>vergeet ze even dat ze in een plastic bak zit, ingeklemd tussen wasmachine en wasbak. „Op zo’n moment kan ik enorm genieten.
Als je ervan geniet, wat maakt het dan uit dat het “middelmatig” is?
Voor mij voelt het redelijk kansloos dat er wordt gedaan alsof alleen de “echte” of dure luxe goed is.
Zeker ook hun voorbeeld waar ze aangeven dat je bijna dezelfde design stoellen goedkoper kunt krijgen. Wat een schande, als het merkje er niet opgeplakt staat is het waardeloos en zou je het niet moeten willen. Alleen het merkje is belangrijk. /s
Ik zie wel een markt voor opblaasbare huizen zodat jongeren even lekker kunnen genieten van het gevoel een huis te hebben. Om hem vervolgens weer leeg te laten lopen, op te vouwen en bij pa en ma op zolder te leggen.
Het is geschreven als een soort constaterend bericht, maar voelt toch als een soort sneer naar millenials?
Snap niet wat er mis is met truffelmayonaise en een bad tbh. Ik heb ze allebei in huis en ben net wel/niet een millenial dus voel me aangevallen haha. Truffel is lekker en dat ze de smaak kunnen nabootsen zodat je er ook niet meteen arm van wordt is toch prima.
Soms koop ik de truffelchips omdat ik de naturel/paprika wel zat ben, maar blijkbaar is dit een onbewuste expressie van mijn middenklasse malaise door kapitalistische onderdrukking. Je leert nog eens wat.
Maar moet ik dan de kaviaar chips kopen om mijzelf te vestigen in de elite klasse, of moet ik klassensolidariteit uitstralen door alleen nog maar zoute stengels te kopen?
Als die luie millennials nu eens minder B-merk toast met avocadosmeersel (bestaand uit 50% echt fruit, waarvan 48% appel en 2% avocado!) zouden eten, en eens minder AH Nespressocups zouden kopen…
… Dan zouden ze ook geen huis kunnen kopen.
0,03% truffel op truffelchips is toch niet zo heel gek? Truffelolie bevat ook maar tussen de 0,1-1% truffelextract en ik denk niet dat de chips voor een groot deel uit olie bestaan. Ik weet ook uit ervaring dat een paar druppels truffelolie genoeg is om een recept volledig te verpesten als je gewone olijfolie verwacht. Dat spul is gewoon ontiegelijk sterk.
Ik denk verder ook niet dat paprikachips voor een groot deel uit paprika bestaat, dus ik snap niet waarom er zo’n nadruk op de 0,03% truffels gelegd moet worden.
Veel horloges hebben dit ook. Zien er precies uit als een Rolex, maar zonder de naam Rolex en voor een schijntje van de echte. Vooral aliexpress staat er vol mee. Het leuke is, mensen met een echte Rolex worden woest als ze er één zien. Alsof ze zelf ook wel weten dat het vooral een uiting van status is.
Ik zie dat opblaasbad dus meer als een goede tussenoplossing dan een nabootsing van luxe. Het is dan wel geen echt bad, maar het geeft toch de mogelijkheid tot ontspanning. De buitenwereld ziet daar niets van. Maar het is wel overduidelijk dat dit een samenlevingsprobleem is in plaats van dat twintigers en dertigers lui zouden zijn.
Okay, ik snap de essentie van het stuk, maar je kan de middenklasse toch niet gaan vergelijken met de nieuwe rijken aan het begin van de 19e eeuw. En het is toch ergens ook logisch dat je in de “middenklasse” niet de goederen uit het topsegment kan betalen, maar dat wil ook niet zeggen dat je dan alleen maar uit het lagere segment moet kiezen. Het is toch niet alsof je moet kiezen tussen topdesigners of de wibra, die tussenlaag is er volgens mij altijd al geweest.
En het meegeven van “cultureel kapitaal” is het allerbelangrijkste dat je als ouder aan je kind kan meegeven.
Zijn er serieus mensen die truffelmayo kopen als statussymbool ipv dat ze het gewoon lekker vinden?
Tsja, het neemt nieuwe vormen aan. Nederland is al lang het land van C&A en van der Valk Hotels, dus middelmatige luxe is bepaald geen nieuw fenomeen.
Het idee van het stuk is kritiek op de economie, niet op de jongeren die erin leven.
Millennials zijn opgegroeid met middenklasse ouders en toen ze klein waren is ze verteld dat als ze maar goed hun best doen op school ze later rijk gaan worden.
Nu zijn millennials hoger opgeleid dan hun ouders, maar hebben minder geld dan hun ouders op dezelfde leeftijd. Er is tegen ze gelogen.
