Επίσης είναι πολύ πιο εύκολο να πάρεις υπηκοότητα έξω. Ειδικά χώρες ανατολικού μπλοκ. Είμαστε από τις πιο δύσκολες χώρες να γίνεις πολίτης.
Ξεπλυματική έπρεπε να την λέγανε όχι Καθημερινή…
Δε βγάζω νόημα.
Το άρθρο λέει:
>Η απόφαση για αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο έξω από τη χώρα εμπεριέχει πάντα ένα τεράστιο ρίσκο, το οποίο, ωστόσο, όλο και περισσότεροι νέοι αναλαμβάνουν. Είναι τα χρήματα, οι καλύτερες αμοιβές; Ως ένα βαθμό, ναι. Αλλά δεν μοιάζει να είναι το κυρίαρχο.
Και συνεχίζει:
> Αντιθέτως, υπάρχει μια γενικευμένη αίσθηση κοινωνικού τέλματος στη χώρα. Το χάσμα των γενεών δεν περιορίζεται μόνο στην αναγκαστικά διαφορετική οπτική γωνία των νεότερων σε σχέση με τους γεροντότερους. Αλλά, μάλλον, στην επιλογή των τελευταίων να καμώνονται ότι τα δέκα χρόνια της οικονομικής κρίσης δεν πέρασαν ποτέ, ότι το μοντέλο που λειτουργούσε στη χώρα πριν από το 2010 μπορεί να είναι ακόμη επιλογή.
>Επίσης, ολοένα και πιο συχνά οι σημερινοί 20άρηδες και 30άρηδες αντιμετωπίζουν κάτι που οι προγενέστεροι δεν γνώριζαν, τουλάχιστον σε αυτόν τον βαθμό. **Οι ανισότητες διευρύνονται, ενώ ολοένα και περισσότερο γίνεται σαφές ότι ο τόπος που έχεις γεννηθεί, η οικονομική και κοινωνική κατάσταση της οικογένειάς σου είναι οι καθοριστικοί παράγοντες για την όποια ανέλιξη.** Αν σε αυτά προστεθεί ο πατερναλιστικός χαρακτήρας της ελληνικής οικογένειας, τότε τα περιθώρια ευελιξίας στενεύουν κι άλλο.
Κάπου το πάει ότι εκτός από τα λεφτά έχουμε και άλλα προβλήματα (και συμφωνώ) αλλά καταλήγει σε γενικότητες και τελικά πάλι στα εργασιακά.
Με μπέρδεψε και ο τίτλος: περίμενα κάτι τύπου “ζευγάρια που θέλουν καλές συνθήκες πριν κάνουν παιδί καταλήγουν να μην κάνουν” παρά “οι νέοι πάνε προγραμματιστές στο εξωτερικό”.
Και πολυ καλα κανουν , επειδη αυτό ειναι και το λογικο.
Αν οι ελληνες θελουν μεταναστες να μεινουν πρεπει να προσφερουν ζωή με αξιοπρέπεια στους εργαζόμενους που δεν εχουν κληρονομια απ τη γιαγια. Κανεις δε θα μεινει long-term σε μια χωρα που δεν θα μπορέσει ποτε να εχει το δικό του σπίτι (επειδη οι ντοπιοι αρνουνται να τακτοποιήσουν κοκκινα δανεια επι 15 χρονια), και δεν του προσφερει καν τη δυνατότητα να δημιουργήσει ενα κομπόδεμα για να μπορεσει να επιστρέψει μια μερα στον τοπο του. Ουτε επιχειρηματίας θα φερει τα λεφτά του στην ελλαδα οταν το φορολογικό και δικαστικό συστημα τον κάνει να πιστευει οτι ψαχνουν για μακακες. Ξερουμε ποια ειναι τα βηματα για να φυγει απ αυτό το αδιέξοδο συστημα, και οι διαπιστώσεις δεν αρκουν.
