Ik weet niet in hoeverre dit is veranderd in de afgelopen 10-15 jaar. In “mijn tijd” had je ook al mensen die cum laude afstudeerde, er tig dingen naast deden en elke minuut na school bezig waren met de studie. En ja, die krijgen de beste kansen. Als je echter niet gelukkig wordt van eindeloos werken tijdens je opleiding, wordt je vaak ook niet gelukkig van het soort banen waar je die beste kans voor nodig hebt. Het werken stopt dan namelijk niet.
Verreweg de meeste studenten studeren “normaal”. Krijgen daarna een “normale” versie van hun baan. Niet top of your field, maar hopelijk een plek waar je je lekker voelt met een werkdruk die je gewoon aan kan. Zodat je genoeg tijd en energie hebt voor alle andere delen van het leven naast je werk. En geloof het of niet, na je eerste 5 jaar werkervaring kan het nog maar erg weinig mensen schelen wat er op jouw cijferlijst stond.
Ik heb het gevoel dat dit al een vrij lange tijd zo is, maar wel steeds erger wordt. Dankzij studie financiering, studie leningen, en betere welvaard zijn er steeds meer studenten die voor een hogere opleiding kiezen (mede dankzij hun ouders die zelf mee hebben gekregen dat een hogere opleiding zich loont).
Grotere aantallen studenten versimpelen het onderwijs. Toetsing volgt via multiple choice examens, die zelf weer worden getoetst met behulp van statistische tools waardoor vragen die veelvuldig foutief beantwoord worden uit het examen worden geschrapt. Het omgekeerde gebeurdt niet of zelden, waardoor examens eigenlijk steeds makkelijker worden. Dat resulteert weer in veel afstudeerders, waardoor je diploma minder waard wordt. Voor de universiteit is dat een verdienmodel, voor de studenten is leidt dat uiteindelijk door een minder waardevol diploma. Notabene zorgen meer afstudeerders voor meer concurrentie op de arbeidsmarkt. Je moet dus opvallen en dat doe je door je CV te spekken.
Het is zeker een slechte ontwikkeling, maar een ontwikkeling die we al heel lang hebben. Dit zal uiteindelijk nog extremere vormen aan namen, als we bijvoorbeeld kijken naar China waar je CV echt heel belangrijk is om uit te kunnen blinken.
Hoewel ik het uitgangspunt van de filosofie een beetje apart vind met teveel politieke uitgangspunten is de hoofdgedachte geheel waar.
Ik heb samen met studiegenoten nog niemand gesproken die blij is om deze studie te volgen. Ja in het eerste jaar misschien.
De hoepels waardoor je heen moet springen het eindeloze gehamer op schrijfstijl en de uitvoeringsplannen (op een docentenopleiding dan) haalt enorm weg van hetgeen wat eigenlijk geleerd moet worden.
Ik en studiegenoten ondervinden dat het leren vooral gebeurt in de praktijk en niet uit de boeken (nogmaals specifiek voor doceren). Maar ach het zal wel belangrijker zijn om te kunnen APA refereren en een uitgebreid onderzoek te schrijven dan te weten hoe om te gaan met leerlingen die door thuissituatie een leerachterstand heeft. Of het is belangrijker om te innoveren dan om te kunnen gaan met de generatie pubers van nu die letterlijk vergeten wat er 5 minuten geleden is gezegd.
Maar dat zijn mijn frustraties..
> We zitten twee punten af van een cum laude en dat maakt onze master futiel.
Hoezo dat nou weer? Of is dit hyperbool?
Hear hear .. komt mijn oudere leeftijd toch nog even van pas.
Rond 2000 zat ik op de Uni. Het ging toen over naar het Ba/Ma – systeem én je kreeg je studielening voor een vastgesteld aantal jaren. Ik kon nog gewoon 10 jaar over een studie doen zonder te veel problemen.
Wat dus inhield dat ik naast mijn studie één en ander kon uitvogelen: studentenvereniging, uitgaan, werken, projecten et cetera.
Toen de lengte van studeren werd ingekort, was één van de kritiekpunten dan ook: studeren is meer dan alleen je examen halen. Het is jezelf als mens ook ontwikkelen en dat komt weer terug in je verdere loopbaan. Het gevaar ontstaat dat je studenten kweekt die focussen op de meetbaarheid van de studie: papiertje, CV, loopbaan ..
