Dit is niet echt per se ergens op gebaseerd maar ik heb wel eens het gevoel dat dit probleem niet wordt gezien als het zeer ernstige potentieel maatschappij ontwrichtende probleem dat het is.
Wat in het artikel niet wordt behandeld en ik zelf wel opmerkzaam vind om te benoemen, is dat de verhoudingen tussen mannen/vrouwen met betrekking tot eenzaamheid nagenoeg gelijk zijn.
Edit: Mannen scoren 1% hoger op “enigszins eenzaam” (32 vs 31%), vrouwen 1.5% hoger op “sterk eenzaam” (11.8% vs 10.2%)
Kredietcrisis, de huizenmarkt, coronacrisis, energieprijzen en toenemende polarisatie… geen wonder.
En zelfs voor spelletjes heb je nog steeds chiptekorten, dus kun je nog wel even wachten op nieuwe spelonderdelen…
Wat zouden mannen en vrouwen kunnen doen om de eenzaamheid te doorbreken?
Ik hoor hier ook bij, niet bij de jongeren, maar nog steeds.
Waar ik mij aan erger is dat, naar mijn gevoel, heel veel focus ligt op of de jongeren (onder de 25) en ouderen (65+) en iedereen die daar tussen zit eigenlijk niks mee gedaan wordt.
Ik heb werk dus collega’s om mij heen helpt, en doe af en toe iets met vrienden. Maar zodra ik thuis ben zit ik weer in mijn eentje en dat is nooit een fijn gevoel.
Dit was veel erger toen ik geen werk had en tijdens de lockdowns.
Daar kan je zoveel geld voor uittrekken wat je wilt, maar uiteindelijk zal het aan die eenzame jongeren zelf zijn om contact te zoeken met andere mensen, mogelijk met een zetje in de rug maar daar komt het uiteindelijk wel op neer.
Niemand kan eenzaamheid of depressie voor je oplossen, ze kunnen je alleen meehelpen om het zelf op te lossen.
Sociale media. Toen ik opgroeide, zonder telefoons, werd ik alleen geconfronteerd met het geluk van anderen wanneer ik erbij was of iemand mij daarover in persoon vertelde. Voetballen deed ik de hele middag en evenementen van de grote boze wereld kreeg ik eigenlijk alleen mee omdat m’n vader het 8u journaal keek.
Kinderen van nu worden 18 uur per dag gebombardeerd met filmpjes van mensen met fantastische levens en veel geld. Als je het niet gemaakt hebt ligt dat aan jezelf en je bent de enige sukkel die op de bank ligt. Komen nog allerlei vergaande “challenges” bij en desinformatie wat het tot een zeer giftige cocktail maakt.
Ik vermoed dat we over 10/15 jaar absoluut verregaande gevolgen gaan zien van dat altijd “aan” staan van kinderen van nu.
Ik woon ook alleen en ben verhuist naar een plek waar ik voor de rest niemand ken,maar probeer maar eens contact te zoeken en ergens tussen te komen.
verenigingen: zijn vaak mensen die al sinds jonge leeftijd daar lid van zijn. dus kom je als buitenstanden er maar moeilijk bij.
Werk is ook wel lastig ik werk in een bedrijf waar veel mensen vederweg wonen dus ja als je al iets samen doet is het puur onder collega’s zodat je niet nieuwe mensen leert kennen. Tevens zijn die ook vaak een stuk ouder als mij en hebben hun eigen leven. (ligt misschien ook wel aan de sector waar ik in werk)
Hobby’s ja daardoor leer ik wel mensen kennen maar die wonen wederom verdeeld over het land en spreek je niet zomaar 123 af.
Edit: rare zin opnieuw opbouwen maar let maar niet te veel op taalfouten.
