Als stagebegeleider die gesprekken heeft gehad met studenten die niet eens wisten wat wij als bedrijf deden, vind ik dit een slecht idee.
“Nu moeten studenten nog eerst op gesprek bij een bedrijf om te zien of er een ‘klik’ is. Uit onderzoek blijkt dat het daar vaak misgaat, waardoor een stagiair wordt afgewezen.”
Goh, en met dwang is die “klik” er ineens wel?
Tja, doe dat een paar keer waarbij het fout gaat en zo’n bedrijf schrijft zich uit als geregistreerd stagebedrijf en neemt helemaal geen stagiairs meer aan.
Ex-mbo’er hier: ik ben blij dat ik de vrijheid wel had. Ik werk het liefst bij non-profitorganisaties en heb daar twee maal stage kunnen lopen. Ik weet niet of dat ook was gelukt met interventie van school.
En dan zeker na het ingaan van deze nieuwe wetgeving verbaasd zijn dat er nog minder MBO stage plekken zijn.
>Tijdens de stage moet ook de begeleiding van de school beter, want bijna een derde van de studenten is daar nu ontevreden over.
Daarvoor zie ik in dit verhaal helaas geen oplossing en lijkt me óók een groot probleem. Voor mijn gevoel maakt deze regel indirect de weg ook veel te vrij om luie begeleiders hun leerlingen lukraak bij bedrijven te laten dumpen.
Lijkt me een slechte zaak, je zou beter per bedrijf kunnen kijken lijkt me.
Als je 30% leerlingen hebt met een migratieachtergrond en van de 20 leerlingen die aangenomen worden allemaal geen migratieachtergrond hebben, kan je wel snel statistisch aantonen dat daar zeer waarschijnlijk iets aan de hand is.
Niet alles kan steeds gelijk en eerlijk zijn. De vooruitgang van een individu betekent altijd de achteruitgang van iemand anders, waarom kunnen mensen gewoon dit niet accepteren?
Wie zal eigenlijk in een werkplek komen te zitten waar er helemaal geen klik is tussen jou en je leidingevende/team? Dat zorgt nauw ook weer niet voor een leuke werk sfeer.
Als MBO stage begeleider die meer dan 25 stagiairs begeleid heeft met allerlei soorten achtergronden, ik word hier nou niet echt warm van.
Ik krijg gemiddeld per ronde 5-10 brieven waarvan ik er ~4 uit nodig. Ze hebben vaak allemaal een redelijk gelijk verhaal dus ik kies altijd de gene waarvan ik denk deze past het beste in het team of deze kunnen wij goed begeleiden. Regelmatig neem ik er 1 extra als ik denk deze passen allebei goed of ik heb hier projecten voor.
Als ik “gedwongen” stagiairs zonder keuze krijg ga ik er altijd maar 1 nemen want ik kan dan van te voren niet inschatten of een stagiair wat extra begeleiding nodig heeft. Indien dit het geval is heb ik geen tijd om er 2 te begeleiden.
Jongens, een ‘kenningsmakingsgesprek’ voor stage is oefenen voor solicitatie-gesprekken.
In plaats van bedrijven hiermee te dwingen, leg de verantwoordelijkheid bij de scholen, met de suggestie dat ze een paar bedrijven contracteren waar stagieres sowieso terecht kunnen.
Anders krijg je dat de bedrijven geen stagiaires meer gaan aannemen, of ze niet meer dan koffie halen en prullebakken legen laten doen (documenten kopieren kun je voor sommige types al teveel verantwoordelijkheid noemen, zeker als er relevante info in staat of ze in een specifieke volgorde moeten).
Ik denk dat MBO scholen de studenten vooral beter moeten voorbereiden op de sollicitatiegesprekken. Velen lijken niet te begrijpen dat je niet in trainingsbroek en pet naar binnen kunt lopen en volledig onvoorbereid het gesprek in kunt gaan, zeker mensen met migratieachtergrond niet. Dat valt hun ook niet te verwijten aangezien ik het zelf ook alleen via familie/vrienden meekreeg en het vaak een kennismakingsgesprek genoemd wordt, terwijl het wel degelijk een sollicitatie is.
