Zo herkenbaar met autisme. Voor mij kost dat nou eenmaal veel energie.
Was ik maar hybride
>Er zou voor jongeren tussen de 18 en 25 jaar ook hulp mogelijk moeten zijn als ze zelf geen toestemming geven.
Volgens mij is gedwongen hulp niet zo heel erg efficiënt.
Hey, deze ken ik.
In mijn ervaring, zelfs met vrienden en een baan kun je ook als hikikomori eindigen.
Mensen op werk zijn je vrienden niet, die hebben hun eigen leven, kinderen etc. Gezellig, maar je komt er moeilijk tussen. Moet je ook willen.
Als dertiger vrienden hebben kan ook maar op papier zijn, mensen krijgen relaties en kinderen of ze verhuizen of veranderen. “Ff in mijn agenda kijken”.
En dan kun je ook met mentale issues en trauma te maken hebben. Of gewoon introvert zijn.
Op papier heb ik een goeie baan, fijne vrienden en sociale hobby’s. In praktijk lig ik op de bank door Reddit te scrollen en shitposten.
Jaren zo geleefd vanwege depressie, toen vanwege angstklachten. Dat laatste heb ik dit jaar eindelijk overwonnen dus ben nu beetje voor beetje de boel weer aan het oppakken.
Vraag mij wel af hoe hij met een ict-achtergrond niet aan een baan kon komen. Dan doe je iets behoorlijk fout.
Heb dit ook jaren gedaan, bij mij zit er wel meer achter door zware jeugdtrauma’s en autisme erbovenop, maar de laatste jaren gaat het beter en probeer ik de draad een beetje op te pakken, nog steeds last van angsten en depressie en ben nog in therapie maar het is al stukken beter dan 5 jaar of 10 jaar terug.
Voor mij was de MMO-RPG wereld aantrekkelijk omdat ik daar wél vrienden had en een rol had waar ik goed in was en daar waardering voor kreeg, in de echte wereld was ik depressief en had ik weinig vrienden en was ik suïcidaal en zag geen toekomst voor me. Een fantasiewereld waar je dan een soort schaduwbestaan kan leiden waar je wel gezien wordt en jezelf kan en durft te laten zien, is dan een hele verleidelijke manier om je echte problemen te vermijden, maar je blijft ook bevroren op dat punt dus zo snel je met het spel stopt dan slaat de depressie je weer om je oren. Durf nu bijna geen games meer aan te raken omdat ik bang ben dat ik mezelf er weer in verlies.
Twee belangrijke en misschien wel de belangrijkste factoren om dat patroon te doorbreken zijn de sportschool en vrijwilligerswerk geweest voor mij. Kon in de sportschool ook een beetje oefenen met mijn sociale vaardigheden want ik kon niet eens zonder stotteren tegen een kassière iets zeggen door de sociale angst. Toen ben ik elke keer dat ik ging sporten begonnen om mensen te groeten in de kleedkamer en de persoon aan de balie te begroeten en gedag te zeggen, dat soort dingen om langzaam wat meer zelfvertrouwen op te bouwen, het is een lange weg maar het heeft me wel veel opgeleverd.
Tjah je heb ook zo veel naar uit tekijken , wanneer alle voorzieningen worden bezuinigd en je met een vaste baan amper een huis kan kopen/huren
> Concrete cijfers zijn er niet, maar hulpverleners in Nederland zien veel jongeren die vastlopen en in een sociaal isolement terechtkomen. Jongeren tussen de 18 en 25 jaar kunnen volgens de huidige wetgeving niet gedwongen worden om hulp te zoeken, waardoor radeloze ouders met hun handen in het haar zitten.
> De Vereniging voor Psychiatrie wil dit anders zien. Er zou voor jongeren tussen de 18 en 25 jaar ook hulp mogelijk moeten zijn als ze zelf geen toestemming geven.
