>**Voor het eten hoeft u er niet heen, maar The Nacho Bar in Tilburg is wel een regelrechte aanrader voor mensen die houden van blauwe cocktails en handtastelijke skeletten.**
>
>Als er chips in het spel zijn, kan ik niet meer goed nadenken. Misschien is dat iets uit mijn jeugd, misschien iets in mijn genen; ik bied weerstand aan velerlei verleidingen, maar tegenover chips sta ik machteloos. Het zou daarom goed kunnen dat u, als lezer zonder chipsprobleem, direct bij de inleiding van dit stuk al doorhad dat het besproken restaurant mogelijk niet het scherpste mesje in de la betreft. ‘Waar is ze nu weer geweest’, moppert u tegen een huisgenoot. ‘Kan ze in deze sombere tijden niet iets leukers verzinnen dan een vreetschuur met dure nacho’s en slechte cocktails?’ Het droeve feit wil dat ik, sinds ik in een restaurantkrant las dat er in Tilburg een chipsrestaurant was geopend met de naam The Nacho Bar, me op weinig anders meer heb kunnen concentreren.
>
>Zo las ik in het betreffende artikel bijvoorbeeld straal heen over het feit dat de bedenker van dit vernieuwende horecaconcept daarbij niet zozeer hamerde op chips, maar het vooral had over ‘hoge margeproducten’ en ‘beleving’, en dat hij dingen zei als: ‘Het uitgangspunt is de minimale personeelsinzet.’ Het concept moet ook landelijk worden uitgerold, naar diverse franchiselocaties. Dat soort uitspraken vertaalt zich meestal handig als: ‘Ik wil van een drol veel gebakjes maken en die dan duur verkopen op zo veel mogelijk plekken’ – maar helaas was ik na het woord ‘chipsrestaurant’ dus alvast gestopt met lezen.
>
>**Volgepropt met plastic planten**
>
>Wat die beleving betreft is The Nacho Bar zo’n zaak waarbij je het overvolle moodboard van het enthousiaste design- en marketingteam meteen voor je ziet bij binnenkomst. ‘Exuberant boudoir slash *instagrammable* junglethema plus Mexicaanse fiesta vibes met *dia de los muertos*-details.’ De zaak is volgepropt met een gehele Saoedische olievoorraad aan kunststof planten: plastic sanseveria’s, gatenplanten, stippenbegonia’s en palmbomen, die laatste met op strategische plekken een plastic aap die een gloeilamp vasthoudt. Het grote raam biedt uitzicht op een weinig exuberante steeg, en hoewel het vrijdagavond is heerst er ook onder de weinige aanwezigen nog niet bepaald een swingende sfeer. Hier en daar zit een timide stelletje, we zien een vertwijfeld grootouderpaar met hun kleinkinderen, en achter ons wordt met frisse tegenzin een verrassingsfeestje opgetuigd met voor de jarige een glittersjerp waarop *‘It’s My Birthday Bitchezzz’* staat. Wij nemen plaats onder felgekleurde vogelkooilampen en constateren dat de boel van dichtbij ook wel een beetje de 2020-wintercollectie van Xenos ademt – daar hebben ze trouwens ook altijd heel veel nachochips. Toeval? Ik denk het niet.
>
>Eyecatcher van de zaak is een reusachtige muurschildering van een aantrekkelijke jonge vrouw die achterover ligt in de armen van een grijnzend skelet, u leest dit goed, een skelet als in de kaalgepikte beenderen van een overledene. Het geraamte zit ook heel akelig met zijn knokige vingerbotten aan haar buik, en het meisje heeft in haar ogen die wezenloze modellenblik waarbij het moeilijk is uit te maken of ze in starre paniek is of gewoon meer van deze date had verwacht. De bediening draagt T-shirts waarop ‘*I’m a nacho type!*’ staat en ik zal ’m even uitleggen: dat klinkt een beetje als ‘*I’m not your type*’. Als u die grap om de een of andere reden leuk vindt, kunt u uw lol op, want hij staat behalve op de bedrijfskleding ook op de servetten, website, op de menukaart, zelfs op de wc. Mij is het niet geheel duidelijk hoe ‘Ik ben je type niet!’ roepen moet bijdragen aan fiesta vibes, maar misschien heeft het iets met dat skelet te maken.
