Eens! Ik werk 4 dagen. Voor een extra dag werken zou ik veel meer vragen dan voor de eerste vier. Ik wil dan meer vakantiedagen zodat ik op een ander moment kan ontspannen en genoeg betaald worden zodat ik een kinderoppas, schoonmaker, accountant, shopservice en klusser kan inhuren.
Misschien kan iemand deze vraag voor me beantwoorden: waarom wil het kabinet zo graag dat we meer uren gaan werken? Ik zie veel aandacht voor het vraagstuk ‘hoe’ mensen langer aan het werk te krijgen, maar ik vraag me sterk af ‘waarom’. Welk probleem wordt opgelost door mensen meer uren te laten maken (en is dat probleem niet anders op te lossen)?
Edit: dank al voor de snelle antwoorden en ik zie veelal termen terugkomen als personeelstekort/vergrijzing etc, maar mijn vraag is denk ik dan niet specifiek genoeg… Waarom die enorm sterke focus nu op ‘meer uren’ versus andere oplossingen als bijvoorbeeld ‘meer mensen’, ‘betere aansluiting school/werk’, ‘omscholing’, ‘automatisering’. Het lijkt of de keuze al is gemaakt dat we allemaal meer uren moeten maken en dat dan onze problemen zijn opgelost, terwijl ik me afvraag of dat niet een stap overslaan is.
4 dagen werken is de nieuwe norm.
50% meer weekend voor maar 10-20% minder verdienen.
Ik ga nooit weer terug
Ik was het laatst zowaar eens met Thierry Baudet toen hij in een interview een beetje lacherig zei (ik parafraseer): “de meeste mensen maken geen carrière, de meeste mensen hebben gewoon *’n baan*”.
Gewoon een beetje werken, brood op de plank, af en toe op vakantie, en verder relaxen en tijd doorbrengen met je naasten. Heel anders dan het beeld dat je krijgt via social media, heel anders dan het streven van het kabinet.
Edit: [fragment hier](https://youtu.be/25_EXepY1dA?t=1057). Hij zegt overigens ook erg veel dingen waar ik het niet mee eens ben haha, maar goed.
Deeltijdwerkers zijn best interessant, vaak worden ze beschreven als slachtoffers van het systeem die niet meer kunnen werken dan ze willen en daardoor minder geld verdienen, soms als lui omdat ze niet willen werken terwijl hun partner wel hard werkt, soms als slachtoffers omdat ze meer voor de kinderen en het huishouden zorgen…
De meest gegeneraliseerde conclusie uit dit verhaal lijkt te zijn dat de gemiddelde deeltijdwerker niet meer wil werken.
De oplossing van een hoger loon is overigens een… bijzondere oplossing. Als je dat doet dan moet je alle voltijdwerkers een hoger loon geven, waarmee je dus effectief de deeltijdwerkers een lager loon geeft. Als je dat gaat doorvoeren heb je volgend jaar weer het SCP aan je broek, omdat je dan gemiddeld de lonen van mannen meer verhoogt hebt dan van vrouwen.
(Meer) Werken loont ook niet in Nederland. Het FD heeft eind vorig jaar een berekening gepubliceerd waar uit blijkt dat wanneer een alleenstaande ouder met een modaal inkomen 40 in plaats van 20 uur gaat werken, deze persoon er nog geen 6000 euro per jaar netto op vooruit gaat. Het besteedbaar inkomen gaat met slechts een vijfde omhoog omdat er wordt gekort op toeslagen, subsidies, budgetten, en tegelijk de inkomstenbelasting explodeert.
Deeltijdwerkers willen niet voltijd werken, maar de overheid doet ook geen reet om het een beetje aantrekkelijk te maken.
Wat ik jammer vind is dat voor mensen die wel 40 uur werken wordt het steeds lastiger. Ik heb de luxe dat ik mijn werk leuk vindt en wil daarom graag 5 dagen werken. Maar ik voel druk om minder te werken omdat ik steeds meer thuis moet doen. Bijvoorbeeld om voor ouders en kinderen te zorgen. We moeten het doen met minder ondersteuning van kinderdagverblijven of zorginstellingen. Ik snap het als mensen 4 dagen of minder willen werken – die 5e dag levert alleen stress op tenzij je de luxe hebt om je werk leuk te vinden. Het wordt straks zelfs een luxe als je genoeg verdient om 5 dagen te kunnen (!?!.) werken… te gek voor woorden…
Je kostbaarste bezit is tijd
Ik werk 32u, en de enige manier waarop je mij zo ver kan krijgen meer uren te werken is met een exponentiele loonschaal.