Dit is geen middelmatige luxe maar perceived quality. Het gaat over de luxe uitstraling van producten en services waarvoor mensen betalen. Dit bestond al heel lang in het luxere segment. Denk hierbij aan hoe vroeger vliegtickets werden verkocht. Omdat de huidige generatie consumenten hier meer vatbaar voor is (ze richten zich minder op functionele kwaliteit zoals eerdere generaties) is hier vraag voor in de markt. Lijkt mee en volkomen logisch gevolg van de beschikbaarheid van mogelijkheden die de hedendaagse consument heeft. Er zit alleen een groot nadeel aan en dat is dat je schuurt tegen misleiding. Hoe kan je iets mooier laten lijken zonder dat je dit overdrijft. Voorbeeld van de truffelchips past hier dan wel goed in.
Als je geen geld hebt, ga je gewoon larpen als rijk persoon.
Volgens mij is dit gewoon een reclame voor Truffelchips ik heb het nog nooit gehad en wil het proberen en ga het zo ophalen.
Laten we nou net gisteren een opblaasbad hebben gekocht 😅
Atlantic Magazine had hier anderhalf jaar geleden ook al een artikel over, met de geweldige titel [It’s All So… Premiocre](https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2020/04/its-all-so-premiocre/606775/). Spul als trufflechips met 0.03% truffel is daar een perfect voorbeeld van. Die dunne glossy van luxe over doodnormale, middelmatige dingen… Allemaal zeer Instagrammable natuurlijk. Die Salt Bae gast die de laatste paar dagen de Reddit voorpagina treft is ook echt precies dat, met alleen de prijs van daadwerkelijke luxe.
Wat een rare take op het hebben van een opblaasbad? Als je ergens woont waar je geen bad hebt of kan hebben (newsflash: heel veel mensen huren) en je houdt heel erg veel van badderen, dan is dit toch een logische stap voor een relatief zacht prijsje? Wat heeft dat nou met middelmatige luxe te maken. Echt een boomer uitspraak.
Ontzettend onzinnig punt over de winkelketen Arket. Volgens de auteur doet deze winkelketen net of het een luxe Scandinavische zaak is, maar in werkelijkheid worden de spullen in Bangladesh gemaakt. Hierbij gaat de auteur voorbij aan het feit dat ook het meerendeel van de ‘echt’ luxe kleding onder erbarmelijke omstandigheden en met veel milieuschade worden gemaakt. Het is een heel erg hardnekkige illusie dat alleen omdat kleding duurder is, het ook gelijk automatisch duurzamer en eerlijker is. Dat is gewoon niet hoe kapitalisme werkt, duurdere spullen zijn waarschijnlijk duurder vanwege een grotere marge, duurdere winkelpanden, grotere bonus voor de baas, etc. Maar buiten ethiek om heeft een kledingproducent geen reden om niet in Bangladesh te produceren. Als het niet expliciet wordt vermeld hoe het gemaakt wordt, kan je er vanuit gaan dat het productieproces van kleding gewoon echt kut is (geldt overigens voor veel producten).
Wat een kut-artikel.
„Dus geven ouders hun kinderen cultureel kapitaal mee, in de vorm van eetgewoontes, opvattingen en manieren van kleden”, aldus Kraaykamp. „De druk om te slagen is hoger. Je wilt geen verliezer zijn van de moderne tijd. Daarom ga je mee in de consumptiedrift die succes uitstraalt. En dan krijg je zoiets als mensen die truffelmayo kopen”, aldus Kraaykamp.
Is dit De Speld? Ooit gehoord van smaakvoorkeur? Ik vind truffelmayo gewoon lekker, betekent niet gelijk dat ik een of andere pretentieuze social climber ben.
“Het beste wat ze nu kunnen doen, is doen alsof ze een toneelstukje van succes opvoeren, in de hoop dat het echte succes op een dag zal plaatsvinden.”
Eh, of je bent gewoon te arm voor ‘echte luxe’ en te rijk voor alleen maar troep, dus koopt spullen die qua prijs een beetje in het midden zitten? Lijkt me toch vrij logisch? Of moeten we ons in lompen hullen en in plaggenhutten wonen totdat de dag komt dat we rijk genoeg zijn voor een palies met 6 lakeien? Er zit toch gewoon een heleboel tussen? Dat heeft niks te maken met een ‘toneelstukje opvoeren’?
“Ook prijzen op menukaarten schieten ineens omhoog als er ingrediënten opstaan met een aura van luxe: van truffel tot burrata of oester.”