Wat mij de laatste tijd heeft geholpen is veel explicieter en kwetsbaarder zijn over waar je behoefte aan hebt. Ik heb 2 nieuwe vriendinnen gemaakt door gewoon te zeggen: luister, ik heb eigenlijk best behoefte aan meer vriendschappen, vind je het leuk om vaker af te spreken? Allebei zeiden ze dat zij daar ook behoefte aan hebben, maar dat weet je dus alleen als je erover praat. Je voelt je wel kwetsbaar want iemand kan je natuurlijk afwijzen, maar dat neem ik maar voor lief.
Ik zal wel heeel controversieel zijn maaar:
Als we het echt over eenzaamheid hebben, denk ik niet dat er heel veel jongeren zijn met compleet 0 vrienden, dat is denk ik niet het probleem. Ze hebben waarschijnlijk genoeg leuke dingen met anderen alleen is het het gevoel van eenzaam dat denk ik soort blijft hangen tijdens het afspreken met vrienden of zodra je thuis bent.
Zelf kijk ik er van op dat andere steeds meer zwelgen in hun (existentiële) problemen in plaats van optimistisch te zijn. Ongelukkigheid zorgt denk ik ook voor een erger eenzaamheid gevoel. En natuurlijk het overal zien dat je mede-jongeren eenzaam zijn veroorzaakt ook misschien een domino effect.
Naar mijn idee lijkt het alsof trending thema’s zoals ‘mental health’, ‘body positivity’ en ‘je identiteit zoeken’ die nu erg spelen in onze samenleving (edit: voor jongeren**) meer kwaad dan goed doen. Ik denk dat voor jongeren die moeite hebben met die onderwerpen (dat zal sowieso bijna alle pubers zijn), die onderwerpen een onderbewuste druk op hun legt omdat ze letterlijk elke dag leeftijdsgenoten zien op social-media (of in hun eigen kring), die het allemaal uitgevogeld lijken te hebben terwijl anderen er maar mee zitten. Zorgt dus ook voor meer ongelukkigheid. Zelf heb ik er niet zo last van, maar zie het toch verbazend veel in mijn omgeving spelen.
Hear, hear.
Wel zielig voor dat joch. Op AD heeft’ie het ook nog koud vanwege de hoge energieprijzen
Ik ben benieuwd welke rol sites zoals Facebook, maar ook Reddit daarin spelen. Het is makkelijk om daar je dagelijkse dosis sociale interactie te scoren zonder duurzame relaties op te bouwen. Zeker omdat hun algoritmes inzetten op zo veel mogelijk interacties, zonder te kijken naar de kwaliteit daarvan. Dan voel je je even beter, maar het lege gevoel gaat niet weg.
Oeh! Tof! Ik ben een statistiek!
ey eindelijk, iets wat me persoonlijk aanspreekt
”Ga gewoon in Delfzijl wonen! Daar zijn nog betaalbare woningen! Dat je op 3 uur afstand zit van je sociale cirkel maakt niet uit!”
Dit soort shit ga je komende jaren alleen maar meer zien. Mensen die uit hun sociale bubbel getrokken worden omdat ze in de regio nergens een betaalbare woning kunnen vinden. Probeer er bijv op het platteland maar eens tussen te komen in een nieuwe regio.
Dit voel ik wel
Als iemand die zware mentale klachten heeft voel ik me best eenzaam, het schrikt anderen af. Mensen zeggen dat ze best vrienden willen zijn, maar uiteindelijk maken ze hun grenzen niet duidelijk en verlaten ze je, en geven ze jou de schuld. Het is een vicieuze cirkel waarin mensen die het sociaal en mentaal slecht hebben, het steeds slechter zullen hebben, en de succesvolle groepen kan je niet vinden, of ze laten je niet toe, of ze willen je weg hebben nadat ze zien dat je issues hebt, dus voel ik me geforceerd om een masker te dragen om een sociale perfecte chad te zijn voor anderen
Ik kan met niemand (re)connecten van mijn dorp, het lijkt erop dat iedereen van mijn leeftijd naar de stad gaat waar ik woon, dus als ik iemand heb gevonden wonen ze waarschijnlijk ver weg. Ik kan online ook niets vinden, voor iemand die een verlegen introvert gamer is. Mensen vinden je afstotelijk. Ik heb überhaupt geen idee waar ik moet beginnen, alle deuren zijn voor mij al gesloten, en ik ben in de twintig. Niemand heeft een antwoord hierop
Buiten familie om blijft er alleen maar therapie over, maar dat vult niet het gat van vriendschappen.
