# ‘Zieke’ manager leidde zonder het te weten bedrijfsrechercheurs door natuurpark
**Een accountmanager wilde best een keertje voor gids spelen. Maar de rondleiding door een park in Flevoland bleek een opzetje in opdracht van zijn werkgever, die betwijfelde of de man wel echt ziek was.**
Procura vertrouwde het niet. De senior accountmanager sales, die trouwboekjes en verkiezingsmaterialen moest verkopen aan gemeentes, was nu alwéér ziek. Hij zat er bijna vier jaar, maar was er vaker niet dan wel.
In juli 2018 was de man begonnen bij het bedrijf in Alkmaar. Anderhalf jaar later meldde hij zich ziek. Chronische hoofdpijn. Re-integratie verliep moeilijk. Uiteindelijk ging dat via het zogeheten ‘tweede spoor’, dus bij een andere werkgever. De manager kreeg een werkervaringsplaats bij Stichting Flevo-landschap, waar hij al werkte als vrijwilliger.
Dat was in november 2021, hij was toen al bijna twee jaar ziek thuis. Bij de stichting ging hij werken op de afdeling marketing, communicatie en natuurbeleving. Flevo-landschap zet wandelroutes uit, schrijft een nieuwsbrief, onderhoudt bezoekerscentra. Het werk beviel de man zo goed dat hij er wilde blijven.
Dus vroeg de manager: mag ik als zzp’er betaalde werkzaamheden voor Flevo-landschap gaan doen? Zes uurtjes in de week, of op zijn vrije vrijdag. Procura ging niet akkoord.
Toen werd de manager weer ziek. Corona. Op 8 februari 2022 raakte hij besmet. Hij blééf ziek. Tot aan juni zat hij elke maand bij de bedrijfsarts. Die concludeerde telkens: volledig arbeidsongeschikt. Maar dat betwijfelde Procura.
Wat een stelletje amateurs van dat recherchebureau.
>Meer dan vijf weken lang werd er stelselmatig geobserveerd bij de woning [van de manager]. Zo vaak, dat buurtbewoner in de buurt-app nog spraken over een wit busje dat telkens geparkeerd stond. Bovendien hadden inzittenden van het busje losgelaten dat het ging om een observatie ‘in het kader van drugsgerelateerde zaken’.
Holy shit. Mag dat?
Mensen die langdurig ziek zijn, of doen alsof zijn erg lastig uit elkaar te houden soms. Mijn mentrix op de middelbare school ging op zwangerschapsverlof en is toen eigenlijk geen maand meer aan het werk geweest de daaropvolgende 3 jaar. Een wat zware zwangerschap, geen enkel bezwaar voor een werkgever als een school, de andere mentor vond het wel wat lastig want hij gaf een heel ander vak en zag dus een deel van de klas maar sporadisch. Afijn, kan gebeuren, even herstellen en dan kan het wel weer. Maar mevrouw had toch wat klachten, meer dan een 2 dagen lukten niet. Daarna weer tijden niks, tot de werkweek in Rome waar kind en schoonouders(dat wel op eigen kosten) ook mee gingen. En waar ze maar deels aanwezig was, zo sporadisch dat een andere lerares ook maar mee ging om te zorgen dat het op rolletjes bleef lopen en de mentor niet straks ook overwerkt thuis zat.
Ze is achteraf niet eens op de examenuitreiking geweest van onze klas, en van wat ik hoor is ze nadat ze weer maanden niet zou werken door een tweede zwangerschap ontslagen. De school heeft de ontslagvergoeding maar gewoon betaald aangezien het steeds op het randje van deze mogelijkheden toch weer even werd geprobeerd om de timer na terecht ontslag te resetten.
Was ze echt ziek? Kans is best aanwezig maar het is na een bepaalde periode ook niet reëel dat een werkgever dubbele kosten blijft maken. Jij salaris en je vervanging betalen is niet haalbaar tot in de eeuwigheid en als er ook maar een vermoede is dat de boel wordt belazerd wordt dat zelden goed opgenomen door de werkgevers, of je leerlingen.
