**Θεωρείτε ότι κινδυνεύει η δημοκρατία στην Ιταλία;**
Από μια άποψη, ίσως θα ήταν υπερβολικό να πούμε πως κινδυνεύει η δημοκρατία στην Ιταλία, δεδομένου πως η Μελόνι έχει διακηρύξει ότι σέβεται τις δημοκρατικές διαδικασίες – κι αυτό βέβαια αποτελεί και μια βασική διαφορά μεταξύ του παλιού και του νέου (ή μετα)φασισμού, ο οποίος, αντι να πολεμά τον κοινοβουλευτισμό, τον εναγκαλίζεται για να πετύχει τους στόχους του. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, πως η Μελόνι εκμεταλλεύτηκε αριστοτεχνικά το γεγονός πως η «οικουμενική» κυβέρνηση Ντράγκι δεν έχαιρε εκλογικής νομιμοποίησης.
Από την άλλη, βέβαια, η ίδια η αριστοτελική έννοια της «στάσεως» ως κατάλυσης της δημοκρατίας δεν περιγράφει μια βίαιη κατάληψη της εξουσίας αλλά μια συστηματική υπονόμευσή της εκ των έσω. Κοινώς, φωτογραφίζει ακριβώς την περίπτωση στην οποία επιτήδειοι εχθροί της δημοκρατίας εκμεταλλεύονται τους θεσμούς, με τη στήριξη πάντα των πολιτών, που θεωρούν πως έτσι προάγουν τα συμφέροντά τους και το κοινό καλό. Αυτό που ίσως δοκιμάζεται πραγματικά, λοιπόν, από αυτή την άποψη, είναι η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας και του ιταλικού «δήμου», βεβαίως, που έδωσε αυτήν τη σαφή ακροδεξιά εντολή.
Το μόνο ενθαρρυντικό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πως οι κυβερνήσεις στη γειτονική χώρα τείνουν να έχουν μικρό προσδόκιμο ζωής, μικρή πραγματική ισχύ σε βάθος χρόνου. Ο ίδιος ο συνασπισμός που ανέβασε τη Μελόνι στην εξουσία είναι ευκαιριακός και ευάλωτος, με τον Μπερλουσκόνι και ιδιαίτερα τον Σαλβίνι να φθονούν την απότομη δημοτικότητα και την εκλογική εκτόξευση της εταίρου τους στα ύψη. Άρα το πιθανότερο είναι πως η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν θα μακροημερεύσει, αλλά μένει να το δούμε και στην πράξη. To σίγουρο, πάντως, είναι πως θα πρέπει να ανασυνταχθεί ο αντίπαλος πόλος, ειδικά το πολυδιασπασμένο κεντροαριστερό Partito Democratico πρέπει κάνει μια γενναία ανανέωση του στελεχιακού δυναμικού και της ρητορικής του, εάν θέλει να επανέλθει κάποια στιγμή στο επίκεντρο των εξελίξεων.
**— Τι είναι αυτό που κάνει το τρίπτυχο της Μελόνι «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» να κερδίζει έδαφος το 2022; Ποια θα λέγαμε ότι είναι η συνταγή της επιτυχίας της;**
Το πασπάλισμα παραδοσιακών προταγμάτων και συνθημάτων, όπως το «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» με λαϊκιστικό περιεχόμενο. Την ίδια στιγμή που η Mελόνι εμφανίζεται με τεράστιους σταυρούς και δεδομένη στήριξη στο ηθικοπλαστικό αφήγημα της Καθολικής Εκκλησίας, κυκλοφόρησε βίντεο στο TikTok λίγες ώρες πριν από τις εκλογές, όπου εμφανίζεται να βαστάει δυο πεπόνια (λέξη που παραπέμπει στα μεγάλα στήθη) και να κλείνει το μάτι στους ψηφοφόρους. Παράλληλα, λοιπόν, με τον εναγκαλισμό της με υπερσυντηρητικά πρότυπα, η ίδια δείχνει πως δεν έχει ταμπού και πως μπορεί να αυτοσαρκαστεί χωρίς πρόβλημα, οικειοποιούμενη ανερυθρίαστα όχι μόνο τη μάτσο ορολογία αλλά και το ιδιότυπο σεξιστικό χιούμορ της γείτονος. Την ίδια στιγμή το σεξουαλικό υπονοούμενο του βίντεο θυμίζει λίγο την αμερικανική άκρα δεξιά που ενίοτε προωθεί το ιδανικό των «Hot chicks with guns» («Γκόμενες με όπλα»), φλερτάροντας με το αντρικό φαντασιακό περί σεξ και βίας.
