Had ik tijd geleden ook een aflevering van John Oliver over gezien, veel medische “feiten” zijn gebaseerd op studies op blanke mannen en dus zie je dat vrouwen en mensen met kleur minder goed behandeld worden omdat er naar andere criteria gekeken worden.
Ik ken ook wel zo’n geval. Een vrouw die na bevalling langdurig veel pijn bleef houden werd gediagnostiseerd met bekkeninstabiliteit. Pas nadat ze jaren ziek thuis had gezeten kwam men er eindelijk achter dat het in werkelijkheid ging om galstenen, die gewoon goed behandelbaar zijn. Artsen lijken bij vrouwen heel snel naar een vage diagnose te grijpen zonder eerst alle opties uit te sluiten.
Ik heb een zeldzame bloedziekte die Lupus anticoagulans heet, waardoor ik veel vaker bloedpropjes heb. Ik heb al vier keer met longembolieen in het ziekenhuis gelegen en ELKE keer werd ik in eerste instantie niet geloofd over mijn klachten omdat ze anders zijn dan gemiddeld.
Ik ben een vrouw, en iedere keer krijg ik weer te horen ‘ weet je zeker dat het geen paniekaanval is? ‘.
De laatste keer dat ik op de IC werd opgenomen omdat ik thuis flauwgevallen was namen de paramedici me alleen mee omdat ik al 3x eerder longembolieen had gehad, maar niet om mijn symptomen. Dat zeiden ze ook gewoon. Ze dachten aan een paniekaanval, terwijl ik daar helemaal geen voorgeschiedenis van heb!
Ik bleek een ruiterembolie ( zeer gevaarlijk) en meerdere longembolieen te hebben.
Levensgevaarlijk kan dit tekort aan kennis dus makkelijk uitpakken.
Gebeurt dit eigenlijk alleen als de arts die de diagnose geeft een man is? Of doen vrouwelijke artsen dit ook?
Nee mensen, Nederland heeft niet het beste zorgsysteem ter wereld.
Serieus artikel natuurlijk, maar toch een gemiste kans dat de titel van dit artikel niet luidt: “Geen humor? Nee, tumor.”
Ik heb jarenlang heb ziekenhuis en huisarts platgelopen met gigantische pijn. De huisarts nam me serieus en verwees me steeds maar in het ziekenhuis werd ik almaar naar de psychiater doorverwezen. Ik was benauwd. Ik had last van mijn maagdarm stelsel en ik had pijn overal, sommige dagen kon ik niet eens lopen van ellende. Steeds weer werd e er gedacht dat ik me aanstelde of zelfs dat ik mijn klachten verzon. Tot ik bij de neuroloog kwam, die zei dat hij werkelijk nie begreep dat niemand ooit de diagnose FNS had gesteld, omdat het zo duidelijk was. Ik ging revalideren en ik ben nu een ander mens. Ik ben niet genezen maar wel in de buurt. En psychisch gaat het een stuk beter nu mijn lichaam in balans is.
Dat vrouwen gemiddeld gezien ouder worden dan mannen is eigenlijk best wonderlijk, gezien het feit dat ze aanmerkelijk slechtere zorg krijgen en ook dummy’s in crashtesten op het mannelijk lichaam gebaseerd zijn waardoor ze een significant hoger risico op letsel hebben bij ongelukken. Goed dat men dat nu inziet, nu gauw zorgen dat dat beter wordt.
En dit is precies de reden waarom ik mijn tenen krom wanneer mensen zeggen dat vrouwen tegenwoordig gelijk staan aan mannen. Ja, vrouwen kunnen stemmen, studeren en werken. Maar de achterstand is nog niet weggewerkt: zoveel onderzoeken zijn nog ingericht op de man en de resultaten daarvan worden tot op heden nog als waarheid gezien.
In 1919 kreeg de vrouw pas actief stemrecht. Het probleem is recenter dan wij ons soms beseffen. We zijn goed op weg, maar we zijn er nog lang niet!
Dat medisch onderzoek vooral gedaan word op mannen heeft een simpele reden. Bij een onderzoek wil je graag een zo goed mogelijke dataset met weinig uitschieters. Je wilt externe invloeden zoveel mogelijk proberen te elimineren.
