Μεγαλύτερες παραγωγικές μονάδες = πιο σοβαρή προσπάθεια για οργανωμένες εξαγωγές 🤔
δε χρειάζεται να πας στην ιαπωνία. μας αγοράζουν το λάδι οι ιταλοί και ισπανοί και το μοστράρουν δικό τους με 10Χ της τιμής. έπρεπε να είχαμε συνεταιρισμούς μικρών αγροτών που το συσκευάζουν έτοιμο προς κατανάλωση.
Προσφατα εμαθα πως στην Τουρκια παιρνεις γερες επιδοτησεις οταν προσπαθεις να προωθήσεις το προϊόν σου στο εξωτερικο. Δουλευω σαν σχεδιαστρια σε εταιρεία εκτυπωσης υφασματων και οι εκθεσεις στις οποιες συμμετεχουμε ειναι πολυ λιγες σε σχεση με των Τουρκων.
Τον προηγουμενο μηνα ειχε μια εκθεση μοδας και υφάσματος στο Λονδινο και απο τους 300 εκθετες οι 150 ηταν Τουρκοι! Η κυβερνηση της Τουρκιας τους πληρωνει ολα τα εξοδα συμμετοχης, μεταφορικα, διαμονης κτλπ μονο και μονο γιατι ‘προωθουν την Τουρκια’ μεσω των προϊόντων τους. Αρχιζουμε να χανουμε πολλους πελατες με πρωτον λογο της διαφορας κοστους (που νε την πτωση της λιρας συμφερει πολυ) και δευτερον γιατι πολυ απλα ο κοσμος δεν ξερει πως και στην Ελλαδα να τους παρεχουμε τις ιδιες υπηρεσίες σε πολυ καλυτερη ποιοτητα (για καποιους λογους τα υφασματα που εκτυπωνονται στη Τουρκια ξεβαφουν ευκολα) 😑😑😑
Τι να πω για τους αγρότες μας ότι τους λυπάμαι?? . Όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν κι αυτοί. Όταν επερναν τις επιδοτήσεις των εκατομμύριων απο την Ευρώπη και τις έκαναν σπίτια και αυτοκίνητα κι δεν οργανώθηκαν με όλα αυτά τα λεφτά που είχαν να δημιουργήσουν μια σύγχρονη δυνατή παραγωγή ώστε να μπορούν να εξάγουν ποσότητες και να γίνουν ανταγωνιστικοι. Προτίμησαν να τα φάνε στα μπουζούκια και στα κολομπαρα με τις βλαντιμιροβες. Τώρα κλαιγομαστε βέβαια. Δεν πειράζει την επόμενη φορά.
Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποια εύκολη οδός προς τις αγορές του εξωτερικού.
Όταν ψάχναμε να φτιάξουμε ένα μικρό εμφιαλωτηριο, που να πληρεί τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές στο έπακρο, μας μίλησαν για κόστος 150 με 250 χιλιάδες ευρώ. Με τι εχέγγυα να πάρουμε τέτοιο δάνειο;
Οι λύσεις ενοικίασης από μεγαλύτερο έκοβαν το περιθώριο κέρδους στο μισό από το αρχικό. Χωρίς να υπολογίσουμε κόστος αποθήκευσης, το κέρδος θα ήταν λίγο πιο κάτω από 4€ το λίτρο. Όσο το να το δίνεις σε τενεκέδες εγχώρια.
Έχοντας ελιές στη Κέρκυρα πήγα για πρώτη φορά και τις μάζεψα με ραβδωτό μηχάνημα . Αυτό που παρατήρησα ερχόμενος Αθήνα είναι ότι σε πολλές περιοχές ο κόσμος δεν ασχολείται με την συλλογή λαδιού και αφήνονται στην τύχη τους. Οι ελιές μου αν και απεριποίητες , έδωσαν λάδι με οξύτητα 0,6 και μιλάω για ελιές που είναι σίγουρα 200+ χρονών , οπότε οι νεότερες θα δίνουν εξαιρετικής ποιότητας λάδι. Αν το κράτος ενδιαφερόταν πραγματικά για την αγροτική παραγωγή, θα έπρεπε να δίνει κίνητρα ώστε να ο κόσμος να ασχοληθεί με αυτήν (φοροελαφρύνσεις) και να βοηθά στην εξαγωγή τους. Οι περισσότεροι που έχουν ελιές το μεταπωλούν ως χύμα, χωρίς καμία ετικέτα ή έλεγχο και σε αρκετές περιπτώσεις νοθευμένο, κάτι που ρίχνει τις τιμές.
