Als je toekomst steeds meer gaat lijken op die uit Cyberpunk dan die uit Star Trek, dan snap ik het wel ja…ik ben geen jongere meer, sterker nog ik heb zelfs als millennial het mythische koophuis nog weten te bemachtigen. Maar zelfs ik vind het ronduit niet grappig meer.
Mentale problemen verdwijnen niet van de ene op de andere dag. Goh.
Zorgelijk, maar niet heel verrassend. De ene helft van de planeet staat in de hens, de andere helft verzuipt, hard werken loont steeds minder, het kopen van een huis is vrijwel onmogelijk, het simpelweg onderhouden van een gezin is zelfs voor tweeverdieners steeds moeilijker, we zitten tegen een kernoorlog aan, en ga zo maar door. Sociale media stellen ook bizar hoge eisen aan ons uiterlijk en ons succes in het leven, en blazen elk klein meningsverschilletje op tot letterlijk waanzinnige proporties. Mensen voelen zich ook in de steek gelaten door hun leiders en ik kan het ze niet kwalijk nemen.
Zelf heb ik er ook steeds vaker moeite mee nog uit bed te komen. Hoopvol zijn over de toekomst is zo onderhand vooral voor sukkels…
Het is niet alsof de wereld er beter uitziet ineens inderdaad. Er is een grote existentiele crisis in Nederland en dat heeft zijn weerslag op het individu.
Niet alleen jongeren…
Ik heb dat ge-wel-dig-e koophuis, nieuwbouw ook nog! Ik ben getrouwd en één van ons heeft een goede baan. Ik zou me geweldig moeten voelen toch? Zeker aangezien ik nog geen dertig ben. Ik heb een boek geschreven (en uitgebracht), maak (digitaal) statement/outlaw art, heb meerdere goede banen gehad. Ik moet blij zijn!
Alleen dat al, het idee dat als je X hebt dat je gelijk Y moet zijn. Mijn auto? Een VW uit 2004. Geen luxe, geen goed verbruik, geen gebruiksgemak.
Mijn huis? Geen tuin, amper verf, nieuwbouw dus alles begint weer te scheuren.
Mijn boek? Uitgebracht via boekscout, niemand heeft het gelezen, uitgever heeft het niet eens gecontroleerd. Staat vol met spelfouten online, ik wil het niet eens meer promoten, schaam me ervoor dat ik hun heb gekozen.
Mensen denken de hele tijd dat omdat ik een auto, huis en een passie project heb dat ik gelukkig moet zijn. Tuurlijk, dat is meer dan sommige mensen hebben en dat begrijp ik ook wel. Maar hierdoor krijg je geen gehoor als je wel eens ergens mee zit. Lagere klasse wordt geholpen, middenklasse wordt overgeslagen.
In de afgelopen jaren (waar ik niet over mag zeuren van mensen want ik heb bovengenoemde dingen)
– Banen kwijt geraakt door corona.
– Geen steun gekregen want partner had nog een baan.
– Van leidinggevende / (project)manager naar student (want mijn sector ligt nog steeds op zijn gat)
– Mensen hebben een schijthekel aan managers, een recente post hier heeft mij niet goed gedaan.
– Baan naast je studie? Ha, doe niet zo gek.
Mensen zoeken de uitersten op, het nieuws is altijd negatief, de wereld gaat naar de kloten, heb mentale en fysieke gezondheidsproblemen maar ik heb een huis dus ik moet gelukkig zijn.
Pas dit eens toe op iemand van onder de 18, die hoort dat volwassenen met 2 inkomens niet eens meer de gasrekening kunnen betalen (dag wens om je ergens te settelen), die horen dat auto rijden nu ontiegelijk duur is (dag wens om je eigen vrijheid te hebben), die horen en zien nu dat hun ouders en grootouders eigenlijk niks meer kunnen, fysiek of monetair, dag wens om te werken.
Waarom zou je als jongere nu nog moeite doen? Al hun vrijheid is afgepakt, van op stap gaan tot reizen, al hun dromen zijn kapot gemaakt, al het vertrouwen dat ze hadden in overheid, volwassenen of elkaar is vermorzeld, plat getrapt en bespot. Succes, jongens en meiden van de nieuwe generatie, jammer dat jullie niet met X of Y om kunnen gaan, maar wij helpen je niet. Althans, dat is wat heel veel mensen lijken te denken.