Hele vreemde gedachte, sorry dit wordt heel controversieel, schiet me niet af alsjeblieft, maar misschien zijn truffel en oester gewoon duurder om te produceren dan een broodje oude kaas?
Wat dacht je van boomers die op zonvakantie gaan naar Turkije en thuiskomen met designer handtassen, horloges en zonnebrillen. Dat heeft meer met status uitstraling te maken dan waar iemand thuis z’n aardappeltjes in dipt.
De blog Ribbonfarm van Venkatesh Rao (die wordt gequoot) is erg aan te raden, volg ‘m al een tijdje.
Wat een dom artikel.
>Of kledingwinkelketen Arket, dat zich presenteert als een upscale Scandinavische concept store, maar waar een deel van de kleding in Bangladesh wordt geproduceerd.
De spullen van de meeste luxemerken worden echt niet in het centrum van Amsterdam gemaakt, die komen ook gewoon uit Azië.
>”Je wilt geen verliezer zijn van de moderne tijd. Daarom ga je mee in de consumptiedrift die succes uitstraalt.”
Niemand koopt zo’n bad als statussymbool. Je koopt het omdat je zin hebt om in bad te gaan maar geen geld hebt voor een echt bad.
Is het juist niet een goed teken dat mensen kwaliteit belangrijker gaan vinden, ook al hebben ze hier niet gelijk het geld voor? Ik merk dat de kwaliteit van kleding omhoog gaat, want mensen kopen liever een kasjmier trui van 50 euro dan 5 acryl truien van 10. De consument vraagt en de markt past zich aan, dat was toch precies de bedoeling??
Vraag me af wanneer er opblaas huizen komen als middelmatige luxe
Goh. En ik maar denken dat ik truffelmayo gewoon lekker vind
Overigens durf ik wel toe te geven dat ik graag een interieur heb dat “luxe” aandoet voor toch een niet te gekke prijs. En ik durf best mee te gaan in het idee dat dat toch een fijn gevoel geeft dat ik het al wel prima voor elkaar heb in mijn kleine huurhuisje (en het doet een beetje vergeten dat ik binnen nu en tien jaar waarschijnlijk nog geen huis heb kunnen kopen)
Ik zie dat een nrc journalist ribbonfarm heeft ontdekt. Genoeg ideeën om een artikel van te spinnen op een slow news day.
27 comments
archive link: https://archive.is/OCRve
>vergeet ze even dat ze in een plastic bak zit, ingeklemd tussen wasmachine en wasbak. „Op zo’n moment kan ik enorm genieten.
Als je ervan geniet, wat maakt het dan uit dat het “middelmatig” is?
Voor mij voelt het redelijk kansloos dat er wordt gedaan alsof alleen de “echte” of dure luxe goed is.
Zeker ook hun voorbeeld waar ze aangeven dat je bijna dezelfde design stoellen goedkoper kunt krijgen. Wat een schande, als het merkje er niet opgeplakt staat is het waardeloos en zou je het niet moeten willen. Alleen het merkje is belangrijk. /s
Ik zie wel een markt voor opblaasbare huizen zodat jongeren even lekker kunnen genieten van het gevoel een huis te hebben. Om hem vervolgens weer leeg te laten lopen, op te vouwen en bij pa en ma op zolder te leggen.
Het is geschreven als een soort constaterend bericht, maar voelt toch als een soort sneer naar millenials?
Snap niet wat er mis is met truffelmayonaise en een bad tbh. Ik heb ze allebei in huis en ben net wel/niet een millenial dus voel me aangevallen haha. Truffel is lekker en dat ze de smaak kunnen nabootsen zodat je er ook niet meteen arm van wordt is toch prima.
Soms koop ik de truffelchips omdat ik de naturel/paprika wel zat ben, maar blijkbaar is dit een onbewuste expressie van mijn middenklasse malaise door kapitalistische onderdrukking. Je leert nog eens wat.
Maar moet ik dan de kaviaar chips kopen om mijzelf te vestigen in de elite klasse, of moet ik klassensolidariteit uitstralen door alleen nog maar zoute stengels te kopen?
Als die luie millennials nu eens minder B-merk toast met avocadosmeersel (bestaand uit 50% echt fruit, waarvan 48% appel en 2% avocado!) zouden eten, en eens minder AH Nespressocups zouden kopen…
… Dan zouden ze ook geen huis kunnen kopen.
0,03% truffel op truffelchips is toch niet zo heel gek? Truffelolie bevat ook maar tussen de 0,1-1% truffelextract en ik denk niet dat de chips voor een groot deel uit olie bestaan. Ik weet ook uit ervaring dat een paar druppels truffelolie genoeg is om een recept volledig te verpesten als je gewone olijfolie verwacht. Dat spul is gewoon ontiegelijk sterk.
