Hoe een ‘slechte wet’ twee Kamers overleeft
Wetgeving Waarom neemt het parlement elk jaar tientallen wetten aan, terwijl de kwaliteit vaak te wensen overlaat? Profiel van antikraakwet 35.296.
Kunnen volksvertegenwoordigers betere wetten maken?
Sinds de Toeslagenaffaire aan het licht bracht hoe onverbiddelijke uitvoering van strenge wetgeving onschuldige burgers vermorzelt, hebben politici de mond vol van een ‘nieuwe bestuurscultuur’ waarbij de rol van het parlement niet onbesproken blijft. Het moet anders, daar lijken alle politieke partijen het over eens – een zeldzame consensus.
Een goede wet, schreef de Raad van State (RvS), „is cruciaal voor het functioneren van de samenleving en voor het vertrouwen in de overheid”. De belangrijkste adviseur van regering en Eerste en Tweede Kamer op het gebied van wetten schreef dit eerder dit jaar aan demissionair premier Mark Rutte (VVD). Het was bedoeld als waarschuwing: de kwaliteit van wetten holt achteruit, zegt de RvS al jaren. Burgers zijn daar de dupe van, en indirect politici óók: slechte wetten ondergraven het vertrouwen in de politiek.
Dat ‘slechte wetten’ worden aangenomen, ligt deels aan een gebrek aan personele ondersteuning. „In 2021 krijg je, als je geluk hebt, één medewerker voor jezelf, veelal een junior zonder parlementair geheugen, die ook nog eens niet aan jou, maar aan de fractie verantwoording aflegt”, schreef oud-Tweede Kamerlid Zihni Özdil eerder in NRC.
Past de Tweede Kamer de lessen die tot nu toe uit de Toeslagenaffaire zijn getrokken al toe bij nieuwe wetten? Bijvoorbeeld de les dat er meer tijd moet worden genomen om de uitvoerbaarheid van een wetsvoorstel te beoordelen.
De Eerste en Tweede Kamer behandelen elk jaar tientallen wetsvoorstellen. De overgrote meerderheid wordt aangenomen. Eén van die wetten is de Wet handhaving kraakverbod – ofwel ‘35.296’.
Die wet werd in maart aangenomen en wordt op 1 juli 2022 ingevoerd. Parlementaire fracties twijfelden openlijk aan de effectiviteit en uitvoerbaarheid van deze wet. Toch stemde een meerderheid van het parlement voor. In de Eerste Kamer waren dat de VVD, het CDA, de Fractie-Nanninga, FVD, de Fractie-Otten, 50PLUS en de PVV. Ook in de Tweede Kamer rustte het wetsvoorstel vooral op steun van de rechtse fracties.
Kraakpanden in Amsterdam
De geschiedenis van de wet begint in mei 2018. De maat voor Tweede Kamerlid Daniel Koerhuis (VVD) is dan echt vol. Na berichten over tientallen gekraakte woningen in Amsterdam door asielkrakerscollectief We Are Here vraagt hij een Kamerdebat aan. Het collectief hoopt met het kraken aandacht te krijgen voor structurele opvang van uitgeprocedeerde maar niet-uitzetbare asielzoekers; het dan geldende bed-bad-broodbeleid is volgens hen niet genoeg. Dat het collectief daarbij minstens twee vergiskraken begaat, werkt als een rode lap op een stier. Tijdens het debat in de plenaire zaal laten vooral Koerhuis en Tweede Kamerlid Madeleine van Toorenburg (CDA) van zich horen. Hoe kan het dat kraken met de Wet kraken en leegstand in 2010 werd verboden, maar dat krakers nog wekenlang in een pand kunnen blijven tot de rechter oordeelt over de rechtmatigheid van een geplande ontruiming?
Hoewel minister Ferd Grapperhaus (Justitie en Veiligheid, CDA) beide Tweede Kamerleden op het hart drukt dat uit de evaluatie van de wet blijkt „dat de wet op het punt van ontruimingen gewoon echt werkt”, komen zij in het najaar van 2019 met een initiatiefwet die snellere uitzetting van krakers mogelijk moet maken.
In het voorstel van Koerhuis en Van Toorenburg verliezen krakers de mogelijkheid een kort geding aan te spannen zodra een ontruiming wordt aangekondigd. Waar eerst de officier van justitie zelf tot ontruiming mocht overgaan, moet nu de rechter-commissaris binnen 72 uur beslissen of hij een ontruiming kan toestaan. Of deze nieuwe termijn in de praktijk realistisch en uitvoerbaar is, blijkt de hamvraag bij de bespreking van het wetsvoorstel.
