Δεν θυμάμαι πότε άνοιξε αλλά αυτό που θυμάμαι ήταν ότι όταν κατέβαινα Αθήνα να δω τον αδερφό μου φοιτητή με τους δικούς μου, σταματάγαμε πάντα και τρώγαμε στα Goody’s και παίρναμε μαλακιούλες από τα Jumbo.
Μέχρι που λίγα χρόνια αργότερα αρχίσαν τα σκηνικά που ληστεύαν 10 αμάξια την μέρα και απλά ο κόσμος δεν ξαναπάτησε ποτέ γιατί φοβόταν.
Την τελευταία φορά που πήγα πρέπει να ήταν κάπου στο λύκειο με το σχολείο το 2009-2010.
Είναι πολύ παλιό αλλά δεν έχει αλλάξει ούτε μία φορά από τότε που ήμουν μικρό μικρό παιδί. Πέρασαν σχεδόν δύο δεκαετίες και κάθε φορά που περνάω με γεμίζουν αναμνήσεις και βουρκώνουν τα μάτια μου βλεποντας το βιντεο γιατί πραγματικά έκτισα πολλές εμπειρίες και αναμνήσεις εκει ως παιδι. Το θυμόμουν πάντα και το επιθυμούσα πάντα να πάω παρόλο που δεν μου αρεσαν τα μακρινά ταξίδια με το αμάξι κ ο πατερας μου παντα ελεγε οτι ειναι ακριβο και το αμαξι ηταν μεγάλη ταλαιπωρία αλλά οταν το εβλεπα αυτο το κτιριο παντα χαιρόμουν γιατι ελεγα απο μέσα μου οπα εδώ τώρα θα ξεκουραστω και θα φαω μετά από όλες αυτές τις ώρες στον δρομο πεινασμένος, ώρα για στάση και για χαβαλέ.
Οταν ημουν μικρος κ είχε πρωτοεμφανιστεί αυτό στην Ελλάδα θυμάμαι ήταν το πιο φαντασμαγορικό κτίριο/συγκρότημα που ειχα δει γενικά από κοντά από άποψη αρχιτεκτονικής κτλ αλλά μετά πάλιωσε κ έγινε αρκετα συνηθισμένο
Ωραίες μνήμες εκεί, στο αρκετά μεγάλο arcade που είχε, pita pita στα Goody’s (φερτε το πισω πλς), κάτω στο jumbo να πάρω παιχνίδια για το playstation 2 (θυμάμαι ότι είχα πάρει από εκεί το crash twinsanity και κάποιο prince of persia). Είχε κάτι δουλειές ο πατέρας μου στα οινόφυτα και περνάγαμε σχετικά συχνά μια περίοδο, αλλά περνάγαμε και όταν πηγαίναμε εκδρομές, διακοπές, και σε οικογένεια που έχουμε στην Τανάγρα. Μικρός δεν είχα ουσιαστική αντίληψη χώρου ή πως οι δρόμοι συνδέονται μεταξύ τους και που είμαι αλλα αυτό το χαρακτηριστικό κτίριο πάντα το θυμόμουν. Με ενθουσίαζε να το βλέπω όταν γυρνάγαμε από διακοπές και είχα πήξει στο αμάξι γιατί ήξερα ότι σήμαινε ότι πλησιάζαμε (και ότι θα φάω Goody’s). Επίσης αντικειμενικά το κτίριο μου φαινόταν κουλ.
Τελευταία φορά πήγα το 2011 πηγαίνοντας στις επιδείξεις της αεροπορίας στην Τανάγρα. Λειτουργούσε ακόμα και μπήκαμε να φάμε Goody’s να θυμηθούμε τα παλιά αλλά ήταν μια μίζερη παρακμή. Το περισσότερο κτίριο ερημωμένο, ζημιές μπαλωμένες πρόχειρα ή αφημένες όπως ήταν, ελάχιστος κόσμος μέσα, τα Goody’s είχαν καταργήσει το pita pita.
Τώρα και που είναι εκεί και το κλαίνε όλοι δεν νομίζω να λύσει κάτι. Αντικειμενικά είναι σε άβολο σημείο, δεν ξέρω τι το έκανε τόσο δημοφιλές παλιά αλλά αν φεύγεις από Αθήνα είναι πολύ νωρίς για να σταματήσεις και αν γυρνάς πολύ κοντά για να σταματήσεις ενώ κοντεύεις. Εμπορικά πόσο να εξυπηρετήσει τον περίγυρο, είναι πολύ μεγάλο για να λειτουργήσει με πληρότητα και κέρδος, και σαν πως είναι το μόνο που έχει καταντήσει έτσι.