Als iemand van 23 die zelf al een tijd depressief is: doe dit alsjeblieft niet. Ik wil op zich wel hulp, maar ik heb lange tijd hulp gehad waarbij m’n ouders en therapeuten me zetten tot dingen (zoals naar bepaalde dagbestedingen gaan) die volgens hun goed voor me waren maar ik echt niet wilde doen. Ik kreeg er heel erg het gevoel van dat ik geen eigen controle meer had op m’n eigen leven. Niet dat ik zelf wist of weet wat ik moet of wil doen, maar hoe er met mij een tijd is omgegaan, voelt gewoon dehumaniserend. Laat me ondanks m’n passiviteit en depressie toch nog een beetje vrijheid en autonomie hebben.
Voor iedereen die er behoefte aan heeft, is er het r/Ondersteuningsplein.
Ik denk zelf dat de hyper-gestroomlijnde moderne samenleving waar iedereen een soort van “vast” zit de oorzaak is van de toename in schizoide trekjes bij sommige mensen.
Laten we vooropstellen dat de maatschappij een groot deel van haar medemensen in de steek laat en dat door een vergrote individualisering mensen veel op hun bord krijgen, maar toch mis ik in dit soort anekdotes een beetje een perspectief dat ook individuele verantwoordelijkheid in de probleemstelling betrekt? Het is wel heel kort door de bocht om te zeggen, oh iemand heeft een angststoornis of last van depressieve symptomen, dus dan kunnen we al hun gedrag onder een diagnose of pathologie scharen en is die persoon 100% een slachtoffer.
Als we het over tieners hebben dan ben ik het daar mee eens, dan is het de verantwoordelijkheid van de omgeving (ouders/school e.d.) om dat aan te pakken en wat aan te doen. Maar als je volwassen bent, ben je heus oud genoeg om op een bepaalde manier naar je psyche te kijken en een oppervlakkige analyse uit te voeren wat hier ten gronde aan ligt. Dat wil niet zeggen dat mensen “gewoon maar gelukkig” moeten zijn, eerder dat dit soort volledige ontsnappingsgedrag (‘hikkomori’) alleen kan escaleren als mensen hun eigen verantwoordelijkheid volledig opgeven. Nogmaals, ik erken dat het leven (vooral in de 21ste eeuw) ongelooflijk lastig kan zijn, maar het lijkt ook alsof het mensen steeds vaker een bepaalde psychische weerbaarheid ontbreekt. Zie o.a. dit interessante interview: [https://www.trouw.nl/zorg/er-zijn-niet-te-weinig-psychiaters-er-zijn-er-te-veel~b1a508cc/](https://www.trouw.nl/zorg/er-zijn-niet-te-weinig-psychiaters-er-zijn-er-te-veel~b1a508cc/)
Om die reden ben ik voorstander voor een vak of invulling op de middelbare school die ‘Overpeinzing’ aanleert (‘Godsdienst’ zou die rol moeten invullen maar beperkt zich vaak helaas tot wat domme feitjes over wereldreligies uit het hoofd leren). Een stukje filosofie/sociologie/psychologie waarin mensen leren meer vanuit het derdepersoonsperspectief naar hun eigen gevoelens te kijken. Zoiets zou een pleister op een gapende wond zijn aangezien de prevalentie van mentale problemen meer in de externe maatschappij ligt die suboptimaal is ingericht voor persoonlijke contentheid wat het dus een politiek probleem maakt. Alleen, de zorgwekkende trend van haast exponentiële groei van mensen met een of ander mentale conditie zal toch deels op een manier afgeremd moeten worden want zo kan het ook niet verder…
Heb 11 jaar zoals dit geleefd. Er was een periode waar ik jaren lang niet verder ging dan de tuin. Andere jaren waar ik de momenten buitenshuis op twee handen zou kunnen tellen.
Uiteindelijk was het een verhuizing terug naar Nederland & een huisarts die langs huis kwam de trigger om hulp te zoeken. Ik wilde hem niet zien, maar wilde me ook niet verstoppen op m’n kamer vanwege schaamte. Hij heeft me omgepraat om in behandeling te gaan, en nu 5 jaar later woon ik op mezelf en ga ik meeste weekenden uit naar een concert. Maar ik merk wel een achterstand op sociaal & professioneel vlak dat niet makkelijk in te halen is.
