecht waar ze studeerde.
Tot er een eind kwam aan de relatie en ze terugkeerde naar Doetinchem. Daar vond ze de tijdelijke flat in de Beethovenlaan. Die wordt gehuurd van Alvast, verhuurder van leegstand vastgoed. Dochter heeft een tijdelijk contract en – als dat is afgelopen – geen recht op een ander onderkomen van Alvast.
**Betonrot**
Van betreffend flatgebouw was al in 2013 bekend dat het zou worden gesloopt vanwege betonrot. Dochter laat de brief zien waarin staat dat ze er op 5 januari 2022 uit moet. De naderende datum zorgt voor steeds grotere spanning bij haar en haar moeder. Ook omdat er door de woningnood via commerciële aanbieders niets betaalbaars vrij komt.
Alle makelaars in de omgeving zijn we af geweest. Maar een appartement voor 800 euro voor ons beiden is vrijwel niet te vinden
,,Als journalist kan ik goed zoeken”, zegt de dochter. ,,Dagelijks struin ik de websites af en reageer op Thuis in de Achterhoek (waar Achterhoekse woningcorporaties vrijkomende huizen plaatsen, HH).
**Noodkreet**
Op haar Facebookpagina heeft ze een noodkreet geplaatst. Ze is inmiddels ten einde raad. ,,De gemeente Doetinchem kan niets voor mij doen. Sité Woondiensten verwijst ons naar de daklozenopvang. Terwijl ik zo graag mijn dromen achterna wil en werken als journalist. Maar vanwege mijn trauma’s kan ik dat niet. Dit is onmenselijk. We hebben ons aangemeld bij de crisisopvang…”
Dus je gaat zelf bewust anti kraak wonen, wetend dat die woning binnen een jaar tegen de vlakte is, mama staat ergens anders in geschreven (zou ik niet melden), je hebt haast geen cent en dan verwacht je voorrang waarom? Ik zie niet in waarom deze mensen voorrang moeten krijgen.
Als een woning krijgen in Doetinchem gemiddeld 11 maanden duurt.
En je zit al een jaar in een tijdelijke huurwoning.
Is ze dan al een jaar aan het reageren en loten? Dan had ze er al eentje moeten hebben toch?
Also, tip aan iedereen, blijf gewoon ingeschreven bij de sociale huur. Ik heb een koophuis en ben nog steeds ingeschreven bij de sociale huur. Weet ik veel hoe mijn leven staat over 5 jaar en dan wil ik niet m’n wachttijd kwijtzijn.
Woont antikraak. Sinds 2013 is bekend dat haar woning tegen de grond gaat (uiteindelijk). Doet niets. Nu moet ze eruit *surprised Pikachu face*.
Sorry hoor maar ik heb echt veel schrijnender verhalen gehoord. Moeder woont ook nog ergens anders (?). Natuurlijk wil je dat iedereen gewoon een fijne woning heeft, maar ik denk dat zij alleen een stukje heeft gekregen omdat ze zelf journalist is. Er is weinig in dit verhaal wat ik echt zielig vind.
Anti kraak wonen en dan klagen dat je eruit moet… Grootste risico van anti kraak is dat je soms binnen een maand een nieuwe woning moet vinden, alleen doen dus als je iets hebt om op terug te vallen.
Ze geeft op tiktok (ik weet het, ik weet het) wat uitleg over het antikraak gedoe.
Waarom moeten kranten de hele tijd woning-gerelateerde sob stories delen waarbij de hoofdrolspeler vaak grotendeels de schuldige is? Volgens mij is er geen gebrek aan verhalen waarbij er enkel sprake is van onrecht.
Wist niet eens dat er corporaties zijn waar ze alleen aan lotingen doen, kent iemand toevallig nog meer? Ik sta al bij de meeste in heel Nederland ingeschreven maar heb nog geen gevonden waar ze echt voornamelijk loten.
Zelf ook vaak anti kraak gewoond. Je weet dat je er uit moet, ik kreeg 2 weken de tijd om te vertrekken. Dat weet je toch van te voren …
Ik was onder de veronderstellingda zon antikraak tent je iets nieuws aan moet bieden binnen zoveel tijd.
Dit is antikraak, en dat is het grootste risico waarmee je akkoord bent gegaan, dat je eruitgaat wanneer de eigenaar dat wil. Je hebt geen poot om op te staan.
Aan de andere kant kun je je afvragen of het wenselijk is dat we in deze tijd woningen gaan slopen.