Ik denk verder ook niet dat paprikachips voor een groot deel uit paprika bestaat, dus ik snap niet waarom er zo’n nadruk op de 0,03% truffels gelegd moet worden.
Veel horloges hebben dit ook. Zien er precies uit als een Rolex, maar zonder de naam Rolex en voor een schijntje van de echte. Vooral aliexpress staat er vol mee. Het leuke is, mensen met een echte Rolex worden woest als ze er één zien. Alsof ze zelf ook wel weten dat het vooral een uiting van status is.
Ik zie dat opblaasbad dus meer als een goede tussenoplossing dan een nabootsing van luxe. Het is dan wel geen echt bad, maar het geeft toch de mogelijkheid tot ontspanning. De buitenwereld ziet daar niets van. Maar het is wel overduidelijk dat dit een samenlevingsprobleem is in plaats van dat twintigers en dertigers lui zouden zijn.
Okay, ik snap de essentie van het stuk, maar je kan de middenklasse toch niet gaan vergelijken met de nieuwe rijken aan het begin van de 19e eeuw. En het is toch ergens ook logisch dat je in de “middenklasse” niet de goederen uit het topsegment kan betalen, maar dat wil ook niet zeggen dat je dan alleen maar uit het lagere segment moet kiezen. Het is toch niet alsof je moet kiezen tussen topdesigners of de wibra, die tussenlaag is er volgens mij altijd al geweest.
En het meegeven van “cultureel kapitaal” is het allerbelangrijkste dat je als ouder aan je kind kan meegeven.
Zijn er serieus mensen die truffelmayo kopen als statussymbool ipv dat ze het gewoon lekker vinden?
Tsja, het neemt nieuwe vormen aan. Nederland is al lang het land van C&A en van der Valk Hotels, dus middelmatige luxe is bepaald geen nieuw fenomeen.
Het idee van het stuk is kritiek op de economie, niet op de jongeren die erin leven.
Millennials zijn opgegroeid met middenklasse ouders en toen ze klein waren is ze verteld dat als ze maar goed hun best doen op school ze later rijk gaan worden.
Nu zijn millennials hoger opgeleid dan hun ouders, maar hebben minder geld dan hun ouders op dezelfde leeftijd. Er is tegen ze gelogen.
Dit is geen middelmatige luxe maar perceived quality. Het gaat over de luxe uitstraling van producten en services waarvoor mensen betalen. Dit bestond al heel lang in het luxere segment. Denk hierbij aan hoe vroeger vliegtickets werden verkocht. Omdat de huidige generatie consumenten hier meer vatbaar voor is (ze richten zich minder op functionele kwaliteit zoals eerdere generaties) is hier vraag voor in de markt. Lijkt mee en volkomen logisch gevolg van de beschikbaarheid van mogelijkheden die de hedendaagse consument heeft. Er zit alleen een groot nadeel aan en dat is dat je schuurt tegen misleiding. Hoe kan je iets mooier laten lijken zonder dat je dit overdrijft. Voorbeeld van de truffelchips past hier dan wel goed in.
Als je geen geld hebt, ga je gewoon larpen als rijk persoon.
Volgens mij is dit gewoon een reclame voor Truffelchips ik heb het nog nooit gehad en wil het proberen en ga het zo ophalen.
Laten we nou net gisteren een opblaasbad hebben gekocht 😅
Atlantic Magazine had hier anderhalf jaar geleden ook al een artikel over, met de geweldige titel [It’s All So… Premiocre](https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2020/04/its-all-so-premiocre/606775/). Spul als trufflechips met 0.03% truffel is daar een perfect voorbeeld van. Die dunne glossy van luxe over doodnormale, middelmatige dingen… Allemaal zeer Instagrammable natuurlijk. Die Salt Bae gast die de laatste paar dagen de Reddit voorpagina treft is ook echt precies dat, met alleen de prijs van daadwerkelijke luxe.
Wat een rare take op het hebben van een opblaasbad? Als je ergens woont waar je geen bad hebt of kan hebben (newsflash: heel veel mensen huren) en je houdt heel erg veel van badderen, dan is dit toch een logische stap voor een relatief zacht prijsje? Wat heeft dat nou met middelmatige luxe te maken. Echt een boomer uitspraak.