Ik denk dat gedwongen hulp me veel eerder de deur had uitgekregen.
Er zullen ook zat mensen zijn die wel hulp willen maar het tegenwoordig zo achterlijk moeilijk is gemaakt dat er maanden of jaren overheen gaan voordat er eindelijk is wat geregeld is!
Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen toen ik met een angststoornis thuis kwam te zitten. Bijvoorbeeld bij een poppodium zijn veel jongeren. In het ziekenhuis veel ouderen. Een beetje rondshoppen wat bij jou past.
Vrienden maken na je uni tijd is ook echt verdomde moeilijk. De vrienden die ik gemaakt heb de laatste periode, ken ik van werk of online gaming. Via clubjes lukt niet echt in m’n woonplaats, er zijn gewoon weinig jonge mensen van m’n leeftijd hier.
Ik snak echt naar 1 of 2 goede vrouwelijke vriendinnen erbij, het liefst enigszins in de buurt waar ik gewoon lekker mee kan gaan wandelen, koffie drinken en babbelen. Dat heb ik vroeger wel altijd gehad, en ik mis het zo. Het doet gewoon pijn als ik groepen vrouwen het gezellig met elkaar zie hebben, want ik weet wat ik mis. Dit mis ik eigenlijk veel meer dan een relatie…
Edit: Ik woon in Veenendaal, mocht iemand het leuk vinden om een keer af te spreken voor een wandeling 🙂
Ik ben vooral zo geïsoleerd omdat ik als wat oudere student niets meer kan betalen. Ik schaam me ook soms dat dat zo is, terwijl mijn vrienden gewoon inkomens hebben. Het zet me enorm onder druk te presteren en zo blijf ik thuis.
Er was over dit onderwerp een paar maand terug ook een artikel op het AD (geloof ik), die wat dieper inging op hikikomori in Nederland.
Iets waar dit kortere artikel niet op ingaat (maar wel op duid) is dat men zich achtergesteld voelt relatief tot de samenleving. Ze voelen dat ze vastzitten en ook dat ze niet op het ‘rechte spoor’ terecht kunnen komen.
Persoonlijk zit ik in deze leeftijdsgroep en vindt dat er in het achterhoofd toch een bepaalde prestatiedruk/verwachting is, en dat er bepaalde conformiteit verwacht wordt waar aan voldaan moet worden. Gepaard met tegenslag, angst en onzekerheid kan ik zien waarom dit vaker voorkomt.
Voor mensen die hier ook mee zitten, op twitch is een streamer genaamd HealthygamerGG die zich bezig houdt met jongvolwassenen die problemen hebben met (onder andere) gamen. Hij is een echte psychiater hoewel hij geen diagnoses doet via het internet.
Lekker herkenbaar dit ergens… Alhoewel ik wel werk heb ik niet echt het idee dat ik op sociaal gebied veel om handen heb. Heb wel mensen waar ik mee in een band speel maar die zie ik eigenlijk ook nauwelijks daar buiten om. Er zijn niet echt mensen die mij benaderen of die ik kan benaderen om gewoon eens een biertje/bakkie te gaan doen of zo. Heb verder ook wel hobbies maar het zijn veelal dingen die ik alleen doe.
Zo leef ik nog steeds en bevalt mij best
Ja.. samen. Zit thuis te gamen, als ik niet aan ‘t werk ben.
Maar dat was het ook wel. Gisteren mn kat overleden en dan is het maar weer eens heel erg duidelijk dat ik niemand om me heen heb :/
Had een werkpauze genomen tussen mei en november. In die tijd eigenlijk alleen maar gesport, gamen, anime. Ik ben nu weer aan het werk (geld raakt op een gegeven moment op) dus ik ben weer tussen de mensen.
Eerlijk gezegd waren die 7 maanden de beste tijd die ik in 10 jaar heb gehad.
Ja herkenbaar. Ik heb 6 jaar eigenlijk niks gedaan vanwege angst- en depressieklachten. Ben er sinds kort achter dat de echte reden niet gediagnosticeerde ASS/ADHD is. Nu sinds 6 jaar eindelijk weer naar de uni en zelfs alweer twee belangrijke tentamens gehaald!