Σύμφωνα με τη θεωρητικό Robyn Marasco, είναι επιβεβλημένη η ευρύτερη ανάλυση των λόγων διείσδυσης της μάτσο ορολογίας και αισθητικής σε γυναικεία ακροατήρια ως επιπλέον μέσο κατανόησης του φαινομένου της δημοφιλίας της άκρας δεξιάς – με άλλα λόγια, η ανάλυση του πώς μιλάει «για» και «προς» τις γυναίκες. Στην ουσία, η Mελόνι εγγράφει εαυτόν σε μια μακρά γενεαλογία που θα μπορούσε να ονομαστεί «γυναικείος αντιφεμινισμός», την ίδια στιγμή που προωθεί το ιδανικό της αγίας ιταλικής οικογένειας, δηλώνοντας κατά των αμβλώσεων και των ποσοστώσεων και υπέρ της τεκνοποιίας στον ιερό βωμό της διαιώνισης του ιταλικού έθνους, παραπέμποντας στις απαρχές του φασισμού αλλά και στην καθαρά πατριαρχική έννοια της αντρικής υπεροχής. Η συνταγή αυτή, πάντα σύμφωνα με τη Marasco, φαίνεται να έχει απήχηση σε ευρύτερα ακροατήρια υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων όλων των ηλικιών.
**— Το σενάριο ενός ακροδεξιού ντόμινο είναι πιθανό στην Ευρώπη; Ποιες θα είναι οι συνέπειές του;**
Αυτό που βλέπουμε σε σχέση με το ντόμινο είναι πως η εδραίωση της Λεπέν στη θέση του δεύτερου «σοβαρού» πολιτικού πόλου στη Γαλλία, η επανεκλογή Ορμπάν στην Ουγγαρία, η επικράτηση των ακροδεξιών «Σουηδών Δημοκρατών» στη Σουηδία και τώρα ο θρίαμβος των Fratelli d’Italia στην Ιταλία δείχνουν μια ευρύτερη δυναμική και μια έντονη απενοχοποίηση της ακροδεξιάς διεθνώς. Αντίστοιχα παρατηρούμε και σε χώρες με αυταρχικό παρελθόν, όπως η Ισπανία, όπου παραδοσιακά η ακροδεξιά μεταβολιζόταν μέσα στους κόλπους της ευρύτερης δεξιάς, να βρίσκονται σε αλματώδη άνοδο κόμματα όπως το Vox, με σαφή μετα-φασιστική αύρα. Παρατηρούμε άνοδο της ξενοφοβικής και δυσανεκτικής ακροδεξιάς ακόμα και στη μέχρι πρότινος «εμβολιασμένη» απέναντι σε ακραίες θέσεις Πορτογαλία, μια χώρα που ενηλικιώθηκε δημοκρατικά μέσα στο προοδευτικό πλαίσιο που εισήγαγε η Επανάσταση των Γαριφάλων.