Dus dat ieder extra uur het dubbele oplevert van het uur daarvoor, of iets dergelijks.
Om het simpel te zeggen: als ik nu bij wijze van spreken €10/u krijg, moet uur 33 €20 opbrengen en uur 34 €40, enzovoorts. Alles netto, uiteraard.
Ik werk 5 dagen in de week en dat geeft mij voldoening. Ik hoef niet persé één extra dag weekend per week. Het geld dat ik misloop is een best aanzienlijk bedrag en dat vind ik ook niet waard.
Iedereen moet zelf weten wat hij of zij doet maar ik vind het een vrij conservatieve gedachte om minder te gaan werken.
Ik werk nu 32 uur. Salaris (of een gebrek aan extra salaris bij voltijd werken) is daarbij eigenlijk nooit een motivatie geweest. Als voltijd werken mij ineens een stuk meer op zou leveren zou ik echt niet ineens meer uren gaan maken.
Mij krijg je met geen stok meer dan 4 dagen op kantoor.
Verdien genoeg om te niet te hoeven doen, dus doe het ook niet. Vrije tijd is me meer waard.
[Weg met deeltijdwerk? Zorg eerst eens voor die ruim 1 miljoen (oudere) vrouwen die in de zorg werken, met hun rotroosters](https://archive.ph/PGnnx)
Iknben voltijd medewerker en snak maar minder uren
Ik studeer geneeskunde en mijn doel is altijd al geweest om maximaal 4 dagen per week te gaan werken als specialist/huisarts.
Met kenniswerk is het duidelijk achterhaald dat wij nog steeds 8 uur per dag moeten werken. De 8-urige werkdag is ontstaan als gevolg van de industriële revolutie en was van toepassing op handmatige fabrieksarbeid.
Nu leven we in het technologische/digitale tijdperk, maar op de een of andere manier blijven onze routines steken in het verleden. Het slaat nergens op. Het menselijk brein kan niet *acht* uur achter elkaar concentreren of optimaal productief zijn.
Het zou logischer zijn om kortere en minder werkdagen (bijv. 6 uur lang x 4 dagen per week) te hebben, zodat mensen kunnen herstellen, rusten en genieten van hun vrije tijd en sociale leven, waardoor ze de volgende dag gezonder, blijer en productiever worden.
Voor degenen die zeggen: “Dat is onmogelijk en onlogisch”, was het ooit “normaal” en “prima” om andere vormen van slechte arbeidsomstandigheden en arbeidsuitbuiting te hebben, totdat we evolueerden en ingrijpende hervormingen plaatsvonden.
Wat ik eigenlijk vaak niet expliciet benoemd zie worden is het volgende: In de tijd dat de 40 urige werkweek is vastgesteld, was het wel redelijk normaal dat er een persoon in het gezin werkte en daar mee de kost kon verdienen. Alle andere taken in een gezin konden dan worden gedaan door iemand anders.
Als beide partners nu full time werken, blijft daar dus vrij weinig tijd voor over. Als je een goed inkomen hebt, kan je dat compenseren door die taken weg te kopen. Er zijn ook veel andere dingen die je dan wel zou kunnen betalen die de extra ruimte kan bieden aan fysieke en mentale inspanning kan bieden om meer te werken.
Maar wanneer je een redelijk normaal of eronder inkomen hebt dan is dat slechts beperkt mogelijk of niet. Dan is het best logisch dat snel de keuze gaat naar iemand die deeltijd werkt of allebei.
Met het oog op gelijkheid en iedereen aan het werk houden, zou ik denk dat er twee opties zijn. Of dat iedereen voltijd moet werken dat er een manier moet worden gevonden waarop we dus iedereen in zijn beste staat kunnen houden en taken kunnen afkopen. Of dat we misschien vaker een lager aantal als voltijd gaan aanzien en mensen een goede balans kunnen vinden.