Is door de minister destijds (die er ook 10 jaar over had gedaan) aan de kant geschoven. 4 of 6 jaar voor je studie is 4 of 6 jaar doen. Hoe kun je in vredesnaam en je studie goed doorlopen en aan je persoonlijke ontwikkeling werken? Dat lukt alleen een beetje als je uit een rijke familie komt.
En beste mensen, kijk waar we nu eens zijn.
> De aandacht is verschoven van de behoefte van de leerling naar hoe deze presteert.
Volgens mij is er nog nooit zo veel maatwerk mogelijk geweest in het onderwijs als in de afgelopen decennia. Bij alles wat ik zie van basis- en middelbare scholen denk ik “wauw onderwijs is echt knettergoed geworden in Nederland”.
Middelbare school afgerond in ’95, net vóór het Studiehuis
Akward, kwartier geleden mijn CV aangepast. Haha.
Onder dit artikel staat een artikel over het mbo, met als strekking dat mbo’ers belangrijk werk doen terwijl er vaak, eigenlijk geheel ontrecht, op het mbo wordt neergekeken. Dat is toch wel gek. Studenten worden aangemoedigd om zichzelf helemaal suf te studeren, zodat ze carrière kunnen maken, terwijl er een schreeuwend tekort is aan praktisch geschoold personeel. Het is daarom ook helemaal geen uitgemaakte zaak dat een mbo’er minder verdient dan een hbo’er of wo’er. Als loodgietet is het momenteel beter boeren dan de zoveelste accountmanager of KYC-analist. Het is volgens mij dus vooral te doen om de status die met een opleiding gepaard gaat.
Tegelijkertijd vraag ik me af hoe dit op te lossen is. Zou meer regie van de overheid helpen? En hoe zou die georganiseerd moeten worden, aangezien we het ook belangrijk vinden dat studenten kunnen kiezen welke opleiding zij gaan studeren? Dit artikel stelt ook geen concrete maatregelen voor volgens mij.
Ik ben blij dat zo’n soort mentaliteit er bij mij nooit doorheen is gekomen. Ik ben eerder een voorbeeld van de goeie oude zesjescultuur. Maar om dat te vertalen naar een CV-eigenschap, zoals in het artikel: pragmatisch en nuchter.
Slim! Bespaar op energiekosten, nodig een student uit thuis!
Wist niet dat im een centrale verwarming op pootjes was
Ik herken het heel erg in mijn eigen studie (rechten). Met het “gewoon” halen van een bachelor en master zul je altijd verliezen van mensen die er dingen naast hebben gedaan en vis je achter het net. Dat is compleet anders als je bijvoorbeeld ICT of econometrie studeert. Het ligt heel erg aan de studie en het vraag naar zulke afgestudeerden.
Ik kwam ook vaak tegen dat je naast je CV ook een portfolio “moet bijhouden”. Bijvoorbeeld in de ICT wordt van jou als programmeur verwacht dat je je projecten of bijdragen kan laten zien, wat al bijna niet kan vanwege non-disclosure agreements. Daarnaast denk ik dat studenten/werknemers er amper aan toe kunnen komen om na de school/werkopdrachten nog eens verder te willen werken aan persoonlijke opdrachten in hun vrije tijd. Tenzij ze voldoende energie/wilskracht genoeg hebben natuurlijk.
Op den duur kan ik mij voorstellen dat dat men wel laat uitbranden, want je kan je best minderwaardig voelen als je niet aan zulke eisen kan voldoen, ongeacht de situatie.
hoezo “geworden”?
> “werknemers vandaag de dag zijn niets meer dan poppetjes op de werkvloer geworden. een nummertje, deel van het system en altijd makkelijk te vervangen.”
no shit. waren ze gisteren ook.
Dit is nou een van de redenen waarom ik docent VO ben geworden. Naast dat ik het werk inhoudelijk leuk vind speelt ook zéker mee dat het tekort zo groot is dat scholen het niet kunnen permitteren om verenigingen, bijbanen en wat voor mikmak nog meer te eisen. Mijn studie is genoeg, dus heb ik de tijd gehad om niet constant half krom te liggen onder het gewicht van de cv-opbouw-druk. Ik zou nooit ruilen met iemand die rechten studeert ofzo.
Heel herkenbaar.
