Misschien doe ik er te weinig moeite voor, maar gezien ik het verhaal niet kan vinden, alleen een schijtlading aan specifiek *dit* nieuws en (alt)-rechtse websites waar alles homo = pedofilie is, heb ik echt 0 idee wat de inhoud van ‘t verhaal is.
Ben wel benieuwd naar de gedichten waar in het stuk aan gerefereerd wordt.
Moeilijk te zeggen zonder context. Is dit het zoveelste gevalletje van conservative idioten die vinden dat een beetje pedostuf bij het man zijn hoort en de kerk boven kritiek staat.
Of de zoveelste MAP die denkt dat kinderen toch echt wel af en toe sex willen met veel oudere mensen.
Of gewoon weer een gevalletje van extreem rechtse pedocomplottheorien.
Zonder het gedicht zelf is het niet te zeggen.
Roald Dahl had natuurlijk ook écht een chocoladefabriek, wel een vrij hoge, het was immers ook nog eens een reus.
Dat de creeps als die gggristelijke organisatie Gezin in Gevaar en Wybren van Haga hier achter zitten zegt eigenlijk al genoeg.
Vooral omdat het betreffende verhaal is gebaseerd op iets wat iemand daadwerkelijk heeft meegemaakt. Maar is het natuurlijk te lekker voor eng rechts om weer eens alle homo’s voor pedo’s uit te kunnen maken.
En dat de bijbel vol staat met daadwerkelijke pedoverheerlijking vergeten we gemakshalve maar even.
Ik ben oprecht blij dat hij zich heeft teruggetrokken. Al vind ik doodsbedreigingen veel te ver gaan en dat keur ik ook helemaal niet goed.
Ik vind wel dat een schrijver als Pim Lammers niet gepromoot mag worden door de kinderboekenweek. Het stuk van hem “Trainer” is echt walgelijk en hij omschrijft heel beeldend hoe een volwassen voetbaltrainer met zijn hand in het sportbroekje van een jongen niet ouder dan 12 zit te graaien..
Dat gaat gewoon te ver! Dat je zulke gedachten/fantasieën hebt vind ik al heel wat maar dat je ze publiceert en daarmee het normaal wil maken dat er zulke seksuele relaties kunnen bestaan gaat gewoon alle perken te buiten.
Zo iemand mag gewoon niet gelinkt worden aan de onschuld en belevingswereld van kinderen.
Ik ben zelf moeder en dit kan gewoon niet.
Op Tweakers was iemand ook al een thread gestart om de haatcampagne tegen deze man aan te wakkeren. Gelukkig hield men daar het hoofd koel.
Geen idee of deze meneer geschikt is voor de kinderboekenweek, maar zodra je met doodsbedreigingen komt ben je wat mij betreft af.
Twee dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn:
Een erotische scene beschrijven tussen een volwassen man en een 11 tot 12 jarige is fucking raar. Het is nog één ding als het gaat over misbruik maar de tekst stelde totaal geen kritische vragen bij het contact.
Én doodsbedreigingen zijn achterlijk en extreemrechts maakt hier misbruik van.
Tada.
Als iemand iets bijdraagt voor de kinderboekenweek mogen we die bijdrage best even kritisch bekijken. Het moet wel geschikt zijn voor kinderen.
Maar moeten we ook maar meteen *alles wat de schrijver ooit geschreven heeft* erbij halen? Zijn hele doopceel lichten? Moet hij als persoon door een soort ballotage van mensen die fictie en werkelijkheid niet kunnen scheiden?
Waar houdt dat op? Moeten we kinderen niet meer aansporen om te lezen? Want voor je het weet stuiten ze op Gerard van het Reve, en dan zijn de rapen gaar!