Het continue er op hameren dat iedereen gewoon even meer moet werken zonder mee te nemen hoe dat gebalanceerd wordt met het privéleven, is inmiddels toch echt wel wat achterhaald.
En dan heb ik het nog niet gehad over of bepaald werk überhaupt gedaan en niet een doel zetten om essentiëlere banen te vullen en de rest te laten zoals het is. Of de rol van automatisering. Maar dat zijn weer hele andere discussies.
Ik werk 40 uur, 36 betaald en dan eens in de 2 wkn een vrije dag. Ik wil die echt niet kwijt en sluit niet uit uiteindelijk naar 4 dgn per week te gaan.
Je moet nog wel het geluk hebben dat je industrie het toelaat. Ik zit in de embedded systems/IT, en hier heerst eigenlijk nog het idee “voor jou tien anderen”. Als je minder dan 40 uur wil, dan is over 36 nog te onderhandelen. Heel misschien 32, maar dat vinden ze al moeilijk. Ben je beperkt inzetbaar, dan sluiten de meeste deuren. En dit is niet alleen mijn eigen ervaring, mijn team lead bij mijn afgelopen baan herkende het. Zij zei ook dat vrouwelijke ingenieurs toch best nog wel eens moeite hebben om aan werk te komen, aangezien in Nederland vooral vrouwen in deeltijd werken. En ook mijn werkcoach van de gemeente zegt dat de industrie behoorlijk is vastgeroest in hun mindset. Het is volledig ingericht op voltijd, wil je vaderschapsverlof, dan is dat vaak niet mogelijk. Dat kennen ze simpelweg niet. Dat de meeste perfecte vacaturevullers, op een handjevol net afgestudeerde studenten na, al een baan hebben, dat lijken ze nog steeds niet te snappen.
Mijn eigen ervaring met sollicitaties en kennismakingsgesprekken is dat de potentiële werkgever mij super interessant vindt. Mooi vloeiend gesprek, geweldige CV, intrigerende professionele geschiedenis. Ik wil nog wel eens projecten uitleggen waaraan ik heb gewerkt, of anders een apparaat dat ik heb gebouwd meenemen. Vinden ze geweldig. En ook mijn werkcoach, die er soms bij is, heeft achteraf slechts enkele kleine verbeterpunten voor me, en vindt dat het geweldig gaat. Totdat ik mijn beperkte inzetbaarheid noem. Dan slaat het gesprek helemaal om. Je kan de gillende remmen bijna horen. Dan willen ze soms nog wel even verder praten, maar eigenlijk is het gesprek dan wel dood. Ze willen dan misschien nog even kijken wat er mogelijk is, maar dat eindigt toch al gauw in een nee.
Ik moet wel zeggen dat kleinere bedrijven hier vaak flexibeler in zijn. Die snappen beter dat ze niet de ideale vacaturevuller kunnen krijgen, en elk uur dat ze erbij kunnen krijgen is mooi meegenomen. Die doen er niet zo moeilijk over. Alleen als je ook een bepaalde begeleiding nodig hebt, hebben ze daar dan weer vaak geen ruimte voor omdat ze klein zijn. Eigenlijk willen ze seniors. Ben je een goede junior, dan willen ze het overwegen, maar dat vereist al bepaalde kwaliteiten die ik niet heb.
**TL;DR:** we hebben nog wel industrieën waarin deeltijd nauwelijks mogelijk is.
Wordt er ook gekeken naar mensen die wel meer zouden willen werken maar niet kunnen vanwege gebrek aan flexibele werkuren? Ik kan me voorstellen dat dit voor sommigen ook de drempel is wat het moeilijk kan maken (icm kinderen, mantelzorg etc.)
Ik heb een werkgever die, waar mogelijk, zich altijd flexibel opstelt maar heb ik het verleden ook gewerkt voor een bedrijf die het weigerde ondanks dat de werkzaamheden het wel toelaten. Dit ook met thuiswerken ‘niet iedereen kan thuiswerken dus niemand mag thuis werken’. Ik denk dat we zo ook een aantal uren ‘mislopen’.
Overigens werken mijn partner en ik beide 4 dagen vanwege de kinderen. Als ik 5 dagen zou gaan werken dan zou hij naar 3 gaan en visa versa. Er is ook gewoon geen plek bij de opvang om dit op te vullen al zouden we het willen en vinden we het belangrijk om voldoende tijd en aandacht met de kinderen te besteden.