En dan nu een opsomming van alle situaties waarbij dwangmaatregelen een positief effect hebben:
…
Einde
Ik ben stagebegeleider geweest van een aantal MBO studenten die in de eerste 3 jaar van hun mechatronica opleiding zaten. Ik heb er in de afgelopen 3 jaar een stuk of 8 gehad waarvan er 7 totaal incompetent waren. In de 3e mechatronica zitten en nog nooit een gat geboord? In de 1e zitten maar nog nooit een schroevendraaier vastgehad? Ik heb mijn baas gevraagd te stoppen met stagiaires aannemen. Ze vreten tijd die ik niet heb en ik heb te weinig tijd om ze goed het vak te leren en als ik er de nodige tijd wel in stop wordt dat mijn voltijds werk. Zeker omdat ze op school een enorm lage kwaliteit van opleiden krijgen. Ik hoorde een tijd geleden via via van een technische MBO mentor dat hij 10 jaar geleden 4 op de 10 afgestudeerden een serieuze kans gaf ik het vak, nu geeft hij er 1 op de 10. Wij komen in de sector gigantisch veel vakmensen te kort en tenzij de kwaliteit van opleiden een heel stuk beter wordt, gaat dat tekort alleen maar op lopen.
Dit is ook gewoon heel stom voor studenten die op eigen initiatief een plek vinden; studenten die we misschien wel heel graag in het vak willen hebben. Zij worden ineens op een willekeurige plek geplaatst waar ze misschien wel helemaal niet tot hun recht komen, uitdaging missen en misschien afhaken.
Daarnaast ontneem je studenten hiermee ook een stukje voorbereiding op hun latere sollicitaties.
Tenslotte onstaan de beste stageplekken niet vanuit de school, maar door eigen iniatief. Bijvoorbeeld: mijn zus wist dat ze later heel graag in bepaalde soort gespecialiseerde instelling wilde werken, maar daar worden normaliter geen stageplaatsen aangeboden. Daar heeft ze toen veel werk van gemaakt en toch een stageplek weten te regelen. Die stage was een groot succes, juist omdat het precies bij de persoon pastte. Dit soort initiatieven neem je hiermee dus weg.
Toen ik de opleiding pedagogisch werk deed werden de stageplekken voor mij uitgezocht. Ik zat op een christelijke mbo-school, waar eigenlijk niks christelijks aan was behalve dat ze zichzelf zo noemen. Zelf ben ik niet gelovig, maar deze school was de enige optie voor mij.
Ik ben atheïst, ik zou niet zeggen dat ik anti-geloof ben, maar ik voel me er niet comfortabel bij om psalmpjes te zingen en bijbelverhalen voor te lezen. Op mijn eerste stage was dit helemaal geen probleem, ik las voor uit kinderboeken die niks met geloof te maken hadden, mijn stagebegeleider deed dan het bijbelverhaal. Liedjes hoefde ik niet mee te zingen, bidden en danken hoefde ik ook niet te doen. Danken wel 1 keer moeten doen omdat er een akkefietje was en mijn stagebegeleider weg was, kreeg er uiteindelijk complimenten over dat ik met de kinderen ging danken toen zij weg was (ze kwam halverwege terug).
Op mijn tweede stage toen ik het allemaal aangaf zou het in eerste instantie geen probleem zijn. Later bleek dit wel zo te zijn en was ik “ongemotiveerd” omdat ik de liedjes (die ik overigens niet kende) niet mee zong. Ben toen kort daarna gestopt met die stage en uiteindelijk met de opleiding maar da’s weer een ander, langer en wat complexer verhaal.
Moraal van m’n verhaal: laat studenten gewoon hun eigen stagebedrijven uitzoeken zodat zij een bedrijf kunnen vinden wat bij ze past.
Hier een andere kant, tijdens mijn opleiding werden stageplekken toegewezen. Echter woonde ik in het gebied waar de praktijken vooral contracten hadden met andere opleidingen. Dus of ver reizen of zelf zoeken naar dat gat in de hooiberg. We mochten voorkeuren aangeven en dit werkte prima. Als je dan gematcht was ging je op kennismaking en stage lopen. Als dit voor HBO werkt waarom zou het dan niet voor mbo kunnen werken. Het is een investering die de mbo’s moeten doen, ook in het contact houden met de bedrijven, maar uiteindelijk gaat zich dit wel uitbetalen.