>Senator Annabel Nanninga (fractie- Nanninga) erkent dat ze grote gebreken en slordigheden in de wet heeft gezien. Dat haar fractie toch voorstemde, ligt aan het feit dat ze het eens is met de „moraal” van de wet. „Voor mij zijn praktische bezwaren geen reden zo’n voorstel as such af te keuren.”
Wat een belabberde politicus ben je dan. [Maar goed, als je én gemeenteraadslid, én statenlid én Eerste Kamerlid bent dan kan je natuurlijk ook niet overal op focussen.](https://nl.wikipedia.org/wiki/Annabel_Nanninga) Daar gaat de radicaalrechtse baantjescarrousel veel te hard voor.
Man man, wat een slappe wet als je het allemaal zo leest puur gemaakt voor het imago van bepaalde partijen en mensen op te krikken.
Maar goed wat mag je anders verwachten met een wet die mede gemaakt is door Koerhuis? Deze man is meer een meem met z’n duimpjes in z’n tweets, zijn korte en slappe opmerkingen en zijn “BOUWEN BOUWEN BOUWEN” kreet dan iemand die je echt serieus kan nemen als politicus.
En dan lees je dit van die man in het artikel:
> Daar denkt Koerhuis anders over: „Dat iets niet hoeft, betekent niet dat je het niet moet doen.” Hij blijkt bedreven in het wegwuiven van grote scepsis over de wet. De Raad van State, de Raad voor de rechtspraak, het Openbaar Ministerie, de Nederlandse Orde van Advocaten én de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak betwijfelen zonder uitzondering of de beoogde tijdswinst kan worden gehaald. Die kritiek is „zwaar overtrokken”, zegt Koerhuis; hij weet zeker dat die winst kan worden geboekt.
Klinkt mij als een hele goede wet. Het probleem ligt meer bij de activistische rechters. Waarom is het niet voldoende als de eigenaar zijn pand terug wil hebben? Zo doen we dat bij andere vormen van diefstal toch ook niet? Hoe zou je staan te kijken als de rechter je vraagt te bewijzen dat je je fiets daadwerkelijk nodig hebt en anders mag de dief er nog even op blijven doorfietsen?
De Grondwet geeft aan dat wetten uitzonderingen op het huisrecht mogen maken, dus de beste oplossing is dat activistische rechters gewoon de wet gaan volgen in plaats van hun krakersvriendjes de hand boven het hoofd te blijven houden.
5 comments
Hoe een ‘slechte wet’ twee Kamers overleeft
Wetgeving Waarom neemt het parlement elk jaar tientallen wetten aan, terwijl de kwaliteit vaak te wensen overlaat? Profiel van antikraakwet 35.296.
Kunnen volksvertegenwoordigers betere wetten maken?
Sinds de Toeslagenaffaire aan het licht bracht hoe onverbiddelijke uitvoering van strenge wetgeving onschuldige burgers vermorzelt, hebben politici de mond vol van een ‘nieuwe bestuurscultuur’ waarbij de rol van het parlement niet onbesproken blijft. Het moet anders, daar lijken alle politieke partijen het over eens – een zeldzame consensus.
Een goede wet, schreef de Raad van State (RvS), „is cruciaal voor het functioneren van de samenleving en voor het vertrouwen in de overheid”. De belangrijkste adviseur van regering en Eerste en Tweede Kamer op het gebied van wetten schreef dit eerder dit jaar aan demissionair premier Mark Rutte (VVD). Het was bedoeld als waarschuwing: de kwaliteit van wetten holt achteruit, zegt de RvS al jaren. Burgers zijn daar de dupe van, en indirect politici óók: slechte wetten ondergraven het vertrouwen in de politiek.
Dat ‘slechte wetten’ worden aangenomen, ligt deels aan een gebrek aan personele ondersteuning. „In 2021 krijg je, als je geluk hebt, één medewerker voor jezelf, veelal een junior zonder parlementair geheugen, die ook nog eens niet aan jou, maar aan de fractie verantwoording aflegt”, schreef oud-Tweede Kamerlid Zihni Özdil eerder in NRC.
Past de Tweede Kamer de lessen die tot nu toe uit de Toeslagenaffaire zijn getrokken al toe bij nieuwe wetten? Bijvoorbeeld de les dat er meer tijd moet worden genomen om de uitvoerbaarheid van een wetsvoorstel te beoordelen.
De Eerste en Tweede Kamer behandelen elk jaar tientallen wetsvoorstellen. De overgrote meerderheid wordt aangenomen. Eén van die wetten is de Wet handhaving kraakverbod – ofwel ‘35.296’.