Ik werk 4*9 uur en dat is meer dan genoeg. Achteraf had ik dat al moeten doen voordat de kinderen kwamen. Ik kwam gewoon tijd tekort voor boodschappen, de was, en mezelf. Ik was altijd op zaterdag niks waard, op zondag weer een beetje mezelf en dan moest ik maandag alweer aan het werk. Ik stond jaren moe op met zo’n gevoel van oh help ik red het niet tot vrijdag. Sinds ik op woensdagen vrij ben heb ik dat niet meer. Ik onderneem nu ook meer in de weekenden omdat ik niet meer zo moe ben.
Mijn motto is niet voor niets ‘werk is maar werk’. Het is een middel om mijn leven te leiden, niet andersom. Dat betekend niét dat ik mijn werk niet leuk vind, maar ik vind andere dingen nóg veel leuker. Ik snap niet waarom we nog steeds zo pushen op die 40 uur per week, was het idee van automatisering, technologische ontwikkeling etc. dat we minder hoefden te werken? Ik durf met vrij grote zekerheid te zeggen dat ik mijn werk ook in 24 uur per week zou kunnen doen met hetzelfde resultaat. De tijd die ik nu besteed in werktijd aan persoonlijke en professionele ontwikkeling (cursussen volgen, studeren voor examens, seminars bijwonen etc.) zou ik dan daarnaast kunnen doen, waardoor ik in die 24 uur ook echt alleen maar besteed aan productieve activiteiten.
Voer maar een dikke voltijd bonus in idd. Nu totaal niet interessant om 40 uur te werken
40 uur werken + reistijd van mijn week te verkopen is mij teveel. Dan maar liever minder verdienen en meer van mijn tijd nu gebruik maken nu mijn lichaam nog redelijk betrouwbaar is.
Ik werk 2 dagen per week. Ik wil niet meer werken dan dat. Ik ervaar het werk als stressvol, ik ervaar een hoge werkdruk en dat neemt alleen maar toe (ik werk in de zorg op een plek waar personeelstekorten steeds nijpender worden).
Daarnaast is er nog een peuter, het huishouden en mijn man werkt fulltime met ook een hoge werkdruk. Die is gewoon afgedraaid na een week werken.
Maar nu zitten ze zo omhoog op mijn werk met personeelstekort dat het mogelijk is om thuis te werken; eigenlijk alleen de administratieve taken. Ik heb er geen probleem mee om op die manier extra te werken.
Fysiek op werk betekent namelijk: de hele dag rennen en vliegen, toch vaak moeten overwerken en ondertussen dealen met ontevreden patiënten.
Thuiswerken: gewoon administratie wegwerken zonder dat continu de telefoon gaat, zonder dat patiënten acuut zorg nodig hebben, geen patiëntencontact en meer vrijheid door de dag heen. Eigenlijk is alles wat zorgt voor die stress en hoge werkdruk dan nauwelijks aanwezig. Er is zelfs een kat 🙂
Mijn conclusie: lage werkdruk -> blije werknemer. Ik denk zeker dat daar winst te behalen valt.
Ik ben sinds kort ook weer 32u gaan werken dus nog geen idee of het gaat bevallen maar het feit dat ik over die hele 5de dag werken 51% belasting betaal en het feit dat ik door dat hoge salaris vrijwel niks voor de BSO terug krijg maakt de rekensom wel erg eenvoudig.
Ik moet waarschijnlijk toch gaan werken tot 70+ dus nooit meer meer dan 32 uur voor mij. Eerder minder dan meer. Werken om te leven, niet leven om te werken.
Door minder kinderopvang kost het mij netto maar 150!euro/maand.
De dood komt voor ons allemaal. Pak die extra dag en geniet nu je nog leeft!
Ik denk dat de 5/2 verhouding ook echt onmenselijk is. Je hebt gewoon minimaal 3 dagen weekend nodig. 1 dag om niets te doen en bij te komen, 1 dag sociale contacten en relaties, en 1 dag huishouden en administratie. Ben sinds kort geswitched naar 4 dagen en het voelt als opgeven maar het is zooooveel gezonder.