Γενικά μας κοροϊδεύουν στα μούτρα μας όλοι και εμείς τίποτα.
Έχουμε τόσα προϊόντα και υπηρεσίες που μπορούμε να εξάγουμε. Όμως απλά κοιτάμε τι θα κάνουν οι άλλοι. Είναι στενάχωρο.
Έκπληξη και είδηση θα αποτελούσε το αντίθετο.
Γενικά σαν λαός έχουμε την νοοτροπία ότι έχουμε το καλύτερο λάδι/ήλιο/παραλία κλπ και αρκεί να αράξουμε και θα έρθουν να μας χρυσώσουν για να τα πάρουν. Δε δουλεύει πάντα, ακόμα και όταν ισχύει.
Δηλαδή καλή η πρώτη ύλη, αλλά όταν δε σοβαρεύεσαι επιχειρηματικά, μοιραία θα χάσεις. Είτε αυτό είναι το ελαιόλαδο στην Ιαπωνία, είτε το ρουμς του λετ-κοτέτσι που το χρεώνεις 200 ευρώ τη βραδιά. Μια,δυο,τρεις, θα πάει στην Ισπανία του χρόνου ο άλλος στη μισή τιμή, ή Τουρκία στο 1/4. Δεν είναι χαζοί όλοι οι τουρίστες, όσο κι αν πολλοί πιστεύουν το αντίθετο.
Ξαναλέω, ναι μοναδικό και το ελαιόλαδό μας και το τουριστικό προϊόν μας, αλλά ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και το «τουπέ»/greekonomics δεν ωφελεί **καθόλου**. Απ’ τα ελάχιστα πράγματα που παράγουμε και μπορούμε να εκμεταλλευτούμε, και την τρως απ’ την Τουρκία ρε φίλε. Ούτε καν την Ιταλία που έχει κι αυτή παράδοση.
8 comments
Μεγαλύτερες παραγωγικές μονάδες = πιο σοβαρή προσπάθεια για οργανωμένες εξαγωγές 🤔
δε χρειάζεται να πας στην ιαπωνία. μας αγοράζουν το λάδι οι ιταλοί και ισπανοί και το μοστράρουν δικό τους με 10Χ της τιμής. έπρεπε να είχαμε συνεταιρισμούς μικρών αγροτών που το συσκευάζουν έτοιμο προς κατανάλωση.
Προσφατα εμαθα πως στην Τουρκια παιρνεις γερες επιδοτησεις οταν προσπαθεις να προωθήσεις το προϊόν σου στο εξωτερικο. Δουλευω σαν σχεδιαστρια σε εταιρεία εκτυπωσης υφασματων και οι εκθεσεις στις οποιες συμμετεχουμε ειναι πολυ λιγες σε σχεση με των Τουρκων.
Τον προηγουμενο μηνα ειχε μια εκθεση μοδας και υφάσματος στο Λονδινο και απο τους 300 εκθετες οι 150 ηταν Τουρκοι! Η κυβερνηση της Τουρκιας τους πληρωνει ολα τα εξοδα συμμετοχης, μεταφορικα, διαμονης κτλπ μονο και μονο γιατι ‘προωθουν την Τουρκια’ μεσω των προϊόντων τους. Αρχιζουμε να χανουμε πολλους πελατες με πρωτον λογο της διαφορας κοστους (που νε την πτωση της λιρας συμφερει πολυ) και δευτερον γιατι πολυ απλα ο κοσμος δεν ξερει πως και στην Ελλαδα να τους παρεχουμε τις ιδιες υπηρεσίες σε πολυ καλυτερη ποιοτητα (για καποιους λογους τα υφασματα που εκτυπωνονται στη Τουρκια ξεβαφουν ευκολα) 😑😑😑
Τι να πω για τους αγρότες μας ότι τους λυπάμαι?? . Όπως έστρωσαν θα κοιμηθούν κι αυτοί. Όταν επερναν τις επιδοτήσεις των εκατομμύριων απο την Ευρώπη και τις έκαναν σπίτια και αυτοκίνητα κι δεν οργανώθηκαν με όλα αυτά τα λεφτά που είχαν να δημιουργήσουν μια σύγχρονη δυνατή παραγωγή ώστε να μπορούν να εξάγουν ποσότητες και να γίνουν ανταγωνιστικοι. Προτίμησαν να τα φάνε στα μπουζούκια και στα κολομπαρα με τις βλαντιμιροβες. Τώρα κλαιγομαστε βέβαια. Δεν πειράζει την επόμενη φορά.
Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποια εύκολη οδός προς τις αγορές του εξωτερικού.
Όταν ψάχναμε να φτιάξουμε ένα μικρό εμφιαλωτηριο, που να πληρεί τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές στο έπακρο, μας μίλησαν για κόστος 150 με 250 χιλιάδες ευρώ. Με τι εχέγγυα να πάρουμε τέτοιο δάνειο;
Οι λύσεις ενοικίασης από μεγαλύτερο έκοβαν το περιθώριο κέρδους στο μισό από το αρχικό. Χωρίς να υπολογίσουμε κόστος αποθήκευσης, το κέρδος θα ήταν λίγο πιο κάτω από 4€ το λίτρο. Όσο το να το δίνεις σε τενεκέδες εγχώρια.
Έχοντας ελιές στη Κέρκυρα πήγα για πρώτη φορά και τις μάζεψα με ραβδωτό μηχάνημα . Αυτό που παρατήρησα ερχόμενος Αθήνα είναι ότι σε πολλές περιοχές ο κόσμος δεν ασχολείται με την συλλογή λαδιού και αφήνονται στην τύχη τους. Οι ελιές μου αν και απεριποίητες , έδωσαν λάδι με οξύτητα 0,6 και μιλάω για ελιές που είναι σίγουρα 200+ χρονών , οπότε οι νεότερες θα δίνουν εξαιρετικής ποιότητας λάδι. Αν το κράτος ενδιαφερόταν πραγματικά για την αγροτική παραγωγή, θα έπρεπε να δίνει κίνητρα ώστε να ο κόσμος να ασχοληθεί με αυτήν (φοροελαφρύνσεις) και να βοηθά στην εξαγωγή τους. Οι περισσότεροι που έχουν ελιές το μεταπωλούν ως χύμα, χωρίς καμία ετικέτα ή έλεγχο και σε αρκετές περιπτώσεις νοθευμένο, κάτι που ρίχνει τις τιμές.
Γενικά μας κοροϊδεύουν στα μούτρα μας όλοι και εμείς τίποτα.
Έχουμε τόσα προϊόντα και υπηρεσίες που μπορούμε να εξάγουμε. Όμως απλά κοιτάμε τι θα κάνουν οι άλλοι. Είναι στενάχωρο.
Έκπληξη και είδηση θα αποτελούσε το αντίθετο.
Γενικά σαν λαός έχουμε την νοοτροπία ότι έχουμε το καλύτερο λάδι/ήλιο/παραλία κλπ και αρκεί να αράξουμε και θα έρθουν να μας χρυσώσουν για να τα πάρουν. Δε δουλεύει πάντα, ακόμα και όταν ισχύει.
Δηλαδή καλή η πρώτη ύλη, αλλά όταν δε σοβαρεύεσαι επιχειρηματικά, μοιραία θα χάσεις. Είτε αυτό είναι το ελαιόλαδο στην Ιαπωνία, είτε το ρουμς του λετ-κοτέτσι που το χρεώνεις 200 ευρώ τη βραδιά. Μια,δυο,τρεις, θα πάει στην Ισπανία του χρόνου ο άλλος στη μισή τιμή, ή Τουρκία στο 1/4. Δεν είναι χαζοί όλοι οι τουρίστες, όσο κι αν πολλοί πιστεύουν το αντίθετο.
Ξαναλέω, ναι μοναδικό και το ελαιόλαδό μας και το τουριστικό προϊόν μας, αλλά ο ανταγωνισμός είναι σκληρός και το «τουπέ»/greekonomics δεν ωφελεί **καθόλου**. Απ’ τα ελάχιστα πράγματα που παράγουμε και μπορούμε να εκμεταλλευτούμε, και την τρως απ’ την Τουρκία ρε φίλε. Ούτε καν την Ιταλία που έχει κι αυτή παράδοση.