4 comments
Επίσης είναι πολύ πιο εύκολο να πάρεις υπηκοότητα έξω. Ειδικά χώρες ανατολικού μπλοκ. Είμαστε από τις πιο δύσκολες χώρες να γίνεις πολίτης.
Ξεπλυματική έπρεπε να την λέγανε όχι Καθημερινή…
Δε βγάζω νόημα.
Το άρθρο λέει:
>Η απόφαση για αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο έξω από τη χώρα εμπεριέχει πάντα ένα τεράστιο ρίσκο, το οποίο, ωστόσο, όλο και περισσότεροι νέοι αναλαμβάνουν. Είναι τα χρήματα, οι καλύτερες αμοιβές; Ως ένα βαθμό, ναι. Αλλά δεν μοιάζει να είναι το κυρίαρχο.
Και συνεχίζει:
> Αντιθέτως, υπάρχει μια γενικευμένη αίσθηση κοινωνικού τέλματος στη χώρα. Το χάσμα των γενεών δεν περιορίζεται μόνο στην αναγκαστικά διαφορετική οπτική γωνία των νεότερων σε σχέση με τους γεροντότερους. Αλλά, μάλλον, στην επιλογή των τελευταίων να καμώνονται ότι τα δέκα χρόνια της οικονομικής κρίσης δεν πέρασαν ποτέ, ότι το μοντέλο που λειτουργούσε στη χώρα πριν από το 2010 μπορεί να είναι ακόμη επιλογή.
>Επίσης, ολοένα και πιο συχνά οι σημερινοί 20άρηδες και 30άρηδες αντιμετωπίζουν κάτι που οι προγενέστεροι δεν γνώριζαν, τουλάχιστον σε αυτόν τον βαθμό. **Οι ανισότητες διευρύνονται, ενώ ολοένα και περισσότερο γίνεται σαφές ότι ο τόπος που έχεις γεννηθεί, η οικονομική και κοινωνική κατάσταση της οικογένειάς σου είναι οι καθοριστικοί παράγοντες για την όποια ανέλιξη.** Αν σε αυτά προστεθεί ο πατερναλιστικός χαρακτήρας της ελληνικής οικογένειας, τότε τα περιθώρια ευελιξίας στενεύουν κι άλλο.
Κάπου το πάει ότι εκτός από τα λεφτά έχουμε και άλλα προβλήματα (και συμφωνώ) αλλά καταλήγει σε γενικότητες και τελικά πάλι στα εργασιακά.
Με μπέρδεψε και ο τίτλος: περίμενα κάτι τύπου “ζευγάρια που θέλουν καλές συνθήκες πριν κάνουν παιδί καταλήγουν να μην κάνουν” παρά “οι νέοι πάνε προγραμματιστές στο εξωτερικό”.
Και πολυ καλα κανουν , επειδη αυτό ειναι και το λογικο.
Αν οι ελληνες θελουν μεταναστες να μεινουν πρεπει να προσφερουν ζωή με αξιοπρέπεια στους εργαζόμενους που δεν εχουν κληρονομια απ τη γιαγια. Κανεις δε θα μεινει long-term σε μια χωρα που δεν θα μπορέσει ποτε να εχει το δικό του σπίτι (επειδη οι ντοπιοι αρνουνται να τακτοποιήσουν κοκκινα δανεια επι 15 χρονια), και δεν του προσφερει καν τη δυνατότητα να δημιουργήσει ενα κομπόδεμα για να μπορεσει να επιστρέψει μια μερα στον τοπο του. Ουτε επιχειρηματίας θα φερει τα λεφτά του στην ελλαδα οταν το φορολογικό και δικαστικό συστημα τον κάνει να πιστευει οτι ψαχνουν για μακακες. Ξερουμε ποια ειναι τα βηματα για να φυγει απ αυτό το αδιέξοδο συστημα, και οι διαπιστώσεις δεν αρκουν.