Το ενδιαφέρον με αυτά τα κινήματα είναι πως όλα απαρεγκλίτως παντρεύουν την ακροδεξιά με τον λαϊκισμό, κοινώς αντιδραστικά ιδεολογικά προτάγματα με ευέλικτες λαϊκιστικές πλατφόρμες όπου χωράνε τα πάντα και όπου κοινός παρονομαστής είναι μια μανιχαϊστική, ασπρόμαυρη θέαση της πραγματικότητας με σαφή διαχωρισμό του «καλού» πατριώτη, ντόπιου οικογενειάρχη από τον «κακό» αριστερό, μετανάστη, LGBTQI+ κ.λπ. Από αυτή την άποψη βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά όσον αφορά το μέλλον και μένει να φανεί κατά πόσο τα όπλα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας θα αποδειχτούν αρκετά για να αναχαιτίσουν τη λαίλαπα αυτής της επικίνδυνης σύζευξης.
ολοι καταλαβαινουν οτι η καθε χωρα απο μονη της θα ειναι υποχειριο των μεγαλων χωρων. ετσι κανενας, ανεξαρτητα ιδεολογιας, δεν θελει διαλυση της ΕΕ. εκτος απο πορωμενους και μπουφους.
η Πολωνια με την Ουγγαρια που κολλα ακριβως?
Εκτός από τις χώρες που αναφέρει το άρθρο, μην ξεχνάμε και τον λαϊκισμό που είχε πέσει στο ΗΒ πριν το Brexit. Και αντίστοιχα φαινόμενα παίζουν ακόμα στην Σκωτία.
Πέρα τους κινδύνους του νεοφασισμού, εγώ πιστεύω υπάρχουν και άλλες άσχημες πλευρές σε αυτό το νόμισμα.
Απομονωμένες “ελεύθερες” χώρες είναι πρακτικά ήρεμα βοσκοτόπια για ανεξέλεγκτο καπιταλισμό. Πολύ πιο εύκολα εξαγοράζεις πολιτικούς σε μία μεμονωμένη χώρα παρά στην ΕΕ. Πολύ πιο εύκολα κρύβεις σκάνδαλα και επηρεάζεις πολιτικές σε μεμονωμένες χώρες παρά σε ενώσεις.
Πολύ φοβάμαι ότι, όσο πάμε εμπρός πίσω και χώρες κλείνονται στο καβούκι τους, τόσο θα χάνουμε πολλά που θεωρούσαμε δεδομένα (που φυσικά είχαν αποκτηθεί με μόχθο): εργασιακά δικαιώματα, ποιότητα δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης κ.ο.κ.
Κάποιος κακοπροαίρετος θα έλεγε ότι τέτοιες συγκυρίες είναι ευκαιρίες για party σε κάποια conglomerate, ή και ότι βάλαν και το χεράκι τους..
Η μελονι είναι μουφα ακροδεξιά, ψήφιζε ναι στα πάντα του ντραγκι και τονίζει συνεχώς πόσο νατοδουλη και ευρωδουλη είναι. Άρα δεν θα κάνει άλλες πολιτικές από αυτές που προστάζουν αυτά τα κέντρα. Κακώς κάποιοι έκαναν σαν να ξαναρθε ο μουσολινι
Όπου και αν κοιτάξεις πλέον παντού σου λένε ότι φταίει ο αντιφεμινισμός. Ό,τι να ναι. Ας πούμε οι αμβλώσεις. Μια χώρα με γερασμένο πληθυσμό δεν είναι βιώσιμη. Τότε δύο επιλογές υπάρχουν: Ή φέρνεις μετανάστες ή αυξάνεις τις γεννήσεις. Απλά πράγματα. Οι Ιταλοί δεν φαίνεται να θέλουν το πρώτο, άρα επιλέγουν το δεύτερο.
ΦΑΣΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΣΤΕΣ
Α ρε διεθνιστής Εβραίος που σας χρειάζεται…
Τα ίδια λέγανε και για τον Τραμπ και εν τέλει απλά τον ψήφισαν να φύγει.