4 comments
[Κοίτα να δεις κάτι συμπτώσεις](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/0a/Toy_Story_logo.svg)
Δεν θυμάμαι πότε άνοιξε αλλά αυτό που θυμάμαι ήταν ότι όταν κατέβαινα Αθήνα να δω τον αδερφό μου φοιτητή με τους δικούς μου, σταματάγαμε πάντα και τρώγαμε στα Goody’s και παίρναμε μαλακιούλες από τα Jumbo.
Μέχρι που λίγα χρόνια αργότερα αρχίσαν τα σκηνικά που ληστεύαν 10 αμάξια την μέρα και απλά ο κόσμος δεν ξαναπάτησε ποτέ γιατί φοβόταν.
Την τελευταία φορά που πήγα πρέπει να ήταν κάπου στο λύκειο με το σχολείο το 2009-2010.
Είναι πολύ παλιό αλλά δεν έχει αλλάξει ούτε μία φορά από τότε που ήμουν μικρό μικρό παιδί. Πέρασαν σχεδόν δύο δεκαετίες και κάθε φορά που περνάω με γεμίζουν αναμνήσεις και βουρκώνουν τα μάτια μου βλεποντας το βιντεο γιατί πραγματικά έκτισα πολλές εμπειρίες και αναμνήσεις εκει ως παιδι. Το θυμόμουν πάντα και το επιθυμούσα πάντα να πάω παρόλο που δεν μου αρεσαν τα μακρινά ταξίδια με το αμάξι κ ο πατερας μου παντα ελεγε οτι ειναι ακριβο και το αμαξι ηταν μεγάλη ταλαιπωρία αλλά οταν το εβλεπα αυτο το κτιριο παντα χαιρόμουν γιατι ελεγα απο μέσα μου οπα εδώ τώρα θα ξεκουραστω και θα φαω μετά από όλες αυτές τις ώρες στον δρομο πεινασμένος, ώρα για στάση και για χαβαλέ.
Οταν ημουν μικρος κ είχε πρωτοεμφανιστεί αυτό στην Ελλάδα θυμάμαι ήταν το πιο φαντασμαγορικό κτίριο/συγκρότημα που ειχα δει γενικά από κοντά από άποψη αρχιτεκτονικής κτλ αλλά μετά πάλιωσε κ έγινε αρκετα συνηθισμένο
Ωραίες μνήμες εκεί, στο αρκετά μεγάλο arcade που είχε, pita pita στα Goody’s (φερτε το πισω πλς), κάτω στο jumbo να πάρω παιχνίδια για το playstation 2 (θυμάμαι ότι είχα πάρει από εκεί το crash twinsanity και κάποιο prince of persia). Είχε κάτι δουλειές ο πατέρας μου στα οινόφυτα και περνάγαμε σχετικά συχνά μια περίοδο, αλλά περνάγαμε και όταν πηγαίναμε εκδρομές, διακοπές, και σε οικογένεια που έχουμε στην Τανάγρα. Μικρός δεν είχα ουσιαστική αντίληψη χώρου ή πως οι δρόμοι συνδέονται μεταξύ τους και που είμαι αλλα αυτό το χαρακτηριστικό κτίριο πάντα το θυμόμουν. Με ενθουσίαζε να το βλέπω όταν γυρνάγαμε από διακοπές και είχα πήξει στο αμάξι γιατί ήξερα ότι σήμαινε ότι πλησιάζαμε (και ότι θα φάω Goody’s). Επίσης αντικειμενικά το κτίριο μου φαινόταν κουλ.
Τελευταία φορά πήγα το 2011 πηγαίνοντας στις επιδείξεις της αεροπορίας στην Τανάγρα. Λειτουργούσε ακόμα και μπήκαμε να φάμε Goody’s να θυμηθούμε τα παλιά αλλά ήταν μια μίζερη παρακμή. Το περισσότερο κτίριο ερημωμένο, ζημιές μπαλωμένες πρόχειρα ή αφημένες όπως ήταν, ελάχιστος κόσμος μέσα, τα Goody’s είχαν καταργήσει το pita pita.
Τώρα και που είναι εκεί και το κλαίνε όλοι δεν νομίζω να λύσει κάτι. Αντικειμενικά είναι σε άβολο σημείο, δεν ξέρω τι το έκανε τόσο δημοφιλές παλιά αλλά αν φεύγεις από Αθήνα είναι πολύ νωρίς για να σταματήσεις και αν γυρνάς πολύ κοντά για να σταματήσεις ενώ κοντεύεις. Εμπορικά πόσο να εξυπηρετήσει τον περίγυρο, είναι πολύ μεγάλο για να λειτουργήσει με πληρότητα και κέρδος, και σαν πως είναι το μόνο που έχει καταντήσει έτσι.