Wie had dat gedacht, verkapte bezuinigingsmaatregelen en lapmiddelen leiden tot minder kwaliteit.
> “Ze konden het ook niet bij een klasgenootje of vriendje afkijken, omdat elk kind op zijn eigen niveau en tempo oefent.
Oef, ja dat zou voor mij ook een probleem geweest zijn denk ik. Leerde altijd veel door te kletsen/samen te werken/etc met andere kinderen.
Ik kan me ook voorstellen dat het niet goed is voor de ontwikkeling van de fijne motoriek als je alles op de computer doet, zeker bij de jongere kinderen.
Ik weet nog dat leerlingen op een school waar ik was tafels mochten oefenen op de computer, door middel van een spel met een paardenrace. Elke keer als je een goed antwoord gaf ging je paard sneller lopen. Dus al die kinderen gingen “oefenen” met de tafel van 1 en 10…
‘Boomers snappen software niet’
Als ik het artikel lees krijg ik meer het gevoel dat de software niet goed werkt dan dat het verkeerd gebruikt wordt.
> Aben van de Casimirschool zag dit gebeuren toen sommige leerlingen de Franse leenwoorden nog niet onder de knie hadden, zoals ‘bureau’. “Als je weet hoe je dat schrijft, snap je ‘cadeau’ en ‘niveau’ ook. Maar kinderen die ‘bureau’ fout schreven, hoorden niet waarom.”
Kinderen krijgen blijkbaar niet te zien als ze iets fout doet, waarom ze iets fout doen. Als een ‘traditionele’ leraar dit zou doen dan zouden kinderen ook onvoldoende leren.
Ik zal wel als een enorme boomer klinken hier, maar imo moeten zeker de basisscholen het gewoon lekker houden met pen, potlood en papier.
Ik kan enigszins nog de waarde van een digibord zien, maar ook daar denk ik dat het niet zoveel extra bied als gewoon een ouderwets krijt/whiteboard met evt een projector om iets te laten zien.
>De software is zwart-wit in of iets goed of fout is”, zegt Van den Helder. “Als het antwoord op een vraag 10.000 is, maar het kind gebruikt een komma in plaats van een punt, zegt Snappet heel hard: fout.
Welke stagair heeft dit bedacht? Er moet toch ergens op een moment een ontwikkelaar die software aan zijn/haar kind hebben gegeven om te kijken wat zij er mee doen?
Het is nog niet zo slecht dat je de score kan aanpassen als leerling zijnde maar toch
Hier gebeurt dus precies wat in de leermiddelenrevolutie (15-20 jaar geleden) al zoveel is opgemerkt en bekritiseerd: computers zijn ‘te goed’ geworden om te zien als beperkt leermiddel, maar nog lang niet goed genoeg om in de buurt te komen van een menselijke docent. In combinatie met zeer matige tot nietbestaand onderwijs in het gebruik van computers zorgt ervoor dat zowel docent als kind niet doorhebben wat de beperkingen én krachten zijn van digitale leerhulpmiddelen.
Het is een beetje bedroevend, maar we zijn in 15 jaar tijd feitelijk geen steek opgeschoten met onderwijssoftware. Vergeet niet dat Khan Academy al sinds 2008 bestaat! En het hele Digital Aristotle-idee bestaat al sinds 2000, met het ontwerp van LOGO (en SuperLOGO) als kenmerkend project in de tijd dat ik in die leeftijdscategorie zat. Ik doe hier niet af aan de nuttige dingen die zijn gedaan met dit idee – alles van Wolfram Alpha tot eerdergenoemde Khan Academy – maar we zijn nog niks dichter bij een gepersonaliseerd, effectief en nivellerend digitaal onderwijsplatform.
Mijn zoontje van 5 kreeg voor de vakantie extra werk online omdat ie het verschil tussen de ‘s’ en ‘p’ niet zou weten. Ik heb met hem mee gekeken: hij had een score van 97% totdat hij het beu was en willekeurig op knopjes ging duwen. . Ik snap het hoor, van de juf; met 31 kindjes kun je niet alles in de gaten hebben. Maar die software moet dus totaal niet zien waarom mijn zoon laag scoorde.