29 comments
Eens! Ik werk 4 dagen. Voor een extra dag werken zou ik veel meer vragen dan voor de eerste vier. Ik wil dan meer vakantiedagen zodat ik op een ander moment kan ontspannen en genoeg betaald worden zodat ik een kinderoppas, schoonmaker, accountant, shopservice en klusser kan inhuren.
Misschien kan iemand deze vraag voor me beantwoorden: waarom wil het kabinet zo graag dat we meer uren gaan werken? Ik zie veel aandacht voor het vraagstuk ‘hoe’ mensen langer aan het werk te krijgen, maar ik vraag me sterk af ‘waarom’. Welk probleem wordt opgelost door mensen meer uren te laten maken (en is dat probleem niet anders op te lossen)?
Edit: dank al voor de snelle antwoorden en ik zie veelal termen terugkomen als personeelstekort/vergrijzing etc, maar mijn vraag is denk ik dan niet specifiek genoeg… Waarom die enorm sterke focus nu op ‘meer uren’ versus andere oplossingen als bijvoorbeeld ‘meer mensen’, ‘betere aansluiting school/werk’, ‘omscholing’, ‘automatisering’. Het lijkt of de keuze al is gemaakt dat we allemaal meer uren moeten maken en dat dan onze problemen zijn opgelost, terwijl ik me afvraag of dat niet een stap overslaan is.
4 dagen werken is de nieuwe norm.
50% meer weekend voor maar 10-20% minder verdienen.
Ik ga nooit weer terug
Ik was het laatst zowaar eens met Thierry Baudet toen hij in een interview een beetje lacherig zei (ik parafraseer): “de meeste mensen maken geen carrière, de meeste mensen hebben gewoon *’n baan*”.
Gewoon een beetje werken, brood op de plank, af en toe op vakantie, en verder relaxen en tijd doorbrengen met je naasten. Heel anders dan het beeld dat je krijgt via social media, heel anders dan het streven van het kabinet.
Edit: [fragment hier](https://youtu.be/25_EXepY1dA?t=1057). Hij zegt overigens ook erg veel dingen waar ik het niet mee eens ben haha, maar goed.
Deeltijdwerkers zijn best interessant, vaak worden ze beschreven als slachtoffers van het systeem die niet meer kunnen werken dan ze willen en daardoor minder geld verdienen, soms als lui omdat ze niet willen werken terwijl hun partner wel hard werkt, soms als slachtoffers omdat ze meer voor de kinderen en het huishouden zorgen…
De meest gegeneraliseerde conclusie uit dit verhaal lijkt te zijn dat de gemiddelde deeltijdwerker niet meer wil werken.
De oplossing van een hoger loon is overigens een… bijzondere oplossing. Als je dat doet dan moet je alle voltijdwerkers een hoger loon geven, waarmee je dus effectief de deeltijdwerkers een lager loon geeft. Als je dat gaat doorvoeren heb je volgend jaar weer het SCP aan je broek, omdat je dan gemiddeld de lonen van mannen meer verhoogt hebt dan van vrouwen.
(Meer) Werken loont ook niet in Nederland. Het FD heeft eind vorig jaar een berekening gepubliceerd waar uit blijkt dat wanneer een alleenstaande ouder met een modaal inkomen 40 in plaats van 20 uur gaat werken, deze persoon er nog geen 6000 euro per jaar netto op vooruit gaat. Het besteedbaar inkomen gaat met slechts een vijfde omhoog omdat er wordt gekort op toeslagen, subsidies, budgetten, en tegelijk de inkomstenbelasting explodeert.
Deeltijdwerkers willen niet voltijd werken, maar de overheid doet ook geen reet om het een beetje aantrekkelijk te maken.
Wat ik jammer vind is dat voor mensen die wel 40 uur werken wordt het steeds lastiger. Ik heb de luxe dat ik mijn werk leuk vindt en wil daarom graag 5 dagen werken. Maar ik voel druk om minder te werken omdat ik steeds meer thuis moet doen. Bijvoorbeeld om voor ouders en kinderen te zorgen. We moeten het doen met minder ondersteuning van kinderdagverblijven of zorginstellingen. Ik snap het als mensen 4 dagen of minder willen werken – die 5e dag levert alleen stress op tenzij je de luxe hebt om je werk leuk te vinden. Het wordt straks zelfs een luxe als je genoeg verdient om 5 dagen te kunnen (!?!.) werken… te gek voor woorden…
Je kostbaarste bezit is tijd
Ik werk 32u, en de enige manier waarop je mij zo ver kan krijgen meer uren te werken is met een exponentiele loonschaal.