Bij vrouwen geeft dit een uitdaging. De natuurlijke cyclus van vrouwen en het al dan niet gebruiken van de pil kan resultaten soms vertroebelen. Daarom kiezen veel onderzoekers ervoor om vrouwen uit te sluiten van hun onderzoek. De aanname is dat de verschillen tussen vrouwen en mannen buiten de cycli om relatief klein is.
Hier ligt natuurlijk ook gelijk de zwakte. Er word een aanname gedaan. Ik weet niet of er technieken zijn die het ‘cyclus-probleem’ kan tacklen. Zo niet, dan dient daar onderzoek naar te worden gedaan.
[removed]
Een moeder van een vriendin kwam al ruim 2 jaar naar haar huisarts met rugklachten. Haar huisarts vertelde haar dat rugpijn als vrouw van 57 totaal geen serieuze klacht is, en dat ze maar moest proberen wat meer rust te nemen en haar postuur te verbeteren. Uiteindelijk werden haar klachten steeds erger en bleken er meerdere tumoren rondom haar ruggengraat te zitten. Inmiddels is ze ongeneeslijk verklaard en is het een kwestie van tijd. Haar huisarts heeft niet eens het lef gehad om zijn verontschuldigingen aan te bieden.
Ja, hier heb ik ook ervaring mee. Vanaf de puberteit vreselijke rugpijn die in aanvallen kwam. Werd gezien als menstruatiepijn of een beetje psychisch. Misschien een spiertje. Ik moest maar vijf kilo afvallen (heb en had geen overgewicht) en een nieuwe bureaustoel kopen. Uiteindelijk bleek het een vernauwing vanuit mijn nier. Urine kon niet wegstromen, nier zwol op en de druk deed pijn. Het kwam aan het licht toen hij ging ontsteken, verstoppen (want pus die niet weg kon door de vernauwing) en uiteindelijk zwaar ontstoken en doodziek opgenomen. De schade was door het vele oprekken en uiteindelijk die infectie zo groot dat ze mijn nier hebben moeten verwijderen, wat dus helemaal niet nodig was geweest als ik vanaf het begin serieus genomen was. Ik vroeg me toen ook al af of ik als jongen/man wel serieus genomen zou zijn.
Ik heb vanaf mijn kleutertijd altijd veel last van buikpijn gehad en werd steeds doorverwezen naar een psycholoog. Rond mijn 20e kwam ik erachter dat de buikpijn wordt veroorzaakt door een voedselintolerantie. Geen enkele huisarts heeft ooit getwijfeld over of het misschien niet iets mentaals zou zijn dus ik moest er zelf achter komen.
Voor de mensen die dit interessant vinden, dan is de podcast ‘geen kleine man’ van de VPRO erg boeiend om te luisteren, die gaat dieper in op dit maatschappelijke probleem.
Ik heb ontzettend veel last van maagzuur (al zeker 4 jaar) een tijd lang zo erg dat ik er niet van kon slapen. Geen eetlust had en dus ook onbedoeld afviel. Er mochten toentertijd van mij best een paar kilo af dus ik gaf dit nooit aan.
Na een vakantie waarbij ik in de auto alleen maar half achterover kon zitten heeft mijn partner me naar de dokter gesleept.
Ze heeft een onderzoek gedaan (helicobacter pylori) hier kwam niets uit. Bloedonderzoek was volgens de artsen ook prima.
Ik heb me toen laten afwimpelen met omeprazol en ‘psychische ondersteuning’ maar heb tot op de dag van vandaag geen idee waar dit vandaan komt.
Daarnaast ook regelmatig last van zeer lage bloeddruk (90/50) ook hiervoor wilde een arts in eerste instantie geen bloed laten onderzoeken. Dit zou met mijn psychische klachten te maken hebben. Toen mijn bloeddruk daar laag was schrok ze wel, maar aan de hand van het bloedonderzoek was het niet verklaarbaar. Ik moest maar wat meer drinken en zout eten.
beste vriendin, jaren met helse buikpijnen, steeds weggestuurd met dat het normaal is dat je zoveel pijn ervaart met menstrueren.
