Herken het helemaal. Zit ook in de participatiewet, het is gewoon niet te doen om te werken. Meer inleveren dan dat het je opbrengt. Gelukkig heb ik vrijwilligerswerk kunnen vinden waar ik nog wel een paar uur kwijt kan om de deur uit te komen maar dat is dus allemaal uit eigen wil, in principe werk je voor niks. De baas bied wel eens wat aan want hij vindt het ook sneu, maar ja die €50,- moet ik dan weer aangeven en gaat net zo hard van de uitkering af. Netto blijft hetzelfde en niet aannemen scheelt weer veel papierwerk.
[deleted]
Wat willen wij als maatschappij dat iemand die serieus pech heeft kan bereiken in het leven?
Op dit moment is het antwoord hier (helaas nog) op: overleven, maar niks op kunnen bouwen.
>Voor hen is een andere regeling nodig, zoals de Wajong ooit bood.”
Ik zit zelf in een vergelijkbare situatie, alleen dan met de (nieuwe) Wajong. Dus ik begrijp deze opmerking absoluut niet.
Ik heb nu geen werk, maar ik heb een tijdje 20 uur per week kunnen werken. Enige wat ik er ooit aan over gehouden heb is een schuld door verkeerd ingevuld papierwerk en een depressie.
Wajong valt ook onder participatiewet, dus mijn baas had loondispensatie aangevraagd. Zo kon hij mij “naar waarde” uitbetalen (3 euro per uur woohoo) en vulde het uwv dat weer aan tot 70% van het minimumloon. Dus je kreeg al niet meer dan als je niet zou werken, maar die uitbetaling was ook een schatting wat eens per 3 maanden opnieuw berekend zou worden. Had je teveel gekregen dan hielden ze dat de volgende maand in. Super veel papierwerk en voorschotten en nabetalingen en onzekerheid dus. Gelukkig had ik een coach die daarbij hielp, behulpzame meneer had zelfs twee keer loonheffingskorting voor me geregeld, zowel over het loon als over de uitkering. Erg handig. /s
En als ik ooit weer zou kunnen werken zal precies hetzelfde gaan gebeuren. Dus hoezo perspectief? Wajong is net zo kut, en als je pech hebt behandelen ze je ook nog eens als uitschot.
Zo zit ik ook sinds mijn 22e ongeveer (ben nu 38), maar dan door zware psychische problemen, autisme en adhd en daarnaast PTSS door jeugdtrauma’s. Jaren bij de ggz rondgelopen, misdiagnoses, opgenomen geweest, begeleid gewoond. Door die stoornissen terugkerende depressies en angstklachten en suïcidaliteit, ook door de uitzichtloosheid. Door de hoge stress die ik dagelijks ervaar heb ik ook lichamelijke klachten gekregen, heb een goede 2 jaar bij de neuroloog rondgelopen en na veel onderzoek denken ze dat het stress gerelateerde problemen zijn waardoor gevoelig ben voor zenuwbeknellingen en uitval, ben ondertussen 3 operaties verder.
Bij de gemeente kreeg ik uiteindelijk vrijstelling van de sollicitatieplicht en stond ik te boek als onbemiddelbaar. Volgens eigen onderzoek van de gemeente is mijn belastbaarheid 16-20 uur, dus zelfs als ik iets kan vinden wat aansluit op mijn niveau en voor wat zingeving zorgt, blijf ik op bijstandsniveau zitten, ondanks dat ik dan mijn 100% zou geven. Ik doe de laatste 8 jaar wel vrijwilligerswerk waar ik gelukkig wat uit kan halen.
Omdat thuiszitten niet bevorderlijk werkt zit ik nu toch weer in een reintegratie-traject op eigen initiatief (IPS), want zonder zingeving ga ik snel richting depressie en suïcidale gedachten, ik weet niet of ik het zou kunnen accepteren als ik altijd op dit inkomensniveau zou moeten blijven zitten ondanks dat ik mijn 100% geef en de beloning daarvoor geschaald wordt aan gezonde mensen.
Los van het inderdaad grote probleem dat hier in de rapportage aangekaart wordt: wat een irritante presentatrice die de hele tijd de geïnterviewde onderbreekt, aanvult of stoort in haar verhaal.
Mijn vriend heeft een wajong (100% afgekeurd) en het is gewoon belachelijk hoe dit werkt. Je krijgt 70% van het minimumloon en daar moet je het mee doen. Hij geeft hoge zorgkosten iedere maand, hoger dan mensen die gewoon kunnen werken en een normaal inkomen hebben. Wij leven dus samen op mijn inkomen (ongeveer modaal). We hebben geen toekomstperspectief want hoe gaan wij ooit een woning betalen of kinderen een goed leven kunnen geven?
