Ik denk oprecht dat ik elke dag 1 a 2 uur bezig ben met het zoeken naar alternatieven, overleggen, patiënten gerust stellen etc etc etc. Ik herken alles uit bovenstaande artikel. Om naar even een duit uit mijn eigen patiëntenbestand te doen:
– Rivotril druppels, een middel voor epilepsie. Ik heb een patiënt met slikproblemen die de tabletten moeilijk door kan slikken. Ze is echt aangewezen op de drankvorm. Die is langere tijd niet te krijgen geweest, waardoor ik uiteindelijk zelf maar een drankje ben gaan maken vanuit de tabletten. Een tussenoplossing. Helemaal omdat de patiënt vertelde na het door mij gemaakte drankje zich helemaal high begon te voelen.
– Oogzalf. Ik heb een patiënt aan de balie gehad met een oogontsteking. Haar oog zit helemaal dicht. De voorgeschreven oogzalf (chlooramfenicol) was niet leverbaar (al maanden niet). Vrijwel alle breed-spectrum antibiotica voor in het oog zijn ook niet leverbaar, ik had alleen nog 1 soort oogdruppel. Maar, omdat dat oog zo dicht zat, zouden druppels ook niet effectief zijn omdat je ze niet *in* het oog kan druppelen. De zalf kan je op het ooglid aanbrengen waarmee je de infectie langzaam aan kan bestrijden. Ik zit dan met de spagaat: Lever ik oogdruppels af die niet goed in het oog komen, of zet ik het om in een andere oogzalf die minder effectief is tegen deze infectie…
– Slaapmiddelen: Alprazolam, Temazepam, Midazolam… Het is er allemaal niet. Ik heb met de artsen hier de afspraak dat ik het zonder overleg met hen om mag zetten in een vergelijkbaar alternatief. Hierbij kijk ik met name naar de werkingsduur Alprazolam wordt Lorazepam, Temazepam wordt Zolpidem. Midazolam werkt echter een stuk korter dan de andere slaapmiddelen dus een mooi alternatief heb ik hier helaas niet voor. Mijn patiënt is hier echter wel op aangewezen. Met veel bellen heb ik uiteindelijk ergens nog een voorraadje kunnen krijgen.
– IJzerdrank. Wordt met name bij neonaten gebruikt die een anemie hebben. In Nederland is het momenteel niet leverbaar. In Duitsland kan ik het echter zo bestellen. Alleen, de zoutvorm (je hebt ijzer, en dat zit aan iets vast) is anders. Ik ben een half uur bezig geweest met narekenen, overleggen met patiënt, overleggen met de arts, weer overleggen met de patiënt om het uiteindelijk te gaan bestellen. Maar ja, het komt uit het buitenland dus het duurt even voor het hier is…
En net komt een van mijn assistentes bij me dat testosteron injecties niet leverbaar zijn en dat een patiënt in een instelling deze week toch echt z’n volgende injectie nodig gaat hebben…
Mijn zus is ~20 jaar apothekersassistente geweest en hield vaak een oogje in het zeil voor de medicatie die ik nodig had. Zoals een pil die uitgefaseerd werd of vergoedingen die veranderden en invloed hadden op welk merk ik zou krijgen. Daardoor krijg ik dus al langere tijd mee tegen wat voor problemen men aanloopt in dit vak en hoe het uitgemergeld is geraakt. Het artikel vermeld terecht dat medicijntekorten al langere tijd spelen, de pandemie heeft het probleem simpelweg verergerd en flink ook.
Ik mis in dit artikel alleen wel het stukje dat onze overheid, met bepaalde wetgeving, ons land in deze positie heeft gemanouvreerd. Iets wat in [dit artikel](https://www.nrc.nl/nieuws/2023/01/09/het-medicijnentekort-is-een-gevolg-van-het-gevoerde-beleid-a4153686/appview?app=63d4a38e-0b55-406e-bc77-ec7ad97c316c) wel naar voren komt.