8 jaar later een keer een kijkoperatie, blijkt haar volledige buik vol te zitten met endometriose
17 comments
Had ik tijd geleden ook een aflevering van John Oliver over gezien, veel medische “feiten” zijn gebaseerd op studies op blanke mannen en dus zie je dat vrouwen en mensen met kleur minder goed behandeld worden omdat er naar andere criteria gekeken worden.
Edit: https://youtu.be/TATSAHJKRd8
Ik ken ook wel zo’n geval. Een vrouw die na bevalling langdurig veel pijn bleef houden werd gediagnostiseerd met bekkeninstabiliteit. Pas nadat ze jaren ziek thuis had gezeten kwam men er eindelijk achter dat het in werkelijkheid ging om galstenen, die gewoon goed behandelbaar zijn. Artsen lijken bij vrouwen heel snel naar een vage diagnose te grijpen zonder eerst alle opties uit te sluiten.
Ik heb een zeldzame bloedziekte die Lupus anticoagulans heet, waardoor ik veel vaker bloedpropjes heb. Ik heb al vier keer met longembolieen in het ziekenhuis gelegen en ELKE keer werd ik in eerste instantie niet geloofd over mijn klachten omdat ze anders zijn dan gemiddeld.
Ik ben een vrouw, en iedere keer krijg ik weer te horen ‘ weet je zeker dat het geen paniekaanval is? ‘.
De laatste keer dat ik op de IC werd opgenomen omdat ik thuis flauwgevallen was namen de paramedici me alleen mee omdat ik al 3x eerder longembolieen had gehad, maar niet om mijn symptomen. Dat zeiden ze ook gewoon. Ze dachten aan een paniekaanval, terwijl ik daar helemaal geen voorgeschiedenis van heb!
Ik bleek een ruiterembolie ( zeer gevaarlijk) en meerdere longembolieen te hebben.
Levensgevaarlijk kan dit tekort aan kennis dus makkelijk uitpakken.
Gebeurt dit eigenlijk alleen als de arts die de diagnose geeft een man is? Of doen vrouwelijke artsen dit ook?
Nee mensen, Nederland heeft niet het beste zorgsysteem ter wereld.
Serieus artikel natuurlijk, maar toch een gemiste kans dat de titel van dit artikel niet luidt: “Geen humor? Nee, tumor.”
Ik heb jarenlang heb ziekenhuis en huisarts platgelopen met gigantische pijn. De huisarts nam me serieus en verwees me steeds maar in het ziekenhuis werd ik almaar naar de psychiater doorverwezen. Ik was benauwd. Ik had last van mijn maagdarm stelsel en ik had pijn overal, sommige dagen kon ik niet eens lopen van ellende. Steeds weer werd e er gedacht dat ik me aanstelde of zelfs dat ik mijn klachten verzon. Tot ik bij de neuroloog kwam, die zei dat hij werkelijk nie begreep dat niemand ooit de diagnose FNS had gesteld, omdat het zo duidelijk was. Ik ging revalideren en ik ben nu een ander mens. Ik ben niet genezen maar wel in de buurt. En psychisch gaat het een stuk beter nu mijn lichaam in balans is.
Dat vrouwen gemiddeld gezien ouder worden dan mannen is eigenlijk best wonderlijk, gezien het feit dat ze aanmerkelijk slechtere zorg krijgen en ook dummy’s in crashtesten op het mannelijk lichaam gebaseerd zijn waardoor ze een significant hoger risico op letsel hebben bij ongelukken. Goed dat men dat nu inziet, nu gauw zorgen dat dat beter wordt.
En dit is precies de reden waarom ik mijn tenen krom wanneer mensen zeggen dat vrouwen tegenwoordig gelijk staan aan mannen. Ja, vrouwen kunnen stemmen, studeren en werken. Maar de achterstand is nog niet weggewerkt: zoveel onderzoeken zijn nog ingericht op de man en de resultaten daarvan worden tot op heden nog als waarheid gezien.
In 1919 kreeg de vrouw pas actief stemrecht. Het probleem is recenter dan wij ons soms beseffen. We zijn goed op weg, maar we zijn er nog lang niet!
Dat medisch onderzoek vooral gedaan word op mannen heeft een simpele reden. Bij een onderzoek wil je graag een zo goed mogelijke dataset met weinig uitschieters. Je wilt externe invloeden zoveel mogelijk proberen te elimineren.