>
>**Cocktails**
>
>Onze serveerster is vriendelijk genoeg. Op de kaart staan cocktails met namen als Passionate Pornstar, Peachy Bang Bang en Geisha in a Glass. Er zijn nacho’s met beleg als (veganistische) shoarma en rundvlees, alles overspoten met mayonaise, gefrituurde snacks en nog een hoekje met wat om onduidelijke reden ‘*streetfood bites*’ wordt genoemd. De ‘classic fantastic mojito’ (€ 9,50) van mijn tafelgenoot wordt geserveerd in een gigantisch glas dat op een stuk wrakhout rust, maar het blijkt een waterige, zure sloot halfgesmolten ijs. Mijn eigen Pino-blauwe Kontiki Potion (€ 10), zoet en wederom schraperig van rum voorzien, komt in een laboratoriumkolf op een plank waarop ook allerlei dingetjes zijn vastgelijmd: potjes met kurken, kaneelstokjes, dennenappels. Onze buren krijgen zelfs een bloemstuk bij hun cocktail, in een aardewerken schedel.
>
>We hebben allereerst wat gefrituurde snacks besteld: krokante sardines in tempura (€ 8), calamari (€ 7) en mozzarellasticks (€ 8). De kwaliteit van de diepvriesproducten is niet per se slecht (al is het deeg rond de sardines meer een soort dik bierbeslag) maar alles is zo compleet pips en liefdeloos gefrituurd en slecht afgezouten dat er werkelijk kraak noch smaak aan zit. De bijgeleverde aioli smaakt naar goedkope frietsaus en de kikkergroene, laffig zure guacamole komt waarschijnlijk ook uit de vriezer. De nacho’s (€ 15 voor die met chili beef) zijn heet en knapperig rechtop in een bakje gezet, wat handig is: zo krijg je niet het aloude probleem dat de bovenste chips doordrenkt zijn en de onderste nog helemaal droog. Het beleg is alleen echt niet goed. De chilisaus smaakt korrelig en zetmelig alsof hij van een diepvrieslasagne is geschraapt, daarop liggen vijf zwarte bonen, vier maiskorrels en wat uitgedroogde bosui, srirachamayonaise, dunne crème fraîche en opnieuw die guacamole.
>
>Echt verdrietig worden we van de ‘streetfood bites’. De Cheesy Cheeseburger (€ 12) lijkt gemaakt van compleet kapotgestampt separatorvlees met nootmuskaat en smaakt ook niet vers meer. De gesmolten kaas is er zo aan vastgekoekt dat we ons niet aan de indruk kunnen onttrekken dat de burger al dagen geleden is gebakken. De Happy Bao (€ 9) met ‘buikspek, hoisin, lente-ui, rode peper, wortel, koriander en sesam’ betreft geen gestoomde bao maar een soort gele, droge minikadetjes met per broodje een flieber vet, loempiaplaksaus en grote stukken uitgedroogde bosui. De rest van de ingrediënten ontbreekt.
>
>Een chipsrestaurant: het had zo mooi kunnen wezen. Maar tegen zoveel liefdeloos ingekocht en klaargejast groothandelsvoer is zelfs het humeur van een liefhebber als ik niet bestand. Of misschien is het gewoon niet helemaal ons type bar. Nacho bar. Vat u hem?
De zoveelste bar met slechte nacho’s.
Jeugddroom van mij is nog een kroeg beginnen met de naam ” de oranje broek”. Waar je bij je drinken gewoon grote zakken chips kan bestellen die dan in een bak midden op de tafel gezet worden zodat iedereen kan meeeten. Spelletje der bij en afvegen maar die handjes!
Dank voor het delen. Erg amusant om te lezen 🙂
Nacho’s zijn vernoemd naar hun Mexicaanse uitvinder Ignacio (‘Nacho’) Anaya García, die een groepje Amerikaanse soldatenvrouwen in de jaren veertig van de vorige eeuw voor het eerst tortillachips met gesmolten kaas en jalapeños voorzette. Het gerecht was een succes en ging vervolgens eerst als ‘Nachos Especiales’ (‘Ignacio’s specialiteit’) en vervolgens gewoon als nacho’s de wereld over, vaak ook nog belegd met zure room, guacamole, chili en kruiden. Knapperig gefrituurde maistortilla’s worden in Mexico overigens al veel langer gegeten dan tostada’s. In de provincie Oaxaca worden ook veel totopo’s gegeten; een soort gezouten maiscrackers die door bakken of frituren beter houdbaar zijn dan tortillas en worden geserveerd met allerhande dips. Het woord is een afkorting van het Azteekse totopochtli wat zoveel betekent als ‘ding dat kraakt als je het eet’.
De Azteken hadden wonderschone woorden
Op de foto’s zie ik meer saus dan ‘chips’ . Nee, dankjewel!
Nee dankje, ga wel naar een echt Mexicaans restaurant.