Dus dat ieder extra uur het dubbele oplevert van het uur daarvoor, of iets dergelijks.
Om het simpel te zeggen: als ik nu bij wijze van spreken €10/u krijg, moet uur 33 €20 opbrengen en uur 34 €40, enzovoorts. Alles netto, uiteraard.
Ik werk 5 dagen in de week en dat geeft mij voldoening. Ik hoef niet persé één extra dag weekend per week. Het geld dat ik misloop is een best aanzienlijk bedrag en dat vind ik ook niet waard.
Iedereen moet zelf weten wat hij of zij doet maar ik vind het een vrij conservatieve gedachte om minder te gaan werken.
Ik werk nu 32 uur. Salaris (of een gebrek aan extra salaris bij voltijd werken) is daarbij eigenlijk nooit een motivatie geweest. Als voltijd werken mij ineens een stuk meer op zou leveren zou ik echt niet ineens meer uren gaan maken.
Mij krijg je met geen stok meer dan 4 dagen op kantoor.
Verdien genoeg om te niet te hoeven doen, dus doe het ook niet. Vrije tijd is me meer waard.
[Weg met deeltijdwerk? Zorg eerst eens voor die ruim 1 miljoen (oudere) vrouwen die in de zorg werken, met hun rotroosters](https://archive.ph/PGnnx)
Iknben voltijd medewerker en snak maar minder uren
Ik studeer geneeskunde en mijn doel is altijd al geweest om maximaal 4 dagen per week te gaan werken als specialist/huisarts.
Met kenniswerk is het duidelijk achterhaald dat wij nog steeds 8 uur per dag moeten werken. De 8-urige werkdag is ontstaan als gevolg van de industriële revolutie en was van toepassing op handmatige fabrieksarbeid.
Nu leven we in het technologische/digitale tijdperk, maar op de een of andere manier blijven onze routines steken in het verleden. Het slaat nergens op. Het menselijk brein kan niet *acht* uur achter elkaar concentreren of optimaal productief zijn.
Het zou logischer zijn om kortere en minder werkdagen (bijv. 6 uur lang x 4 dagen per week) te hebben, zodat mensen kunnen herstellen, rusten en genieten van hun vrije tijd en sociale leven, waardoor ze de volgende dag gezonder, blijer en productiever worden.
Voor degenen die zeggen: “Dat is onmogelijk en onlogisch”, was het ooit “normaal” en “prima” om andere vormen van slechte arbeidsomstandigheden en arbeidsuitbuiting te hebben, totdat we evolueerden en ingrijpende hervormingen plaatsvonden.
Wat ik eigenlijk vaak niet expliciet benoemd zie worden is het volgende: In de tijd dat de 40 urige werkweek is vastgesteld, was het wel redelijk normaal dat er een persoon in het gezin werkte en daar mee de kost kon verdienen. Alle andere taken in een gezin konden dan worden gedaan door iemand anders.
Als beide partners nu full time werken, blijft daar dus vrij weinig tijd voor over. Als je een goed inkomen hebt, kan je dat compenseren door die taken weg te kopen. Er zijn ook veel andere dingen die je dan wel zou kunnen betalen die de extra ruimte kan bieden aan fysieke en mentale inspanning kan bieden om meer te werken.
Maar wanneer je een redelijk normaal of eronder inkomen hebt dan is dat slechts beperkt mogelijk of niet. Dan is het best logisch dat snel de keuze gaat naar iemand die deeltijd werkt of allebei.
Met het oog op gelijkheid en iedereen aan het werk houden, zou ik denk dat er twee opties zijn. Of dat iedereen voltijd moet werken dat er een manier moet worden gevonden waarop we dus iedereen in zijn beste staat kunnen houden en taken kunnen afkopen. Of dat we misschien vaker een lager aantal als voltijd gaan aanzien en mensen een goede balans kunnen vinden.