Bij vrouwen geeft dit een uitdaging. De natuurlijke cyclus van vrouwen en het al dan niet gebruiken van de pil kan resultaten soms vertroebelen. Daarom kiezen veel onderzoekers ervoor om vrouwen uit te sluiten van hun onderzoek. De aanname is dat de verschillen tussen vrouwen en mannen buiten de cycli om relatief klein is.
Hier ligt natuurlijk ook gelijk de zwakte. Er word een aanname gedaan. Ik weet niet of er technieken zijn die het ‘cyclus-probleem’ kan tacklen. Zo niet, dan dient daar onderzoek naar te worden gedaan.
[removed]
Een moeder van een vriendin kwam al ruim 2 jaar naar haar huisarts met rugklachten. Haar huisarts vertelde haar dat rugpijn als vrouw van 57 totaal geen serieuze klacht is, en dat ze maar moest proberen wat meer rust te nemen en haar postuur te verbeteren. Uiteindelijk werden haar klachten steeds erger en bleken er meerdere tumoren rondom haar ruggengraat te zitten. Inmiddels is ze ongeneeslijk verklaard en is het een kwestie van tijd. Haar huisarts heeft niet eens het lef gehad om zijn verontschuldigingen aan te bieden.
Ja, hier heb ik ook ervaring mee. Vanaf de puberteit vreselijke rugpijn die in aanvallen kwam. Werd gezien als menstruatiepijn of een beetje psychisch. Misschien een spiertje. Ik moest maar vijf kilo afvallen (heb en had geen overgewicht) en een nieuwe bureaustoel kopen. Uiteindelijk bleek het een vernauwing vanuit mijn nier. Urine kon niet wegstromen, nier zwol op en de druk deed pijn. Het kwam aan het licht toen hij ging ontsteken, verstoppen (want pus die niet weg kon door de vernauwing) en uiteindelijk zwaar ontstoken en doodziek opgenomen. De schade was door het vele oprekken en uiteindelijk die infectie zo groot dat ze mijn nier hebben moeten verwijderen, wat dus helemaal niet nodig was geweest als ik vanaf het begin serieus genomen was. Ik vroeg me toen ook al af of ik als jongen/man wel serieus genomen zou zijn.
Ik heb vanaf mijn kleutertijd altijd veel last van buikpijn gehad en werd steeds doorverwezen naar een psycholoog. Rond mijn 20e kwam ik erachter dat de buikpijn wordt veroorzaakt door een voedselintolerantie. Geen enkele huisarts heeft ooit getwijfeld over of het misschien niet iets mentaals zou zijn dus ik moest er zelf achter komen.
Voor de mensen die dit interessant vinden, dan is de podcast ‘geen kleine man’ van de VPRO erg boeiend om te luisteren, die gaat dieper in op dit maatschappelijke probleem.
Ik heb ontzettend veel last van maagzuur (al zeker 4 jaar) een tijd lang zo erg dat ik er niet van kon slapen. Geen eetlust had en dus ook onbedoeld afviel. Er mochten toentertijd van mij best een paar kilo af dus ik gaf dit nooit aan.
Na een vakantie waarbij ik in de auto alleen maar half achterover kon zitten heeft mijn partner me naar de dokter gesleept.
Ze heeft een onderzoek gedaan (helicobacter pylori) hier kwam niets uit. Bloedonderzoek was volgens de artsen ook prima.
Ik heb me toen laten afwimpelen met omeprazol en ‘psychische ondersteuning’ maar heb tot op de dag van vandaag geen idee waar dit vandaan komt.
Daarnaast ook regelmatig last van zeer lage bloeddruk (90/50) ook hiervoor wilde een arts in eerste instantie geen bloed laten onderzoeken. Dit zou met mijn psychische klachten te maken hebben. Toen mijn bloeddruk daar laag was schrok ze wel, maar aan de hand van het bloedonderzoek was het niet verklaarbaar. Ik moest maar wat meer drinken en zout eten.
beste vriendin, jaren met helse buikpijnen, steeds weggestuurd met dat het normaal is dat je zoveel pijn ervaart met menstrueren.
8 jaar later een keer een kijkoperatie, blijkt haar volledige buik vol te zitten met endometriose