Η πρακτική του βασανισμού τυχαίων υπόπτων συνεχίζεται [μέχρι σήμερα](https://www.lifo.gr/now/greece/glyka-nera-htypoysan-ton-georgiano-epi-4-imeres-stin-gada-gia-na-omologisei-ti-dolofonia), όταν η αστυνομία είχε χάψει αμάσητο το παραμύθι του πραγματικού ενόχου για την δολοφονία της Καρολάιν. Πολλύ δικαιολόγησαν τα βασανιστήρια, με το επιχείρημα ότι το θύμα κατηγορούνταν έτσι κι αλλιώς για βίαιη διάρρηξη. Όμως, τέτοιες πρακτικές, πέρα από την νομική και ηθική σκοπιά, είναι και αναποτελεσματικές, καθώς επιτρέπουν στους πραγματικούς δολοφόνους να ξεφύγουν ανενόχλητοι.
Η ελληνική δικαιοσύνη δεν φημίζεται γενικότερα για την αντικειμενικότητα.
Άλλο ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι πραγματικά κρίμα για μια χώρα να παρήκμασε σε τέτοιο επίπεδο , όπου τέτοιες πρακτικές από δομές του κράτους να θεωρούνται κάτι αναμενόμενο. Δυστυχώς με το να τα αφήνουμε όλα στην τύχη τους συνεχίζουμε τον μακρύ δρόμο της κατρακύλας. Όπως είχα γράψει και σε ένα προηγούμενο σχόλιο , το γεγονός της έλλειψης ενός κοινού οράματος για την μορφή της κοινωνίας σε συνδυασμό με την ατομικοποιηση αφήνει τους “ηγέτες” μας να κάνουν ότι θέλουν και να μετατρέπουν την κοινωνία στο να εξυπηρετεί τις δικές τους ανάγκες.
3 comments
Η πρακτική του βασανισμού τυχαίων υπόπτων συνεχίζεται [μέχρι σήμερα](https://www.lifo.gr/now/greece/glyka-nera-htypoysan-ton-georgiano-epi-4-imeres-stin-gada-gia-na-omologisei-ti-dolofonia), όταν η αστυνομία είχε χάψει αμάσητο το παραμύθι του πραγματικού ενόχου για την δολοφονία της Καρολάιν. Πολλύ δικαιολόγησαν τα βασανιστήρια, με το επιχείρημα ότι το θύμα κατηγορούνταν έτσι κι αλλιώς για βίαιη διάρρηξη. Όμως, τέτοιες πρακτικές, πέρα από την νομική και ηθική σκοπιά, είναι και αναποτελεσματικές, καθώς επιτρέπουν στους πραγματικούς δολοφόνους να ξεφύγουν ανενόχλητοι.
Η ελληνική δικαιοσύνη δεν φημίζεται γενικότερα για την αντικειμενικότητα.
Άλλο ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι πραγματικά κρίμα για μια χώρα να παρήκμασε σε τέτοιο επίπεδο , όπου τέτοιες πρακτικές από δομές του κράτους να θεωρούνται κάτι αναμενόμενο. Δυστυχώς με το να τα αφήνουμε όλα στην τύχη τους συνεχίζουμε τον μακρύ δρόμο της κατρακύλας. Όπως είχα γράψει και σε ένα προηγούμενο σχόλιο , το γεγονός της έλλειψης ενός κοινού οράματος για την μορφή της κοινωνίας σε συνδυασμό με την ατομικοποιηση αφήνει τους “ηγέτες” μας να κάνουν ότι θέλουν και να μετατρέπουν την κοινωνία στο να εξυπηρετεί τις δικές τους ανάγκες.