Ενδιαφέρον από άποψης στοιχείων άρθρο, αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω που θελει να καταλήξει ο αρθρογράφος.
Δεν υπάρχουν αρκετά καφενεία στην Αθήνα, ή δεν υπάρχουν αρκετά καφενεία με “όμορφο” παραδοσιακό ντεκορ και “κουλτουρέ” περιβαλλον;
Αντίο Αντίο! Στο Τσίλι καφενείο!
Χωρίς να διαβάσω πολύ από το άρθρο έχω να πω πως στην εποχή μας, την εποχή της εικόνας, του δήθεν, του φαίνεσθαι, του Instagram, δε γίνεται να επιβιώσει το παραδοσιακό καφενείο ούτε η “καφετέρια”.
Μόνο cafe με γλάστρες (βυζιά και κώλοι απ έξω) και υπεύθυνους κάγουρες που ζμπρώχνουν κανένα κοκόρι όταν το cafe γίνει ξεφτυλάδικο μετά τις 11 μπορούν να επιβιώσουν.
Μαγαζιά χωρίς ταυτότητα που πάει ο καθένας να δείξει το νέο του Iphone και με αυτό να τραβήξει φωτόγραφία τον παμκιν λάτε μακιάτο ριστρέτο super turbo 280 άλογα που δεν του αρέσει να τον πιεί και τον έχει παραγγείλει για το Insta story.
Rant over / Thank you for coming to my Ted talk..
Ο πατέρας μου χρησιμοποιεί την έκφραση “θα βγώ στην Αγορά” σχεδόν με την αρχαία έννοια, ακούς το Α κεφαλαίο. Το αναφέρει και ο αρθογράφος, το καφενείο είναι μια μορφή “αγοράς-forum”, ένας τόπος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων επί όλων των θεμάτων, από πολιτική μέχρι αθλητικά. Το χρειαζόμαστε στην Ελλάδα πλέον;
Μήπως οι εποχές των πράσινων και γαλάζιων καφενείων έχουν περάσει; Μήπως τα αθλητικά, το ποδόσφαιρο κατά βάση, δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ τον κόσμο; Υπάρχουν και τα προπατζίδικα για τους “κολλημένους”… Μήπως δεν χρειάζονται πλέον “στέκια”, αν θέλεις κάποιον να βρείς έχεις το κινητό; Μήπως το τάβλι και κυρίως τα χαρτιά ήταν άγριος τζόγος και ευτυχώς που δεν είναι πλέον τόσο δημοφιλή; Μήπως η άποψη περί “χώρου κουλτούρας” είναι απλώς ελιτισμός και προβάλλει τις εμπειρίες του αρθογράφου σε όλα τα καταστήματα τέτοιου είδους; Μήπως οι εποχές που οι γυναίκες δεν έπρεπε να βγαίνουν από το σπίτι έχουν τελειώσει, οι νέοι έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, και το καφενείο ήταν ένα τελευταίο μετερίζι της ανδροκρατούμενης και γεροντοκρατούμενης κοινωνίας;
Μου αρέσουν τα καφενεία, μου αρέσει να αράζω με μπαρμπάδια, μεγάλωσα μέσα σε καφενεία με τον πατέρα μου (χαρτόμουτρο), μένω σε χωριό που αν δεν είχε καφενείο θα ήταν ερημιά και δεν θα έβλεπες κανέναν, αλλά δεν θα κλάψω για τον “χαμό” των καφενείων.
Από παππούδες στην ηλικία του πατέρα μου έχω ακούσει και το άλλο: “Ένα καφενείο κλείνει δέκα σπίτια”. Χαρτιά, φρουτάκια, τοκογλυφία, αλκοολισμός, τσακωμοί και έριδες, σκόρπισμα χρημάτων για επίδειξη, γκομενιλίκια και “γυναίκες”, κουτσομπολιό και κριτική, όλα αυτά είναι κομμάτι της ζωής του καφενείου. Δεν ήταν όλο τόσο αθώα, ειδικά στα παλιά καφενεία. Τόλμαγε να μπεί μέσα μια “αδερφή”; Τόλμαγε να πάει μια όμορφη γυναίκα; Δεν δούλευαν ποτέ “Βουλγάρες” σε καφενεία; Δεν μεθάγανε μικρά παιδιά για να τα “κάνουν άντρες”; Δεν έχασε κανείς λεφτά στα χαρτιά; Δεν ήταν στέκια αλκοολικών; Δεν σφάζονταν για μια λάθος κουβέντα;
Καλή η νοσταλγία αλλά η ωραιοποίηση καταστάσεων δεν χρειάζεται…
7 comments
>Τι απέγινε το ~~ελληνικό~~ αθηναϊκό καφενείο;
**Οεο**
Ενδιαφέρον από άποψης στοιχείων άρθρο, αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω που θελει να καταλήξει ο αρθρογράφος.