Met Long Covid kun je klachten hebben die je werk belemmeren, zoals hersenmist of concentratieproblemen. Buiten wandelen is één van de activiteiten die wordt geadviseerd voor herstel.
Dus stel dat deze man echt long covid heeft en zich geflatteerd voelde dat hij gevraagd werd .. ja, dan kan ik me dit verhaal wel voorstellen. En nee, dat liegen was niet goed.
Hij heeft eerst anderhalf jaar gewerkt. Een extern arts keurt hem later af. Ben er nog niet van overtuigd dat het bedrijf het juiste heeft gedaan.
Als iemand die veel vrijwilligerswerk deed, het krioelt van de wajong, bijstand en ‘zieke’ mensen. Voor vrijwilligerswerk kon wel hard gewerkt worden.
Het is een beetje een raar verhaal. We weten de details er niet van, maar als deze persoon gezegd had “Sorry, ik kan niet werken want ik kan niet lopen” dan lijkt me de positie van het bedrijf dat ze hier geflest worden geen hele rare. Maar aangezien deze persoon een accountmanager was, neem ik aan dat zijn gezondheidsproblemen niet direct te maken hadden met hoe mobiel hij wel of niet was.
Maar als je bijvoorbeeld mentaal volledig in de knoop zit en last hebt van o.a. ernstige depressie, dan vind ik het niet heel gek dat je nog wel een natuurwandeling kan gaan doen als dat nog 1 van de weinige dingen is waar je enthousiast van wordt. In dat geval slaat het een beetje als een tang op een varken dat je zegt “je kan met een oud echtpaar gaan wandelen, dat betekent dat je echt wel duurzaam inzetbaar bent om onze accounts te gaan beheren”. Wat dat betreft ben ik eerder geneigd om in het oordeel van de arts mee te gaan.
Ook een gemiste kans van het bedrijf dat ze deze persoon niet iets lieten doen waar hij nog wel heil in zag. Geleidelijke activering is van essentieel belang voor eigenlijk alle soorten revalidatie.
7 comments
Archieflink: [http://archive.today/JKQVz](http://archive.today/JKQVz)
# ‘Zieke’ manager leidde zonder het te weten bedrijfsrechercheurs door natuurpark
**Een accountmanager wilde best een keertje voor gids spelen. Maar de rondleiding door een park in Flevoland bleek een opzetje in opdracht van zijn werkgever, die betwijfelde of de man wel echt ziek was.**
Procura vertrouwde het niet. De senior accountmanager sales, die trouwboekjes en verkiezingsmaterialen moest verkopen aan gemeentes, was nu alwéér ziek. Hij zat er bijna vier jaar, maar was er vaker niet dan wel.
In juli 2018 was de man begonnen bij het bedrijf in Alkmaar. Anderhalf jaar later meldde hij zich ziek. Chronische hoofdpijn. Re-integratie verliep moeilijk. Uiteindelijk ging dat via het zogeheten ‘tweede spoor’, dus bij een andere werkgever. De manager kreeg een werkervaringsplaats bij Stichting Flevo-landschap, waar hij al werkte als vrijwilliger.
Dat was in november 2021, hij was toen al bijna twee jaar ziek thuis. Bij de stichting ging hij werken op de afdeling marketing, communicatie en natuurbeleving. Flevo-landschap zet wandelroutes uit, schrijft een nieuwsbrief, onderhoudt bezoekerscentra. Het werk beviel de man zo goed dat hij er wilde blijven.
Dus vroeg de manager: mag ik als zzp’er betaalde werkzaamheden voor Flevo-landschap gaan doen? Zes uurtjes in de week, of op zijn vrije vrijdag. Procura ging niet akkoord.
Toen werd de manager weer ziek. Corona. Op 8 februari 2022 raakte hij besmet. Hij blééf ziek. Tot aan juni zat hij elke maand bij de bedrijfsarts. Die concludeerde telkens: volledig arbeidsongeschikt. Maar dat betwijfelde Procura.
Wat een stelletje amateurs van dat recherchebureau.