16 comments
Als stagebegeleider die gesprekken heeft gehad met studenten die niet eens wisten wat wij als bedrijf deden, vind ik dit een slecht idee.
“Nu moeten studenten nog eerst op gesprek bij een bedrijf om te zien of er een ‘klik’ is. Uit onderzoek blijkt dat het daar vaak misgaat, waardoor een stagiair wordt afgewezen.”
Goh, en met dwang is die “klik” er ineens wel?
Tja, doe dat een paar keer waarbij het fout gaat en zo’n bedrijf schrijft zich uit als geregistreerd stagebedrijf en neemt helemaal geen stagiairs meer aan.
Ex-mbo’er hier: ik ben blij dat ik de vrijheid wel had. Ik werk het liefst bij non-profitorganisaties en heb daar twee maal stage kunnen lopen. Ik weet niet of dat ook was gelukt met interventie van school.
En dan zeker na het ingaan van deze nieuwe wetgeving verbaasd zijn dat er nog minder MBO stage plekken zijn.
>Tijdens de stage moet ook de begeleiding van de school beter, want bijna een derde van de studenten is daar nu ontevreden over.
Daarvoor zie ik in dit verhaal helaas geen oplossing en lijkt me óók een groot probleem. Voor mijn gevoel maakt deze regel indirect de weg ook veel te vrij om luie begeleiders hun leerlingen lukraak bij bedrijven te laten dumpen.
Lijkt me een slechte zaak, je zou beter per bedrijf kunnen kijken lijkt me.
Als je 30% leerlingen hebt met een migratieachtergrond en van de 20 leerlingen die aangenomen worden allemaal geen migratieachtergrond hebben, kan je wel snel statistisch aantonen dat daar zeer waarschijnlijk iets aan de hand is.
Niet alles kan steeds gelijk en eerlijk zijn. De vooruitgang van een individu betekent altijd de achteruitgang van iemand anders, waarom kunnen mensen gewoon dit niet accepteren?
Wie zal eigenlijk in een werkplek komen te zitten waar er helemaal geen klik is tussen jou en je leidingevende/team? Dat zorgt nauw ook weer niet voor een leuke werk sfeer.
Als MBO stage begeleider die meer dan 25 stagiairs begeleid heeft met allerlei soorten achtergronden, ik word hier nou niet echt warm van.
Ik krijg gemiddeld per ronde 5-10 brieven waarvan ik er ~4 uit nodig. Ze hebben vaak allemaal een redelijk gelijk verhaal dus ik kies altijd de gene waarvan ik denk deze past het beste in het team of deze kunnen wij goed begeleiden. Regelmatig neem ik er 1 extra als ik denk deze passen allebei goed of ik heb hier projecten voor.
Als ik “gedwongen” stagiairs zonder keuze krijg ga ik er altijd maar 1 nemen want ik kan dan van te voren niet inschatten of een stagiair wat extra begeleiding nodig heeft. Indien dit het geval is heb ik geen tijd om er 2 te begeleiden.
Jongens, een ‘kenningsmakingsgesprek’ voor stage is oefenen voor solicitatie-gesprekken.
In plaats van bedrijven hiermee te dwingen, leg de verantwoordelijkheid bij de scholen, met de suggestie dat ze een paar bedrijven contracteren waar stagieres sowieso terecht kunnen.
Anders krijg je dat de bedrijven geen stagiaires meer gaan aannemen, of ze niet meer dan koffie halen en prullebakken legen laten doen (documenten kopieren kun je voor sommige types al teveel verantwoordelijkheid noemen, zeker als er relevante info in staat of ze in een specifieke volgorde moeten).
Ik denk dat MBO scholen de studenten vooral beter moeten voorbereiden op de sollicitatiegesprekken. Velen lijken niet te begrijpen dat je niet in trainingsbroek en pet naar binnen kunt lopen en volledig onvoorbereid het gesprek in kunt gaan, zeker mensen met migratieachtergrond niet. Dat valt hun ook niet te verwijten aangezien ik het zelf ook alleen via familie/vrienden meekreeg en het vaak een kennismakingsgesprek genoemd wordt, terwijl het wel degelijk een sollicitatie is.
