>Aan de praattafel zei hij: “Hadden we allemaal maar een beetje down, dan zag de wereld er een stuk beter uit.”
Mijn God, hij kan zich ook weer niet inhouden de laatste tijd met dit en z’n WK uitspraak.
Geen speld tussen te krijgen. Er wordt gewoon een verkeerd beeld geschetst, zo erg zelfs dat je nu met de nek aan wordt gekeken door sommige mensen als je wilt checken op Down tijdens je zwangerschap of je dat een reden vindt tot afbreken omdat mensen denken dat je nee zegt tegen een Downkind zoals je ze ziet op tv.
Een vriend van me heeft een zoon met down. Net dertien geworden. Kan niet praten, is niet zindelijk, heeft het verstandelijke niveau van een baby van een jaar.
Je kunt m geen seconde uit het oog verliezen, en dan bedoel ik niet “alleen laten”, maar je kunt letterlijk je ogen geen seconde van m afhouden.
Dit is inderdaad de andere realiteit die ook bestaat, een die vreselijk zwaar is, en totaal tegenovergesteld aan het beeld dat meestal op tv geschetst wordt.
Op mijn 16e heb ik een keer een vriendin geholpen op zomerkamp voor gehandicapte kinderen. Binnen een paar dagen heeft een jongen met down zich compleet aan mij gehecht. Sindsdien is hij compleet veranderd. Hij heeft het de hele dag over mij.
Dit heb ik van zijn ouders gehoord nadat ze een hele tijd later contact met mij zochten. Sindsdien zie ik hem 1 keer per jaar bij een motor run. Ik vind dit best zwaar maar 1 keer per jaar is wel het minste wat ik kan doen…
Maar hierdoor zie ik ieder jaar dat het totaal afwijkt van dat leuke beeld dat mensen hebben. Het is zo sneu. Zijn hele leven draait om iemand die hij 1 keer ontmoet heeft. Hij kijkt het hele jaar uit naar de motor run. En dan is het eindelijk zo ver en heeft hij helemaal geen fijne dag. Hij is super nerveus, en dan het grootste deel van de dag is hij doodmoe en chagrijnig en wil hij naar huis.
De laatste paar uur is een constante discussie dat ik met hem mee naar huis moet en moet komen slapen en dat we gaan trouwen. Wat allemaal niet gaat gebeuren.
Ik vind het zo rot, en zo moeilijk om te zien.
Ook voor Down is er er heel spectrum. Je hebt de “leuke vrolijkerds” maar je hebt ook kinderen/jongeren die de hele dag masturberend in een stoel hangen. Met Down komen ook een hele reeks gezondheidsproblemen voor, zoals hartkwalen.
Een jeugdvriendje van mij kreeg een kindje met Down en sindsdien heeft hij zich nogal op de barricade geworpen voor kinderen met Down en gehandicapte kinderen. Als er bijvoorbeeld weer eens een nieuwsbericht is dat er steeds minder kinderen met Down geboren worden in Denemarken sinds de NIPT, dan vindt hij daar wat van. Tuurlijk, Down heeft voor hem een gezicht gekregen. Hij had zijn eigen kind natuurlijk nooit NIET in zijn leven willen hebben, hij houdt van haar. Maar als je hem vóór haar geboorte de keuze had gegeven, natuurlijk was ie dan voor een gezond kind gegaan. (Overigens hebben hij en zijn vrouw niet getest tijdens de zwangerschap).
Eettentjes waar Downies werken voor de dagbesteding of ervaring loop ik ook altijd voorbij. Sorry, maar dat hoeft voor mij echt niet. Programma’s met bijvoorbeeld Paul de Leeuw of Johnny de Mol Downies kijk ik echt nooit.
Had een gevaarlijke windowlikker in de straat.
Alle kinderen van de straat hebben wel minstens 1 keer in de sloot gelegen, of een stok tegen z’n kop.
Hij was wel bang voor honden. Daar kon ik gelukkig mee bluffen.
100% mee eens. Ik erger me dood aan dit soort programma’s. Alsof het geen mensen meer zijn maar een soort aandoenlijke schattige aapjes. In de realiteit brengt een kind met een syndroom krijgen voornamelijk verdriet en een hele hoop zorgen met zich mee(source: eerstehands ervaring). Daarnaast hebben ze vaak een hoop gezondheids- en gedragsproblemen die in die series ook niet belicht worden. Dat is natuurlijk omdat mensen liever niet met die kant van het leven geconfronteerd worden.
Mensen zijn over het algemeen ook zo onwetend, ik ken mensen die nog nooit een verstandelijk gehandicapt iemand van dichtbij hebben gezien.
Wat me altijd heeft geërgerd aan die programma’s is dat de nadruk vaak wordt gelegd op de relaties die ze onder elkaar hebben en daar proberen kijkcijfers uit te knijpen. Ik heb zelf een broer met down en heb een tijd gewerkt met downies en hoewel het voor sommigen inderdaad een beetje speelt in hun leven, zijn de meesten er eigenlijk helemaal niet mee bezig. Dat romantische hollywood-idee, of in ieder geval het beeld “kijk, ze zijn net zoals ons” wat ze ermee proberen te schetsen vind ik compleet onrealistisch en eigenlijk walgelijk om op tv te tonen. Ze zijn gehandicapt dus kunnen ze het niet helemaal toezeggen, maar gooien ze wel hun hele romantische leven open en bloot. Daar wordt ik een beetje kriegelig van
8 comments
>Aan de praattafel zei hij: “Hadden we allemaal maar een beetje down, dan zag de wereld er een stuk beter uit.”