Normaal zou ik zeggen: Social media. Maar dit is al langer in de maak als je het mij vraagt. Tuurlijk heeft een het grote impact, maar in vrijwel alle media staat/staan mensen met extraverte karakteristieken in de spotlight. Hoeveel aandacht er wel niet naar sociale, charmante, aantrekkelijke mensen gaat is absurd. Het lijkt meer om kwantiteit dan kwaliteit te gaan, hoe meer vrienden hoe beter.
Daarbij denk ik ook dat de vrije hookup cultuur dat simpelweg niet voor iedereen weggelegd is een redelijke rol speelt. Neem bijvoorbeeld tinder (neem mijn cijfers hier met een korrel zout, heb t ooit ergens gelezen en vond het aannemelijk klinken): De meeste (80-100%) vrouwen concurreren voor 20% van de mannen die ze vinden. (Pareto-principe losjes genomem) Laat dit nou dan net de mannen zijn die zich als een kind in een snoepwinkel voelen; die gaan de dames niet behandelen zoals ze eigenlijk behandeld willen worden. En aan de andere kant zitten de overige gasten die snakken naar een relatie maar geen aandacht krijgen. Al heb je 20 goede vrienden, intiem contact speelt ook een grote rol. En dan hebben we het nog niet eens over de achterliggende algoritmes van all die apps dat ook psychologische spelletjes speelt in de hoop dat je gaat dokken.
Tegelijkertijd moeten we natuurlijk allemaal kneiter hard werken om ons eigen hoofd boven water te houden, dus hebben we ook niet altijd de tijd om nieuwe relaties aan te gaan. Daarbij is ook uitgewezen dat Nederlanders bijzonder moeilijk zijn in het maken van vriendschappen.
Hoe dan ook, ik kan niet precies naar een ding wijzen en zeggen: dit is de oorzaak. Maar ik denk wel dat er van meerdere kanten een onrealistisch beeld van de realiteit geschetst wordt en dat zeker een grote rol speelt.
Edit: Dat gezegd te hebben: als je je echt eenzaam voelt wil ik best ouwehoeren met je als je dat wilt, of voel je vrij om te ranten over het leven ofzo.
Komt omdat we zo’n achterlijk kutcultuurtje proberen te handhaven met met zoveel geslachten als studiekeuzes. De tijd van gezond verstand is over voor Nederland. En nu zitten janken dat iedereen eenzaam en verward is…
Ik heb als introvert nergens last van. Met andere mensen praten vindt ik vies.
Ik (28, vrouw) heb eerlijk gezegd alleen maar online vrienden. Volgens mij komt dit omdat ik een zeldzame ziekte heb waarvoor nog geen behandeling voor bestond, iets wat mij serieus isoleerde van de rest van de maatschappij. Met veel pijn en moeite hebben mijn arts en ik samen iets gevonden een paar maanden geleden wat wonderbaarlijk genoeg wel werkt. Ik kan dus weer ongeveer “normaal” meedraaien in de samenleving, maar ik heb geen netwerk en heb niemand om dingen mee te doen.
Ik stort mij dus op creatieve hobby’s en studie/werk om mij niet te vervelen (makkelijk in de prestatiemaatschappij). Daar heb ik het al super druk mee, maar ik vind het jammer dat ik niemand heb om goed nieuws mee te delen behalve mijn vader.
21 comments
Dit is niet echt per se ergens op gebaseerd maar ik heb wel eens het gevoel dat dit probleem niet wordt gezien als het zeer ernstige potentieel maatschappij ontwrichtende probleem dat het is.