Hij heeft alles geprobeerd de laatste 10 jaar, trajecten via het uwv om weer iets van werk te kunnen doen. Hij heeft een keer een filmklusje gedaan en dat via de normale weg aangegeven – toen moest hij meer gele inleveren dan hij overhield.
Ik snap dat (voor sommige mensen) het oneerlijk voelt dat mensen geld krijgen terwijl jij werkt voor je geld, maar iemand met een handicap kan er ook niets aan doen en kan ook echt helemaal niets doen om zijn situatie te verbeteren. Minimumloon zou echt het minste moeten zijn en dat krijgen ze niet eens…
De waarheid is dat mensen met een chronische ziekte of andere lichamelijke uitdaging gewoon meer geld nodig hebben dan iemand die gewoon werkeloos is. Kijk eens echt in je hart en vraag je af waarom er niet meer voor de zieken gezorgd word als het minder goed gaat met onze portomonnees. Een kwalijke zaak dat in een land als Nederland de zieken moeten leven van de kleine beetjes die voor ze overblijven. Terwijl er genoeg geld is om vanalles te doen en al die dingen zijn minder belangrijk dan een mensenleven. Ook zieken betalen belasting en hebben heel hun leven betaald. De huidige situatie is ondragelijk.
Het ergste is de overheid zal blijven bezuinigen op deze doelgroep omdat ze niet veel protesteren omdat ze te ziek zijn. Met name chronisch zieken worden geconfronteerd met een belachelijk kostenplaatje. Zeker als je zelf ook nog moet betalen voor je medicijnen van het kleine bedrag dat je krijgt blijft er amper geld over voor kleding, iets leuks of gewoon genoeg eten. Laat staan cadeautjes voor mensen hun verjaardag. Gezond eten is vaak juist erg belangrijk voor deze doelgroep.
Ik zit zelf op de oude wajong met 100%, ook volledig afgekeurd voor werk, maar ik wil wel opstaan voor m’n mede wajongers op de nieuwe regels.
Er zijn zo veel manieren waarop geld gehaald kan worden zodat wij ook een degelijk normaal leven kunnen hebben i.p.v zo klein mogelijk wonen en loon naar loon leven.
Ik ben het hele ‘ieder voor zich’ mentaliteit die de nederlandse regering lijkt te adopteren echt zat.
Tenminste, zo voelt het aan, en het moet anders, maar zolang de huidige kabinet blijft zitten word er alleen maar bezuinigt en krijgen we steeds meer die amerikaanse mentaliteit over ons heen…
9 comments
Herken het helemaal. Zit ook in de participatiewet, het is gewoon niet te doen om te werken. Meer inleveren dan dat het je opbrengt. Gelukkig heb ik vrijwilligerswerk kunnen vinden waar ik nog wel een paar uur kwijt kan om de deur uit te komen maar dat is dus allemaal uit eigen wil, in principe werk je voor niks. De baas bied wel eens wat aan want hij vindt het ook sneu, maar ja die €50,- moet ik dan weer aangeven en gaat net zo hard van de uitkering af. Netto blijft hetzelfde en niet aannemen scheelt weer veel papierwerk.
[deleted]
Wat willen wij als maatschappij dat iemand die serieus pech heeft kan bereiken in het leven?
Op dit moment is het antwoord hier (helaas nog) op: overleven, maar niks op kunnen bouwen.
>Voor hen is een andere regeling nodig, zoals de Wajong ooit bood.”
Ik zit zelf in een vergelijkbare situatie, alleen dan met de (nieuwe) Wajong. Dus ik begrijp deze opmerking absoluut niet.
Ik heb nu geen werk, maar ik heb een tijdje 20 uur per week kunnen werken. Enige wat ik er ooit aan over gehouden heb is een schuld door verkeerd ingevuld papierwerk en een depressie.
Wajong valt ook onder participatiewet, dus mijn baas had loondispensatie aangevraagd. Zo kon hij mij “naar waarde” uitbetalen (3 euro per uur woohoo) en vulde het uwv dat weer aan tot 70% van het minimumloon. Dus je kreeg al niet meer dan als je niet zou werken, maar die uitbetaling was ook een schatting wat eens per 3 maanden opnieuw berekend zou worden. Had je teveel gekregen dan hielden ze dat de volgende maand in. Super veel papierwerk en voorschotten en nabetalingen en onzekerheid dus. Gelukkig had ik een coach die daarbij hielp, behulpzame meneer had zelfs twee keer loonheffingskorting voor me geregeld, zowel over het loon als over de uitkering. Erg handig. /s
En als ik ooit weer zou kunnen werken zal precies hetzelfde gaan gebeuren. Dus hoezo perspectief? Wajong is net zo kut, en als je pech hebt behandelen ze je ook nog eens als uitschot.