Pfoe, deze klapt er wel even hard in als (ex-)game-verslaafde. Ik herken het heel erg en dan vooral het mentale aspect is wat veel mensen rondom mij heen nog steeds onderschatten. Vindt het mooi om te zien dat er toch organisaties zijn die deze mensen helpen, want het is echt een bodemloze put.
Zo sta ik er nu ongeveer ook in, helaas…29 jaar, thuiswonend om zo veel mogelijk geld opzij te kunnen leggen voor een woning, daarbij al een paar jaar een fulltime baan in het onderwijs waar je elke dag tientallen collega’s tegenkomt en spreekt, maar al jaren depressief (al als kind last van gehad) en nu dus ook lichamelijke klachten erbij gekregen waardoor ik in de ziektewet zit.
Nooit echt vrienden/vriendinnen gehad vanwege angstklachten, veel dingen willen doen (reizen etc.) maar uiteindelijk durf je niks aan en word je alleen maar woedend op jezelf, een vicieuze cirkel. Hobby’s gehad maar ook daar 0.0 plezier meer van, alleen maar frustratie. Stukje wandelen / fietsen lost ook weinig op, helaas.
Snap het allemaal niet zo goed meer, ik ben voor afwisseling online cursussen gaan volgen voor fotografie etc. maar kan daar totaal niet op focussen. Even een dagje wat filmpjes/cursussen kijken, dan weer een boek lezen maar zodra je daarmee stopt, word je weer depri als wat. Ondertussen opnieuw zelf aan de bel getrokken bij de huisarts maar weet niet zo goed of hij voor mij iets kan betekenen.
27 comments
Zo herkenbaar met autisme. Voor mij kost dat nou eenmaal veel energie.
Was ik maar hybride
>Er zou voor jongeren tussen de 18 en 25 jaar ook hulp mogelijk moeten zijn als ze zelf geen toestemming geven.
Volgens mij is gedwongen hulp niet zo heel erg efficiënt.
Hey, deze ken ik.
In mijn ervaring, zelfs met vrienden en een baan kun je ook als hikikomori eindigen.
Mensen op werk zijn je vrienden niet, die hebben hun eigen leven, kinderen etc. Gezellig, maar je komt er moeilijk tussen. Moet je ook willen.
Als dertiger vrienden hebben kan ook maar op papier zijn, mensen krijgen relaties en kinderen of ze verhuizen of veranderen. “Ff in mijn agenda kijken”.
En dan kun je ook met mentale issues en trauma te maken hebben. Of gewoon introvert zijn.
Op papier heb ik een goeie baan, fijne vrienden en sociale hobby’s. In praktijk lig ik op de bank door Reddit te scrollen en shitposten.
Jaren zo geleefd vanwege depressie, toen vanwege angstklachten. Dat laatste heb ik dit jaar eindelijk overwonnen dus ben nu beetje voor beetje de boel weer aan het oppakken.
Vraag mij wel af hoe hij met een ict-achtergrond niet aan een baan kon komen. Dan doe je iets behoorlijk fout.
Heb dit ook jaren gedaan, bij mij zit er wel meer achter door zware jeugdtrauma’s en autisme erbovenop, maar de laatste jaren gaat het beter en probeer ik de draad een beetje op te pakken, nog steeds last van angsten en depressie en ben nog in therapie maar het is al stukken beter dan 5 jaar of 10 jaar terug.
Voor mij was de MMO-RPG wereld aantrekkelijk omdat ik daar wél vrienden had en een rol had waar ik goed in was en daar waardering voor kreeg, in de echte wereld was ik depressief en had ik weinig vrienden en was ik suïcidaal en zag geen toekomst voor me. Een fantasiewereld waar je dan een soort schaduwbestaan kan leiden waar je wel gezien wordt en jezelf kan en durft te laten zien, is dan een hele verleidelijke manier om je echte problemen te vermijden, maar je blijft ook bevroren op dat punt dus zo snel je met het spel stopt dan slaat de depressie je weer om je oren. Durf nu bijna geen games meer aan te raken omdat ik bang ben dat ik mezelf er weer in verlies.