En dan nu een opsomming van alle situaties waarbij dwangmaatregelen een positief effect hebben:
…
Einde
Ik ben stagebegeleider geweest van een aantal MBO studenten die in de eerste 3 jaar van hun mechatronica opleiding zaten. Ik heb er in de afgelopen 3 jaar een stuk of 8 gehad waarvan er 7 totaal incompetent waren. In de 3e mechatronica zitten en nog nooit een gat geboord? In de 1e zitten maar nog nooit een schroevendraaier vastgehad? Ik heb mijn baas gevraagd te stoppen met stagiaires aannemen. Ze vreten tijd die ik niet heb en ik heb te weinig tijd om ze goed het vak te leren en als ik er de nodige tijd wel in stop wordt dat mijn voltijds werk. Zeker omdat ze op school een enorm lage kwaliteit van opleiden krijgen. Ik hoorde een tijd geleden via via van een technische MBO mentor dat hij 10 jaar geleden 4 op de 10 afgestudeerden een serieuze kans gaf ik het vak, nu geeft hij er 1 op de 10. Wij komen in de sector gigantisch veel vakmensen te kort en tenzij de kwaliteit van opleiden een heel stuk beter wordt, gaat dat tekort alleen maar op lopen.
Dit is ook gewoon heel stom voor studenten die op eigen initiatief een plek vinden; studenten die we misschien wel heel graag in het vak willen hebben. Zij worden ineens op een willekeurige plek geplaatst waar ze misschien wel helemaal niet tot hun recht komen, uitdaging missen en misschien afhaken.
Daarnaast ontneem je studenten hiermee ook een stukje voorbereiding op hun latere sollicitaties.
Tenslotte onstaan de beste stageplekken niet vanuit de school, maar door eigen iniatief. Bijvoorbeeld: mijn zus wist dat ze later heel graag in bepaalde soort gespecialiseerde instelling wilde werken, maar daar worden normaliter geen stageplaatsen aangeboden. Daar heeft ze toen veel werk van gemaakt en toch een stageplek weten te regelen. Die stage was een groot succes, juist omdat het precies bij de persoon pastte. Dit soort initiatieven neem je hiermee dus weg.
Toen ik de opleiding pedagogisch werk deed werden de stageplekken voor mij uitgezocht. Ik zat op een christelijke mbo-school, waar eigenlijk niks christelijks aan was behalve dat ze zichzelf zo noemen. Zelf ben ik niet gelovig, maar deze school was de enige optie voor mij.
Ik ben atheïst, ik zou niet zeggen dat ik anti-geloof ben, maar ik voel me er niet comfortabel bij om psalmpjes te zingen en bijbelverhalen voor te lezen. Op mijn eerste stage was dit helemaal geen probleem, ik las voor uit kinderboeken die niks met geloof te maken hadden, mijn stagebegeleider deed dan het bijbelverhaal. Liedjes hoefde ik niet mee te zingen, bidden en danken hoefde ik ook niet te doen. Danken wel 1 keer moeten doen omdat er een akkefietje was en mijn stagebegeleider weg was, kreeg er uiteindelijk complimenten over dat ik met de kinderen ging danken toen zij weg was (ze kwam halverwege terug).
Op mijn tweede stage toen ik het allemaal aangaf zou het in eerste instantie geen probleem zijn. Later bleek dit wel zo te zijn en was ik “ongemotiveerd” omdat ik de liedjes (die ik overigens niet kende) niet mee zong. Ben toen kort daarna gestopt met die stage en uiteindelijk met de opleiding maar da’s weer een ander, langer en wat complexer verhaal.
Moraal van m’n verhaal: laat studenten gewoon hun eigen stagebedrijven uitzoeken zodat zij een bedrijf kunnen vinden wat bij ze past.
Hier een andere kant, tijdens mijn opleiding werden stageplekken toegewezen. Echter woonde ik in het gebied waar de praktijken vooral contracten hadden met andere opleidingen. Dus of ver reizen of zelf zoeken naar dat gat in de hooiberg. We mochten voorkeuren aangeven en dit werkte prima. Als je dan gematcht was ging je op kennismaking en stage lopen. Als dit voor HBO werkt waarom zou het dan niet voor mbo kunnen werken. Het is een investering die de mbo’s moeten doen, ook in het contact houden met de bedrijven, maar uiteindelijk gaat zich dit wel uitbetalen.