Ik kom uit een vergelijkbare situatie. Over een periode van 3 jaar in 4 verschillende tijdelijke woningen gezeten via interveste. Het contract was altijd een half jaar met daarna een opzegtermijn van 1 maand. In dat halve jaar zaten wij natuurlijk ook vast aan die woonplek, maar zodra die deadline kwam begonnen we altijd meteen met zoeken. We deden er alles aan om uit het tijdelijke wonen te komen, maar er was gewoon niets betaalbaars beschikbaar.
Ik heb zelf ook een aantal mentale issues waar ik nodig mee aan de slag moet, maar aangezien we iedere keer niet wisten waar we over een half jaar zouden wonen kwam dat niet van de grond. Je hebt gewoon geen stabiele basis, dus alles wat je wilt opbouwen moet “on hold”.
We hebben een tijd geluk gehad dat interveste iedere keer iets beschikbaar had voor ons als we het nodig hadden, tot de laatste keer… net als voorheen waren we op tijd begonnen met zoeken, maar het was ons niet gelukt om op tijd iets te vinden. Nu zijn we thuisloos.
We kunnen bij zijn (gescheiden) ouders terecht, maar door omstandigheden bij geen van beiden fulltime. Dus nu moeten we 2 keer per week onze hele boel bij elkaar pakken om maar weer naar de ander te moven.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg dankbaar dat we niet op straat hoeven te slapen, maar het is nu al zo lang zo en het is zo vermoeiend. Je hebt geen plek voor jezelf, je moet om een ander en zijn/haar manier van leven heen leven, geen moment echt rust, heel de tijd bijhouden waar al je spullen zijn want over een paar dagen moet je ze weer inpakken. Ik was vorige week ziek, maar in plaats van uitrusten moest ik weer mijn biezen pakken en moven. De volgende dag was ik 3 keer zo ziek.
Al deze tijd zijn we bezig met reageren en zoeken op verschillende websites. Het is ontzettend moeilijk, want alles waar we op reageren heeft 300-500 andere mensen die daar ook willen wonen. We hebben geprobeerd om urgentie aan te vragen, maar daar kwamen we niet voor in aanmerking omdat onze vorige woonplek geen vaste woonplek was en omdat we geen kinderen hebben.
Mijn partner kreeg vorige week een e-mail van Interveste over een mogelijke woonplek die ze hadden en ik barste in tranen uit toen hij me dat vertelde. Ik wil helemaal niet meer terug naar tijdelijk wonen om de hele hoepla weer opnieuw te moeten beleven. Dan hebben we mss net iets langer dan een half jaar weer iets en dan? Wéér verhuizen? Wéér thuisloos worden? Ik word er helemaal moedeloos van omdat we het ons absoluut niet kunnen permiteren om niet te reageren op deze woning.
> Van betreffend flatgebouw was al in 2013 bekend dat het zou worden gesloopt vanwege betonrot. […]
> Door de toenemende woningnood duurt het onderhand gemiddeld elf maanden voor iemand een woning krijgt van de corporatie.
Dus ze wisten al 9 jaar lang dat de woning in 2022 gesloopt ging worden, dus ze hadden 9 jaar de tijd om een nieuwe woning te vinden, terwijl de wachttijd voor een nieuwe woning slechts 11 maanden is. Waarschijnlijk rond 2013 nog lager.
Krijg een heel sterk eigen schuld dikke bult gevoel hier.
13 comments
Hülya Akkurt (24) en haar moeder Ellen van Halteren (49) uit Doetinchem dreigen dakloos te raken. De flat aan de Beethovenlaan waarin ze tijdelijk een appartement hebben, wordt gesloopt. In minder dan een maand moeten ze eruit: op 5 januari 2022 moeten ze weg zijn.
Voor Hülya Akkurt zou de wereld open moeten liggen. In juli van dit jaar is de Doetinchemse afgestudeerd aan de school voor Journalistiek in Utrecht. Dit voorjaar werkte ze nog mee aan een stageproject bij De Gelderlander. Een van de kwesties die ze beschreef was dat de Achterhoek er alles aan gelegen is talentvolle jongeren voor de eigen regio te behouden en kansen te bieden.
,,En zie mij nu”, zegt Akkurt. ,,Ik heb trauma’s omdat ik in mijn jeugd maar ook later met veel geweld te maken heb gehad. Behalve met een depressie kamp ik met angststoornissen en paniekaanvallen. Ik volg traumatherapie in het Slingeland Ziekenhuis, maar al mijn behandelingen zijn stopgezet. Ik heb namelijk een stabiele huissituatie nodig. In de wetenschap dat ik 5 januari met mijn moeder op straat sta, heb ik die niet.”