8 comments
**Θεωρείτε ότι κινδυνεύει η δημοκρατία στην Ιταλία;**
Από μια άποψη, ίσως θα ήταν υπερβολικό να πούμε πως κινδυνεύει η δημοκρατία στην Ιταλία, δεδομένου πως η Μελόνι έχει διακηρύξει ότι σέβεται τις δημοκρατικές διαδικασίες – κι αυτό βέβαια αποτελεί και μια βασική διαφορά μεταξύ του παλιού και του νέου (ή μετα)φασισμού, ο οποίος, αντι να πολεμά τον κοινοβουλευτισμό, τον εναγκαλίζεται για να πετύχει τους στόχους του. Ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, πως η Μελόνι εκμεταλλεύτηκε αριστοτεχνικά το γεγονός πως η «οικουμενική» κυβέρνηση Ντράγκι δεν έχαιρε εκλογικής νομιμοποίησης.
Από την άλλη, βέβαια, η ίδια η αριστοτελική έννοια της «στάσεως» ως κατάλυσης της δημοκρατίας δεν περιγράφει μια βίαιη κατάληψη της εξουσίας αλλά μια συστηματική υπονόμευσή της εκ των έσω. Κοινώς, φωτογραφίζει ακριβώς την περίπτωση στην οποία επιτήδειοι εχθροί της δημοκρατίας εκμεταλλεύονται τους θεσμούς, με τη στήριξη πάντα των πολιτών, που θεωρούν πως έτσι προάγουν τα συμφέροντά τους και το κοινό καλό. Αυτό που ίσως δοκιμάζεται πραγματικά, λοιπόν, από αυτή την άποψη, είναι η ίδια η ποιότητα της δημοκρατίας και του ιταλικού «δήμου», βεβαίως, που έδωσε αυτήν τη σαφή ακροδεξιά εντολή.
Το μόνο ενθαρρυντικό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι πως οι κυβερνήσεις στη γειτονική χώρα τείνουν να έχουν μικρό προσδόκιμο ζωής, μικρή πραγματική ισχύ σε βάθος χρόνου. Ο ίδιος ο συνασπισμός που ανέβασε τη Μελόνι στην εξουσία είναι ευκαιριακός και ευάλωτος, με τον Μπερλουσκόνι και ιδιαίτερα τον Σαλβίνι να φθονούν την απότομη δημοτικότητα και την εκλογική εκτόξευση της εταίρου τους στα ύψη. Άρα το πιθανότερο είναι πως η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν θα μακροημερεύσει, αλλά μένει να το δούμε και στην πράξη. To σίγουρο, πάντως, είναι πως θα πρέπει να ανασυνταχθεί ο αντίπαλος πόλος, ειδικά το πολυδιασπασμένο κεντροαριστερό Partito Democratico πρέπει κάνει μια γενναία ανανέωση του στελεχιακού δυναμικού και της ρητορικής του, εάν θέλει να επανέλθει κάποια στιγμή στο επίκεντρο των εξελίξεων.
**— Τι είναι αυτό που κάνει το τρίπτυχο της Μελόνι «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» να κερδίζει έδαφος το 2022; Ποια θα λέγαμε ότι είναι η συνταγή της επιτυχίας της;**
Το πασπάλισμα παραδοσιακών προταγμάτων και συνθημάτων, όπως το «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» με λαϊκιστικό περιεχόμενο. Την ίδια στιγμή που η Mελόνι εμφανίζεται με τεράστιους σταυρούς και δεδομένη στήριξη στο ηθικοπλαστικό αφήγημα της Καθολικής Εκκλησίας, κυκλοφόρησε βίντεο στο TikTok λίγες ώρες πριν από τις εκλογές, όπου εμφανίζεται να βαστάει δυο πεπόνια (λέξη που παραπέμπει στα μεγάλα στήθη) και να κλείνει το μάτι στους ψηφοφόρους. Παράλληλα, λοιπόν, με τον εναγκαλισμό της με υπερσυντηρητικά πρότυπα, η ίδια δείχνει πως δεν έχει ταμπού και πως μπορεί να αυτοσαρκαστεί χωρίς πρόβλημα, οικειοποιούμενη ανερυθρίαστα όχι μόνο τη μάτσο ορολογία αλλά και το ιδιότυπο σεξιστικό χιούμορ της γείτονος. Την ίδια στιγμή το σεξουαλικό υπονοούμενο του βίντεο θυμίζει λίγο την αμερικανική άκρα δεξιά που ενίοτε προωθεί το ιδανικό των «Hot chicks with guns» («Γκόμενες με όπλα»), φλερτάροντας με το αντρικό φαντασιακό περί σεξ και βίας.