Sorry voor de rant, moest dit even kwijt kennelijk.
Ik (25) heb het vorig jaar ook een stuk rustiger aan moeten doen met m’n studie, want mij gedachtes waren ook niet altijd even vrolijk om het zo maar even te zeggen. Ik ben nu bijna klaar met m’n studie en heb al een contract voor een prima baan als ik eenmaal klaar ben, dus het gaat nu ook een stuk beter, maar met al deze crises vind ik de toekomst er toch niet heel hoopvol uit zien.
Zien gewoon geen toekomstperspectief in Nederland. Overheid is hier schuldig aan. Communiceren op de kernonderwerpen zoals betaalbaar wonen, milieu en de lange termijn visie mbt het in stand houden van de verzorgingsstaat gewoon geen lange termijn strategie richting het volk.
Snap ik.
Jokes on you die had ik altijd al
Dit is puur anekdotisch en wat mijn psycholoog me tijdens de lockdowns vertelde over hoe zijn andere cliënten het ervaarden. In eerste instantie was er een soort gedeelde smart, waardoor ik me niet slechter en zelfs wat beter voelde, omdat we allemaal in de shit zaten zeg maar. Daarna komt de maatschappij weer op gang en blijf jij hangen in je problemen die je al had voor de pandemie en wordt je opeens voor je gevoel dubbel zo hard met je neus op de feiten gedrukt, dat heeft echt wel een flinke impact gehad.
Ik moet zeggen, als iemand die niet onbekend is met suïcidale gedachten, de laatste tijd begint het ook meer in mijn achterhoofd te zweven. Maar dan in plaats van zware gedachten die voortkomen uit depressieve gevoelens (“ik kan het niet meer aan”) wordt het meer een logische optie/uitweg ofzo. Kan het niet goed uitleggen.
Ik kan me dat goed voorstellen,
Ik heb als 30er gelukkig een huis en al 13 jaar carrière met een salaris, daar word nu al een flinke hap uit genomen en word t pittig.
Ik zou me als 15 plusser dan ook echt niet relaxt voelen wetende dat een huis/kamertje vrijwel niet te krijgen is, bijna alles flink duurder wordt of onmogelijk te betalen.
12 comments
Als je toekomst steeds meer gaat lijken op die uit Cyberpunk dan die uit Star Trek, dan snap ik het wel ja…ik ben geen jongere meer, sterker nog ik heb zelfs als millennial het mythische koophuis nog weten te bemachtigen. Maar zelfs ik vind het ronduit niet grappig meer.
Mentale problemen verdwijnen niet van de ene op de andere dag. Goh.
Zorgelijk, maar niet heel verrassend. De ene helft van de planeet staat in de hens, de andere helft verzuipt, hard werken loont steeds minder, het kopen van een huis is vrijwel onmogelijk, het simpelweg onderhouden van een gezin is zelfs voor tweeverdieners steeds moeilijker, we zitten tegen een kernoorlog aan, en ga zo maar door. Sociale media stellen ook bizar hoge eisen aan ons uiterlijk en ons succes in het leven, en blazen elk klein meningsverschilletje op tot letterlijk waanzinnige proporties. Mensen voelen zich ook in de steek gelaten door hun leiders en ik kan het ze niet kwalijk nemen.
Zelf heb ik er ook steeds vaker moeite mee nog uit bed te komen. Hoopvol zijn over de toekomst is zo onderhand vooral voor sukkels…
Het is niet alsof de wereld er beter uitziet ineens inderdaad. Er is een grote existentiele crisis in Nederland en dat heeft zijn weerslag op het individu.
Niet alleen jongeren…
Ik heb dat ge-wel-dig-e koophuis, nieuwbouw ook nog! Ik ben getrouwd en één van ons heeft een goede baan. Ik zou me geweldig moeten voelen toch? Zeker aangezien ik nog geen dertig ben. Ik heb een boek geschreven (en uitgebracht), maak (digitaal) statement/outlaw art, heb meerdere goede banen gehad. Ik moet blij zijn!
Alleen dat al, het idee dat als je X hebt dat je gelijk Y moet zijn. Mijn auto? Een VW uit 2004. Geen luxe, geen goed verbruik, geen gebruiksgemak.
Mijn huis? Geen tuin, amper verf, nieuwbouw dus alles begint weer te scheuren.