Kort samengevat is het beleid omtrent het gedwongen voorschrijven van het goedkoopste middel, de oorsprong van het probleem. Fabrikanten zagen steeds minder winst in de handel met Nederland en trokken hun middelen terug uit de markt. Langere tijd sprongen bereidingsapotheken in dat gat, maar die zijn er steeds minder want het kost extra tijd en geld en veel administratie. Iets waar de zorgverzekeraars ook aandeel in hebben overigens.
Minister Kuipers kan wel in gesprek willen met de KNMP, maar dat gaat weinig oplossen. De apothekers bepalen ons landelijk beleid niet. Dat doet de overheid. Laat hem in gesprek gaan met cruciale fabrikanten over de prijs van onze medicijnen!
Als voorschrijver (neuroloog) is dit ook bijzonder irritant. Mijn assistentes en ik moeten elke keer weer overleggen, ontregelingen opvangen, patiënten geruststellen dat de Spaanse verpakking van valproinezuur echt hetzelfde is (en dat er niet zoveel anders opzit dan die slikken aangezien Nederlandse er al weken niet is). Kost veel tijd.
Overigens vind ik wel een groot verschil in de behulpzaamheid van apothekers. Van sommigen krijg ik een voorstel voor substitutie met berekeningen. Van anderen krijgt de patiënt te horen: overleg maar met je neuroloog. Waarbij ik natuurlijk niet kan zien aan welke pillen de apotheker wel kan komen (en ze soms in onze poli apotheek gewoon wel op voorraad zijn).
Voor het eerst in mijn carrière controleer ik nu zelf op Farmanco of een nieuw geneesmiddel dat ik wil voorschrijven niet een leveringsprobleem heeft.
En dan gaat CZ binnenkort weer alle gebruikers van Abasaglar omzetten naar Lantus (twee soorten insuline) na 4 jaar geleden het tegenovergestelde te hebben gedaan… te zot voor woorden.
Ik mag morgen weer aan het werk in de apotheek voor het eerst na mn zwangerschapsverlof als assistente.
Alle nazendingen zijn een hele grote reden dat ik met tegenzin terug ga.
5 comments
Ik denk oprecht dat ik elke dag 1 a 2 uur bezig ben met het zoeken naar alternatieven, overleggen, patiënten gerust stellen etc etc etc. Ik herken alles uit bovenstaande artikel. Om naar even een duit uit mijn eigen patiëntenbestand te doen:
– Rivotril druppels, een middel voor epilepsie. Ik heb een patiënt met slikproblemen die de tabletten moeilijk door kan slikken. Ze is echt aangewezen op de drankvorm. Die is langere tijd niet te krijgen geweest, waardoor ik uiteindelijk zelf maar een drankje ben gaan maken vanuit de tabletten. Een tussenoplossing. Helemaal omdat de patiënt vertelde na het door mij gemaakte drankje zich helemaal high begon te voelen.
– Oogzalf. Ik heb een patiënt aan de balie gehad met een oogontsteking. Haar oog zit helemaal dicht. De voorgeschreven oogzalf (chlooramfenicol) was niet leverbaar (al maanden niet). Vrijwel alle breed-spectrum antibiotica voor in het oog zijn ook niet leverbaar, ik had alleen nog 1 soort oogdruppel. Maar, omdat dat oog zo dicht zat, zouden druppels ook niet effectief zijn omdat je ze niet *in* het oog kan druppelen. De zalf kan je op het ooglid aanbrengen waarmee je de infectie langzaam aan kan bestrijden. Ik zit dan met de spagaat: Lever ik oogdruppels af die niet goed in het oog komen, of zet ik het om in een andere oogzalf die minder effectief is tegen deze infectie…
– Slaapmiddelen: Alprazolam, Temazepam, Midazolam… Het is er allemaal niet. Ik heb met de artsen hier de afspraak dat ik het zonder overleg met hen om mag zetten in een vergelijkbaar alternatief. Hierbij kijk ik met name naar de werkingsduur Alprazolam wordt Lorazepam, Temazepam wordt Zolpidem. Midazolam werkt echter een stuk korter dan de andere slaapmiddelen dus een mooi alternatief heb ik hier helaas niet voor. Mijn patiënt is hier echter wel op aangewezen. Met veel bellen heb ik uiteindelijk ergens nog een voorraadje kunnen krijgen.