Mijn eerste HBO studie stond bol van het pretentieus gewauwel over competenties en ambities. Ik was de enige die geen interesse had in “carrière maken” en ook niet zat te fantaseren over een gezin en een eigen woning. Dat ambities kunnen ophouden bij middelmatigheid en stabiliteit lijkt bij veel mensen gewoon niet op te komen.
Je telt in dit land gewoon niet mee als je in dit hele proces van volwassen worden – studeren – carrière maken, vastloopt en komt stil te staan. Er word actief, hardop en openbaar op mensen neergekeken voor iets waar het merendeel zelf geen fuck aan kan doen. Je wordt gedenigreerd en belachelijk gemaakt als je onder je zgn niveau presteert. In dit land bepaalt jouw opleidingsniveau wat je wordt, niet je interesses of passie, daar maak je maar een hobby van.
En dan zijn mensen oprecht verbaasd en ontdaan dat de jongere generaties er klaar mee zijn en dat “quiet quitting” een ding is geworden…..
Bij mij op de opleiding (onderwijskunde) werd er gevraagd wat wij vonden wat het doel was van het onderwijs. Echt de meesten zeiden iets van “om mensen op te leiden voor een goede baan”. Echt droevig…
Ik studeerde een paar jaar geleden (2013 begonnen) scheikundigetechnologie in Nederland voor mijn master. Ik kom uit indonesie – en de beeste punt die ik hier leerde tijdens mijn masterstudie was geslaagd is altijd goed genoeg (beteken 5,5).
Wat gebeurde eigenlijk tussen 2013 en 2022??
*sorry voor mijn kapotte nederlands
Dat komt goed uit met die hoge gasprijzen, of als je CV stuk is.
Ik denk dat dit toch wel met name geldt voor studenten die een soort pretstudie hebben gekozen (ik kan er geen beter woord voor verzinnen). Soms moet je nou eenmaal dingen doen die je niet heel leuk vindt, om er later juist meer aan te hebben.
Ik heb niet heel veel plezier gehad in mijn in totaal 6 jaar studeren, maar ik heb uiteindelijk wel een redelijk diploma gehaald en kon direct beginnen met werken zonder dat ik activiteiten heb moeten doen naast het studeren. Ook voordat de arbeidsmarkt z’n huidige vorm aannam was mijn studie erg in trek bij bedrijven en daarom had ik er ook voor gekozen. Bij het kiezen van je studie komt dan ook echt wel wat verantwoordelijkheid bij kijken, en je moet dan ook niet raar opkijken dat als je een studie kiest die iets te populair is, dat je naast je studie wat extra’s moet doen om op te vallen.
Ik: wil ergens werken
Werkgever: we zoeken iemand van onder de 25 met minstens een universitaire opleiding en ten minste 10 jaar werkervaring
Ook de werkgever: waarom kan ik niemand krijgen?
Wat hier ook problematisch is is het idee dat iedereen naar de universiteit zou moeten gaan. Er zitten genoeg studenten op de universiteit die een hele moeilijke tijd hebben omdat het niveau te hoog ligt. Die studenten moeten inzien dat universitair niveau niet voor iedereen is weggelegd ipv het idee aanhangen dat een hoger niveau ‘moet’, of ‘beter’ is. Dat is simpelweg niet waar voor iedereen.
Verder is het idee voor studenten (en vooral bijv in de master) een goed CV moeten hebben alvorens ze afstuderen erg herkenbaar. Je wil goed zijn en opvallen, wat niet inherent slecht is, maar het moet in een gezonde, ondersteunende context zijn.
Ik merk deze prestatiedruk zelfs bij leraren in opleiding. Ik denk dat er heel veel het idee hebben dat ze spontaan een betere baan kunnen krijgen door al het extra’s te doen op stages, waarbij ze vergeten dat elke school zit te springen om docenten en ze zelfs de meest minimaal gekwalificeerde docent zullen aannemen. Ik heb laatst een medestudent het belang van ‘nee’ zeggen tegen taken moeten uitleggen, ze was gewoon bang dat haar stage afgekeurd zou worden als ze niet elk klein taakje van de stagebegeleider over zou nemen.
Ik ben erg blij dat ik me over het carrièredenken heen kan zetten, maar ik hoop dat er wat gerichter op gecoachet wordt binnen het HBO. Men werkt zich dood voor cum laude diploma’s waar niemand ooit meer naar kijkt in de hoop er een betere baan door te krijgen.