Mijn boek? Uitgebracht via boekscout, niemand heeft het gelezen, uitgever heeft het niet eens gecontroleerd. Staat vol met spelfouten online, ik wil het niet eens meer promoten, schaam me ervoor dat ik hun heb gekozen.
Mensen denken de hele tijd dat omdat ik een auto, huis en een passie project heb dat ik gelukkig moet zijn. Tuurlijk, dat is meer dan sommige mensen hebben en dat begrijp ik ook wel. Maar hierdoor krijg je geen gehoor als je wel eens ergens mee zit. Lagere klasse wordt geholpen, middenklasse wordt overgeslagen.
In de afgelopen jaren (waar ik niet over mag zeuren van mensen want ik heb bovengenoemde dingen)
– Banen kwijt geraakt door corona.
– Geen steun gekregen want partner had nog een baan.
– Van leidinggevende / (project)manager naar student (want mijn sector ligt nog steeds op zijn gat)
– Mensen hebben een schijthekel aan managers, een recente post hier heeft mij niet goed gedaan.
– Baan naast je studie? Ha, doe niet zo gek.
Mensen zoeken de uitersten op, het nieuws is altijd negatief, de wereld gaat naar de kloten, heb mentale en fysieke gezondheidsproblemen maar ik heb een huis dus ik moet gelukkig zijn.
Pas dit eens toe op iemand van onder de 18, die hoort dat volwassenen met 2 inkomens niet eens meer de gasrekening kunnen betalen (dag wens om je ergens te settelen), die horen dat auto rijden nu ontiegelijk duur is (dag wens om je eigen vrijheid te hebben), die horen en zien nu dat hun ouders en grootouders eigenlijk niks meer kunnen, fysiek of monetair, dag wens om te werken.
Waarom zou je als jongere nu nog moeite doen? Al hun vrijheid is afgepakt, van op stap gaan tot reizen, al hun dromen zijn kapot gemaakt, al het vertrouwen dat ze hadden in overheid, volwassenen of elkaar is vermorzeld, plat getrapt en bespot. Succes, jongens en meiden van de nieuwe generatie, jammer dat jullie niet met X of Y om kunnen gaan, maar wij helpen je niet. Althans, dat is wat heel veel mensen lijken te denken.
Sorry voor de rant, moest dit even kwijt kennelijk.
Ik (25) heb het vorig jaar ook een stuk rustiger aan moeten doen met m’n studie, want mij gedachtes waren ook niet altijd even vrolijk om het zo maar even te zeggen. Ik ben nu bijna klaar met m’n studie en heb al een contract voor een prima baan als ik eenmaal klaar ben, dus het gaat nu ook een stuk beter, maar met al deze crises vind ik de toekomst er toch niet heel hoopvol uit zien.
Zien gewoon geen toekomstperspectief in Nederland. Overheid is hier schuldig aan. Communiceren op de kernonderwerpen zoals betaalbaar wonen, milieu en de lange termijn visie mbt het in stand houden van de verzorgingsstaat gewoon geen lange termijn strategie richting het volk.
Snap ik.
Jokes on you die had ik altijd al
Dit is puur anekdotisch en wat mijn psycholoog me tijdens de lockdowns vertelde over hoe zijn andere cliënten het ervaarden. In eerste instantie was er een soort gedeelde smart, waardoor ik me niet slechter en zelfs wat beter voelde, omdat we allemaal in de shit zaten zeg maar. Daarna komt de maatschappij weer op gang en blijf jij hangen in je problemen die je al had voor de pandemie en wordt je opeens voor je gevoel dubbel zo hard met je neus op de feiten gedrukt, dat heeft echt wel een flinke impact gehad.
Ik moet zeggen, als iemand die niet onbekend is met suïcidale gedachten, de laatste tijd begint het ook meer in mijn achterhoofd te zweven. Maar dan in plaats van zware gedachten die voortkomen uit depressieve gevoelens (“ik kan het niet meer aan”) wordt het meer een logische optie/uitweg ofzo. Kan het niet goed uitleggen.
Ik kan me dat goed voorstellen,
Ik heb als 30er gelukkig een huis en al 13 jaar carrière met een salaris, daar word nu al een flinke hap uit genomen en word t pittig.
Ik zou me als 15 plusser dan ook echt niet relaxt voelen wetende dat een huis/kamertje vrijwel niet te krijgen is, bijna alles flink duurder wordt of onmogelijk te betalen.