Vierkante haken zijn mijn toevoeging.
Voor wie het gemist had tot dusver, dit gaat dus over vandaag.
Verder is het ook een goed artikel met achtergrondinformatie over waarom er gestaakt wordt en de status van de onderhandelingen/het sluiten van de nieuwe CAO.
Het is inmiddels wel duidelijk dat we het zorgpersoneel hard nodig hebben, dus laten we ze daar alsjeblieft naar belonen. De volgende keer als een familielid in tranen is omdat planbare zorg _weer_ verplaatst wordt, ga ik persoonlijk op Haagse deuren bonken.
Tja, als het uitbouwen en plaatsen van nieuwe apparaten om voor te bereiden op nieuwe patiënten gestopt moet worden zodat er geld kan naar genoeg medewerkers, dan ligt het probleem over een aantal jaar juist aan de overzijde..
Twee dingen.
A) Ik wacht al twee jaar op een planbare ingreep. Mijn huidige operatie zou moeten plaatsvinden op zeer korte termijn. (Ergens in de komende twee weken). Ik kan niet beschrijven hoe dit nieuws voelt. Hoe ik nu al een uurtje met een waas in de geest loop en mijn geluk van de afgelopen twee weken is omgeslagen. Het doet wat met je als mens. Het breekt iets in je ziel, dat wachten, een leven dat op pauze staat.
B) Toch steun ik dit personeel. Ik heb van dichtbij kunnen zien hoeveel van zichzelf deze mensen geven. Machthebbende partijen, van (bepaalde) politieke stromingen, tot verzekeringen en het bedrijsleven zijn er te lang van uit gegaan dat deze mensen vanuit hun passie alles zouden blijven slikken. Deze mensen hebben dag in en dag uit zichzelf gegeven omdat ze het lijden van mensen dichtbij zien, geen van ons zou in zo een situatie weg kunnen lopen. Ik heb de pijn gehoord van medewerkers die mij moesten uitleggen dat er alweer een vertraging was, of heb een kopje koffie gedronken met een schoonmaakster in de zorg die in tranen uitlegde dat ze niet wist hoe ze haar zoontje moest vertellen dat ze hem alweer een week lang niet welterusten kon wensen omdat ze **alweer** overuren moest draaien. Ik zag het schuldgevoel in haar tranen toen ze haar excuses maakte dat ze aan het klagen was terwijl ze ‘belangrijk werk deed’ in deze tijden. Ik hoop oprecht dat dit een begin is van een duidelijk signaal. Deze mensen maken deze keuze niet licht of met gemak. Wij moeten solidair staan met deze mensen. Dit gaat niet alleen om de afgelopen jaren van COVID, dit gaat over mensen die het onmogelijke moeten doen en machthebben partijen die hopen dat wij in de terugkeer van onze vrijheden vergeten dat het zorgpersoneel al jaren om hulp vraagt.
Mijn huidige situatie (en die van veel andere Nederlanders) is deels veroorzaakt door COVID, maar is ook het directe gevolg van vreselijk beleid en verzekeringen die als wettelijke taak op de centen moeten letten ipv op de patiënten en meer en meer macht hebben gekregen.
Ik werk zelf in de zorg. Het is rot hoe dit de patienten treft, maar tegelijk ben ik erg boos op het NFU (Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra) en het overheidsbeleid. In een periode van ongekende werkdruk gingen we van “helden van de zorg” naar een eindbod van het NFU dat ronduit beledigend was, waarbij we qua koopkracht er flink op achteruit gaan (~1% per jaar t.o.v. veel hogere inflatie) en er geen maatregelen komen voor verlichting van de werkdruk. Dit alles terwijl het met de meeste UMC’s financieel juist relatief goed gaat. De manier waarop deze onderhandelingen gaan is erg achterbaks.
Uiteindelijk heeft maar een fractie van de medewerkers van mijn ziekenhuis een zorgbonus ontvangen. En door de extra kosten voor zorgsalarissen te verhalen op de burger i.p.v. grote bedrijven, wordt het maatschappelijk draagvlak voor de zorg nog kleiner.
Het is dat werken in de zorg op andere manier voldoening geeft, maar qua financien vraag ik me vaak af waarom ik niet gewoon “dikke middelvinger” een baan in de medische industrie zou gaan zoeken. Het NFU en het kabinet kunnen echt de schijt krijgen van mijn part.
Was de cao niet letterlijk een jaar geleden nog sterk verbeterd voor de zorg? Ik kan me herinneren dat ik toen ook al loonverhoging kreeg van +-5%
Beetje karige opkomst op het AUMC, maar we gaan door. De truus die zich voordoet als onze RvB (ink 200 000 pj) loopt even een spottend buiginkje te maken naar de manifestatie.
7 comments
Vierkante haken zijn mijn toevoeging.
