“Hoi, mijn vader houdt mij en 5 broers en zussen al ons hele leven verborgen voor de buitenwereld. Kunnen jullie ons helpen?”
“Nee sorry daar zijn wij niet de juiste instantie voor. Misschien ergens anders eens proberen. Fijne dag nog!”
Wat een kafkaiaanse treurnis is dit land toch geworden. Zijn de regels en protocollen zo strikt dat je ‘s avonds goed slaapt als je zo iemand de deur wijst? Had niemand daar kunnen bedenken de politie eens langs te sturen? Gemeente te vragen wie daar ingeschreven staan?
Regeldruk wordt onze ondergang.
Mijn werk is het opvolgen van Veilig Thuis meldingen die zijn “onderzocht” door Veilig Thuis en via triage naar de verantwoordelijke gemeente verschoven zijn.
Wij hebben bepaalde regels zoals bv een verplicht huisbezoek na 2 meldingen aangezien 1 melding in de regel nog al eens een burenruzie of een dwarse puber betreft. Desondanks zou je in een situatie als deze ALTIJD een huisbezoek af moeten leggen om de kinderen te zien en eventueel hulpverlening in te zetten. Kom je niet binnen? Dan gaat het terug naar Veilig Thuis en moeten die samen met de gemeente en eventueel maatschappelijk werk de raad voor de kinderbescherming erbij halen.
In de praktijk verloopt het vaak rommelig en kan het maanden duren vanwege wachtlijsten. Totaal onwenselijk is maar er is realistisch weinig aan te doen. Ook een zak geld gaat niet helpen omdat je bepaalde expertise nodig hebt die weinig mensen daadwerkelijk hebben.
Ook ouders die totaal sociaal wenselijk doen kunnen enorm dwars liggen. Je onderbuik gevoel weet wat er speelt maar je kan en mag alleen handelen op basis van feiten.
Daarnaast maakt de AVG hulpverlening vleugellam aangezien je voor iedere scheet toestemming moet vragen. Alleen school en consultatiebureau kan je zonder toestemming bevragen maar die zullen in deze situatie niets geweten hebben.
Helaas worden mensen vaak niet serieus genoeg genomen.
Ik heb ooit vroeger online via chat hulp gezocht (andere hulp durfde ik niet aan) omdat ik zwaar depressief was en het niet meer zag zitten, maar ik kreeg eigenlijk een reactie van “stel je niet zo aan”. Niet letterlijk in die woorden, maar daar kwam het wel op neer. Het duwde me toen alleen nog verder de grond in. Gelukkig ben ik er nog en ben ik al jaren tevreden met mijn leven en kijk ik uit naar de toekomst. Maar mentale hulp in het algemeen mag echt beter.
3 comments
“Hoi, mijn vader houdt mij en 5 broers en zussen al ons hele leven verborgen voor de buitenwereld. Kunnen jullie ons helpen?”
“Nee sorry daar zijn wij niet de juiste instantie voor. Misschien ergens anders eens proberen. Fijne dag nog!”
Wat een kafkaiaanse treurnis is dit land toch geworden. Zijn de regels en protocollen zo strikt dat je ‘s avonds goed slaapt als je zo iemand de deur wijst? Had niemand daar kunnen bedenken de politie eens langs te sturen? Gemeente te vragen wie daar ingeschreven staan?
Regeldruk wordt onze ondergang.
Mijn werk is het opvolgen van Veilig Thuis meldingen die zijn “onderzocht” door Veilig Thuis en via triage naar de verantwoordelijke gemeente verschoven zijn.
Wij hebben bepaalde regels zoals bv een verplicht huisbezoek na 2 meldingen aangezien 1 melding in de regel nog al eens een burenruzie of een dwarse puber betreft. Desondanks zou je in een situatie als deze ALTIJD een huisbezoek af moeten leggen om de kinderen te zien en eventueel hulpverlening in te zetten. Kom je niet binnen? Dan gaat het terug naar Veilig Thuis en moeten die samen met de gemeente en eventueel maatschappelijk werk de raad voor de kinderbescherming erbij halen.
In de praktijk verloopt het vaak rommelig en kan het maanden duren vanwege wachtlijsten. Totaal onwenselijk is maar er is realistisch weinig aan te doen. Ook een zak geld gaat niet helpen omdat je bepaalde expertise nodig hebt die weinig mensen daadwerkelijk hebben.
Ook ouders die totaal sociaal wenselijk doen kunnen enorm dwars liggen. Je onderbuik gevoel weet wat er speelt maar je kan en mag alleen handelen op basis van feiten.
Daarnaast maakt de AVG hulpverlening vleugellam aangezien je voor iedere scheet toestemming moet vragen. Alleen school en consultatiebureau kan je zonder toestemming bevragen maar die zullen in deze situatie niets geweten hebben.
Helaas worden mensen vaak niet serieus genoeg genomen.
Ik heb ooit vroeger online via chat hulp gezocht (andere hulp durfde ik niet aan) omdat ik zwaar depressief was en het niet meer zag zitten, maar ik kreeg eigenlijk een reactie van “stel je niet zo aan”. Niet letterlijk in die woorden, maar daar kwam het wel op neer. Het duwde me toen alleen nog verder de grond in. Gelukkig ben ik er nog en ben ik al jaren tevreden met mijn leven en kijk ik uit naar de toekomst. Maar mentale hulp in het algemeen mag echt beter.