>Dit is opvallend, in een land waar kinderen van overleden ouders vrijwel altijd opgevangen worden door familieleden. De voornaamste reden voor het bestaan van deze weeshuizen is het feit dat er westerse vrijwilligers naar toe gelokt worden, omdat die meestal ook nog eens veel geld mee brengen.
Er zit een hele zure ironie in het feit dat mensen in een weeshuis gestopt worden, om elke twee weken een nieuwe groep mensen aan hun hun lijf te krijgen die ze gaan helpen. Met een beetje pech een weeshuis dat gebouwd is door ongeschoolden 17 á 18, want dat is een garantie voor goed gemetselde muren.
O zeker, ik ken zo veel mensen die ergens heen gingen om bijvoorbeeld “een school te bouwen”. Vooral als tussenjaar bij enigszins rijkere studenten.
Daar zit een hele industrie omheen, een bedrijfje in Nederland dat alles regelt, in veel landen is er beveiliging nodig, ze worden opgehaald van het vliegveld, ze hebben lokale begeleiding en wellicht zelfs een fulltime vertaler, ze zitten in hotels.
En wat heb je dan? Vrijwilligers met amper ervaring in wat ze doen die een school bouwen in een land waar genoeg werkeloze mensen met daadwerkelijke ervaring in de bouw rondlopen. Kost 1000den euro’s die ook gewoon een timmerman/leraar/kinderbegeleider/dierentuinmedewerker/whatever-ze-dan-ook-doen lokaal had kunnen inhuren.
De UN is er ook al tegen. Er zijn hele dorpen in Afrika waar ze iedere 3 maanden een hele “traditioneel Afrikaanse” dans/feest opzetten om de nieuwe vrijwilligers welkom te heten. Daarna gaan ze gewoon naar huis en doen normaal.
Voluntourism is nog bijna een te positief woord, het is gewoon armoede-safari. De arrogantie om te denken dat je daar wel even gaat helpen als je geen enkele relevante vaardigheden hebt en de taal niet spreekt is Neo kolonialistisch als fuck. Waarom zou je in godsnaam denken dat jij beter op Oegandese wezen kunt passen dan iemand uit Oeganda.
Ik heb altijd al een hekel gehad aan die typetjes die de hele dag door allemaal selfies met arme kinderen posten om te laten zien hoe ‘goed’ ze wel niet zijn. Puur narcisme. Degenen die daarheen gaan om echt de lokale bevolking te helpen natuurlijk daar gelaten. Maar wat gaat het gemiddeld 18 jarig wit meisje zonder enige relevante levenservaring daar nou brengen wat ze daar nog niet hebben?
Ik kende het alleen als [white savior complex](https://en.wikipedia.org/wiki/White_savior), het is ook een beetje in hetzelfde rijtje als de misstanden met adoptie uit het buitenland en het soort weeshuizen die als doel hebben om zoveel mogelijk aan deze vraag te voldoen.
Als iemand die nu geneeskunde studeert in Leiden (vól met rijkeluiskindjes en Minerva-volk) en op een redelijk elitair gymnasium zat ken ik letterlijk tientallen mensen die naar Zambia of Oeganda zijn gegaan om “een school te bouwen”. Volgensmij wíllen ze niet snappen dat het niet helpt en gaan ze vooral om foto’s te maken met arme bruine kindjes voor hun instagram. Ik sta er heel cynisch in, maar dat is echt hoe ik het zie. Puur narcisme.
Er schijnen altijd genoeg mensen over te zijn die geen ene bal verstand hebben van een situatie en graag er in stappen als reddende engel.
Ze willen graag specifieke dingen doen, omdat ze dat zelf leuk vinden, niet omdat het bijster nodig is, of dat het de beste oplossing is.
De organisatoren van dit “vrijwilligerswerk” weten heel goed wat ze moeten zeggen om het geld los te krijgen, en door net genoeg geld met de lokale bevolking te delen gaan die ook meewerken aan het circus.
Ze weten ook heel goed hoe ze een “correcte” situatie moeten inrichten, bijvoorbeeld door de bouwsels van de vorige groep te slopen of te verpatsen aan een lokale partij. Zo kun je iedere groep een nieuwe school laten bouwen in dezelfde stad.