**Geen urgentie: ‘Ik ben te oud’**
De meest logische weg is een huurwoning te zoeken via Sité Woondiensten, de woningbouwcorporatie in Doetinchem. Daar wordt na loting een woning toegewezen. Door de toenemende woningnood duurt het onderhand gemiddeld elf maanden voor iemand een woning krijgt van de corporatie.
Akkurt wil dat ze als urgentie-geval wordt gezien en voorrang krijgt. Maar urgentie geldt, volgens Sité, in dit soort situaties alleen bij een moeder met een minderjarig kind. ,,Ik ben dus te oud”, zegt de dochter.
**‘Dat we samen zijn, geeft rust’**
Moeder Van Halteren is er niet veel beter aan toe. Ze werkt een paar uur per dag bij fabrieksbakker Wiltink in Doetinchem, maar zit er geestelijk al net zo doorheen als haar dochter. Officieel woont ze op een zolderkamer elders in de stad.
Ook moeder moet hier begin januari uit. ,,Nu zijn we vrijwel dagelijks bij elkaar hier in de Beethovenlaan”, zegt de dochter. ,,Dat we samen zijn, geeft rust. Het is fijn in deze nare tijd een moeder naast je te hebben.”
**Stukgelopen relatie**
Moeder en dochter hebben beiden recent een stukgelopen relatie achter de rug en dat is ook de bron van de ellende. De dochter woonde tot december 2020 samen in Arnhem waar haar vriend een woning had. Van daaruit ging ze op en neer naar Utrecht waar ze studeerde.
Tot er een eind kwam aan de relatie en ze terugkeerde naar Doetinchem. Daar vond ze de tijdelijke flat in de Beethovenlaan. Die wordt gehuurd van Alvast, verhuurder van leegstand vastgoed. Dochter heeft een tijdelijk contract en – als dat is afgelopen – geen recht op een ander onderkomen van Alvast.
**Betonrot**
Van betreffend flatgebouw was al in 2013 bekend dat het zou worden gesloopt vanwege betonrot. Dochter laat de brief zien waarin staat dat ze er op 5 januari 2022 uit moet. De naderende datum zorgt voor steeds grotere spanning bij haar en haar moeder. Ook omdat er door de woningnood via commerciële aanbieders niets betaalbaars vrij komt.
Alle makelaars in de omgeving zijn we af geweest. Maar een appartement voor 800 euro voor ons beiden is vrijwel niet te vinden
,,Als journalist kan ik goed zoeken”, zegt de dochter. ,,Dagelijks struin ik de websites af en reageer op Thuis in de Achterhoek (waar Achterhoekse woningcorporaties vrijkomende huizen plaatsen, HH).
**Noodkreet**
Op haar Facebookpagina heeft ze een noodkreet geplaatst. Ze is inmiddels ten einde raad. ,,De gemeente Doetinchem kan niets voor mij doen. Sité Woondiensten verwijst ons naar de daklozenopvang. Terwijl ik zo graag mijn dromen achterna wil en werken als journalist. Maar vanwege mijn trauma’s kan ik dat niet. Dit is onmenselijk. We hebben ons aangemeld bij de crisisopvang…”
Dus je gaat zelf bewust anti kraak wonen, wetend dat die woning binnen een jaar tegen de vlakte is, mama staat ergens anders in geschreven (zou ik niet melden), je hebt haast geen cent en dan verwacht je voorrang waarom? Ik zie niet in waarom deze mensen voorrang moeten krijgen.
Als een woning krijgen in Doetinchem gemiddeld 11 maanden duurt.
En je zit al een jaar in een tijdelijke huurwoning.
Is ze dan al een jaar aan het reageren en loten? Dan had ze er al eentje moeten hebben toch?
Also, tip aan iedereen, blijf gewoon ingeschreven bij de sociale huur. Ik heb een koophuis en ben nog steeds ingeschreven bij de sociale huur. Weet ik veel hoe mijn leven staat over 5 jaar en dan wil ik niet m’n wachttijd kwijtzijn.
Woont antikraak. Sinds 2013 is bekend dat haar woning tegen de grond gaat (uiteindelijk). Doet niets. Nu moet ze eruit *surprised Pikachu face*.
Sorry hoor maar ik heb echt veel schrijnender verhalen gehoord. Moeder woont ook nog ergens anders (?). Natuurlijk wil je dat iedereen gewoon een fijne woning heeft, maar ik denk dat zij alleen een stukje heeft gekregen omdat ze zelf journalist is. Er is weinig in dit verhaal wat ik echt zielig vind.
Anti kraak wonen en dan klagen dat je eruit moet… Grootste risico van anti kraak is dat je soms binnen een maand een nieuwe woning moet vinden, alleen doen dus als je iets hebt om op terug te vallen.