Ontzettend onzinnig punt over de winkelketen Arket. Volgens de auteur doet deze winkelketen net of het een luxe Scandinavische zaak is, maar in werkelijkheid worden de spullen in Bangladesh gemaakt. Hierbij gaat de auteur voorbij aan het feit dat ook het meerendeel van de ‘echt’ luxe kleding onder erbarmelijke omstandigheden en met veel milieuschade worden gemaakt. Het is een heel erg hardnekkige illusie dat alleen omdat kleding duurder is, het ook gelijk automatisch duurzamer en eerlijker is. Dat is gewoon niet hoe kapitalisme werkt, duurdere spullen zijn waarschijnlijk duurder vanwege een grotere marge, duurdere winkelpanden, grotere bonus voor de baas, etc. Maar buiten ethiek om heeft een kledingproducent geen reden om niet in Bangladesh te produceren. Als het niet expliciet wordt vermeld hoe het gemaakt wordt, kan je er vanuit gaan dat het productieproces van kleding gewoon echt kut is (geldt overigens voor veel producten).
Wat een kut-artikel.
„Dus geven ouders hun kinderen cultureel kapitaal mee, in de vorm van eetgewoontes, opvattingen en manieren van kleden”, aldus Kraaykamp. „De druk om te slagen is hoger. Je wilt geen verliezer zijn van de moderne tijd. Daarom ga je mee in de consumptiedrift die succes uitstraalt. En dan krijg je zoiets als mensen die truffelmayo kopen”, aldus Kraaykamp.
Is dit De Speld? Ooit gehoord van smaakvoorkeur? Ik vind truffelmayo gewoon lekker, betekent niet gelijk dat ik een of andere pretentieuze social climber ben.
“Het beste wat ze nu kunnen doen, is doen alsof ze een toneelstukje van succes opvoeren, in de hoop dat het echte succes op een dag zal plaatsvinden.”
Eh, of je bent gewoon te arm voor ‘echte luxe’ en te rijk voor alleen maar troep, dus koopt spullen die qua prijs een beetje in het midden zitten? Lijkt me toch vrij logisch? Of moeten we ons in lompen hullen en in plaggenhutten wonen totdat de dag komt dat we rijk genoeg zijn voor een palies met 6 lakeien? Er zit toch gewoon een heleboel tussen? Dat heeft niks te maken met een ‘toneelstukje opvoeren’?
“Ook prijzen op menukaarten schieten ineens omhoog als er ingrediënten opstaan met een aura van luxe: van truffel tot burrata of oester.”
Hele vreemde gedachte, sorry dit wordt heel controversieel, schiet me niet af alsjeblieft, maar misschien zijn truffel en oester gewoon duurder om te produceren dan een broodje oude kaas?
Wat dacht je van boomers die op zonvakantie gaan naar Turkije en thuiskomen met designer handtassen, horloges en zonnebrillen. Dat heeft meer met status uitstraling te maken dan waar iemand thuis z’n aardappeltjes in dipt.
De blog Ribbonfarm van Venkatesh Rao (die wordt gequoot) is erg aan te raden, volg ‘m al een tijdje.
Wat een dom artikel.
>Of kledingwinkelketen Arket, dat zich presenteert als een upscale Scandinavische concept store, maar waar een deel van de kleding in Bangladesh wordt geproduceerd.
De spullen van de meeste luxemerken worden echt niet in het centrum van Amsterdam gemaakt, die komen ook gewoon uit Azië.
>”Je wilt geen verliezer zijn van de moderne tijd. Daarom ga je mee in de consumptiedrift die succes uitstraalt.”
Niemand koopt zo’n bad als statussymbool. Je koopt het omdat je zin hebt om in bad te gaan maar geen geld hebt voor een echt bad.
Is het juist niet een goed teken dat mensen kwaliteit belangrijker gaan vinden, ook al hebben ze hier niet gelijk het geld voor? Ik merk dat de kwaliteit van kleding omhoog gaat, want mensen kopen liever een kasjmier trui van 50 euro dan 5 acryl truien van 10. De consument vraagt en de markt past zich aan, dat was toch precies de bedoeling??
Vraag me af wanneer er opblaas huizen komen als middelmatige luxe
Goh. En ik maar denken dat ik truffelmayo gewoon lekker vind
Overigens durf ik wel toe te geven dat ik graag een interieur heb dat “luxe” aandoet voor toch een niet te gekke prijs. En ik durf best mee te gaan in het idee dat dat toch een fijn gevoel geeft dat ik het al wel prima voor elkaar heb in mijn kleine huurhuisje (en het doet een beetje vergeten dat ik binnen nu en tien jaar waarschijnlijk nog geen huis heb kunnen kopen)
Ik zie dat een nrc journalist ribbonfarm heeft ontdekt. Genoeg ideeën om een artikel van te spinnen op een slow news day.