Σύμφωνα με τη θεωρητικό Robyn Marasco, είναι επιβεβλημένη η ευρύτερη ανάλυση των λόγων διείσδυσης της μάτσο ορολογίας και αισθητικής σε γυναικεία ακροατήρια ως επιπλέον μέσο κατανόησης του φαινομένου της δημοφιλίας της άκρας δεξιάς – με άλλα λόγια, η ανάλυση του πώς μιλάει «για» και «προς» τις γυναίκες. Στην ουσία, η Mελόνι εγγράφει εαυτόν σε μια μακρά γενεαλογία που θα μπορούσε να ονομαστεί «γυναικείος αντιφεμινισμός», την ίδια στιγμή που προωθεί το ιδανικό της αγίας ιταλικής οικογένειας, δηλώνοντας κατά των αμβλώσεων και των ποσοστώσεων και υπέρ της τεκνοποιίας στον ιερό βωμό της διαιώνισης του ιταλικού έθνους, παραπέμποντας στις απαρχές του φασισμού αλλά και στην καθαρά πατριαρχική έννοια της αντρικής υπεροχής. Η συνταγή αυτή, πάντα σύμφωνα με τη Marasco, φαίνεται να έχει απήχηση σε ευρύτερα ακροατήρια υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων όλων των ηλικιών.
**— Το σενάριο ενός ακροδεξιού ντόμινο είναι πιθανό στην Ευρώπη; Ποιες θα είναι οι συνέπειές του;**
Αυτό που βλέπουμε σε σχέση με το ντόμινο είναι πως η εδραίωση της Λεπέν στη θέση του δεύτερου «σοβαρού» πολιτικού πόλου στη Γαλλία, η επανεκλογή Ορμπάν στην Ουγγαρία, η επικράτηση των ακροδεξιών «Σουηδών Δημοκρατών» στη Σουηδία και τώρα ο θρίαμβος των Fratelli d’Italia στην Ιταλία δείχνουν μια ευρύτερη δυναμική και μια έντονη απενοχοποίηση της ακροδεξιάς διεθνώς. Αντίστοιχα παρατηρούμε και σε χώρες με αυταρχικό παρελθόν, όπως η Ισπανία, όπου παραδοσιακά η ακροδεξιά μεταβολιζόταν μέσα στους κόλπους της ευρύτερης δεξιάς, να βρίσκονται σε αλματώδη άνοδο κόμματα όπως το Vox, με σαφή μετα-φασιστική αύρα. Παρατηρούμε άνοδο της ξενοφοβικής και δυσανεκτικής ακροδεξιάς ακόμα και στη μέχρι πρότινος «εμβολιασμένη» απέναντι σε ακραίες θέσεις Πορτογαλία, μια χώρα που ενηλικιώθηκε δημοκρατικά μέσα στο προοδευτικό πλαίσιο που εισήγαγε η Επανάσταση των Γαριφάλων.
