1 op de 2 jongeren in de problemen, zou het misschien komen omdat kapitalisme ze geen toekomst meer kan beloven?
“Zo meldde bijna een op de twee studenten een stoornis in het afgelopenjaar, 44 procent. Dat is een **verdubbeling** ten opzichte van dertien jaargeleden. ”
Ik zit zelf nu ca. 13 jaar in onderwijsland. Eerst als student, later als docent. Dit bevestigt mijn gevoel wel dat de gemiddelde student nu veel meer hooi op de vork heeft dan toen ik begon (en toen ik begon hadden we het volgens mij zwaarder dan de vorige generatie, waarvoor studeren alleen maar feest leek te zijn geweest). Er is onuitgesproken aanname dat je als student gefaald hebt als je niet *cum laude* afstudeert, binnen de daarvoor gestelde tijd, met daarbij één of meerdere stages of bestuursjaren en een druk sociaal leven. En ondertussen staat de wereld in de brand en is er steeds minder en minder zekerheid.
Dat verbaast me niks. Ik heb er zelf ook mee te maken en zie het in mijn omgeving en op werk ook steeds vaker voorkomen. Bij één afdeling op werk zit zelfs de helft thuis met burnout of overspanning.
De wereld is in een rap tempo aan het verslechteren. We rollen van de ene once-in-a-lifetime crisis naar de andere en aan het eind van de rit staat een allesverslindende klimaatcrisis ons op te wachten. Maar ondertussen moet wel alles beter, sneller, goedkoper en je hebt er maar in mee te gaan anders val je buiten de boot. Het leven is er ondragelijk door geworden. En waar doe je het voor? Met een beetje geluk kun je met je maandelijkse belediging nog je energie en boodschappen betalen. Een hobby of andere ontspanning is een luxe geworden. Een huis kopen is voor veel mensen een utopie.
Ik vraag me af hoe lang het gaat duren voor we als maatschappij zeggen, dit kan niet zo langer.
Ik zou die vragenlijst wel eens willen zien. Ik kan die 26% niet rijmen met mijn eigen ervaringen.
Tellen ze alle mensen mee die antwoorden dat ze wel eens met buikpijn naar hun werk gaan? Of soms slecht slapen door zorgen over school?
Of is dit weer een instituut dat denkt aandacht/geld te krijgen door zaken dramatisch voor te stellen?
Afgaand op de moeite die ik heb met de schijnbare eisen die het moderne leven stelt, en het feit dat ik oud genoeg ben om jong volwassen kinderen te hebben die ik met alle goede bedoelingen zou willen voorbereiden op dat moderne leven, kan ik mij voorstellen dat die jong volwassenen helemaal horendol zijn gemaakt door hun ouders en hun leeftijdgenoten.
Om te janken. Ik werk zelf binnen de SGGZ, hoe gaan we in godsnaam deze mensen helpen? We kunnen de huidige aantallen al niet eens aan.
Naast mijn werk ben ik ook een studie gestart en ik ervaar ook echt wel die enorme prestatiedruk. Niet te doen dit.
Gaaf land Mark, je hebt er echt wat moois van gemaakt man, lekker gewerkt pik.
Ben jong volwassene en herken mij erg goed in het artikel.
Het leven tegenwoordig is echt gewoon fucked up voor onze generatie, we worden letterlijk aan alle kanten genaaid, en we lijken het maar gewoon allemaal te slikken.
Het is gewoon om moedeloos van te worden.
En dan probeer je hulp te zoeken, en dan mag je zo nog ff driekwart jaar wachten voordat je uberhaupt je intakegesprek hebt. manmanman.
Deze cijfers maken me al ongerust en het zijn waarschijnlijk niet eens alle cijfers, nou zou ikzelf die geen hulp zoekt voor mijn problemen nou niet erg mee tellen, maar toch zijn sowieso een aantal met mij die dit ook niet doen. Gewoon omdat het niet meer voelt of het nut heeft.
De situatie zoals het nu is is gewoon niet positief meer in dit land, maar verandering gaat er denk ik ook niet komen..
Ben onderhand ook al 3 burnouts verder en nog maar 35. Ik wil wel werken maar godsamme ik kan al duizelig en gedesorienteerd worden van een museum.
Naast het feit dat jongeren aan alle kanten genaaid worden en basisscholen al een grote voorkeur hebben voor allerlei etiketjes vanwege budgettaire redenen, vraag ik me wel eens af… is ‘gelukkig’ het nieuwe ‘normaal-gevoel’ geworden, in plaats van ‘neutraal’?
