Nou heb ik les gehad van de geïnterviewde en weet ik dit allemaal al en onderschrijf ik het ook, maar ik vind toch dat de stagnatie/afname van gelijke kansen van de afgelopen 15-20 jaar nogal belangrijk is. Dat is weer een hele generatie. Zeker met de opkomst van alternatieven zoals privé-onderwijs waarmee de hogere statusgroepen zich mee (proberen) te onderscheiden.
Ook heb je boven universitair onderwijs nog promoveren, iets wat zeer sterk gestegen is in de genoemde periode en ook niet alleen maar met als doel meer te onderzoeken, maar met als doel betere kansen te hebben/hogere status te krijgen.
Mijn kind heeft al mijn verwachtingen overtroffen.
OF, en het is maar een voorstel, misschien moeten we niet te hoge verwachtingen bij kinderen neerleggen.
Gewoon geen verwachtingen hebben en je kind op zijn of haar eigen niveau rustig laten varen
>*Een scheidslijn die we rechtvaardig vinden. We erkennen onderwijs als een rechtvaardig middel om sociaal-economische posities te verdelen.*
>
>‘Ja, zolang die ook alleen maar behaald worden op basis van verdiensten of cognitieve capaciteiten of talenten. En we weten dat dat meer het geval is dan ooit tevoren. Tegelijkertijd is het een niet-voltooid proces, en sterker nog: een proces dat nooit voltooid zal zijn, bijvoorbeeld omdat intelligentie een genetische component heeft.’
​
Het is ook nog steeds een verdomd groot deel geluk. Ik heb een universitaire master en ik weet vrij zeker dat als ik niet in een goed nest geboren was met goede ouders dat ik dat vermoedelijk niet had gehaald.
Verder las ik een tijd geleden ook een leuk stukje over de *goed genoeg ouder*. Als ouder wil je misschien het liefste alles perfect doen en niet falen tegenover je kind. Maar wat wel een grappig inzicht is is dat een kind heel veel leert door zich te spiegelen aan de ouder – en als je nooit faalt dan leert je kind ook niet hoe je omgaat met falen.
Het was een pleidooi om ook tegenover je kinderen een imperfect mens te zijn – soms wat gefrustreerd raken als iets niet lukt maar daar goed mee om gaan. Soms een kleine ruzie met je partner, maar het dan ook snel weer goed bijleggen. En als een project mislukt dan vertellen dat je er verdrietig om bent want je wou het graag en probeerde het echt, maar soms lukken dingen gewoon niet.
Zo leert een kind dat ook bij papa en mama niet altijd alles goed gaat; en hoe je daar goed mee om gaat. Ik vond het wel een interessant idee.
Verwachten dat je ouders niet aan je verwachtingen voldoen is daadwerkelijk denk ik meer een ding :’)
6 comments
Nou heb ik les gehad van de geïnterviewde en weet ik dit allemaal al en onderschrijf ik het ook, maar ik vind toch dat de stagnatie/afname van gelijke kansen van de afgelopen 15-20 jaar nogal belangrijk is. Dat is weer een hele generatie. Zeker met de opkomst van alternatieven zoals privé-onderwijs waarmee de hogere statusgroepen zich mee (proberen) te onderscheiden.
Ook heb je boven universitair onderwijs nog promoveren, iets wat zeer sterk gestegen is in de genoemde periode en ook niet alleen maar met als doel meer te onderzoeken, maar met als doel betere kansen te hebben/hogere status te krijgen.
Mijn kind heeft al mijn verwachtingen overtroffen.
OF, en het is maar een voorstel, misschien moeten we niet te hoge verwachtingen bij kinderen neerleggen.
Gewoon geen verwachtingen hebben en je kind op zijn of haar eigen niveau rustig laten varen
>*Een scheidslijn die we rechtvaardig vinden. We erkennen onderwijs als een rechtvaardig middel om sociaal-economische posities te verdelen.*
>
>‘Ja, zolang die ook alleen maar behaald worden op basis van verdiensten of cognitieve capaciteiten of talenten. En we weten dat dat meer het geval is dan ooit tevoren. Tegelijkertijd is het een niet-voltooid proces, en sterker nog: een proces dat nooit voltooid zal zijn, bijvoorbeeld omdat intelligentie een genetische component heeft.’
​
Het is ook nog steeds een verdomd groot deel geluk. Ik heb een universitaire master en ik weet vrij zeker dat als ik niet in een goed nest geboren was met goede ouders dat ik dat vermoedelijk niet had gehaald.
Verder las ik een tijd geleden ook een leuk stukje over de *goed genoeg ouder*. Als ouder wil je misschien het liefste alles perfect doen en niet falen tegenover je kind. Maar wat wel een grappig inzicht is is dat een kind heel veel leert door zich te spiegelen aan de ouder – en als je nooit faalt dan leert je kind ook niet hoe je omgaat met falen.
Het was een pleidooi om ook tegenover je kinderen een imperfect mens te zijn – soms wat gefrustreerd raken als iets niet lukt maar daar goed mee om gaan. Soms een kleine ruzie met je partner, maar het dan ook snel weer goed bijleggen. En als een project mislukt dan vertellen dat je er verdrietig om bent want je wou het graag en probeerde het echt, maar soms lukken dingen gewoon niet.
Zo leert een kind dat ook bij papa en mama niet altijd alles goed gaat; en hoe je daar goed mee om gaat. Ik vond het wel een interessant idee.
Verwachten dat je ouders niet aan je verwachtingen voldoen is daadwerkelijk denk ik meer een ding :’)