10 comments
Wie had dat gedacht, verkapte bezuinigingsmaatregelen en lapmiddelen leiden tot minder kwaliteit.
> “Ze konden het ook niet bij een klasgenootje of vriendje afkijken, omdat elk kind op zijn eigen niveau en tempo oefent.
Oef, ja dat zou voor mij ook een probleem geweest zijn denk ik. Leerde altijd veel door te kletsen/samen te werken/etc met andere kinderen.
Ik kan me ook voorstellen dat het niet goed is voor de ontwikkeling van de fijne motoriek als je alles op de computer doet, zeker bij de jongere kinderen.
Ik weet nog dat leerlingen op een school waar ik was tafels mochten oefenen op de computer, door middel van een spel met een paardenrace. Elke keer als je een goed antwoord gaf ging je paard sneller lopen. Dus al die kinderen gingen “oefenen” met de tafel van 1 en 10…
‘Boomers snappen software niet’
Als ik het artikel lees krijg ik meer het gevoel dat de software niet goed werkt dan dat het verkeerd gebruikt wordt.
> Aben van de Casimirschool zag dit gebeuren toen sommige leerlingen de Franse leenwoorden nog niet onder de knie hadden, zoals ‘bureau’. “Als je weet hoe je dat schrijft, snap je ‘cadeau’ en ‘niveau’ ook. Maar kinderen die ‘bureau’ fout schreven, hoorden niet waarom.”
Kinderen krijgen blijkbaar niet te zien als ze iets fout doet, waarom ze iets fout doen. Als een ‘traditionele’ leraar dit zou doen dan zouden kinderen ook onvoldoende leren.
Ik zal wel als een enorme boomer klinken hier, maar imo moeten zeker de basisscholen het gewoon lekker houden met pen, potlood en papier.
Ik kan enigszins nog de waarde van een digibord zien, maar ook daar denk ik dat het niet zoveel extra bied als gewoon een ouderwets krijt/whiteboard met evt een projector om iets te laten zien.
>De software is zwart-wit in of iets goed of fout is”, zegt Van den Helder. “Als het antwoord op een vraag 10.000 is, maar het kind gebruikt een komma in plaats van een punt, zegt Snappet heel hard: fout.
Welke stagair heeft dit bedacht? Er moet toch ergens op een moment een ontwikkelaar die software aan zijn/haar kind hebben gegeven om te kijken wat zij er mee doen?
Het is nog niet zo slecht dat je de score kan aanpassen als leerling zijnde maar toch
Hier gebeurt dus precies wat in de leermiddelenrevolutie (15-20 jaar geleden) al zoveel is opgemerkt en bekritiseerd: computers zijn ‘te goed’ geworden om te zien als beperkt leermiddel, maar nog lang niet goed genoeg om in de buurt te komen van een menselijke docent. In combinatie met zeer matige tot nietbestaand onderwijs in het gebruik van computers zorgt ervoor dat zowel docent als kind niet doorhebben wat de beperkingen én krachten zijn van digitale leerhulpmiddelen.
Het is een beetje bedroevend, maar we zijn in 15 jaar tijd feitelijk geen steek opgeschoten met onderwijssoftware. Vergeet niet dat Khan Academy al sinds 2008 bestaat! En het hele Digital Aristotle-idee bestaat al sinds 2000, met het ontwerp van LOGO (en SuperLOGO) als kenmerkend project in de tijd dat ik in die leeftijdscategorie zat. Ik doe hier niet af aan de nuttige dingen die zijn gedaan met dit idee – alles van Wolfram Alpha tot eerdergenoemde Khan Academy – maar we zijn nog niks dichter bij een gepersonaliseerd, effectief en nivellerend digitaal onderwijsplatform.
Mijn zoontje van 5 kreeg voor de vakantie extra werk online omdat ie het verschil tussen de ‘s’ en ‘p’ niet zou weten. Ik heb met hem mee gekeken: hij had een score van 97% totdat hij het beu was en willekeurig op knopjes ging duwen. . Ik snap het hoor, van de juf; met 31 kindjes kun je niet alles in de gaten hebben. Maar die software moet dus totaal niet zien waarom mijn zoon laag scoorde.