Δεν υπάρχουν αρκετά καφενεία στην Αθήνα, ή δεν υπάρχουν αρκετά καφενεία με “όμορφο” παραδοσιακό ντεκορ και “κουλτουρέ” περιβαλλον;
Αντίο Αντίο! Στο Τσίλι καφενείο!
Χωρίς να διαβάσω πολύ από το άρθρο έχω να πω πως στην εποχή μας, την εποχή της εικόνας, του δήθεν, του φαίνεσθαι, του Instagram, δε γίνεται να επιβιώσει το παραδοσιακό καφενείο ούτε η “καφετέρια”.
Μόνο cafe με γλάστρες (βυζιά και κώλοι απ έξω) και υπεύθυνους κάγουρες που ζμπρώχνουν κανένα κοκόρι όταν το cafe γίνει ξεφτυλάδικο μετά τις 11 μπορούν να επιβιώσουν.
Μαγαζιά χωρίς ταυτότητα που πάει ο καθένας να δείξει το νέο του Iphone και με αυτό να τραβήξει φωτόγραφία τον παμκιν λάτε μακιάτο ριστρέτο super turbo 280 άλογα που δεν του αρέσει να τον πιεί και τον έχει παραγγείλει για το Insta story.
Rant over / Thank you for coming to my Ted talk..
Ο πατέρας μου χρησιμοποιεί την έκφραση “θα βγώ στην Αγορά” σχεδόν με την αρχαία έννοια, ακούς το Α κεφαλαίο. Το αναφέρει και ο αρθογράφος, το καφενείο είναι μια μορφή “αγοράς-forum”, ένας τόπος συνάντησης και ανταλλαγής απόψεων επί όλων των θεμάτων, από πολιτική μέχρι αθλητικά. Το χρειαζόμαστε στην Ελλάδα πλέον;
Μήπως οι εποχές των πράσινων και γαλάζιων καφενείων έχουν περάσει; Μήπως τα αθλητικά, το ποδόσφαιρο κατά βάση, δεν ενδιαφέρει τόσο πολύ τον κόσμο; Υπάρχουν και τα προπατζίδικα για τους “κολλημένους”… Μήπως δεν χρειάζονται πλέον “στέκια”, αν θέλεις κάποιον να βρείς έχεις το κινητό; Μήπως το τάβλι και κυρίως τα χαρτιά ήταν άγριος τζόγος και ευτυχώς που δεν είναι πλέον τόσο δημοφιλή; Μήπως η άποψη περί “χώρου κουλτούρας” είναι απλώς ελιτισμός και προβάλλει τις εμπειρίες του αρθογράφου σε όλα τα καταστήματα τέτοιου είδους; Μήπως οι εποχές που οι γυναίκες δεν έπρεπε να βγαίνουν από το σπίτι έχουν τελειώσει, οι νέοι έχουν ανεξαρτητοποιηθεί, και το καφενείο ήταν ένα τελευταίο μετερίζι της ανδροκρατούμενης και γεροντοκρατούμενης κοινωνίας;
Μου αρέσουν τα καφενεία, μου αρέσει να αράζω με μπαρμπάδια, μεγάλωσα μέσα σε καφενεία με τον πατέρα μου (χαρτόμουτρο), μένω σε χωριό που αν δεν είχε καφενείο θα ήταν ερημιά και δεν θα έβλεπες κανέναν, αλλά δεν θα κλάψω για τον “χαμό” των καφενείων.
Από παππούδες στην ηλικία του πατέρα μου έχω ακούσει και το άλλο: “Ένα καφενείο κλείνει δέκα σπίτια”. Χαρτιά, φρουτάκια, τοκογλυφία, αλκοολισμός, τσακωμοί και έριδες, σκόρπισμα χρημάτων για επίδειξη, γκομενιλίκια και “γυναίκες”, κουτσομπολιό και κριτική, όλα αυτά είναι κομμάτι της ζωής του καφενείου. Δεν ήταν όλο τόσο αθώα, ειδικά στα παλιά καφενεία. Τόλμαγε να μπεί μέσα μια “αδερφή”; Τόλμαγε να πάει μια όμορφη γυναίκα; Δεν δούλευαν ποτέ “Βουλγάρες” σε καφενεία; Δεν μεθάγανε μικρά παιδιά για να τα “κάνουν άντρες”; Δεν έχασε κανείς λεφτά στα χαρτιά; Δεν ήταν στέκια αλκοολικών; Δεν σφάζονταν για μια λάθος κουβέντα;
Καλή η νοσταλγία αλλά η ωραιοποίηση καταστάσεων δεν χρειάζεται…
τι εννοει ο ποιητης; [εδω](https://kafeneio.social/) ειναι
Τι απέγινε; Social media. Φεϊσμπουκείο.
Γκώσαμε στα χιπστέρια με οξεία ψευτονοσταλγίτιδα.