Wat in het artikel niet wordt behandeld en ik zelf wel opmerkzaam vind om te benoemen, is dat de verhoudingen tussen mannen/vrouwen met betrekking tot eenzaamheid nagenoeg gelijk zijn.
Edit: Mannen scoren 1% hoger op “enigszins eenzaam” (32 vs 31%), vrouwen 1.5% hoger op “sterk eenzaam” (11.8% vs 10.2%)
Kredietcrisis, de huizenmarkt, coronacrisis, energieprijzen en toenemende polarisatie… geen wonder.
En zelfs voor spelletjes heb je nog steeds chiptekorten, dus kun je nog wel even wachten op nieuwe spelonderdelen…
Wat zouden mannen en vrouwen kunnen doen om de eenzaamheid te doorbreken?
Ik hoor hier ook bij, niet bij de jongeren, maar nog steeds.
Waar ik mij aan erger is dat, naar mijn gevoel, heel veel focus ligt op of de jongeren (onder de 25) en ouderen (65+) en iedereen die daar tussen zit eigenlijk niks mee gedaan wordt.
Ik heb werk dus collega’s om mij heen helpt, en doe af en toe iets met vrienden. Maar zodra ik thuis ben zit ik weer in mijn eentje en dat is nooit een fijn gevoel.
Dit was veel erger toen ik geen werk had en tijdens de lockdowns.
Daar kan je zoveel geld voor uittrekken wat je wilt, maar uiteindelijk zal het aan die eenzame jongeren zelf zijn om contact te zoeken met andere mensen, mogelijk met een zetje in de rug maar daar komt het uiteindelijk wel op neer.
Niemand kan eenzaamheid of depressie voor je oplossen, ze kunnen je alleen meehelpen om het zelf op te lossen.
Sociale media. Toen ik opgroeide, zonder telefoons, werd ik alleen geconfronteerd met het geluk van anderen wanneer ik erbij was of iemand mij daarover in persoon vertelde. Voetballen deed ik de hele middag en evenementen van de grote boze wereld kreeg ik eigenlijk alleen mee omdat m’n vader het 8u journaal keek.
Kinderen van nu worden 18 uur per dag gebombardeerd met filmpjes van mensen met fantastische levens en veel geld. Als je het niet gemaakt hebt ligt dat aan jezelf en je bent de enige sukkel die op de bank ligt. Komen nog allerlei vergaande “challenges” bij en desinformatie wat het tot een zeer giftige cocktail maakt.
Ik vermoed dat we over 10/15 jaar absoluut verregaande gevolgen gaan zien van dat altijd “aan” staan van kinderen van nu.
Ik woon ook alleen en ben verhuist naar een plek waar ik voor de rest niemand ken,maar probeer maar eens contact te zoeken en ergens tussen te komen.
verenigingen: zijn vaak mensen die al sinds jonge leeftijd daar lid van zijn. dus kom je als buitenstanden er maar moeilijk bij.
Werk is ook wel lastig ik werk in een bedrijf waar veel mensen vederweg wonen dus ja als je al iets samen doet is het puur onder collega’s zodat je niet nieuwe mensen leert kennen. Tevens zijn die ook vaak een stuk ouder als mij en hebben hun eigen leven. (ligt misschien ook wel aan de sector waar ik in werk)
Hobby’s ja daardoor leer ik wel mensen kennen maar die wonen wederom verdeeld over het land en spreek je niet zomaar 123 af.
Edit: rare zin opnieuw opbouwen maar let maar niet te veel op taalfouten.
Wat mij de laatste tijd heeft geholpen is veel explicieter en kwetsbaarder zijn over waar je behoefte aan hebt. Ik heb 2 nieuwe vriendinnen gemaakt door gewoon te zeggen: luister, ik heb eigenlijk best behoefte aan meer vriendschappen, vind je het leuk om vaker af te spreken? Allebei zeiden ze dat zij daar ook behoefte aan hebben, maar dat weet je dus alleen als je erover praat. Je voelt je wel kwetsbaar want iemand kan je natuurlijk afwijzen, maar dat neem ik maar voor lief.