Voor wie het gemist had tot dusver, dit gaat dus over vandaag.
Verder is het ook een goed artikel met achtergrondinformatie over waarom er gestaakt wordt en de status van de onderhandelingen/het sluiten van de nieuwe CAO.
Het is inmiddels wel duidelijk dat we het zorgpersoneel hard nodig hebben, dus laten we ze daar alsjeblieft naar belonen. De volgende keer als een familielid in tranen is omdat planbare zorg _weer_ verplaatst wordt, ga ik persoonlijk op Haagse deuren bonken.
Tja, als het uitbouwen en plaatsen van nieuwe apparaten om voor te bereiden op nieuwe patiënten gestopt moet worden zodat er geld kan naar genoeg medewerkers, dan ligt het probleem over een aantal jaar juist aan de overzijde..
Twee dingen.
A) Ik wacht al twee jaar op een planbare ingreep. Mijn huidige operatie zou moeten plaatsvinden op zeer korte termijn. (Ergens in de komende twee weken). Ik kan niet beschrijven hoe dit nieuws voelt. Hoe ik nu al een uurtje met een waas in de geest loop en mijn geluk van de afgelopen twee weken is omgeslagen. Het doet wat met je als mens. Het breekt iets in je ziel, dat wachten, een leven dat op pauze staat.
B) Toch steun ik dit personeel. Ik heb van dichtbij kunnen zien hoeveel van zichzelf deze mensen geven. Machthebbende partijen, van (bepaalde) politieke stromingen, tot verzekeringen en het bedrijsleven zijn er te lang van uit gegaan dat deze mensen vanuit hun passie alles zouden blijven slikken. Deze mensen hebben dag in en dag uit zichzelf gegeven omdat ze het lijden van mensen dichtbij zien, geen van ons zou in zo een situatie weg kunnen lopen. Ik heb de pijn gehoord van medewerkers die mij moesten uitleggen dat er alweer een vertraging was, of heb een kopje koffie gedronken met een schoonmaakster in de zorg die in tranen uitlegde dat ze niet wist hoe ze haar zoontje moest vertellen dat ze hem alweer een week lang niet welterusten kon wensen omdat ze **alweer** overuren moest draaien. Ik zag het schuldgevoel in haar tranen toen ze haar excuses maakte dat ze aan het klagen was terwijl ze ‘belangrijk werk deed’ in deze tijden. Ik hoop oprecht dat dit een begin is van een duidelijk signaal. Deze mensen maken deze keuze niet licht of met gemak. Wij moeten solidair staan met deze mensen. Dit gaat niet alleen om de afgelopen jaren van COVID, dit gaat over mensen die het onmogelijke moeten doen en machthebben partijen die hopen dat wij in de terugkeer van onze vrijheden vergeten dat het zorgpersoneel al jaren om hulp vraagt.
Mijn huidige situatie (en die van veel andere Nederlanders) is deels veroorzaakt door COVID, maar is ook het directe gevolg van vreselijk beleid en verzekeringen die als wettelijke taak op de centen moeten letten ipv op de patiënten en meer en meer macht hebben gekregen.
Ik werk zelf in de zorg. Het is rot hoe dit de patienten treft, maar tegelijk ben ik erg boos op het NFU (Nederlandse Federatie van Universitair Medische Centra) en het overheidsbeleid. In een periode van ongekende werkdruk gingen we van “helden van de zorg” naar een eindbod van het NFU dat ronduit beledigend was, waarbij we qua koopkracht er flink op achteruit gaan (~1% per jaar t.o.v. veel hogere inflatie) en er geen maatregelen komen voor verlichting van de werkdruk. Dit alles terwijl het met de meeste UMC’s financieel juist relatief goed gaat. De manier waarop deze onderhandelingen gaan is erg achterbaks.
Uiteindelijk heeft maar een fractie van de medewerkers van mijn ziekenhuis een zorgbonus ontvangen. En door de extra kosten voor zorgsalarissen te verhalen op de burger i.p.v. grote bedrijven, wordt het maatschappelijk draagvlak voor de zorg nog kleiner.
Het is dat werken in de zorg op andere manier voldoening geeft, maar qua financien vraag ik me vaak af waarom ik niet gewoon “dikke middelvinger” een baan in de medische industrie zou gaan zoeken. Het NFU en het kabinet kunnen echt de schijt krijgen van mijn part.
Was de cao niet letterlijk een jaar geleden nog sterk verbeterd voor de zorg? Ik kan me herinneren dat ik toen ook al loonverhoging kreeg van +-5%
Beetje karige opkomst op het AUMC, maar we gaan door. De truus die zich voordoet als onze RvB (ink 200 000 pj) loopt even een spottend buiginkje te maken naar de manifestatie.
Dus we gaan door, volgende maand weer.