Dus dat je vroeger ongelukkig (slecht!), neutraal (gewoon!) en gelukkig (goed!) kon zijn, terwijl vandaag de dag eerder ongelukkig of neutraal (slecht!), gelukkig (normaal!) of enorm gelukkig (goed!) de criteria zijn?
“It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society.”
Ik denk wel degelijk dat er veel en steeds meer mensen in Nederland zijn met psychische klachten. Maar ik ben me er ook van bewust dat tegenwoordig VEEL meer mensen afweten van stoornissen etc. en zichzelf diagnosticeren met een angststoornis, depressie, autisme of ADHD. Er is bij deze vragenlijst alleen uitgegaan van persoonlijke antwoorden, toch? Daarbij gaan mensen ook sneller hulp zoeken dan vroeger en krijgen daarbij een diagnose. Ik ben heel benieuwd hoe de daadwerkelijke trend is
Wellicht heeft het iets te maken met dat iedereen de hele dag op social media zit, waarin zij constant ter attentie geroepen worden de strijd aan te gaan met wereld issues, een beter mens worden wat volgens het internet alleen 10km buiten je comfortzone mogelijk is, moeten sporte want anders ben je ongezond of lelijk, en ten alle tijden bezig moeten zijn met feiten en logica omdat men denkt dat dit de ultieme waarheid is. De dagelijkse interactie met sarcastische uitlach cultuur op internet.
Gewoon je eigen behoeften aanvoelen en de dingen doen die je innerlijke rust brengen word gezien als je kop in het zand steken.
Ik ga gokken dat dit probleem voor velen is begonnen rond 2014, toen de meeste mensen een smartphone gingen gebruiken voor social media.
Ik denk dat deze problemen zijn resultaat van mensen opsluiten voor 2 jaar in hun eigen woning.
Ik heb laatste jaren in buitenland gewoond, in plek waar niemand nam al dat gedoe serieus, alles was nog steeds open en je kon normaal leven leiden en daar is geen groei van psychische problemen is ontstaan.
Ik merk wel dat mensen die gingen gewoon door met hun leven, zonder mee doen aan opsluiting zijn over algemeen gezonder (mentaal en fysiek) dan mensen die erin geloofden en zaten 2 jaar thuis.
Verbaasd me niks. Bijna iedereen om me heen gaat of ging slecht. Sinds ik werk snap ik steeds meer waar zoveel mensen hun cynische blik op het even vandaan halen.
***De onderzoekers zijn er in ieder geval zeker van dat corona geen rol speelde in de cijfers****: de gesprekken waren al voor de pandemie gestart en liet toen dezelfde trends zien. De vragenlijst werd* ***tussen november 2019 en maart dit jaar afgenomen*** *onder bijna 6200 deelnemers in de leeftijd van 18 tot 75 jaar.*
Wat is dit nou weer voor dom gelul, hoe weten ze dat corona geen rol speelde? de lockdown en isolatie heeft echt wel wat met de mens gedaan hoor.
>Dat betekent dat nu 3,3 miljoen volwassenen de voorgaande twaalf maanden een stoornis hebben gehad, tegen 1,9 miljoen dertien jaar geleden.
Da’s lang geleden.
RIP verzorgingsstaat. We gaan naar een keiharde samenleving naar Amerikaans model.
Aw n puppy
Jong volwassene hier. We kunnen de druk niet aan. Inflatie rijst de pan uit, verzekeringen worden steeds duurder. Ik heb een rijbewijs gehaald maar een auto aanschaffen is financiele zelfmoord. onderwijskwaliteit is belachelijk laag, huizenprijzen en huur zijn niet te betalen. Gewoon leven in dit land word met de dag onrealistischer.
waar ik vooral mee struggle is dat er gewoon geen positieve toekomst is, alles is shit en ik mag in dit ‘accepterende’ land niet eens mijzelf zijn. Dit maakt mij gewoon suicidaal, ik kan niet eens naar mijn huisarts gaan omdat ze mij niet willen helpen.
Klopt precies….Van mijn 4 persoonlijkheden is er altijd wel eentje die iets te zijken heeft.
26 comments
1 op de 2 jongeren in de problemen, zou het misschien komen omdat kapitalisme ze geen toekomst meer kan beloven?