Ik zal wel heeel controversieel zijn maaar:
Als we het echt over eenzaamheid hebben, denk ik niet dat er heel veel jongeren zijn met compleet 0 vrienden, dat is denk ik niet het probleem. Ze hebben waarschijnlijk genoeg leuke dingen met anderen alleen is het het gevoel van eenzaam dat denk ik soort blijft hangen tijdens het afspreken met vrienden of zodra je thuis bent.
Zelf kijk ik er van op dat andere steeds meer zwelgen in hun (existentiële) problemen in plaats van optimistisch te zijn. Ongelukkigheid zorgt denk ik ook voor een erger eenzaamheid gevoel. En natuurlijk het overal zien dat je mede-jongeren eenzaam zijn veroorzaakt ook misschien een domino effect.
Naar mijn idee lijkt het alsof trending thema’s zoals ‘mental health’, ‘body positivity’ en ‘je identiteit zoeken’ die nu erg spelen in onze samenleving (edit: voor jongeren**) meer kwaad dan goed doen. Ik denk dat voor jongeren die moeite hebben met die onderwerpen (dat zal sowieso bijna alle pubers zijn), die onderwerpen een onderbewuste druk op hun legt omdat ze letterlijk elke dag leeftijdsgenoten zien op social-media (of in hun eigen kring), die het allemaal uitgevogeld lijken te hebben terwijl anderen er maar mee zitten. Zorgt dus ook voor meer ongelukkigheid. Zelf heb ik er niet zo last van, maar zie het toch verbazend veel in mijn omgeving spelen.
Hear, hear.
Wel zielig voor dat joch. Op AD heeft’ie het ook nog koud vanwege de hoge energieprijzen
[AD.nl](https://i.imgur.com/vPKPtD3.png)
[Nu.nl](https://i.imgur.com/QNhEPdZ.png)
https://www.ad.nl/wonen/gasverbruik-piekt-we-zetten-de-verwarming-weer-aan-maar-niet-te-hoog~a024ad51/
Ik ben benieuwd welke rol sites zoals Facebook, maar ook Reddit daarin spelen. Het is makkelijk om daar je dagelijkse dosis sociale interactie te scoren zonder duurzame relaties op te bouwen. Zeker omdat hun algoritmes inzetten op zo veel mogelijk interacties, zonder te kijken naar de kwaliteit daarvan. Dan voel je je even beter, maar het lege gevoel gaat niet weg.
Oeh! Tof! Ik ben een statistiek!
ey eindelijk, iets wat me persoonlijk aanspreekt
”Ga gewoon in Delfzijl wonen! Daar zijn nog betaalbare woningen! Dat je op 3 uur afstand zit van je sociale cirkel maakt niet uit!”
Dit soort shit ga je komende jaren alleen maar meer zien. Mensen die uit hun sociale bubbel getrokken worden omdat ze in de regio nergens een betaalbare woning kunnen vinden. Probeer er bijv op het platteland maar eens tussen te komen in een nieuwe regio.
Dit voel ik wel
Als iemand die zware mentale klachten heeft voel ik me best eenzaam, het schrikt anderen af. Mensen zeggen dat ze best vrienden willen zijn, maar uiteindelijk maken ze hun grenzen niet duidelijk en verlaten ze je, en geven ze jou de schuld. Het is een vicieuze cirkel waarin mensen die het sociaal en mentaal slecht hebben, het steeds slechter zullen hebben, en de succesvolle groepen kan je niet vinden, of ze laten je niet toe, of ze willen je weg hebben nadat ze zien dat je issues hebt, dus voel ik me geforceerd om een masker te dragen om een sociale perfecte chad te zijn voor anderen
Ik kan met niemand (re)connecten van mijn dorp, het lijkt erop dat iedereen van mijn leeftijd naar de stad gaat waar ik woon, dus als ik iemand heb gevonden wonen ze waarschijnlijk ver weg. Ik kan online ook niets vinden, voor iemand die een verlegen introvert gamer is. Mensen vinden je afstotelijk. Ik heb überhaupt geen idee waar ik moet beginnen, alle deuren zijn voor mij al gesloten, en ik ben in de twintig. Niemand heeft een antwoord hierop
Buiten familie om blijft er alleen maar therapie over, maar dat vult niet het gat van vriendschappen.