– IJzerdrank. Wordt met name bij neonaten gebruikt die een anemie hebben. In Nederland is het momenteel niet leverbaar. In Duitsland kan ik het echter zo bestellen. Alleen, de zoutvorm (je hebt ijzer, en dat zit aan iets vast) is anders. Ik ben een half uur bezig geweest met narekenen, overleggen met patiënt, overleggen met de arts, weer overleggen met de patiënt om het uiteindelijk te gaan bestellen. Maar ja, het komt uit het buitenland dus het duurt even voor het hier is…
En net komt een van mijn assistentes bij me dat testosteron injecties niet leverbaar zijn en dat een patiënt in een instelling deze week toch echt z’n volgende injectie nodig gaat hebben…
[Alhier de ladder om over de paywall te komen](https://12ft.io/proxy?&q=https%3A%2F%2Fwww.nrc.nl%2Fnieuws%2F2023%2F01%2F29%2Foplossingen-zoeken-voor-medicijntekorten-is-nu-een-dagtaak-voor-apothekers-a4155625)
Mijn zus is ~20 jaar apothekersassistente geweest en hield vaak een oogje in het zeil voor de medicatie die ik nodig had. Zoals een pil die uitgefaseerd werd of vergoedingen die veranderden en invloed hadden op welk merk ik zou krijgen. Daardoor krijg ik dus al langere tijd mee tegen wat voor problemen men aanloopt in dit vak en hoe het uitgemergeld is geraakt. Het artikel vermeld terecht dat medicijntekorten al langere tijd spelen, de pandemie heeft het probleem simpelweg verergerd en flink ook.
Ik mis in dit artikel alleen wel het stukje dat onze overheid, met bepaalde wetgeving, ons land in deze positie heeft gemanouvreerd. Iets wat in [dit artikel](https://www.nrc.nl/nieuws/2023/01/09/het-medicijnentekort-is-een-gevolg-van-het-gevoerde-beleid-a4153686/appview?app=63d4a38e-0b55-406e-bc77-ec7ad97c316c) wel naar voren komt.
Kort samengevat is het beleid omtrent het gedwongen voorschrijven van het goedkoopste middel, de oorsprong van het probleem. Fabrikanten zagen steeds minder winst in de handel met Nederland en trokken hun middelen terug uit de markt. Langere tijd sprongen bereidingsapotheken in dat gat, maar die zijn er steeds minder want het kost extra tijd en geld en veel administratie. Iets waar de zorgverzekeraars ook aandeel in hebben overigens.
Minister Kuipers kan wel in gesprek willen met de KNMP, maar dat gaat weinig oplossen. De apothekers bepalen ons landelijk beleid niet. Dat doet de overheid. Laat hem in gesprek gaan met cruciale fabrikanten over de prijs van onze medicijnen!
Als voorschrijver (neuroloog) is dit ook bijzonder irritant. Mijn assistentes en ik moeten elke keer weer overleggen, ontregelingen opvangen, patiënten geruststellen dat de Spaanse verpakking van valproinezuur echt hetzelfde is (en dat er niet zoveel anders opzit dan die slikken aangezien Nederlandse er al weken niet is). Kost veel tijd.
Overigens vind ik wel een groot verschil in de behulpzaamheid van apothekers. Van sommigen krijg ik een voorstel voor substitutie met berekeningen. Van anderen krijgt de patiënt te horen: overleg maar met je neuroloog. Waarbij ik natuurlijk niet kan zien aan welke pillen de apotheker wel kan komen (en ze soms in onze poli apotheek gewoon wel op voorraad zijn).
Voor het eerst in mijn carrière controleer ik nu zelf op Farmanco of een nieuw geneesmiddel dat ik wil voorschrijven niet een leveringsprobleem heeft.
En dan gaat CZ binnenkort weer alle gebruikers van Abasaglar omzetten naar Lantus (twee soorten insuline) na 4 jaar geleden het tegenovergestelde te hebben gedaan… te zot voor woorden.
Ik mag morgen weer aan het werk in de apotheek voor het eerst na mn zwangerschapsverlof als assistente.
Alle nazendingen zijn een hele grote reden dat ik met tegenzin terug ga.