Die wet werd in maart aangenomen en wordt op 1 juli 2022 ingevoerd. Parlementaire fracties twijfelden openlijk aan de effectiviteit en uitvoerbaarheid van deze wet. Toch stemde een meerderheid van het parlement voor. In de Eerste Kamer waren dat de VVD, het CDA, de Fractie-Nanninga, FVD, de Fractie-Otten, 50PLUS en de PVV. Ook in de Tweede Kamer rustte het wetsvoorstel vooral op steun van de rechtse fracties.
Kraakpanden in Amsterdam
De geschiedenis van de wet begint in mei 2018. De maat voor Tweede Kamerlid Daniel Koerhuis (VVD) is dan echt vol. Na berichten over tientallen gekraakte woningen in Amsterdam door asielkrakerscollectief We Are Here vraagt hij een Kamerdebat aan. Het collectief hoopt met het kraken aandacht te krijgen voor structurele opvang van uitgeprocedeerde maar niet-uitzetbare asielzoekers; het dan geldende bed-bad-broodbeleid is volgens hen niet genoeg. Dat het collectief daarbij minstens twee vergiskraken begaat, werkt als een rode lap op een stier. Tijdens het debat in de plenaire zaal laten vooral Koerhuis en Tweede Kamerlid Madeleine van Toorenburg (CDA) van zich horen. Hoe kan het dat kraken met de Wet kraken en leegstand in 2010 werd verboden, maar dat krakers nog wekenlang in een pand kunnen blijven tot de rechter oordeelt over de rechtmatigheid van een geplande ontruiming?
Hoewel minister Ferd Grapperhaus (Justitie en Veiligheid, CDA) beide Tweede Kamerleden op het hart drukt dat uit de evaluatie van de wet blijkt „dat de wet op het punt van ontruimingen gewoon echt werkt”, komen zij in het najaar van 2019 met een initiatiefwet die snellere uitzetting van krakers mogelijk moet maken.
In het voorstel van Koerhuis en Van Toorenburg verliezen krakers de mogelijkheid een kort geding aan te spannen zodra een ontruiming wordt aangekondigd. Waar eerst de officier van justitie zelf tot ontruiming mocht overgaan, moet nu de rechter-commissaris binnen 72 uur beslissen of hij een ontruiming kan toestaan. Of deze nieuwe termijn in de praktijk realistisch en uitvoerbaar is, blijkt de hamvraag bij de bespreking van het wetsvoorstel.
>Senator Annabel Nanninga (fractie- Nanninga) erkent dat ze grote gebreken en slordigheden in de wet heeft gezien. Dat haar fractie toch voorstemde, ligt aan het feit dat ze het eens is met de „moraal” van de wet. „Voor mij zijn praktische bezwaren geen reden zo’n voorstel as such af te keuren.”
Wat een belabberde politicus ben je dan. [Maar goed, als je én gemeenteraadslid, én statenlid én Eerste Kamerlid bent dan kan je natuurlijk ook niet overal op focussen.](https://nl.wikipedia.org/wiki/Annabel_Nanninga) Daar gaat de radicaalrechtse baantjescarrousel veel te hard voor.
Man man, wat een slappe wet als je het allemaal zo leest puur gemaakt voor het imago van bepaalde partijen en mensen op te krikken.
Maar goed wat mag je anders verwachten met een wet die mede gemaakt is door Koerhuis? Deze man is meer een meem met z’n duimpjes in z’n tweets, zijn korte en slappe opmerkingen en zijn “BOUWEN BOUWEN BOUWEN” kreet dan iemand die je echt serieus kan nemen als politicus.
En dan lees je dit van die man in het artikel:
> Daar denkt Koerhuis anders over: „Dat iets niet hoeft, betekent niet dat je het niet moet doen.” Hij blijkt bedreven in het wegwuiven van grote scepsis over de wet. De Raad van State, de Raad voor de rechtspraak, het Openbaar Ministerie, de Nederlandse Orde van Advocaten én de Nederlandse Vereniging voor Rechtspraak betwijfelen zonder uitzondering of de beoogde tijdswinst kan worden gehaald. Die kritiek is „zwaar overtrokken”, zegt Koerhuis; hij weet zeker dat die winst kan worden geboekt.
Klinkt mij als een hele goede wet. Het probleem ligt meer bij de activistische rechters. Waarom is het niet voldoende als de eigenaar zijn pand terug wil hebben? Zo doen we dat bij andere vormen van diefstal toch ook niet? Hoe zou je staan te kijken als de rechter je vraagt te bewijzen dat je je fiets daadwerkelijk nodig hebt en anders mag de dief er nog even op blijven doorfietsen?
De Grondwet geeft aan dat wetten uitzonderingen op het huisrecht mogen maken, dus de beste oplossing is dat activistische rechters gewoon de wet gaan volgen in plaats van hun krakersvriendjes de hand boven het hoofd te blijven houden.
Die Koerhuis is *zo’n* flapdrol, ongelooflijk