“Zo meldde bijna een op de twee studenten een stoornis in het afgelopenjaar, 44 procent. Dat is een **verdubbeling** ten opzichte van dertien jaargeleden. ”
Ik zit zelf nu ca. 13 jaar in onderwijsland. Eerst als student, later als docent. Dit bevestigt mijn gevoel wel dat de gemiddelde student nu veel meer hooi op de vork heeft dan toen ik begon (en toen ik begon hadden we het volgens mij zwaarder dan de vorige generatie, waarvoor studeren alleen maar feest leek te zijn geweest). Er is onuitgesproken aanname dat je als student gefaald hebt als je niet *cum laude* afstudeert, binnen de daarvoor gestelde tijd, met daarbij één of meerdere stages of bestuursjaren en een druk sociaal leven. En ondertussen staat de wereld in de brand en is er steeds minder en minder zekerheid.
Dat verbaast me niks. Ik heb er zelf ook mee te maken en zie het in mijn omgeving en op werk ook steeds vaker voorkomen. Bij één afdeling op werk zit zelfs de helft thuis met burnout of overspanning.
De wereld is in een rap tempo aan het verslechteren. We rollen van de ene once-in-a-lifetime crisis naar de andere en aan het eind van de rit staat een allesverslindende klimaatcrisis ons op te wachten. Maar ondertussen moet wel alles beter, sneller, goedkoper en je hebt er maar in mee te gaan anders val je buiten de boot. Het leven is er ondragelijk door geworden. En waar doe je het voor? Met een beetje geluk kun je met je maandelijkse belediging nog je energie en boodschappen betalen. Een hobby of andere ontspanning is een luxe geworden. Een huis kopen is voor veel mensen een utopie.
Ik vraag me af hoe lang het gaat duren voor we als maatschappij zeggen, dit kan niet zo langer.
Ik zou die vragenlijst wel eens willen zien. Ik kan die 26% niet rijmen met mijn eigen ervaringen.
Tellen ze alle mensen mee die antwoorden dat ze wel eens met buikpijn naar hun werk gaan? Of soms slecht slapen door zorgen over school?
Of is dit weer een instituut dat denkt aandacht/geld te krijgen door zaken dramatisch voor te stellen?
Afgaand op de moeite die ik heb met de schijnbare eisen die het moderne leven stelt, en het feit dat ik oud genoeg ben om jong volwassen kinderen te hebben die ik met alle goede bedoelingen zou willen voorbereiden op dat moderne leven, kan ik mij voorstellen dat die jong volwassenen helemaal horendol zijn gemaakt door hun ouders en hun leeftijdgenoten.
Om te janken. Ik werk zelf binnen de SGGZ, hoe gaan we in godsnaam deze mensen helpen? We kunnen de huidige aantallen al niet eens aan.
Naast mijn werk ben ik ook een studie gestart en ik ervaar ook echt wel die enorme prestatiedruk. Niet te doen dit.
Gaaf land Mark, je hebt er echt wat moois van gemaakt man, lekker gewerkt pik.
Ben jong volwassene en herken mij erg goed in het artikel.
Het leven tegenwoordig is echt gewoon fucked up voor onze generatie, we worden letterlijk aan alle kanten genaaid, en we lijken het maar gewoon allemaal te slikken.
Het is gewoon om moedeloos van te worden.
En dan probeer je hulp te zoeken, en dan mag je zo nog ff driekwart jaar wachten voordat je uberhaupt je intakegesprek hebt. manmanman.
Nuance van een hoogleraar: https://www.linkedin.com/posts/laura-batstra-41587967_e%C3%A9n-op-de-vier-nederlanders-kampt-met-psychische-activity-7004042476344721408-FjWf
Deze cijfers maken me al ongerust en het zijn waarschijnlijk niet eens alle cijfers, nou zou ikzelf die geen hulp zoekt voor mijn problemen nou niet erg mee tellen, maar toch zijn sowieso een aantal met mij die dit ook niet doen. Gewoon omdat het niet meer voelt of het nut heeft.
De situatie zoals het nu is is gewoon niet positief meer in dit land, maar verandering gaat er denk ik ook niet komen..
Ben onderhand ook al 3 burnouts verder en nog maar 35. Ik wil wel werken maar godsamme ik kan al duizelig en gedesorienteerd worden van een museum.
Naast het feit dat jongeren aan alle kanten genaaid worden en basisscholen al een grote voorkeur hebben voor allerlei etiketjes vanwege budgettaire redenen, vraag ik me wel eens af… is ‘gelukkig’ het nieuwe ‘normaal-gevoel’ geworden, in plaats van ‘neutraal’?
