Apart verhaal, want de meeste problemen voor deze gezinnen ontstonden enkel door de discriminatie door de Belastingdienst; had die niets gedaan waren de meesten waarschijnlijk niet in de problemen gekomen.
Als beginnende sociaal werker ben ik me momenteel aan het verdiepen in jeugdwerk. Mijn werkgever begeleid o.a. kinderen die vanuit jeugdreclassering worden aangedragen en gezinnen waar één of meer ouders uit het gezag zijn gezet of waarbij een kind uit huis is gehaald. Vanuit mijn perspectief hoop ik toe te kunnen lichten waarom dit soort onderzoeken zo lastig zijn en dubbel interpreteerbaar lijken.
De financiering van sociale hulp en zorg is de verantwoordelijkheid van de gemeentes en valt bovendien onder een 5-tal van wetten (jeugdwet, WMO, WLZ, Zvw en de wet dwangzorg zoals ze in de volksmond heten). Deze versplintering maakt cijfers opvragen lastig. Want, bijv. residentiele zorg kan onder elk van deze wetten gefinanciert worden en cliënten verschuiven nog wel eens van de ene naar de andere “indicatie”. De cijfers die er zijn, gaan vooral over wie de zorg ontvangt, wie de zorg levert, hoe lang dat al gebeurt en hoe de gefinanciert wordt. Inhoudelijk weet je dan nog niks, kan ook niet ivm privacy.
Sociaal werkers komen bij uitstek in contact met mensen die hun kinderen verwaarlozen, mishandelen, misbruiken en uitbuiten, maar dat zelf niet zo zien. Zij vinden dat ze het goed doen en je moet je niet met ze bemoeien. Die kinderen zien dat vaak ook niet in omdat ze niet beter weten. Deze mensen vragen zelden zelf om hulp en zijn daarom deels onzichtbaar. Het onderzoek dat volgt als er een verdenking is van fraude met toeslagen of uitkering, kan dan ineens zo’n situatie doen exploderen. De mensen die dit overkomt, staan logischer wijs niet te springen om zich ineens te moeten verantwoorden tegenover een hulpverlener. Hoe eerlijk en open gaan ze zijn over hun leven? Hoe interpreteer jij als hulpverlener de situatie?
Hoeveel regels en wetten er ook zijn om dit allemaal te structureren, er zijn heel veel grijze gebieden waar men in werkt. Daar cijfers over produceren is niet simpel en het gebeurt ook gewoon niet vaak. Er zijn ook nog meningsverschillen over hoe we bepaalde termen moeten interpreteren. Recente cijfers over bijv. het voorkomen van verstandelijke beperkingen, zijn soms al weer 5 jaar oud en vaak een schatting gebaseerd op een andere schatting. En de grens tussen zwakbegaafd en licht verstandelijk beperkt is ook niet universeel vastgesteld. Dus zulke cijfers, zijn al snel vaag/onbetrouwbaar.
Dit zorgt dat onderzoek echt in een heel specifiek context waarde heeft en soms nauwelijks tot conclusies leidt.
2 comments
Apart verhaal, want de meeste problemen voor deze gezinnen ontstonden enkel door de discriminatie door de Belastingdienst; had die niets gedaan waren de meesten waarschijnlijk niet in de problemen gekomen.
Als beginnende sociaal werker ben ik me momenteel aan het verdiepen in jeugdwerk. Mijn werkgever begeleid o.a. kinderen die vanuit jeugdreclassering worden aangedragen en gezinnen waar één of meer ouders uit het gezag zijn gezet of waarbij een kind uit huis is gehaald. Vanuit mijn perspectief hoop ik toe te kunnen lichten waarom dit soort onderzoeken zo lastig zijn en dubbel interpreteerbaar lijken.
De financiering van sociale hulp en zorg is de verantwoordelijkheid van de gemeentes en valt bovendien onder een 5-tal van wetten (jeugdwet, WMO, WLZ, Zvw en de wet dwangzorg zoals ze in de volksmond heten). Deze versplintering maakt cijfers opvragen lastig. Want, bijv. residentiele zorg kan onder elk van deze wetten gefinanciert worden en cliënten verschuiven nog wel eens van de ene naar de andere “indicatie”. De cijfers die er zijn, gaan vooral over wie de zorg ontvangt, wie de zorg levert, hoe lang dat al gebeurt en hoe de gefinanciert wordt. Inhoudelijk weet je dan nog niks, kan ook niet ivm privacy.
Sociaal werkers komen bij uitstek in contact met mensen die hun kinderen verwaarlozen, mishandelen, misbruiken en uitbuiten, maar dat zelf niet zo zien. Zij vinden dat ze het goed doen en je moet je niet met ze bemoeien. Die kinderen zien dat vaak ook niet in omdat ze niet beter weten. Deze mensen vragen zelden zelf om hulp en zijn daarom deels onzichtbaar. Het onderzoek dat volgt als er een verdenking is van fraude met toeslagen of uitkering, kan dan ineens zo’n situatie doen exploderen. De mensen die dit overkomt, staan logischer wijs niet te springen om zich ineens te moeten verantwoorden tegenover een hulpverlener. Hoe eerlijk en open gaan ze zijn over hun leven? Hoe interpreteer jij als hulpverlener de situatie?
Hoeveel regels en wetten er ook zijn om dit allemaal te structureren, er zijn heel veel grijze gebieden waar men in werkt. Daar cijfers over produceren is niet simpel en het gebeurt ook gewoon niet vaak. Er zijn ook nog meningsverschillen over hoe we bepaalde termen moeten interpreteren. Recente cijfers over bijv. het voorkomen van verstandelijke beperkingen, zijn soms al weer 5 jaar oud en vaak een schatting gebaseerd op een andere schatting. En de grens tussen zwakbegaafd en licht verstandelijk beperkt is ook niet universeel vastgesteld. Dus zulke cijfers, zijn al snel vaag/onbetrouwbaar.
Dit zorgt dat onderzoek echt in een heel specifiek context waarde heeft en soms nauwelijks tot conclusies leidt.