De gehuurde “weeskindjes” hebben vaak best last van dat ze zo lang weg van huis zijn, en de “vrijwilligers” zijn vaak niet bekend met persoonlijke autonomie. Of het idee dat kinderen in Afrika ook recht hebben op zoiets. Het is erg overweldigend, zelfs als er geen sprake is van erger.
Ze worden ook vaak aangestuurd om bepaald gedrag te vertonen wat meer donaties los maakt. Dondert niet wat voor een gedrag, als er maar meer geld van komt. Geschenken aan de kinderen worden vaak ook doorverkocht, want de wezen moeten wel in een verdrietige, kale omgeving zitten voor max donaties.
Het heeft alle kenmerken van georganiseerd bedelen. De winst is ook absoluut niet voor de kinderen of hun ouders. Die krijgen echt veel minder dan de organisatie.
Een verbod heeft zeker mijn steun.
Dus het hele bestaansrecht van deze weeshuizen is gebaseerd op de hoeveelheid geld die vrijwilligers met zich meebrengen en wat het opbrengt voor alles behalve noodhulp aan groepen die het nodig hebben, en kinderen zijn hiervan het slachtoffer?
Ik mag hopen dat dit soort “weeshuizen” snel gesloopt worden.
Een 15 jaar terug heb ik hier ook eens naar gekeken. Het leek me vooral leuk om iets te bouwen, maar toen ik de brochures eens goed doornam zag ik redelijk weinig bouwwerkzaamheden in het programma. En het was enorm duur ook nog eens. Toen al vond ik het vrij dubieus en ben ik niet gegaan. Mooi dat er nu wat licht op dit soort reizen geworpen wordt.
Er gaan ook nog steeds hele hordes kerk-leden naar Afrika om scholen te bouwen onder het mom van zendingswerk
Een soortgelijk fenomeen doet zich voor in Thailand en dergelijke landen waar je met olifantjes mag ‘spelen’. De werkelijkheid is schrijnend.
Helemaal mee eens. Maar wat was ik een cynische trut als ik iets kritisch zei over de qrmoedereisjes van mede-geneeskundestudenten, ik had namelijk geen idee over hoe slecht die mensen het hebben.
Daar zit ook een belangrijk punt, mensen in hun rijke bubbel willen validatie dat ze toch heus midden in de maatschappij staan. Dat kan je het best op de meest extreme – maar veilige – plekken doen, want dat geeft je het beste beeld.
Armoedeporno is het.
NB ik ben ook wel een cynische trut.
Ik ben het volledig eens met dit artikel. Hoe saai het ook klinkt, als je als westerling (en vooral als hoogopgeleide, de voornaamste doelgroep van dit voluntourisme) de derde wereld wilt helpen dan kan je het beste gewoon wat meer doorwerken en dan zo’n groot mogelijk gedeelte van je inkomen doneren aan een geverifieerd en betrouwbaar goed doel. Een paar duizend euro, de kosten van zo’n tripje naar Afrika, kan al heel veel verder komen in bouwkosten, waterpompen, malaria-netten, vaccinaties, betaling van daadwerkelijk professionele en opgeleide hulpverleners, of dergelijke cruciale uitgaven.
Eenzelfde soort “vrijwilligerswerk”, waar de persoonlijke voldoening belangrijker is dan daadwerkelijke hulp herken ik vaak bij inzamelacties, bijvoorbeeld Giro555 voor Oekraïne. Dan hoor ik op de radio een hoogopgeleid gezin die taarten gebakken heeft, aan hun naasten verkocht heeft en de winst doneert. Iemand die met de marathon mee rent, de mount Everest beklimt, of welke prestatie dan ook, en het sponsorgeld aan het relevante goede doel doneert. Dit is zeker leuk om te doen en het zal zeker bewustzijn voor je actie creeeren, wat ook belangrijk is, wat geld uit je hobby halen on te doneren is twee vliegen in een klap. Echter, 99% van de tijd zijn de inkomsten per uur “vrijwilligerswerk” zo verschrikkelijk laag dat je gewoon zelf met je eigen geld een donatie had kunnen beter. Maar eerlijk gezegd, dit is ook wel een stuk minder leuk en geeft een stuk minder voldoening.