Zo zit ik ook sinds mijn 22e ongeveer (ben nu 38), maar dan door zware psychische problemen, autisme en adhd en daarnaast PTSS door jeugdtrauma’s. Jaren bij de ggz rondgelopen, misdiagnoses, opgenomen geweest, begeleid gewoond. Door die stoornissen terugkerende depressies en angstklachten en suïcidaliteit, ook door de uitzichtloosheid. Door de hoge stress die ik dagelijks ervaar heb ik ook lichamelijke klachten gekregen, heb een goede 2 jaar bij de neuroloog rondgelopen en na veel onderzoek denken ze dat het stress gerelateerde problemen zijn waardoor gevoelig ben voor zenuwbeknellingen en uitval, ben ondertussen 3 operaties verder.
Bij de gemeente kreeg ik uiteindelijk vrijstelling van de sollicitatieplicht en stond ik te boek als onbemiddelbaar. Volgens eigen onderzoek van de gemeente is mijn belastbaarheid 16-20 uur, dus zelfs als ik iets kan vinden wat aansluit op mijn niveau en voor wat zingeving zorgt, blijf ik op bijstandsniveau zitten, ondanks dat ik dan mijn 100% zou geven. Ik doe de laatste 8 jaar wel vrijwilligerswerk waar ik gelukkig wat uit kan halen.
Omdat thuiszitten niet bevorderlijk werkt zit ik nu toch weer in een reintegratie-traject op eigen initiatief (IPS), want zonder zingeving ga ik snel richting depressie en suïcidale gedachten, ik weet niet of ik het zou kunnen accepteren als ik altijd op dit inkomensniveau zou moeten blijven zitten ondanks dat ik mijn 100% geef en de beloning daarvoor geschaald wordt aan gezonde mensen.
Los van het inderdaad grote probleem dat hier in de rapportage aangekaart wordt: wat een irritante presentatrice die de hele tijd de geïnterviewde onderbreekt, aanvult of stoort in haar verhaal.
Mijn vriend heeft een wajong (100% afgekeurd) en het is gewoon belachelijk hoe dit werkt. Je krijgt 70% van het minimumloon en daar moet je het mee doen. Hij geeft hoge zorgkosten iedere maand, hoger dan mensen die gewoon kunnen werken en een normaal inkomen hebben. Wij leven dus samen op mijn inkomen (ongeveer modaal). We hebben geen toekomstperspectief want hoe gaan wij ooit een woning betalen of kinderen een goed leven kunnen geven?
Hij heeft alles geprobeerd de laatste 10 jaar, trajecten via het uwv om weer iets van werk te kunnen doen. Hij heeft een keer een filmklusje gedaan en dat via de normale weg aangegeven – toen moest hij meer gele inleveren dan hij overhield.
Ik snap dat (voor sommige mensen) het oneerlijk voelt dat mensen geld krijgen terwijl jij werkt voor je geld, maar iemand met een handicap kan er ook niets aan doen en kan ook echt helemaal niets doen om zijn situatie te verbeteren. Minimumloon zou echt het minste moeten zijn en dat krijgen ze niet eens…
De waarheid is dat mensen met een chronische ziekte of andere lichamelijke uitdaging gewoon meer geld nodig hebben dan iemand die gewoon werkeloos is. Kijk eens echt in je hart en vraag je af waarom er niet meer voor de zieken gezorgd word als het minder goed gaat met onze portomonnees. Een kwalijke zaak dat in een land als Nederland de zieken moeten leven van de kleine beetjes die voor ze overblijven. Terwijl er genoeg geld is om vanalles te doen en al die dingen zijn minder belangrijk dan een mensenleven. Ook zieken betalen belasting en hebben heel hun leven betaald. De huidige situatie is ondragelijk.
Het ergste is de overheid zal blijven bezuinigen op deze doelgroep omdat ze niet veel protesteren omdat ze te ziek zijn. Met name chronisch zieken worden geconfronteerd met een belachelijk kostenplaatje. Zeker als je zelf ook nog moet betalen voor je medicijnen van het kleine bedrag dat je krijgt blijft er amper geld over voor kleding, iets leuks of gewoon genoeg eten. Laat staan cadeautjes voor mensen hun verjaardag. Gezond eten is vaak juist erg belangrijk voor deze doelgroep.
Ik zit zelf op de oude wajong met 100%, ook volledig afgekeurd voor werk, maar ik wil wel opstaan voor m’n mede wajongers op de nieuwe regels.
Er zijn zo veel manieren waarop geld gehaald kan worden zodat wij ook een degelijk normaal leven kunnen hebben i.p.v zo klein mogelijk wonen en loon naar loon leven.
Ik ben het hele ‘ieder voor zich’ mentaliteit die de nederlandse regering lijkt te adopteren echt zat.
Tenminste, zo voelt het aan, en het moet anders, maar zolang de huidige kabinet blijft zitten word er alleen maar bezuinigt en krijgen we steeds meer die amerikaanse mentaliteit over ons heen…