Twee belangrijke en misschien wel de belangrijkste factoren om dat patroon te doorbreken zijn de sportschool en vrijwilligerswerk geweest voor mij. Kon in de sportschool ook een beetje oefenen met mijn sociale vaardigheden want ik kon niet eens zonder stotteren tegen een kassière iets zeggen door de sociale angst. Toen ben ik elke keer dat ik ging sporten begonnen om mensen te groeten in de kleedkamer en de persoon aan de balie te begroeten en gedag te zeggen, dat soort dingen om langzaam wat meer zelfvertrouwen op te bouwen, het is een lange weg maar het heeft me wel veel opgeleverd.
Tjah je heb ook zo veel naar uit tekijken , wanneer alle voorzieningen worden bezuinigd en je met een vaste baan amper een huis kan kopen/huren
> Concrete cijfers zijn er niet, maar hulpverleners in Nederland zien veel jongeren die vastlopen en in een sociaal isolement terechtkomen. Jongeren tussen de 18 en 25 jaar kunnen volgens de huidige wetgeving niet gedwongen worden om hulp te zoeken, waardoor radeloze ouders met hun handen in het haar zitten.
> De Vereniging voor Psychiatrie wil dit anders zien. Er zou voor jongeren tussen de 18 en 25 jaar ook hulp mogelijk moeten zijn als ze zelf geen toestemming geven.
Als iemand van 23 die zelf al een tijd depressief is: doe dit alsjeblieft niet. Ik wil op zich wel hulp, maar ik heb lange tijd hulp gehad waarbij m’n ouders en therapeuten me zetten tot dingen (zoals naar bepaalde dagbestedingen gaan) die volgens hun goed voor me waren maar ik echt niet wilde doen. Ik kreeg er heel erg het gevoel van dat ik geen eigen controle meer had op m’n eigen leven. Niet dat ik zelf wist of weet wat ik moet of wil doen, maar hoe er met mij een tijd is omgegaan, voelt gewoon dehumaniserend. Laat me ondanks m’n passiviteit en depressie toch nog een beetje vrijheid en autonomie hebben.
Voor iedereen die er behoefte aan heeft, is er het r/Ondersteuningsplein.
Ik denk zelf dat de hyper-gestroomlijnde moderne samenleving waar iedereen een soort van “vast” zit de oorzaak is van de toename in schizoide trekjes bij sommige mensen.
Laten we vooropstellen dat de maatschappij een groot deel van haar medemensen in de steek laat en dat door een vergrote individualisering mensen veel op hun bord krijgen, maar toch mis ik in dit soort anekdotes een beetje een perspectief dat ook individuele verantwoordelijkheid in de probleemstelling betrekt? Het is wel heel kort door de bocht om te zeggen, oh iemand heeft een angststoornis of last van depressieve symptomen, dus dan kunnen we al hun gedrag onder een diagnose of pathologie scharen en is die persoon 100% een slachtoffer.