Το ενδιαφέρον με αυτά τα κινήματα είναι πως όλα απαρεγκλίτως παντρεύουν την ακροδεξιά με τον λαϊκισμό, κοινώς αντιδραστικά ιδεολογικά προτάγματα με ευέλικτες λαϊκιστικές πλατφόρμες όπου χωράνε τα πάντα και όπου κοινός παρονομαστής είναι μια μανιχαϊστική, ασπρόμαυρη θέαση της πραγματικότητας με σαφή διαχωρισμό του «καλού» πατριώτη, ντόπιου οικογενειάρχη από τον «κακό» αριστερό, μετανάστη, LGBTQI+ κ.λπ. Από αυτή την άποψη βρισκόμαστε σε αχαρτογράφητα νερά όσον αφορά το μέλλον και μένει να φανεί κατά πόσο τα όπλα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας θα αποδειχτούν αρκετά για να αναχαιτίσουν τη λαίλαπα αυτής της επικίνδυνης σύζευξης.
ολοι καταλαβαινουν οτι η καθε χωρα απο μονη της θα ειναι υποχειριο των μεγαλων χωρων. ετσι κανενας, ανεξαρτητα ιδεολογιας, δεν θελει διαλυση της ΕΕ. εκτος απο πορωμενους και μπουφους.
η Πολωνια με την Ουγγαρια που κολλα ακριβως?
Εκτός από τις χώρες που αναφέρει το άρθρο, μην ξεχνάμε και τον λαϊκισμό που είχε πέσει στο ΗΒ πριν το Brexit. Και αντίστοιχα φαινόμενα παίζουν ακόμα στην Σκωτία.
Πέρα τους κινδύνους του νεοφασισμού, εγώ πιστεύω υπάρχουν και άλλες άσχημες πλευρές σε αυτό το νόμισμα.
Απομονωμένες “ελεύθερες” χώρες είναι πρακτικά ήρεμα βοσκοτόπια για ανεξέλεγκτο καπιταλισμό. Πολύ πιο εύκολα εξαγοράζεις πολιτικούς σε μία μεμονωμένη χώρα παρά στην ΕΕ. Πολύ πιο εύκολα κρύβεις σκάνδαλα και επηρεάζεις πολιτικές σε μεμονωμένες χώρες παρά σε ενώσεις.
Πολύ φοβάμαι ότι, όσο πάμε εμπρός πίσω και χώρες κλείνονται στο καβούκι τους, τόσο θα χάνουμε πολλά που θεωρούσαμε δεδομένα (που φυσικά είχαν αποκτηθεί με μόχθο): εργασιακά δικαιώματα, ποιότητα δημόσιας υγείας και εκπαίδευσης κ.ο.κ.
Κάποιος κακοπροαίρετος θα έλεγε ότι τέτοιες συγκυρίες είναι ευκαιρίες για party σε κάποια conglomerate, ή και ότι βάλαν και το χεράκι τους..
Η μελονι είναι μουφα ακροδεξιά, ψήφιζε ναι στα πάντα του ντραγκι και τονίζει συνεχώς πόσο νατοδουλη και ευρωδουλη είναι. Άρα δεν θα κάνει άλλες πολιτικές από αυτές που προστάζουν αυτά τα κέντρα. Κακώς κάποιοι έκαναν σαν να ξαναρθε ο μουσολινι
Όπου και αν κοιτάξεις πλέον παντού σου λένε ότι φταίει ο αντιφεμινισμός. Ό,τι να ναι. Ας πούμε οι αμβλώσεις. Μια χώρα με γερασμένο πληθυσμό δεν είναι βιώσιμη. Τότε δύο επιλογές υπάρχουν: Ή φέρνεις μετανάστες ή αυξάνεις τις γεννήσεις. Απλά πράγματα. Οι Ιταλοί δεν φαίνεται να θέλουν το πρώτο, άρα επιλέγουν το δεύτερο.
ΦΑΣΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΤΣΑΚΙΣΤΕΣ
Α ρε διεθνιστής Εβραίος που σας χρειάζεται…
Τα ίδια λέγανε και για τον Τραμπ και εν τέλει απλά τον ψήφισαν να φύγει.
μόνο η Μελόνι τα λέει
ο Γεωργιάδης τι λέει;