Maar hierin erger ik me dan wel in de verwoording van een enkele zin in dit artikel, en hoe dit zich verhoudt tot hoe mensen kijken naar ontwikkelingshulp: *”Het idee dat ‘we’ vanuit het Westen de arme landen wel eens even gaan helpen ‘ontwikkelen’ is gegrond in een kwalijk superioriteitsdenken.”*. Het is zeker goed dat we aandacht geven aan zulke counter-productieve voluntourisme, dat we er op moeten letten dat ontwikkelingshulp niet lokale initiatieven wegconcurreren, dat we afwegen welke daadwerkelijke impact een handeling heeft, dat we opletten dat ons westerse perspectief op een kwestie wel aansluit op wat daar nodig is, en dat we slechte goede doelen die te weinig geld van hun inkomsten in daadwerkelijke hulp stoppen aankaarten. Er is zeker nog een hoop te verbeteren en bekritiseren in hoe wij ontwikkelingshulp aanpakken.
Maar we moeten niet skeptisch worden voor ontwikkelingshulp in het algemeen! Ik heb al sentiment gehoord dat mensen niet doneren omdat “het toch geen nut heeft”, “het beland toch in de zakken van de marketing/directie”, het racistische argument: “die afrikanen doen er toch niks mee”, of het gut-mensch argument: “wij als het Westen moeten niet als white-saviours net doen alsof wij het beter weten”. Natuurlijk mag iedereen zelf besluiten of, hoe veel en waaraan ze hun tijd en geld uitgeven, maar ontwikkelingshulp in het algemeen is nog steeds heel waardevol.
Hier kan ik over meepraten! Ik was de naïeve penningmeester van een inzamelingsactie op de middelbare school voor een grote stichting die dit soort dingen organiseert.
Met veel moeite en acties hebben we 10.000 euro opgehaald voor het goede doel. In plaats van het te doneren stuurden ze 1 leerling naar Afrika voor 2 weken om daar fotos te gaan maken.
Met de hele school moeite gedaan om iemand z’n vakantie naar Afrika te betalen!! Ik heb me nog nooit zo belazerd gevoeld. Voluntourism is echt het ergste soort oplichterij dat er is en iedereen die voor dit soort organisaties werkt zou zich moeten schamen.
15 comments
[deleted]
>Dit is opvallend, in een land waar kinderen van overleden ouders vrijwel altijd opgevangen worden door familieleden. De voornaamste reden voor het bestaan van deze weeshuizen is het feit dat er westerse vrijwilligers naar toe gelokt worden, omdat die meestal ook nog eens veel geld mee brengen.
Er zit een hele zure ironie in het feit dat mensen in een weeshuis gestopt worden, om elke twee weken een nieuwe groep mensen aan hun hun lijf te krijgen die ze gaan helpen. Met een beetje pech een weeshuis dat gebouwd is door ongeschoolden 17 á 18, want dat is een garantie voor goed gemetselde muren.
O zeker, ik ken zo veel mensen die ergens heen gingen om bijvoorbeeld “een school te bouwen”. Vooral als tussenjaar bij enigszins rijkere studenten.
Daar zit een hele industrie omheen, een bedrijfje in Nederland dat alles regelt, in veel landen is er beveiliging nodig, ze worden opgehaald van het vliegveld, ze hebben lokale begeleiding en wellicht zelfs een fulltime vertaler, ze zitten in hotels.
En wat heb je dan? Vrijwilligers met amper ervaring in wat ze doen die een school bouwen in een land waar genoeg werkeloze mensen met daadwerkelijke ervaring in de bouw rondlopen. Kost 1000den euro’s die ook gewoon een timmerman/leraar/kinderbegeleider/dierentuinmedewerker/whatever-ze-dan-ook-doen lokaal had kunnen inhuren.
De UN is er ook al tegen. Er zijn hele dorpen in Afrika waar ze iedere 3 maanden een hele “traditioneel Afrikaanse” dans/feest opzetten om de nieuwe vrijwilligers welkom te heten. Daarna gaan ze gewoon naar huis en doen normaal.
Voluntourism is nog bijna een te positief woord, het is gewoon armoede-safari. De arrogantie om te denken dat je daar wel even gaat helpen als je geen enkele relevante vaardigheden hebt en de taal niet spreekt is Neo kolonialistisch als fuck. Waarom zou je in godsnaam denken dat jij beter op Oegandese wezen kunt passen dan iemand uit Oeganda.