Als we het over tieners hebben dan ben ik het daar mee eens, dan is het de verantwoordelijkheid van de omgeving (ouders/school e.d.) om dat aan te pakken en wat aan te doen. Maar als je volwassen bent, ben je heus oud genoeg om op een bepaalde manier naar je psyche te kijken en een oppervlakkige analyse uit te voeren wat hier ten gronde aan ligt. Dat wil niet zeggen dat mensen “gewoon maar gelukkig” moeten zijn, eerder dat dit soort volledige ontsnappingsgedrag (‘hikkomori’) alleen kan escaleren als mensen hun eigen verantwoordelijkheid volledig opgeven. Nogmaals, ik erken dat het leven (vooral in de 21ste eeuw) ongelooflijk lastig kan zijn, maar het lijkt ook alsof het mensen steeds vaker een bepaalde psychische weerbaarheid ontbreekt. Zie o.a. dit interessante interview: [https://www.trouw.nl/zorg/er-zijn-niet-te-weinig-psychiaters-er-zijn-er-te-veel~b1a508cc/](https://www.trouw.nl/zorg/er-zijn-niet-te-weinig-psychiaters-er-zijn-er-te-veel~b1a508cc/)
Om die reden ben ik voorstander voor een vak of invulling op de middelbare school die ‘Overpeinzing’ aanleert (‘Godsdienst’ zou die rol moeten invullen maar beperkt zich vaak helaas tot wat domme feitjes over wereldreligies uit het hoofd leren). Een stukje filosofie/sociologie/psychologie waarin mensen leren meer vanuit het derdepersoonsperspectief naar hun eigen gevoelens te kijken. Zoiets zou een pleister op een gapende wond zijn aangezien de prevalentie van mentale problemen meer in de externe maatschappij ligt die suboptimaal is ingericht voor persoonlijke contentheid wat het dus een politiek probleem maakt. Alleen, de zorgwekkende trend van haast exponentiële groei van mensen met een of ander mentale conditie zal toch deels op een manier afgeremd moeten worden want zo kan het ook niet verder…
Heb 11 jaar zoals dit geleefd. Er was een periode waar ik jaren lang niet verder ging dan de tuin. Andere jaren waar ik de momenten buitenshuis op twee handen zou kunnen tellen.
Uiteindelijk was het een verhuizing terug naar Nederland & een huisarts die langs huis kwam de trigger om hulp te zoeken. Ik wilde hem niet zien, maar wilde me ook niet verstoppen op m’n kamer vanwege schaamte. Hij heeft me omgepraat om in behandeling te gaan, en nu 5 jaar later woon ik op mezelf en ga ik meeste weekenden uit naar een concert. Maar ik merk wel een achterstand op sociaal & professioneel vlak dat niet makkelijk in te halen is.
Ik denk dat gedwongen hulp me veel eerder de deur had uitgekregen.
Er zullen ook zat mensen zijn die wel hulp willen maar het tegenwoordig zo achterlijk moeilijk is gemaakt dat er maanden of jaren overheen gaan voordat er eindelijk is wat geregeld is!
Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen toen ik met een angststoornis thuis kwam te zitten. Bijvoorbeeld bij een poppodium zijn veel jongeren. In het ziekenhuis veel ouderen. Een beetje rondshoppen wat bij jou past.
Vrienden maken na je uni tijd is ook echt verdomde moeilijk. De vrienden die ik gemaakt heb de laatste periode, ken ik van werk of online gaming. Via clubjes lukt niet echt in m’n woonplaats, er zijn gewoon weinig jonge mensen van m’n leeftijd hier.
Ik snak echt naar 1 of 2 goede vrouwelijke vriendinnen erbij, het liefst enigszins in de buurt waar ik gewoon lekker mee kan gaan wandelen, koffie drinken en babbelen. Dat heb ik vroeger wel altijd gehad, en ik mis het zo. Het doet gewoon pijn als ik groepen vrouwen het gezellig met elkaar zie hebben, want ik weet wat ik mis. Dit mis ik eigenlijk veel meer dan een relatie…
Edit: Ik woon in Veenendaal, mocht iemand het leuk vinden om een keer af te spreken voor een wandeling 🙂
Ik kan [deze longread](https://12ft.io/proxy?q=https%3A%2F%2Fwww.volkskrant.nl%2Fnieuws-achtergrond%2Fapathische-kinderen-wanhopige-ouders-mijn-zoon-komt-al-zes-jaar-zijn-slaapkamer-niet-meer-uit%7Eb2e8c170%2F%3Freferrer%3Dhttps%253A%252F%252Fwww.bing.com%252F) van de Volkskrant over Hikikomori aanraden. Het geeft een beeld van hoe frustrerend en uitzichtloos dit fenomeen kan zijn voor de mensen om de patiënt heen. In vergelijking lijkt Vick dan nog een milde casus.
Ik ben vooral zo geïsoleerd omdat ik als wat oudere student niets meer kan betalen. Ik schaam me ook soms dat dat zo is, terwijl mijn vrienden gewoon inkomens hebben. Het zet me enorm onder druk te presteren en zo blijf ik thuis.