Normaal zou ik zeggen: Social media. Maar dit is al langer in de maak als je het mij vraagt. Tuurlijk heeft een het grote impact, maar in vrijwel alle media staat/staan mensen met extraverte karakteristieken in de spotlight. Hoeveel aandacht er wel niet naar sociale, charmante, aantrekkelijke mensen gaat is absurd. Het lijkt meer om kwantiteit dan kwaliteit te gaan, hoe meer vrienden hoe beter.
Daarbij denk ik ook dat de vrije hookup cultuur dat simpelweg niet voor iedereen weggelegd is een redelijke rol speelt. Neem bijvoorbeeld tinder (neem mijn cijfers hier met een korrel zout, heb t ooit ergens gelezen en vond het aannemelijk klinken): De meeste (80-100%) vrouwen concurreren voor 20% van de mannen die ze vinden. (Pareto-principe losjes genomem) Laat dit nou dan net de mannen zijn die zich als een kind in een snoepwinkel voelen; die gaan de dames niet behandelen zoals ze eigenlijk behandeld willen worden. En aan de andere kant zitten de overige gasten die snakken naar een relatie maar geen aandacht krijgen. Al heb je 20 goede vrienden, intiem contact speelt ook een grote rol. En dan hebben we het nog niet eens over de achterliggende algoritmes van all die apps dat ook psychologische spelletjes speelt in de hoop dat je gaat dokken.
Tegelijkertijd moeten we natuurlijk allemaal kneiter hard werken om ons eigen hoofd boven water te houden, dus hebben we ook niet altijd de tijd om nieuwe relaties aan te gaan. Daarbij is ook uitgewezen dat Nederlanders bijzonder moeilijk zijn in het maken van vriendschappen.
Hoe dan ook, ik kan niet precies naar een ding wijzen en zeggen: dit is de oorzaak. Maar ik denk wel dat er van meerdere kanten een onrealistisch beeld van de realiteit geschetst wordt en dat zeker een grote rol speelt.
Edit: Dat gezegd te hebben: als je je echt eenzaam voelt wil ik best ouwehoeren met je als je dat wilt, of voel je vrij om te ranten over het leven ofzo.
Komt omdat we zo’n achterlijk kutcultuurtje proberen te handhaven met met zoveel geslachten als studiekeuzes. De tijd van gezond verstand is over voor Nederland. En nu zitten janken dat iedereen eenzaam en verward is…
Ik heb als introvert nergens last van. Met andere mensen praten vindt ik vies.
Ik (28, vrouw) heb eerlijk gezegd alleen maar online vrienden. Volgens mij komt dit omdat ik een zeldzame ziekte heb waarvoor nog geen behandeling voor bestond, iets wat mij serieus isoleerde van de rest van de maatschappij. Met veel pijn en moeite hebben mijn arts en ik samen iets gevonden een paar maanden geleden wat wonderbaarlijk genoeg wel werkt. Ik kan dus weer ongeveer “normaal” meedraaien in de samenleving, maar ik heb geen netwerk en heb niemand om dingen mee te doen.
Ik stort mij dus op creatieve hobby’s en studie/werk om mij niet te vervelen (makkelijk in de prestatiemaatschappij). Daar heb ik het al super druk mee, maar ik vind het jammer dat ik niemand heb om goed nieuws mee te delen behalve mijn vader.