>Meer dan vijf weken lang werd er stelselmatig geobserveerd bij de woning [van de manager]. Zo vaak, dat buurtbewoner in de buurt-app nog spraken over een wit busje dat telkens geparkeerd stond. Bovendien hadden inzittenden van het busje losgelaten dat het ging om een observatie ‘in het kader van drugsgerelateerde zaken’.
Holy shit. Mag dat?
Mensen die langdurig ziek zijn, of doen alsof zijn erg lastig uit elkaar te houden soms. Mijn mentrix op de middelbare school ging op zwangerschapsverlof en is toen eigenlijk geen maand meer aan het werk geweest de daaropvolgende 3 jaar. Een wat zware zwangerschap, geen enkel bezwaar voor een werkgever als een school, de andere mentor vond het wel wat lastig want hij gaf een heel ander vak en zag dus een deel van de klas maar sporadisch. Afijn, kan gebeuren, even herstellen en dan kan het wel weer. Maar mevrouw had toch wat klachten, meer dan een 2 dagen lukten niet. Daarna weer tijden niks, tot de werkweek in Rome waar kind en schoonouders(dat wel op eigen kosten) ook mee gingen. En waar ze maar deels aanwezig was, zo sporadisch dat een andere lerares ook maar mee ging om te zorgen dat het op rolletjes bleef lopen en de mentor niet straks ook overwerkt thuis zat.
Ze is achteraf niet eens op de examenuitreiking geweest van onze klas, en van wat ik hoor is ze nadat ze weer maanden niet zou werken door een tweede zwangerschap ontslagen. De school heeft de ontslagvergoeding maar gewoon betaald aangezien het steeds op het randje van deze mogelijkheden toch weer even werd geprobeerd om de timer na terecht ontslag te resetten.
Was ze echt ziek? Kans is best aanwezig maar het is na een bepaalde periode ook niet reëel dat een werkgever dubbele kosten blijft maken. Jij salaris en je vervanging betalen is niet haalbaar tot in de eeuwigheid en als er ook maar een vermoede is dat de boel wordt belazerd wordt dat zelden goed opgenomen door de werkgevers, of je leerlingen.
Met Long Covid kun je klachten hebben die je werk belemmeren, zoals hersenmist of concentratieproblemen. Buiten wandelen is één van de activiteiten die wordt geadviseerd voor herstel.
Dus stel dat deze man echt long covid heeft en zich geflatteerd voelde dat hij gevraagd werd .. ja, dan kan ik me dit verhaal wel voorstellen. En nee, dat liegen was niet goed.
Hij heeft eerst anderhalf jaar gewerkt. Een extern arts keurt hem later af. Ben er nog niet van overtuigd dat het bedrijf het juiste heeft gedaan.
Als iemand die veel vrijwilligerswerk deed, het krioelt van de wajong, bijstand en ‘zieke’ mensen. Voor vrijwilligerswerk kon wel hard gewerkt worden.
Het is een beetje een raar verhaal. We weten de details er niet van, maar als deze persoon gezegd had “Sorry, ik kan niet werken want ik kan niet lopen” dan lijkt me de positie van het bedrijf dat ze hier geflest worden geen hele rare. Maar aangezien deze persoon een accountmanager was, neem ik aan dat zijn gezondheidsproblemen niet direct te maken hadden met hoe mobiel hij wel of niet was.
Maar als je bijvoorbeeld mentaal volledig in de knoop zit en last hebt van o.a. ernstige depressie, dan vind ik het niet heel gek dat je nog wel een natuurwandeling kan gaan doen als dat nog 1 van de weinige dingen is waar je enthousiast van wordt. In dat geval slaat het een beetje als een tang op een varken dat je zegt “je kan met een oud echtpaar gaan wandelen, dat betekent dat je echt wel duurzaam inzetbaar bent om onze accounts te gaan beheren”. Wat dat betreft ben ik eerder geneigd om in het oordeel van de arts mee te gaan.
Ook een gemiste kans van het bedrijf dat ze deze persoon niet iets lieten doen waar hij nog wel heil in zag. Geleidelijke activering is van essentieel belang voor eigenlijk alle soorten revalidatie.