Ik snap wat ze bedoelen, maar het voelt alsnog vreemd om dit te doen bij een sector met chronische tekorten. Waarom beginnen we niet eerst met het geld dat bespaard kan worden beter te besteden binnen de zorg? En als dat lukt en er zijn nog steeds besparingen mogelijk, dan kunnen we kijken of het budget wat minder hard kan groeien.
Het is vooral een semantische discussie maar wel eentje die enorm belangrijk is.
Er worden meer mensen steeds ouder, de zorg wordt beter met ook dingen die steeds meer mogelijk zijn: als we alles wat we “normaal” vinden blijven vergoeden dan gaat er gewoon flink veel meer geld naar de zorg moeten.
Als we in absolute getallen hetzelfde uitgeven, ook gecorrigeerd voor inflatie, zullen we per patiënt minder zorg kunnen leveren. Want de patiënten nemen toe, want mensen worden ouder.
Als we de huidige zorgstandaard aan willen houden dan kan dat, maar dan moet blijkbaar qua mankracht al 1 op de 3 mensen in de zorg werken tegen 2050. Dan doen we dus niets met modernere technieken maar gewoon het huidige systeem in stand houden.
Als we iedereen de beste zorg willen leveren, dan gaat dat echt immense bakken met geld en welvaart kosten. En tenzij je echt dan een leeftijdsoorlog wil zullen ook de ouderen flink moeten inleveren.
Er zijn veel opties en er is veel mogelijk, inclusief het “je sterft maar op je 67e yolo 1600-model”. En geen van die opties is het leuke geen gezeik iedereen rijk en gezond model.
Even voor de goede orde: Een belangrijk onderdeel dat niet erg wordt belicht is ook dat [Medisch specialisten in loondienst komen.](https://www.skipr.nl/nieuws/regeerakkoord-artsen-in-loondienst-centrale-inkoop-jeugdzorg/) Uiteraard zijn die daar zelf fel tegen (en dat zegt an sich al genoeg natuurlijk), maar dat zorgt niet alleen voor een kostendaling door lagere loonkosten maar ook doordat de perverse prikkel van méér (veel onnodig) medisch handelen is méér verdienen wordt opgeheven.
En uiteraard wordt dan een beroep op de emotie gedaan “je kan nooit genoeg behandelen!’, maar dat is pertinent onjuist, en ook herhaaldelijk aangetoond.
Goed dat de NOS hier tegenwicht bied tegen het makkelijke emotionele argument van de linkse partijen. Er is veel aan te merken op deze coalitie maar hier zitten ze er echt naast. Op maatschappelijke niveau is de zorg een luxe product, een heel belangrijk luxe product, maar een luxe product. Daar moeten we kritisch naar blijven kijken. Mikken op 4,5 miljard minder groei dan wegzetten als 4,5 miljard acute bezuiniging is dan vals en schadelijk.
Als je kijkt naar toenemende vergrijzing, toenemende specialisatie in de zorg, en algemene tekorten op het gebied van vooral personeel, dan vind ik het totaal niet verrassend dat de zorgkosten stijgen. Effectief gezien is het dus een bezuiniging op de toekomst
Bijna elke kostenbesparing die mogelijk is en de efficiëntie vergroot, is al genomen tijdens Rutte-II en daarvoor. Verder heb je alleen kostenbesparingen door eigen betalingen te verhogen. Dat is een bezuiniging voor de overheid, maar die wordt door zorgbehoevenden gedekt. Een lastenverschuiving. De winst in grotere efficiëntie (minder bureaucratie, minder onnodige zorg) is miniem. Met een bezuiniging van 5 miljard hebben we het over bijvoorbeeld het eigen risico verhogen naar €600 en eigen betalingen invoeren voor nog meer delen van de zorg. Met bezuinigingen die de bereikbaarheid van de zorg niet verkleinen kom je misschien op een besparing van een miljard. Niet een technocratisch vraagstuk, maar een verdelingsvraagstuk. Waarin je dus kunt kiezen tussen solidariteit (bijvoorbeeld: ik ben bereid 3% extra belasting te betalen als ik veel verdien of een bedrijf heb) of lagere belastingen. En wat mij betreft mag een kabinet daar legitiem een keuze in maken, zolang ze het in hun verkiezingsprogramma zetten. Alleen heeft geen enkele partij behalve D66 een bezuiniging op de zorg in hun verkiezingsprogramma, en D66 had het over enkele honderden miljoenen. Dan moet je er maar campagne mee voeren.
Welke malloot van de NOS heeft besloten dat de focus moet liggen op de semantische discussie, in plaats van de effecten van de 4,5 miljard aan bezuinigingen, ombuigingen, of hoe je ze ook wilt noemen? Hoe is dat in vredesnaam het belangrijkste maatschappelijke punt in deze discussie?
De wetenschap staat al niet bekend om hun heldere taalgebruik, en al helemaal niet in een discipline waarin het woord vaak gevoerd wordt door ideologen die met kafkaesk taalgebruik hun eigen opvattingen proberen te pushen.
Laten we in het publieke debat gewoon een kat een kat noemen en van bezuinigingen spreken.
Oppositie, doet oppositie dingen, maar ik heb geen duidelijke alternatief plan gehoord. Doorgaan zoals we nu doen, dat wordt ook uitgelegd in het WRR dat het niet houdbaar is.
Het is gewoon weer stemmen winnen door het ‘bezuinigingen’ te noemen.