24 comments
Lees dit stuk [hier](https://archive.vn/0mrKE)
Ik weet niet in hoeverre dit is veranderd in de afgelopen 10-15 jaar. In “mijn tijd” had je ook al mensen die cum laude afstudeerde, er tig dingen naast deden en elke minuut na school bezig waren met de studie. En ja, die krijgen de beste kansen. Als je echter niet gelukkig wordt van eindeloos werken tijdens je opleiding, wordt je vaak ook niet gelukkig van het soort banen waar je die beste kans voor nodig hebt. Het werken stopt dan namelijk niet.
Verreweg de meeste studenten studeren “normaal”. Krijgen daarna een “normale” versie van hun baan. Niet top of your field, maar hopelijk een plek waar je je lekker voelt met een werkdruk die je gewoon aan kan. Zodat je genoeg tijd en energie hebt voor alle andere delen van het leven naast je werk. En geloof het of niet, na je eerste 5 jaar werkervaring kan het nog maar erg weinig mensen schelen wat er op jouw cijferlijst stond.
Ik heb het gevoel dat dit al een vrij lange tijd zo is, maar wel steeds erger wordt. Dankzij studie financiering, studie leningen, en betere welvaard zijn er steeds meer studenten die voor een hogere opleiding kiezen (mede dankzij hun ouders die zelf mee hebben gekregen dat een hogere opleiding zich loont).
Grotere aantallen studenten versimpelen het onderwijs. Toetsing volgt via multiple choice examens, die zelf weer worden getoetst met behulp van statistische tools waardoor vragen die veelvuldig foutief beantwoord worden uit het examen worden geschrapt. Het omgekeerde gebeurdt niet of zelden, waardoor examens eigenlijk steeds makkelijker worden. Dat resulteert weer in veel afstudeerders, waardoor je diploma minder waard wordt. Voor de universiteit is dat een verdienmodel, voor de studenten is leidt dat uiteindelijk door een minder waardevol diploma. Notabene zorgen meer afstudeerders voor meer concurrentie op de arbeidsmarkt. Je moet dus opvallen en dat doe je door je CV te spekken.
Het is zeker een slechte ontwikkeling, maar een ontwikkeling die we al heel lang hebben. Dit zal uiteindelijk nog extremere vormen aan namen, als we bijvoorbeeld kijken naar China waar je CV echt heel belangrijk is om uit te kunnen blinken.
Hoewel ik het uitgangspunt van de filosofie een beetje apart vind met teveel politieke uitgangspunten is de hoofdgedachte geheel waar.
Ik heb samen met studiegenoten nog niemand gesproken die blij is om deze studie te volgen. Ja in het eerste jaar misschien.
De hoepels waardoor je heen moet springen het eindeloze gehamer op schrijfstijl en de uitvoeringsplannen (op een docentenopleiding dan) haalt enorm weg van hetgeen wat eigenlijk geleerd moet worden.
Ik en studiegenoten ondervinden dat het leren vooral gebeurt in de praktijk en niet uit de boeken (nogmaals specifiek voor doceren). Maar ach het zal wel belangrijker zijn om te kunnen APA refereren en een uitgebreid onderzoek te schrijven dan te weten hoe om te gaan met leerlingen die door thuissituatie een leerachterstand heeft. Of het is belangrijker om te innoveren dan om te kunnen gaan met de generatie pubers van nu die letterlijk vergeten wat er 5 minuten geleden is gezegd.
Maar dat zijn mijn frustraties..
> We zitten twee punten af van een cum laude en dat maakt onze master futiel.
Hoezo dat nou weer? Of is dit hyperbool?
Hear hear .. komt mijn oudere leeftijd toch nog even van pas.
Rond 2000 zat ik op de Uni. Het ging toen over naar het Ba/Ma – systeem én je kreeg je studielening voor een vastgesteld aantal jaren. Ik kon nog gewoon 10 jaar over een studie doen zonder te veel problemen.
Wat dus inhield dat ik naast mijn studie één en ander kon uitvogelen: studentenvereniging, uitgaan, werken, projecten et cetera.
Toen de lengte van studeren werd ingekort, was één van de kritiekpunten dan ook: studeren is meer dan alleen je examen halen. Het is jezelf als mens ook ontwikkelen en dat komt weer terug in je verdere loopbaan. Het gevaar ontstaat dat je studenten kweekt die focussen op de meetbaarheid van de studie: papiertje, CV, loopbaan ..