Mijn God, hij kan zich ook weer niet inhouden de laatste tijd met dit en z’n WK uitspraak.
Geen speld tussen te krijgen. Er wordt gewoon een verkeerd beeld geschetst, zo erg zelfs dat je nu met de nek aan wordt gekeken door sommige mensen als je wilt checken op Down tijdens je zwangerschap of je dat een reden vindt tot afbreken omdat mensen denken dat je nee zegt tegen een Downkind zoals je ze ziet op tv.
Een vriend van me heeft een zoon met down. Net dertien geworden. Kan niet praten, is niet zindelijk, heeft het verstandelijke niveau van een baby van een jaar.
Je kunt m geen seconde uit het oog verliezen, en dan bedoel ik niet “alleen laten”, maar je kunt letterlijk je ogen geen seconde van m afhouden.
Dit is inderdaad de andere realiteit die ook bestaat, een die vreselijk zwaar is, en totaal tegenovergesteld aan het beeld dat meestal op tv geschetst wordt.
Op mijn 16e heb ik een keer een vriendin geholpen op zomerkamp voor gehandicapte kinderen. Binnen een paar dagen heeft een jongen met down zich compleet aan mij gehecht. Sindsdien is hij compleet veranderd. Hij heeft het de hele dag over mij.
Dit heb ik van zijn ouders gehoord nadat ze een hele tijd later contact met mij zochten. Sindsdien zie ik hem 1 keer per jaar bij een motor run. Ik vind dit best zwaar maar 1 keer per jaar is wel het minste wat ik kan doen…
Maar hierdoor zie ik ieder jaar dat het totaal afwijkt van dat leuke beeld dat mensen hebben. Het is zo sneu. Zijn hele leven draait om iemand die hij 1 keer ontmoet heeft. Hij kijkt het hele jaar uit naar de motor run. En dan is het eindelijk zo ver en heeft hij helemaal geen fijne dag. Hij is super nerveus, en dan het grootste deel van de dag is hij doodmoe en chagrijnig en wil hij naar huis.
De laatste paar uur is een constante discussie dat ik met hem mee naar huis moet en moet komen slapen en dat we gaan trouwen. Wat allemaal niet gaat gebeuren.
Ik vind het zo rot, en zo moeilijk om te zien.
Ook voor Down is er er heel spectrum. Je hebt de “leuke vrolijkerds” maar je hebt ook kinderen/jongeren die de hele dag masturberend in een stoel hangen. Met Down komen ook een hele reeks gezondheidsproblemen voor, zoals hartkwalen.
Een jeugdvriendje van mij kreeg een kindje met Down en sindsdien heeft hij zich nogal op de barricade geworpen voor kinderen met Down en gehandicapte kinderen. Als er bijvoorbeeld weer eens een nieuwsbericht is dat er steeds minder kinderen met Down geboren worden in Denemarken sinds de NIPT, dan vindt hij daar wat van. Tuurlijk, Down heeft voor hem een gezicht gekregen. Hij had zijn eigen kind natuurlijk nooit NIET in zijn leven willen hebben, hij houdt van haar. Maar als je hem vóór haar geboorte de keuze had gegeven, natuurlijk was ie dan voor een gezond kind gegaan. (Overigens hebben hij en zijn vrouw niet getest tijdens de zwangerschap).
Eettentjes waar Downies werken voor de dagbesteding of ervaring loop ik ook altijd voorbij. Sorry, maar dat hoeft voor mij echt niet. Programma’s met bijvoorbeeld Paul de Leeuw of Johnny de Mol Downies kijk ik echt nooit.
Had een gevaarlijke windowlikker in de straat.
Alle kinderen van de straat hebben wel minstens 1 keer in de sloot gelegen, of een stok tegen z’n kop.
Hij was wel bang voor honden. Daar kon ik gelukkig mee bluffen.
100% mee eens. Ik erger me dood aan dit soort programma’s. Alsof het geen mensen meer zijn maar een soort aandoenlijke schattige aapjes. In de realiteit brengt een kind met een syndroom krijgen voornamelijk verdriet en een hele hoop zorgen met zich mee(source: eerstehands ervaring). Daarnaast hebben ze vaak een hoop gezondheids- en gedragsproblemen die in die series ook niet belicht worden. Dat is natuurlijk omdat mensen liever niet met die kant van het leven geconfronteerd worden.
Mensen zijn over het algemeen ook zo onwetend, ik ken mensen die nog nooit een verstandelijk gehandicapt iemand van dichtbij hebben gezien.
Wat me altijd heeft geërgerd aan die programma’s is dat de nadruk vaak wordt gelegd op de relaties die ze onder elkaar hebben en daar proberen kijkcijfers uit te knijpen. Ik heb zelf een broer met down en heb een tijd gewerkt met downies en hoewel het voor sommigen inderdaad een beetje speelt in hun leven, zijn de meesten er eigenlijk helemaal niet mee bezig. Dat romantische hollywood-idee, of in ieder geval het beeld “kijk, ze zijn net zoals ons” wat ze ermee proberen te schetsen vind ik compleet onrealistisch en eigenlijk walgelijk om op tv te tonen. Ze zijn gehandicapt dus kunnen ze het niet helemaal toezeggen, maar gooien ze wel hun hele romantische leven open en bloot. Daar wordt ik een beetje kriegelig van