Het continue er op hameren dat iedereen gewoon even meer moet werken zonder mee te nemen hoe dat gebalanceerd wordt met het privéleven, is inmiddels toch echt wel wat achterhaald.
En dan heb ik het nog niet gehad over of bepaald werk überhaupt gedaan en niet een doel zetten om essentiëlere banen te vullen en de rest te laten zoals het is. Of de rol van automatisering. Maar dat zijn weer hele andere discussies.
Ik werk 40 uur, 36 betaald en dan eens in de 2 wkn een vrije dag. Ik wil die echt niet kwijt en sluit niet uit uiteindelijk naar 4 dgn per week te gaan.
Je moet nog wel het geluk hebben dat je industrie het toelaat. Ik zit in de embedded systems/IT, en hier heerst eigenlijk nog het idee “voor jou tien anderen”. Als je minder dan 40 uur wil, dan is over 36 nog te onderhandelen. Heel misschien 32, maar dat vinden ze al moeilijk. Ben je beperkt inzetbaar, dan sluiten de meeste deuren. En dit is niet alleen mijn eigen ervaring, mijn team lead bij mijn afgelopen baan herkende het. Zij zei ook dat vrouwelijke ingenieurs toch best nog wel eens moeite hebben om aan werk te komen, aangezien in Nederland vooral vrouwen in deeltijd werken. En ook mijn werkcoach van de gemeente zegt dat de industrie behoorlijk is vastgeroest in hun mindset. Het is volledig ingericht op voltijd, wil je vaderschapsverlof, dan is dat vaak niet mogelijk. Dat kennen ze simpelweg niet. Dat de meeste perfecte vacaturevullers, op een handjevol net afgestudeerde studenten na, al een baan hebben, dat lijken ze nog steeds niet te snappen.
Mijn eigen ervaring met sollicitaties en kennismakingsgesprekken is dat de potentiële werkgever mij super interessant vindt. Mooi vloeiend gesprek, geweldige CV, intrigerende professionele geschiedenis. Ik wil nog wel eens projecten uitleggen waaraan ik heb gewerkt, of anders een apparaat dat ik heb gebouwd meenemen. Vinden ze geweldig. En ook mijn werkcoach, die er soms bij is, heeft achteraf slechts enkele kleine verbeterpunten voor me, en vindt dat het geweldig gaat. Totdat ik mijn beperkte inzetbaarheid noem. Dan slaat het gesprek helemaal om. Je kan de gillende remmen bijna horen. Dan willen ze soms nog wel even verder praten, maar eigenlijk is het gesprek dan wel dood. Ze willen dan misschien nog even kijken wat er mogelijk is, maar dat eindigt toch al gauw in een nee.
Ik moet wel zeggen dat kleinere bedrijven hier vaak flexibeler in zijn. Die snappen beter dat ze niet de ideale vacaturevuller kunnen krijgen, en elk uur dat ze erbij kunnen krijgen is mooi meegenomen. Die doen er niet zo moeilijk over. Alleen als je ook een bepaalde begeleiding nodig hebt, hebben ze daar dan weer vaak geen ruimte voor omdat ze klein zijn. Eigenlijk willen ze seniors. Ben je een goede junior, dan willen ze het overwegen, maar dat vereist al bepaalde kwaliteiten die ik niet heb.
**TL;DR:** we hebben nog wel industrieën waarin deeltijd nauwelijks mogelijk is.
Wordt er ook gekeken naar mensen die wel meer zouden willen werken maar niet kunnen vanwege gebrek aan flexibele werkuren? Ik kan me voorstellen dat dit voor sommigen ook de drempel is wat het moeilijk kan maken (icm kinderen, mantelzorg etc.)
Ik heb een werkgever die, waar mogelijk, zich altijd flexibel opstelt maar heb ik het verleden ook gewerkt voor een bedrijf die het weigerde ondanks dat de werkzaamheden het wel toelaten. Dit ook met thuiswerken ‘niet iedereen kan thuiswerken dus niemand mag thuis werken’. Ik denk dat we zo ook een aantal uren ‘mislopen’.
Overigens werken mijn partner en ik beide 4 dagen vanwege de kinderen. Als ik 5 dagen zou gaan werken dan zou hij naar 3 gaan en visa versa. Er is ook gewoon geen plek bij de opvang om dit op te vullen al zouden we het willen en vinden we het belangrijk om voldoende tijd en aandacht met de kinderen te besteden.