Is door de minister destijds (die er ook 10 jaar over had gedaan) aan de kant geschoven. 4 of 6 jaar voor je studie is 4 of 6 jaar doen. Hoe kun je in vredesnaam en je studie goed doorlopen en aan je persoonlijke ontwikkeling werken? Dat lukt alleen een beetje als je uit een rijke familie komt.
En beste mensen, kijk waar we nu eens zijn.
> De aandacht is verschoven van de behoefte van de leerling naar hoe deze presteert.
Volgens mij is er nog nooit zo veel maatwerk mogelijk geweest in het onderwijs als in de afgelopen decennia. Bij alles wat ik zie van basis- en middelbare scholen denk ik “wauw onderwijs is echt knettergoed geworden in Nederland”.
Middelbare school afgerond in ’95, net vóór het Studiehuis
Akward, kwartier geleden mijn CV aangepast. Haha.
Onder dit artikel staat een artikel over het mbo, met als strekking dat mbo’ers belangrijk werk doen terwijl er vaak, eigenlijk geheel ontrecht, op het mbo wordt neergekeken. Dat is toch wel gek. Studenten worden aangemoedigd om zichzelf helemaal suf te studeren, zodat ze carrière kunnen maken, terwijl er een schreeuwend tekort is aan praktisch geschoold personeel. Het is daarom ook helemaal geen uitgemaakte zaak dat een mbo’er minder verdient dan een hbo’er of wo’er. Als loodgietet is het momenteel beter boeren dan de zoveelste accountmanager of KYC-analist. Het is volgens mij dus vooral te doen om de status die met een opleiding gepaard gaat.
Tegelijkertijd vraag ik me af hoe dit op te lossen is. Zou meer regie van de overheid helpen? En hoe zou die georganiseerd moeten worden, aangezien we het ook belangrijk vinden dat studenten kunnen kiezen welke opleiding zij gaan studeren? Dit artikel stelt ook geen concrete maatregelen voor volgens mij.
Ik ben blij dat zo’n soort mentaliteit er bij mij nooit doorheen is gekomen. Ik ben eerder een voorbeeld van de goeie oude zesjescultuur. Maar om dat te vertalen naar een CV-eigenschap, zoals in het artikel: pragmatisch en nuchter.
Slim! Bespaar op energiekosten, nodig een student uit thuis!
Wist niet dat im een centrale verwarming op pootjes was
Ik herken het heel erg in mijn eigen studie (rechten). Met het “gewoon” halen van een bachelor en master zul je altijd verliezen van mensen die er dingen naast hebben gedaan en vis je achter het net. Dat is compleet anders als je bijvoorbeeld ICT of econometrie studeert. Het ligt heel erg aan de studie en het vraag naar zulke afgestudeerden.
Ik kwam ook vaak tegen dat je naast je CV ook een portfolio “moet bijhouden”. Bijvoorbeeld in de ICT wordt van jou als programmeur verwacht dat je je projecten of bijdragen kan laten zien, wat al bijna niet kan vanwege non-disclosure agreements. Daarnaast denk ik dat studenten/werknemers er amper aan toe kunnen komen om na de school/werkopdrachten nog eens verder te willen werken aan persoonlijke opdrachten in hun vrije tijd. Tenzij ze voldoende energie/wilskracht genoeg hebben natuurlijk.
Op den duur kan ik mij voorstellen dat dat men wel laat uitbranden, want je kan je best minderwaardig voelen als je niet aan zulke eisen kan voldoen, ongeacht de situatie.
hoezo “geworden”?
> “werknemers vandaag de dag zijn niets meer dan poppetjes op de werkvloer geworden. een nummertje, deel van het system en altijd makkelijk te vervangen.”
no shit. waren ze gisteren ook.
Dit is nou een van de redenen waarom ik docent VO ben geworden. Naast dat ik het werk inhoudelijk leuk vind speelt ook zéker mee dat het tekort zo groot is dat scholen het niet kunnen permitteren om verenigingen, bijbanen en wat voor mikmak nog meer te eisen. Mijn studie is genoeg, dus heb ik de tijd gehad om niet constant half krom te liggen onder het gewicht van de cv-opbouw-druk. Ik zou nooit ruilen met iemand die rechten studeert ofzo.
Heel herkenbaar.