Ik heb altijd al een hekel gehad aan die typetjes die de hele dag door allemaal selfies met arme kinderen posten om te laten zien hoe ‘goed’ ze wel niet zijn. Puur narcisme. Degenen die daarheen gaan om echt de lokale bevolking te helpen natuurlijk daar gelaten. Maar wat gaat het gemiddeld 18 jarig wit meisje zonder enige relevante levenservaring daar nou brengen wat ze daar nog niet hebben?
Ik kende het alleen als [white savior complex](https://en.wikipedia.org/wiki/White_savior), het is ook een beetje in hetzelfde rijtje als de misstanden met adoptie uit het buitenland en het soort weeshuizen die als doel hebben om zoveel mogelijk aan deze vraag te voldoen.
Als iemand die nu geneeskunde studeert in Leiden (vól met rijkeluiskindjes en Minerva-volk) en op een redelijk elitair gymnasium zat ken ik letterlijk tientallen mensen die naar Zambia of Oeganda zijn gegaan om “een school te bouwen”. Volgensmij wíllen ze niet snappen dat het niet helpt en gaan ze vooral om foto’s te maken met arme bruine kindjes voor hun instagram. Ik sta er heel cynisch in, maar dat is echt hoe ik het zie. Puur narcisme.
Ah ja dat doet me hier aan denken: https://humanitariansoftinder.com
Er schijnen altijd genoeg mensen over te zijn die geen ene bal verstand hebben van een situatie en graag er in stappen als reddende engel.
Ze willen graag specifieke dingen doen, omdat ze dat zelf leuk vinden, niet omdat het bijster nodig is, of dat het de beste oplossing is.
De organisatoren van dit “vrijwilligerswerk” weten heel goed wat ze moeten zeggen om het geld los te krijgen, en door net genoeg geld met de lokale bevolking te delen gaan die ook meewerken aan het circus.
Ze weten ook heel goed hoe ze een “correcte” situatie moeten inrichten, bijvoorbeeld door de bouwsels van de vorige groep te slopen of te verpatsen aan een lokale partij. Zo kun je iedere groep een nieuwe school laten bouwen in dezelfde stad.
De gehuurde “weeskindjes” hebben vaak best last van dat ze zo lang weg van huis zijn, en de “vrijwilligers” zijn vaak niet bekend met persoonlijke autonomie. Of het idee dat kinderen in Afrika ook recht hebben op zoiets. Het is erg overweldigend, zelfs als er geen sprake is van erger.
Ze worden ook vaak aangestuurd om bepaald gedrag te vertonen wat meer donaties los maakt. Dondert niet wat voor een gedrag, als er maar meer geld van komt. Geschenken aan de kinderen worden vaak ook doorverkocht, want de wezen moeten wel in een verdrietige, kale omgeving zitten voor max donaties.
Het heeft alle kenmerken van georganiseerd bedelen. De winst is ook absoluut niet voor de kinderen of hun ouders. Die krijgen echt veel minder dan de organisatie.
Een verbod heeft zeker mijn steun.
Dus het hele bestaansrecht van deze weeshuizen is gebaseerd op de hoeveelheid geld die vrijwilligers met zich meebrengen en wat het opbrengt voor alles behalve noodhulp aan groepen die het nodig hebben, en kinderen zijn hiervan het slachtoffer?
Ik mag hopen dat dit soort “weeshuizen” snel gesloopt worden.
Een 15 jaar terug heb ik hier ook eens naar gekeken. Het leek me vooral leuk om iets te bouwen, maar toen ik de brochures eens goed doornam zag ik redelijk weinig bouwwerkzaamheden in het programma. En het was enorm duur ook nog eens. Toen al vond ik het vrij dubieus en ben ik niet gegaan. Mooi dat er nu wat licht op dit soort reizen geworpen wordt.
Er gaan ook nog steeds hele hordes kerk-leden naar Afrika om scholen te bouwen onder het mom van zendingswerk
Een soortgelijk fenomeen doet zich voor in Thailand en dergelijke landen waar je met olifantjes mag ‘spelen’. De werkelijkheid is schrijnend.
Helemaal mee eens. Maar wat was ik een cynische trut als ik iets kritisch zei over de qrmoedereisjes van mede-geneeskundestudenten, ik had namelijk geen idee over hoe slecht die mensen het hebben.