10 comments
Ik snap wat ze bedoelen, maar het voelt alsnog vreemd om dit te doen bij een sector met chronische tekorten. Waarom beginnen we niet eerst met het geld dat bespaard kan worden beter te besteden binnen de zorg? En als dat lukt en er zijn nog steeds besparingen mogelijk, dan kunnen we kijken of het budget wat minder hard kan groeien.
Het is vooral een semantische discussie maar wel eentje die enorm belangrijk is.
Er worden meer mensen steeds ouder, de zorg wordt beter met ook dingen die steeds meer mogelijk zijn: als we alles wat we “normaal” vinden blijven vergoeden dan gaat er gewoon flink veel meer geld naar de zorg moeten.
Als we in absolute getallen hetzelfde uitgeven, ook gecorrigeerd voor inflatie, zullen we per patiënt minder zorg kunnen leveren. Want de patiënten nemen toe, want mensen worden ouder.
Als we de huidige zorgstandaard aan willen houden dan kan dat, maar dan moet blijkbaar qua mankracht al 1 op de 3 mensen in de zorg werken tegen 2050. Dan doen we dus niets met modernere technieken maar gewoon het huidige systeem in stand houden.
Als we iedereen de beste zorg willen leveren, dan gaat dat echt immense bakken met geld en welvaart kosten. En tenzij je echt dan een leeftijdsoorlog wil zullen ook de ouderen flink moeten inleveren.
Er zijn veel opties en er is veel mogelijk, inclusief het “je sterft maar op je 67e yolo 1600-model”. En geen van die opties is het leuke geen gezeik iedereen rijk en gezond model.
Even voor de goede orde: Een belangrijk onderdeel dat niet erg wordt belicht is ook dat [Medisch specialisten in loondienst komen.](https://www.skipr.nl/nieuws/regeerakkoord-artsen-in-loondienst-centrale-inkoop-jeugdzorg/) Uiteraard zijn die daar zelf fel tegen (en dat zegt an sich al genoeg natuurlijk), maar dat zorgt niet alleen voor een kostendaling door lagere loonkosten maar ook doordat de perverse prikkel van méér (veel onnodig) medisch handelen is méér verdienen wordt opgeheven.
En uiteraard wordt dan een beroep op de emotie gedaan “je kan nooit genoeg behandelen!’, maar dat is pertinent onjuist, en ook herhaaldelijk aangetoond.
Goed dat de NOS hier tegenwicht bied tegen het makkelijke emotionele argument van de linkse partijen. Er is veel aan te merken op deze coalitie maar hier zitten ze er echt naast. Op maatschappelijke niveau is de zorg een luxe product, een heel belangrijk luxe product, maar een luxe product. Daar moeten we kritisch naar blijven kijken. Mikken op 4,5 miljard minder groei dan wegzetten als 4,5 miljard acute bezuiniging is dan vals en schadelijk.
Als je kijkt naar toenemende vergrijzing, toenemende specialisatie in de zorg, en algemene tekorten op het gebied van vooral personeel, dan vind ik het totaal niet verrassend dat de zorgkosten stijgen. Effectief gezien is het dus een bezuiniging op de toekomst
Bijna elke kostenbesparing die mogelijk is en de efficiëntie vergroot, is al genomen tijdens Rutte-II en daarvoor. Verder heb je alleen kostenbesparingen door eigen betalingen te verhogen. Dat is een bezuiniging voor de overheid, maar die wordt door zorgbehoevenden gedekt. Een lastenverschuiving. De winst in grotere efficiëntie (minder bureaucratie, minder onnodige zorg) is miniem. Met een bezuiniging van 5 miljard hebben we het over bijvoorbeeld het eigen risico verhogen naar €600 en eigen betalingen invoeren voor nog meer delen van de zorg. Met bezuinigingen die de bereikbaarheid van de zorg niet verkleinen kom je misschien op een besparing van een miljard. Niet een technocratisch vraagstuk, maar een verdelingsvraagstuk. Waarin je dus kunt kiezen tussen solidariteit (bijvoorbeeld: ik ben bereid 3% extra belasting te betalen als ik veel verdien of een bedrijf heb) of lagere belastingen. En wat mij betreft mag een kabinet daar legitiem een keuze in maken, zolang ze het in hun verkiezingsprogramma zetten. Alleen heeft geen enkele partij behalve D66 een bezuiniging op de zorg in hun verkiezingsprogramma, en D66 had het over enkele honderden miljoenen. Dan moet je er maar campagne mee voeren.
Welke malloot van de NOS heeft besloten dat de focus moet liggen op de semantische discussie, in plaats van de effecten van de 4,5 miljard aan bezuinigingen, ombuigingen, of hoe je ze ook wilt noemen? Hoe is dat in vredesnaam het belangrijkste maatschappelijke punt in deze discussie?
De wetenschap staat al niet bekend om hun heldere taalgebruik, en al helemaal niet in een discipline waarin het woord vaak gevoerd wordt door ideologen die met kafkaesk taalgebruik hun eigen opvattingen proberen te pushen.
Laten we in het publieke debat gewoon een kat een kat noemen en van bezuinigingen spreken.
Samenvatting; men volgt het advies van de WRR ([https://www.wrr.nl/adviesprojecten/houdbare-zorg](https://www.wrr.nl/adviesprojecten/houdbare-zorg)).
Oppositie, doet oppositie dingen, maar ik heb geen duidelijke alternatief plan gehoord. Doorgaan zoals we nu doen, dat wordt ook uitgelegd in het WRR dat het niet houdbaar is.
Het is gewoon weer stemmen winnen door het ‘bezuinigingen’ te noemen.