Ik kan altijd wel genieten van zulke artikelen, top geschreven
7 comments
>**Voor het eten hoeft u er niet heen, maar The Nacho Bar in Tilburg is wel een regelrechte aanrader voor mensen die houden van blauwe cocktails en handtastelijke skeletten.**
>
>Als er chips in het spel zijn, kan ik niet meer goed nadenken. Misschien is dat iets uit mijn jeugd, misschien iets in mijn genen; ik bied weerstand aan velerlei verleidingen, maar tegenover chips sta ik machteloos. Het zou daarom goed kunnen dat u, als lezer zonder chipsprobleem, direct bij de inleiding van dit stuk al doorhad dat het besproken restaurant mogelijk niet het scherpste mesje in de la betreft. ‘Waar is ze nu weer geweest’, moppert u tegen een huisgenoot. ‘Kan ze in deze sombere tijden niet iets leukers verzinnen dan een vreetschuur met dure nacho’s en slechte cocktails?’ Het droeve feit wil dat ik, sinds ik in een restaurantkrant las dat er in Tilburg een chipsrestaurant was geopend met de naam The Nacho Bar, me op weinig anders meer heb kunnen concentreren.
>
>Zo las ik in het betreffende artikel bijvoorbeeld straal heen over het feit dat de bedenker van dit vernieuwende horecaconcept daarbij niet zozeer hamerde op chips, maar het vooral had over ‘hoge margeproducten’ en ‘beleving’, en dat hij dingen zei als: ‘Het uitgangspunt is de minimale personeelsinzet.’ Het concept moet ook landelijk worden uitgerold, naar diverse franchiselocaties. Dat soort uitspraken vertaalt zich meestal handig als: ‘Ik wil van een drol veel gebakjes maken en die dan duur verkopen op zo veel mogelijk plekken’ – maar helaas was ik na het woord ‘chipsrestaurant’ dus alvast gestopt met lezen.
>
>**Volgepropt met plastic planten**
>
>Wat die beleving betreft is The Nacho Bar zo’n zaak waarbij je het overvolle moodboard van het enthousiaste design- en marketingteam meteen voor je ziet bij binnenkomst. ‘Exuberant boudoir slash *instagrammable* junglethema plus Mexicaanse fiesta vibes met *dia de los muertos*-details.’ De zaak is volgepropt met een gehele Saoedische olievoorraad aan kunststof planten: plastic sanseveria’s, gatenplanten, stippenbegonia’s en palmbomen, die laatste met op strategische plekken een plastic aap die een gloeilamp vasthoudt. Het grote raam biedt uitzicht op een weinig exuberante steeg, en hoewel het vrijdagavond is heerst er ook onder de weinige aanwezigen nog niet bepaald een swingende sfeer. Hier en daar zit een timide stelletje, we zien een vertwijfeld grootouderpaar met hun kleinkinderen, en achter ons wordt met frisse tegenzin een verrassingsfeestje opgetuigd met voor de jarige een glittersjerp waarop *‘It’s My Birthday Bitchezzz’* staat. Wij nemen plaats onder felgekleurde vogelkooilampen en constateren dat de boel van dichtbij ook wel een beetje de 2020-wintercollectie van Xenos ademt – daar hebben ze trouwens ook altijd heel veel nachochips. Toeval? Ik denk het niet.
>
>Eyecatcher van de zaak is een reusachtige muurschildering van een aantrekkelijke jonge vrouw die achterover ligt in de armen van een grijnzend skelet, u leest dit goed, een skelet als in de kaalgepikte beenderen van een overledene. Het geraamte zit ook heel akelig met zijn knokige vingerbotten aan haar buik, en het meisje heeft in haar ogen die wezenloze modellenblik waarbij het moeilijk is uit te maken of ze in starre paniek is of gewoon meer van deze date had verwacht. De bediening draagt T-shirts waarop ‘*I’m a nacho type!*’ staat en ik zal ’m even uitleggen: dat klinkt een beetje als ‘*I’m not your type*’. Als u die grap om de een of andere reden leuk vindt, kunt u uw lol op, want hij staat behalve op de bedrijfskleding ook op de servetten, website, op de menukaart, zelfs op de wc. Mij is het niet geheel duidelijk hoe ‘Ik ben je type niet!’ roepen moet bijdragen aan fiesta vibes, maar misschien heeft het iets met dat skelet te maken.