Ik werk 4*9 uur en dat is meer dan genoeg. Achteraf had ik dat al moeten doen voordat de kinderen kwamen. Ik kwam gewoon tijd tekort voor boodschappen, de was, en mezelf. Ik was altijd op zaterdag niks waard, op zondag weer een beetje mezelf en dan moest ik maandag alweer aan het werk. Ik stond jaren moe op met zo’n gevoel van oh help ik red het niet tot vrijdag. Sinds ik op woensdagen vrij ben heb ik dat niet meer. Ik onderneem nu ook meer in de weekenden omdat ik niet meer zo moe ben.
Mijn motto is niet voor niets ‘werk is maar werk’. Het is een middel om mijn leven te leiden, niet andersom. Dat betekend niét dat ik mijn werk niet leuk vind, maar ik vind andere dingen nóg veel leuker. Ik snap niet waarom we nog steeds zo pushen op die 40 uur per week, was het idee van automatisering, technologische ontwikkeling etc. dat we minder hoefden te werken? Ik durf met vrij grote zekerheid te zeggen dat ik mijn werk ook in 24 uur per week zou kunnen doen met hetzelfde resultaat. De tijd die ik nu besteed in werktijd aan persoonlijke en professionele ontwikkeling (cursussen volgen, studeren voor examens, seminars bijwonen etc.) zou ik dan daarnaast kunnen doen, waardoor ik in die 24 uur ook echt alleen maar besteed aan productieve activiteiten.
Voer maar een dikke voltijd bonus in idd. Nu totaal niet interessant om 40 uur te werken
40 uur werken + reistijd van mijn week te verkopen is mij teveel. Dan maar liever minder verdienen en meer van mijn tijd nu gebruik maken nu mijn lichaam nog redelijk betrouwbaar is.
Ik werk 2 dagen per week. Ik wil niet meer werken dan dat. Ik ervaar het werk als stressvol, ik ervaar een hoge werkdruk en dat neemt alleen maar toe (ik werk in de zorg op een plek waar personeelstekorten steeds nijpender worden).
Daarnaast is er nog een peuter, het huishouden en mijn man werkt fulltime met ook een hoge werkdruk. Die is gewoon afgedraaid na een week werken.
Maar nu zitten ze zo omhoog op mijn werk met personeelstekort dat het mogelijk is om thuis te werken; eigenlijk alleen de administratieve taken. Ik heb er geen probleem mee om op die manier extra te werken.
Fysiek op werk betekent namelijk: de hele dag rennen en vliegen, toch vaak moeten overwerken en ondertussen dealen met ontevreden patiënten.
Thuiswerken: gewoon administratie wegwerken zonder dat continu de telefoon gaat, zonder dat patiënten acuut zorg nodig hebben, geen patiëntencontact en meer vrijheid door de dag heen. Eigenlijk is alles wat zorgt voor die stress en hoge werkdruk dan nauwelijks aanwezig. Er is zelfs een kat 🙂
Mijn conclusie: lage werkdruk -> blije werknemer. Ik denk zeker dat daar winst te behalen valt.
Ik ben sinds kort ook weer 32u gaan werken dus nog geen idee of het gaat bevallen maar het feit dat ik over die hele 5de dag werken 51% belasting betaal en het feit dat ik door dat hoge salaris vrijwel niks voor de BSO terug krijg maakt de rekensom wel erg eenvoudig.
Ik moet waarschijnlijk toch gaan werken tot 70+ dus nooit meer meer dan 32 uur voor mij. Eerder minder dan meer. Werken om te leven, niet leven om te werken.
Door minder kinderopvang kost het mij netto maar 150!euro/maand.
De dood komt voor ons allemaal. Pak die extra dag en geniet nu je nog leeft!
Ik denk dat de 5/2 verhouding ook echt onmenselijk is. Je hebt gewoon minimaal 3 dagen weekend nodig. 1 dag om niets te doen en bij te komen, 1 dag sociale contacten en relaties, en 1 dag huishouden en administratie. Ben sinds kort geswitched naar 4 dagen en het voelt als opgeven maar het is zooooveel gezonder.