Er was over dit onderwerp een paar maand terug ook een artikel op het AD (geloof ik), die wat dieper inging op hikikomori in Nederland.
Iets waar dit kortere artikel niet op ingaat (maar wel op duid) is dat men zich achtergesteld voelt relatief tot de samenleving. Ze voelen dat ze vastzitten en ook dat ze niet op het ‘rechte spoor’ terecht kunnen komen.
Persoonlijk zit ik in deze leeftijdsgroep en vindt dat er in het achterhoofd toch een bepaalde prestatiedruk/verwachting is, en dat er bepaalde conformiteit verwacht wordt waar aan voldaan moet worden. Gepaard met tegenslag, angst en onzekerheid kan ik zien waarom dit vaker voorkomt.
Voor mensen die hier ook mee zitten, op twitch is een streamer genaamd HealthygamerGG die zich bezig houdt met jongvolwassenen die problemen hebben met (onder andere) gamen. Hij is een echte psychiater hoewel hij geen diagnoses doet via het internet.
Lekker herkenbaar dit ergens… Alhoewel ik wel werk heb ik niet echt het idee dat ik op sociaal gebied veel om handen heb. Heb wel mensen waar ik mee in een band speel maar die zie ik eigenlijk ook nauwelijks daar buiten om. Er zijn niet echt mensen die mij benaderen of die ik kan benaderen om gewoon eens een biertje/bakkie te gaan doen of zo. Heb verder ook wel hobbies maar het zijn veelal dingen die ik alleen doe.
Zo leef ik nog steeds en bevalt mij best
Ja.. samen. Zit thuis te gamen, als ik niet aan ‘t werk ben.
Maar dat was het ook wel. Gisteren mn kat overleden en dan is het maar weer eens heel erg duidelijk dat ik niemand om me heen heb :/
Had een werkpauze genomen tussen mei en november. In die tijd eigenlijk alleen maar gesport, gamen, anime. Ik ben nu weer aan het werk (geld raakt op een gegeven moment op) dus ik ben weer tussen de mensen.
Eerlijk gezegd waren die 7 maanden de beste tijd die ik in 10 jaar heb gehad.
Ja herkenbaar. Ik heb 6 jaar eigenlijk niks gedaan vanwege angst- en depressieklachten. Ben er sinds kort achter dat de echte reden niet gediagnosticeerde ASS/ADHD is. Nu sinds 6 jaar eindelijk weer naar de uni en zelfs alweer twee belangrijke tentamens gehaald!
Pfoe, deze klapt er wel even hard in als (ex-)game-verslaafde. Ik herken het heel erg en dan vooral het mentale aspect is wat veel mensen rondom mij heen nog steeds onderschatten. Vindt het mooi om te zien dat er toch organisaties zijn die deze mensen helpen, want het is echt een bodemloze put.
Zo sta ik er nu ongeveer ook in, helaas…29 jaar, thuiswonend om zo veel mogelijk geld opzij te kunnen leggen voor een woning, daarbij al een paar jaar een fulltime baan in het onderwijs waar je elke dag tientallen collega’s tegenkomt en spreekt, maar al jaren depressief (al als kind last van gehad) en nu dus ook lichamelijke klachten erbij gekregen waardoor ik in de ziektewet zit.
Nooit echt vrienden/vriendinnen gehad vanwege angstklachten, veel dingen willen doen (reizen etc.) maar uiteindelijk durf je niks aan en word je alleen maar woedend op jezelf, een vicieuze cirkel. Hobby’s gehad maar ook daar 0.0 plezier meer van, alleen maar frustratie. Stukje wandelen / fietsen lost ook weinig op, helaas.
Snap het allemaal niet zo goed meer, ik ben voor afwisseling online cursussen gaan volgen voor fotografie etc. maar kan daar totaal niet op focussen. Even een dagje wat filmpjes/cursussen kijken, dan weer een boek lezen maar zodra je daarmee stopt, word je weer depri als wat. Ondertussen opnieuw zelf aan de bel getrokken bij de huisarts maar weet niet zo goed of hij voor mij iets kan betekenen.