>
>**Cocktails**
>
>Onze serveerster is vriendelijk genoeg. Op de kaart staan cocktails met namen als Passionate Pornstar, Peachy Bang Bang en Geisha in a Glass. Er zijn nacho’s met beleg als (veganistische) shoarma en rundvlees, alles overspoten met mayonaise, gefrituurde snacks en nog een hoekje met wat om onduidelijke reden ‘*streetfood bites*’ wordt genoemd. De ‘classic fantastic mojito’ (€ 9,50) van mijn tafelgenoot wordt geserveerd in een gigantisch glas dat op een stuk wrakhout rust, maar het blijkt een waterige, zure sloot halfgesmolten ijs. Mijn eigen Pino-blauwe Kontiki Potion (€ 10), zoet en wederom schraperig van rum voorzien, komt in een laboratoriumkolf op een plank waarop ook allerlei dingetjes zijn vastgelijmd: potjes met kurken, kaneelstokjes, dennenappels. Onze buren krijgen zelfs een bloemstuk bij hun cocktail, in een aardewerken schedel.
>
>We hebben allereerst wat gefrituurde snacks besteld: krokante sardines in tempura (€ 8), calamari (€ 7) en mozzarellasticks (€ 8). De kwaliteit van de diepvriesproducten is niet per se slecht (al is het deeg rond de sardines meer een soort dik bierbeslag) maar alles is zo compleet pips en liefdeloos gefrituurd en slecht afgezouten dat er werkelijk kraak noch smaak aan zit. De bijgeleverde aioli smaakt naar goedkope frietsaus en de kikkergroene, laffig zure guacamole komt waarschijnlijk ook uit de vriezer. De nacho’s (€ 15 voor die met chili beef) zijn heet en knapperig rechtop in een bakje gezet, wat handig is: zo krijg je niet het aloude probleem dat de bovenste chips doordrenkt zijn en de onderste nog helemaal droog. Het beleg is alleen echt niet goed. De chilisaus smaakt korrelig en zetmelig alsof hij van een diepvrieslasagne is geschraapt, daarop liggen vijf zwarte bonen, vier maiskorrels en wat uitgedroogde bosui, srirachamayonaise, dunne crème fraîche en opnieuw die guacamole.
>
>Echt verdrietig worden we van de ‘streetfood bites’. De Cheesy Cheeseburger (€ 12) lijkt gemaakt van compleet kapotgestampt separatorvlees met nootmuskaat en smaakt ook niet vers meer. De gesmolten kaas is er zo aan vastgekoekt dat we ons niet aan de indruk kunnen onttrekken dat de burger al dagen geleden is gebakken. De Happy Bao (€ 9) met ‘buikspek, hoisin, lente-ui, rode peper, wortel, koriander en sesam’ betreft geen gestoomde bao maar een soort gele, droge minikadetjes met per broodje een flieber vet, loempiaplaksaus en grote stukken uitgedroogde bosui. De rest van de ingrediënten ontbreekt.
>
>Een chipsrestaurant: het had zo mooi kunnen wezen. Maar tegen zoveel liefdeloos ingekocht en klaargejast groothandelsvoer is zelfs het humeur van een liefhebber als ik niet bestand. Of misschien is het gewoon niet helemaal ons type bar. Nacho bar. Vat u hem?
De zoveelste bar met slechte nacho’s.
Jeugddroom van mij is nog een kroeg beginnen met de naam ” de oranje broek”. Waar je bij je drinken gewoon grote zakken chips kan bestellen die dan in een bak midden op de tafel gezet worden zodat iedereen kan meeeten. Spelletje der bij en afvegen maar die handjes!
Dank voor het delen. Erg amusant om te lezen 🙂
Nacho’s zijn vernoemd naar hun Mexicaanse uitvinder Ignacio (‘Nacho’) Anaya García, die een groepje Amerikaanse soldatenvrouwen in de jaren veertig van de vorige eeuw voor het eerst tortillachips met gesmolten kaas en jalapeños voorzette. Het gerecht was een succes en ging vervolgens eerst als ‘Nachos Especiales’ (‘Ignacio’s specialiteit’) en vervolgens gewoon als nacho’s de wereld over, vaak ook nog belegd met zure room, guacamole, chili en kruiden. Knapperig gefrituurde maistortilla’s worden in Mexico overigens al veel langer gegeten dan tostada’s. In de provincie Oaxaca worden ook veel totopo’s gegeten; een soort gezouten maiscrackers die door bakken of frituren beter houdbaar zijn dan tortillas en worden geserveerd met allerhande dips. Het woord is een afkorting van het Azteekse totopochtli wat zoveel betekent als ‘ding dat kraakt als je het eet’.
De Azteken hadden wonderschone woorden
Op de foto’s zie ik meer saus dan ‘chips’ . Nee, dankjewel!
Nee dankje, ga wel naar een echt Mexicaans restaurant.
Ik kan altijd wel genieten van zulke artikelen, top geschreven