Man bara þegar ég fór í hraðlestrarnám í HR. Kennarinn byrjar á enhverju sölu pitch-i og var síðan með aðstoðarmann til að dreifa námsefninu.
Fyrsta síðan í bókini var svo afsláttarkóði fyrir restina af námskeiðinu
LOL
Þau eru tvö og titla sig sem fræðasamfélagið í þessum málum.
Og eyða svo viðtalinu í að að benda á galla hraðlestraprófa og framsetningu niðurstaða og að áreiðanleiki og réttmæti sé mögulega álitsefni. Sem að er einmitt gagnrýnin sem að þau eru svo hissa yfir.
Þetta er fáránlegt.
“Fræðasamfélagið” er ekki “steinhissa á röngum fullyrðingum um leshraðapróf”, heldur er ágreiningur innan fræðasamfélagsins varðandi leshraðapróf.
Auðun Valborgarson og Guðbjörg Rut Þórisdóttir eru ekkert frekari sérfræðingar en aðrir, til að mynda Svava Hjaltalín og Hermundur Sigmundsson. Þau hafa ekki einokun á þekkingu um leshraðapróf.
Fólk er orðið hundleitt á “fræðimönnum” sem halda að þeir viti allt betur.
Það á að byggja ákvarðanir á þeim sem eru að fást við þetta í lífi sínu. Er þetta fólk að læra að lesa? Nei og þau ættu því ekki að vera að mynda sér skoðanir um þessi mál, hvað þá vera að tjá sig um þau.
Væri til í að vera hröð að lesa ég er mjög hæglesa það er vandræði í meistaranámi þar sem ég á að lesa mikið er oft langt framá nóttu að lesa. Engu að síður finnst mér skipta meira að fólk nái að lesa sér til gagns og skilji það frekar en hversu hratt þeim tekst að lesa sá aldrei tilganginn með svona prófunum þegar ég var í grunnskóla. Lest voða hratt og veist ekkert hvað þú varst að lesa bara lesa hratt hvað er fengið með því. Mun meira máli finnst mér skipta að lesskilningur sé góður en það er allavega bara mín hugsun um það. Meina leshraði minn hefur ekki haft mikil áhrif á námsgetu mína tekur bara aðeins lengri tíma.
Skil ekki alveg lætin yfir þessum prófum.
Ef eitthvað er finnst mér við sem samfélag ganga of langt í þá átt að hafa sífelldar áhyggjur af að eitthvað geti verið tilfinningalega óþægilegt fyrir börnin okkar ef þau mæta einhverjum kröfum og áskorunum hvort sem er í skóla, á heimilinu eða félagslega.
Úff, strákurinn hennar Ilms sá línurit niður á við og leið smá illa.
Smá bómull er í góðu lagi og ég er ekki að tala fyrir einhverri gamaldags hörku hörkunnar vegna…. en það má vel finna einhvern milliveg hérna.
Það er bara bæði mikilvægt að geta lesið hratt (í hljóði sérstaklega) og að geta lesið “fallega” og leikrænt. Það eru tveir mismunandi hlutir og bara gott að þjálfa bæði. Það er hins vegar mun erfiðara að mæla þetta seinna og líklega betur komið í höndum foreldra að æfa það með börnunum. Ég er allavega að reyna að gera það með 9 ára syni mínum, nú þegar hann stendur vel með hraðann og er kominn með nægan þroska og lesskilning til að geta hugsað út í fallegan upplestur.
6 comments
Man bara þegar ég fór í hraðlestrarnám í HR. Kennarinn byrjar á enhverju sölu pitch-i og var síðan með aðstoðarmann til að dreifa námsefninu.
Fyrsta síðan í bókini var svo afsláttarkóði fyrir restina af námskeiðinu
LOL
Þau eru tvö og titla sig sem fræðasamfélagið í þessum málum.
Og eyða svo viðtalinu í að að benda á galla hraðlestraprófa og framsetningu niðurstaða og að áreiðanleiki og réttmæti sé mögulega álitsefni. Sem að er einmitt gagnrýnin sem að þau eru svo hissa yfir.
Þetta er fáránlegt.
“Fræðasamfélagið” er ekki “steinhissa á röngum fullyrðingum um leshraðapróf”, heldur er ágreiningur innan fræðasamfélagsins varðandi leshraðapróf.
Auðun Valborgarson og Guðbjörg Rut Þórisdóttir eru ekkert frekari sérfræðingar en aðrir, til að mynda Svava Hjaltalín og Hermundur Sigmundsson. Þau hafa ekki einokun á þekkingu um leshraðapróf.
Fólk er orðið hundleitt á “fræðimönnum” sem halda að þeir viti allt betur.
Það á að byggja ákvarðanir á þeim sem eru að fást við þetta í lífi sínu. Er þetta fólk að læra að lesa? Nei og þau ættu því ekki að vera að mynda sér skoðanir um þessi mál, hvað þá vera að tjá sig um þau.
Væri til í að vera hröð að lesa ég er mjög hæglesa það er vandræði í meistaranámi þar sem ég á að lesa mikið er oft langt framá nóttu að lesa. Engu að síður finnst mér skipta meira að fólk nái að lesa sér til gagns og skilji það frekar en hversu hratt þeim tekst að lesa sá aldrei tilganginn með svona prófunum þegar ég var í grunnskóla. Lest voða hratt og veist ekkert hvað þú varst að lesa bara lesa hratt hvað er fengið með því. Mun meira máli finnst mér skipta að lesskilningur sé góður en það er allavega bara mín hugsun um það. Meina leshraði minn hefur ekki haft mikil áhrif á námsgetu mína tekur bara aðeins lengri tíma.
Skil ekki alveg lætin yfir þessum prófum.
Ef eitthvað er finnst mér við sem samfélag ganga of langt í þá átt að hafa sífelldar áhyggjur af að eitthvað geti verið tilfinningalega óþægilegt fyrir börnin okkar ef þau mæta einhverjum kröfum og áskorunum hvort sem er í skóla, á heimilinu eða félagslega.
Úff, strákurinn hennar Ilms sá línurit niður á við og leið smá illa.
Smá bómull er í góðu lagi og ég er ekki að tala fyrir einhverri gamaldags hörku hörkunnar vegna…. en það má vel finna einhvern milliveg hérna.
Það er bara bæði mikilvægt að geta lesið hratt (í hljóði sérstaklega) og að geta lesið “fallega” og leikrænt. Það eru tveir mismunandi hlutir og bara gott að þjálfa bæði. Það er hins vegar mun erfiðara að mæla þetta seinna og líklega betur komið í höndum foreldra að æfa það með börnunum. Ég er allavega að reyna að gera það með 9 ára syni mínum, nú þegar hann stendur vel með hraðann og er kominn með nægan þroska og lesskilning til að geta hugsað út í fallegan upplestur.