Daar zit ook een belangrijk punt, mensen in hun rijke bubbel willen validatie dat ze toch heus midden in de maatschappij staan. Dat kan je het best op de meest extreme – maar veilige – plekken doen, want dat geeft je het beste beeld.
Armoedeporno is het.
NB ik ben ook wel een cynische trut.
Ik ben het volledig eens met dit artikel. Hoe saai het ook klinkt, als je als westerling (en vooral als hoogopgeleide, de voornaamste doelgroep van dit voluntourisme) de derde wereld wilt helpen dan kan je het beste gewoon wat meer doorwerken en dan zo’n groot mogelijk gedeelte van je inkomen doneren aan een geverifieerd en betrouwbaar goed doel. Een paar duizend euro, de kosten van zo’n tripje naar Afrika, kan al heel veel verder komen in bouwkosten, waterpompen, malaria-netten, vaccinaties, betaling van daadwerkelijk professionele en opgeleide hulpverleners, of dergelijke cruciale uitgaven.
Eenzelfde soort “vrijwilligerswerk”, waar de persoonlijke voldoening belangrijker is dan daadwerkelijke hulp herken ik vaak bij inzamelacties, bijvoorbeeld Giro555 voor Oekraïne. Dan hoor ik op de radio een hoogopgeleid gezin die taarten gebakken heeft, aan hun naasten verkocht heeft en de winst doneert. Iemand die met de marathon mee rent, de mount Everest beklimt, of welke prestatie dan ook, en het sponsorgeld aan het relevante goede doel doneert. Dit is zeker leuk om te doen en het zal zeker bewustzijn voor je actie creeeren, wat ook belangrijk is, wat geld uit je hobby halen on te doneren is twee vliegen in een klap. Echter, 99% van de tijd zijn de inkomsten per uur “vrijwilligerswerk” zo verschrikkelijk laag dat je gewoon zelf met je eigen geld een donatie had kunnen beter. Maar eerlijk gezegd, dit is ook wel een stuk minder leuk en geeft een stuk minder voldoening.
Maar hierin erger ik me dan wel in de verwoording van een enkele zin in dit artikel, en hoe dit zich verhoudt tot hoe mensen kijken naar ontwikkelingshulp: *”Het idee dat ‘we’ vanuit het Westen de arme landen wel eens even gaan helpen ‘ontwikkelen’ is gegrond in een kwalijk superioriteitsdenken.”*. Het is zeker goed dat we aandacht geven aan zulke counter-productieve voluntourisme, dat we er op moeten letten dat ontwikkelingshulp niet lokale initiatieven wegconcurreren, dat we afwegen welke daadwerkelijke impact een handeling heeft, dat we opletten dat ons westerse perspectief op een kwestie wel aansluit op wat daar nodig is, en dat we slechte goede doelen die te weinig geld van hun inkomsten in daadwerkelijke hulp stoppen aankaarten. Er is zeker nog een hoop te verbeteren en bekritiseren in hoe wij ontwikkelingshulp aanpakken.
Maar we moeten niet skeptisch worden voor ontwikkelingshulp in het algemeen! Ik heb al sentiment gehoord dat mensen niet doneren omdat “het toch geen nut heeft”, “het beland toch in de zakken van de marketing/directie”, het racistische argument: “die afrikanen doen er toch niks mee”, of het gut-mensch argument: “wij als het Westen moeten niet als white-saviours net doen alsof wij het beter weten”. Natuurlijk mag iedereen zelf besluiten of, hoe veel en waaraan ze hun tijd en geld uitgeven, maar ontwikkelingshulp in het algemeen is nog steeds heel waardevol.
Hier kan ik over meepraten! Ik was de naïeve penningmeester van een inzamelingsactie op de middelbare school voor een grote stichting die dit soort dingen organiseert.
Met veel moeite en acties hebben we 10.000 euro opgehaald voor het goede doel. In plaats van het te doneren stuurden ze 1 leerling naar Afrika voor 2 weken om daar fotos te gaan maken.
Met de hele school moeite gedaan om iemand z’n vakantie naar Afrika te betalen!! Ik heb me nog nooit zo belazerd gevoeld. Voluntourism is echt het ergste soort oplichterij dat er is en iedereen die voor dit soort organisaties werkt zou zich moeten schamen.