Ze geeft op tiktok (ik weet het, ik weet het) wat uitleg over het antikraak gedoe.
https://www.tiktok.com/@hulyaakkurt/video/7039670423948201222
Waarom moeten kranten de hele tijd woning-gerelateerde sob stories delen waarbij de hoofdrolspeler vaak grotendeels de schuldige is? Volgens mij is er geen gebrek aan verhalen waarbij er enkel sprake is van onrecht.
Wist niet eens dat er corporaties zijn waar ze alleen aan lotingen doen, kent iemand toevallig nog meer? Ik sta al bij de meeste in heel Nederland ingeschreven maar heb nog geen gevonden waar ze echt voornamelijk loten.
Zelf ook vaak anti kraak gewoond. Je weet dat je er uit moet, ik kreeg 2 weken de tijd om te vertrekken. Dat weet je toch van te voren …
Ik was onder de veronderstellingda zon antikraak tent je iets nieuws aan moet bieden binnen zoveel tijd.
Dit is antikraak, en dat is het grootste risico waarmee je akkoord bent gegaan, dat je eruitgaat wanneer de eigenaar dat wil. Je hebt geen poot om op te staan.
Aan de andere kant kun je je afvragen of het wenselijk is dat we in deze tijd woningen gaan slopen.
Ik kom uit een vergelijkbare situatie. Over een periode van 3 jaar in 4 verschillende tijdelijke woningen gezeten via interveste. Het contract was altijd een half jaar met daarna een opzegtermijn van 1 maand. In dat halve jaar zaten wij natuurlijk ook vast aan die woonplek, maar zodra die deadline kwam begonnen we altijd meteen met zoeken. We deden er alles aan om uit het tijdelijke wonen te komen, maar er was gewoon niets betaalbaars beschikbaar.
Ik heb zelf ook een aantal mentale issues waar ik nodig mee aan de slag moet, maar aangezien we iedere keer niet wisten waar we over een half jaar zouden wonen kwam dat niet van de grond. Je hebt gewoon geen stabiele basis, dus alles wat je wilt opbouwen moet “on hold”.
We hebben een tijd geluk gehad dat interveste iedere keer iets beschikbaar had voor ons als we het nodig hadden, tot de laatste keer… net als voorheen waren we op tijd begonnen met zoeken, maar het was ons niet gelukt om op tijd iets te vinden. Nu zijn we thuisloos.
We kunnen bij zijn (gescheiden) ouders terecht, maar door omstandigheden bij geen van beiden fulltime. Dus nu moeten we 2 keer per week onze hele boel bij elkaar pakken om maar weer naar de ander te moven.
Begrijp me niet verkeerd, ik ben erg dankbaar dat we niet op straat hoeven te slapen, maar het is nu al zo lang zo en het is zo vermoeiend. Je hebt geen plek voor jezelf, je moet om een ander en zijn/haar manier van leven heen leven, geen moment echt rust, heel de tijd bijhouden waar al je spullen zijn want over een paar dagen moet je ze weer inpakken. Ik was vorige week ziek, maar in plaats van uitrusten moest ik weer mijn biezen pakken en moven. De volgende dag was ik 3 keer zo ziek.
Al deze tijd zijn we bezig met reageren en zoeken op verschillende websites. Het is ontzettend moeilijk, want alles waar we op reageren heeft 300-500 andere mensen die daar ook willen wonen. We hebben geprobeerd om urgentie aan te vragen, maar daar kwamen we niet voor in aanmerking omdat onze vorige woonplek geen vaste woonplek was en omdat we geen kinderen hebben.
Mijn partner kreeg vorige week een e-mail van Interveste over een mogelijke woonplek die ze hadden en ik barste in tranen uit toen hij me dat vertelde. Ik wil helemaal niet meer terug naar tijdelijk wonen om de hele hoepla weer opnieuw te moeten beleven. Dan hebben we mss net iets langer dan een half jaar weer iets en dan? Wéér verhuizen? Wéér thuisloos worden? Ik word er helemaal moedeloos van omdat we het ons absoluut niet kunnen permiteren om niet te reageren op deze woning.
> Van betreffend flatgebouw was al in 2013 bekend dat het zou worden gesloopt vanwege betonrot. […]
> Door de toenemende woningnood duurt het onderhand gemiddeld elf maanden voor iemand een woning krijgt van de corporatie.
Dus ze wisten al 9 jaar lang dat de woning in 2022 gesloopt ging worden, dus ze hadden 9 jaar de tijd om een nieuwe woning te vinden, terwijl de wachttijd voor een nieuwe woning slechts 11 maanden is. Waarschijnlijk rond 2013 nog lager.
Krijg een heel sterk eigen schuld dikke bult gevoel hier.