Dus dat je vroeger ongelukkig (slecht!), neutraal (gewoon!) en gelukkig (goed!) kon zijn, terwijl vandaag de dag eerder ongelukkig of neutraal (slecht!), gelukkig (normaal!) of enorm gelukkig (goed!) de criteria zijn?
“It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society.”
Ik denk wel degelijk dat er veel en steeds meer mensen in Nederland zijn met psychische klachten. Maar ik ben me er ook van bewust dat tegenwoordig VEEL meer mensen afweten van stoornissen etc. en zichzelf diagnosticeren met een angststoornis, depressie, autisme of ADHD. Er is bij deze vragenlijst alleen uitgegaan van persoonlijke antwoorden, toch? Daarbij gaan mensen ook sneller hulp zoeken dan vroeger en krijgen daarbij een diagnose. Ik ben heel benieuwd hoe de daadwerkelijke trend is
Wellicht heeft het iets te maken met dat iedereen de hele dag op social media zit, waarin zij constant ter attentie geroepen worden de strijd aan te gaan met wereld issues, een beter mens worden wat volgens het internet alleen 10km buiten je comfortzone mogelijk is, moeten sporte want anders ben je ongezond of lelijk, en ten alle tijden bezig moeten zijn met feiten en logica omdat men denkt dat dit de ultieme waarheid is. De dagelijkse interactie met sarcastische uitlach cultuur op internet.
Gewoon je eigen behoeften aanvoelen en de dingen doen die je innerlijke rust brengen word gezien als je kop in het zand steken.
Ik ga gokken dat dit probleem voor velen is begonnen rond 2014, toen de meeste mensen een smartphone gingen gebruiken voor social media.
Ik denk dat deze problemen zijn resultaat van mensen opsluiten voor 2 jaar in hun eigen woning.
Ik heb laatste jaren in buitenland gewoond, in plek waar niemand nam al dat gedoe serieus, alles was nog steeds open en je kon normaal leven leiden en daar is geen groei van psychische problemen is ontstaan.
Ik merk wel dat mensen die gingen gewoon door met hun leven, zonder mee doen aan opsluiting zijn over algemeen gezonder (mentaal en fysiek) dan mensen die erin geloofden en zaten 2 jaar thuis.
Verbaasd me niks. Bijna iedereen om me heen gaat of ging slecht. Sinds ik werk snap ik steeds meer waar zoveel mensen hun cynische blik op het even vandaan halen.
***De onderzoekers zijn er in ieder geval zeker van dat corona geen rol speelde in de cijfers****: de gesprekken waren al voor de pandemie gestart en liet toen dezelfde trends zien. De vragenlijst werd* ***tussen november 2019 en maart dit jaar afgenomen*** *onder bijna 6200 deelnemers in de leeftijd van 18 tot 75 jaar.*
Wat is dit nou weer voor dom gelul, hoe weten ze dat corona geen rol speelde? de lockdown en isolatie heeft echt wel wat met de mens gedaan hoor.
>Dat betekent dat nu 3,3 miljoen volwassenen de voorgaande twaalf maanden een stoornis hebben gehad, tegen 1,9 miljoen dertien jaar geleden.
Da’s lang geleden.
RIP verzorgingsstaat. We gaan naar een keiharde samenleving naar Amerikaans model.
Aw n puppy
Jong volwassene hier. We kunnen de druk niet aan. Inflatie rijst de pan uit, verzekeringen worden steeds duurder. Ik heb een rijbewijs gehaald maar een auto aanschaffen is financiele zelfmoord. onderwijskwaliteit is belachelijk laag, huizenprijzen en huur zijn niet te betalen. Gewoon leven in dit land word met de dag onrealistischer.
waar ik vooral mee struggle is dat er gewoon geen positieve toekomst is, alles is shit en ik mag in dit ‘accepterende’ land niet eens mijzelf zijn. Dit maakt mij gewoon suicidaal, ik kan niet eens naar mijn huisarts gaan omdat ze mij niet willen helpen.
Klopt precies….Van mijn 4 persoonlijkheden is er altijd wel eentje die iets te zijken heeft.
[MLK over ‘maladjusted’](https://www.youtube.com/watch?v=hhCtkfImxuE)
Wat geldt hier als een psychische stoornis? Ik ervaar last van mijn ADHD-PI (wat vroeger ADD heette) maar voel me verder prima.