Mijn eerste HBO studie stond bol van het pretentieus gewauwel over competenties en ambities. Ik was de enige die geen interesse had in “carrière maken” en ook niet zat te fantaseren over een gezin en een eigen woning. Dat ambities kunnen ophouden bij middelmatigheid en stabiliteit lijkt bij veel mensen gewoon niet op te komen.
Je telt in dit land gewoon niet mee als je in dit hele proces van volwassen worden – studeren – carrière maken, vastloopt en komt stil te staan. Er word actief, hardop en openbaar op mensen neergekeken voor iets waar het merendeel zelf geen fuck aan kan doen. Je wordt gedenigreerd en belachelijk gemaakt als je onder je zgn niveau presteert. In dit land bepaalt jouw opleidingsniveau wat je wordt, niet je interesses of passie, daar maak je maar een hobby van.
En dan zijn mensen oprecht verbaasd en ontdaan dat de jongere generaties er klaar mee zijn en dat “quiet quitting” een ding is geworden…..
Bij mij op de opleiding (onderwijskunde) werd er gevraagd wat wij vonden wat het doel was van het onderwijs. Echt de meesten zeiden iets van “om mensen op te leiden voor een goede baan”. Echt droevig…
Ik studeerde een paar jaar geleden (2013 begonnen) scheikundigetechnologie in Nederland voor mijn master. Ik kom uit indonesie – en de beeste punt die ik hier leerde tijdens mijn masterstudie was geslaagd is altijd goed genoeg (beteken 5,5).
Wat gebeurde eigenlijk tussen 2013 en 2022??
*sorry voor mijn kapotte nederlands
Dat komt goed uit met die hoge gasprijzen, of als je CV stuk is.
Ik denk dat dit toch wel met name geldt voor studenten die een soort pretstudie hebben gekozen (ik kan er geen beter woord voor verzinnen). Soms moet je nou eenmaal dingen doen die je niet heel leuk vindt, om er later juist meer aan te hebben.
Ik heb niet heel veel plezier gehad in mijn in totaal 6 jaar studeren, maar ik heb uiteindelijk wel een redelijk diploma gehaald en kon direct beginnen met werken zonder dat ik activiteiten heb moeten doen naast het studeren. Ook voordat de arbeidsmarkt z’n huidige vorm aannam was mijn studie erg in trek bij bedrijven en daarom had ik er ook voor gekozen. Bij het kiezen van je studie komt dan ook echt wel wat verantwoordelijkheid bij kijken, en je moet dan ook niet raar opkijken dat als je een studie kiest die iets te populair is, dat je naast je studie wat extra’s moet doen om op te vallen.
Ik: wil ergens werken
Werkgever: we zoeken iemand van onder de 25 met minstens een universitaire opleiding en ten minste 10 jaar werkervaring
Ook de werkgever: waarom kan ik niemand krijgen?
Wat hier ook problematisch is is het idee dat iedereen naar de universiteit zou moeten gaan. Er zitten genoeg studenten op de universiteit die een hele moeilijke tijd hebben omdat het niveau te hoog ligt. Die studenten moeten inzien dat universitair niveau niet voor iedereen is weggelegd ipv het idee aanhangen dat een hoger niveau ‘moet’, of ‘beter’ is. Dat is simpelweg niet waar voor iedereen.
Verder is het idee voor studenten (en vooral bijv in de master) een goed CV moeten hebben alvorens ze afstuderen erg herkenbaar. Je wil goed zijn en opvallen, wat niet inherent slecht is, maar het moet in een gezonde, ondersteunende context zijn.
Ik merk deze prestatiedruk zelfs bij leraren in opleiding. Ik denk dat er heel veel het idee hebben dat ze spontaan een betere baan kunnen krijgen door al het extra’s te doen op stages, waarbij ze vergeten dat elke school zit te springen om docenten en ze zelfs de meest minimaal gekwalificeerde docent zullen aannemen. Ik heb laatst een medestudent het belang van ‘nee’ zeggen tegen taken moeten uitleggen, ze was gewoon bang dat haar stage afgekeurd zou worden als ze niet elk klein taakje van de stagebegeleider over zou nemen.
Ik ben erg blij dat ik me over het carrièredenken heen kan zetten, maar ik hoop dat er wat gerichter op gecoachet wordt binnen het HBO. Men werkt zich dood voor cum laude diploma’s waar niemand ooit meer naar kijkt in de hoop er een betere baan door te krijgen.