Rabiaat rechts begrijpt niet dat dit soort verhalen juist belangrijk zijn. Iedereen begrijpt dat wat daar geschreven staat over alle grenzen heen gaat. Wat zo interessant is aan dit verhaal van Pim is hoe die jongen erin staat. Het is een perspectief dat je nooit hoort, waarvan je denkt dat het eigenlijk niet bestaat. Maar het kan natuurlijk heel goed gebeuren dat een puber er gevoelens bij heeft en er naar gaat verlangen, maar dat maken de handelingen van die trainer niet ineens onschuldig. Ook dan is er sprake van grensoverschrijdend gedrag, van misbruik. Ook dát moeten jongeren weten. Maar nee, rabiaat rechts ziet nu een pedofiel in de schrijver. Rabiaat rechts denkt nu de kinderen te beschermen. Rabiaat rechts denkt de wereld een stukje veiliger te hebben gemaakt.
Volgens rabiaat rechts ben ik nu waarschijnlijk ook een pedofiel.
De gruwelijke waarheid is dat het soort dingen als wat hij beschrijft in dat verhaaltje helaas echt gebeuren. Is het “verheerlijking” om daar dan over te schrijven? Ik denk het zelf niet, maar ik ben enigszins bevooroordeeld omdat ik zelf ook schrijver ben en verhalen heb geschreven over dingen die ik heb meegemaakt, die je misschien ook wel controversieel zou kunnen noemen.
Iets wat me tegenwoordig steeds meer opvalt is dat kunst vaak als een soort morele advertentie wordt gezien: als je iets laat zien, dan moet het wel zo zijn dat jij denkt dat datgene juist is. En als je schrijft over seksueel misbruik, dan denk je vast dat dat normaal is. Dat is natuurlijk onzin.
Als kunstenaar van wat voor soort dan ook (schrijver/tekenaar/filmmaker) mag je echt wel verwachten dat degene die jouw werk bekijkt dat met enige kritische blik doet. Als de hoofdpersoon in een boek zonder schaamte een moord pleegt, betekent dat echt niet dat de schrijver denkt dat mensen vermoorden oké is.
Dit soort teksten zijn ongemakkelijk, ik heb hem zelf ook niet helemaal uitgebreid gelezen, want daar heb ik persoonlijk geen zin in. Het is bij zo’n ongemakkelijke tekst makkelijk om te zeggen dat de schrijver een slecht persoon is, omdat die het heeft geschreven. Dan hoef je er niet meer over na te denken, en je af te vragen waarom zoiets is geschreven, en waarom de hoofdpersonage zich zo gedroeg. Je kan er meteen afstand van nemen, en ook publiekelijk heel hard roepen dat jij énorm moreel correct bent.
Het verhaal zelf doet me toevallig denken aan een enorm heftige biografie die ik pas heb gelezen, “Miss Memory Lane” van Colton Haynes, die toevallig over zijn eigen ervaringen schrijft die te vergelijken zijn met dit verhaal. Dat is natuurlijk één boek van één persoon, maar een goed voorbeeld van hoe dit soort dingen écht gebeuren en dat het schrijven er over misschien gewoon een ongemakkelijke spiegel van een werkelijkheid laat zien, en dat is precies wat veel mensen met kunst (zoals dit soort korte verhalen) proberen te bereiken.
Ik heb vrienden die vroeger misbruikt werden maar dit als prettig ervaarden. Zelfs nu ze volwassen zijn zien ze het niet als een probleem .
Dat is het uiteraard wel, de hiërarchische relatie tussen leerling en leraar of trainer is überhaupt al moeilijk. Wanneer de leerling minderjarig is zijn die erg beïnvloedbaar zelfs als ze het als prettig ervaren is het niet juist en, zoals het hoort, illegaal.
Maar juist of niet. Er mag over geschreven worden, morele lessen zijn niet verplicht en doodsbedreigingen zijn niet de oplossing om je ontevredenheid hierover uit te drukken.
Een geschreven stuk is slecht, dus ik ga maar met de dood dreigen want dat is wel oke. Manmanman.
Wat maakt een naakt foto kunst en geen porno?
Wat maakt een liefdesverhaal literatuur en geen bouquet reeks?
Het geschreven verhaal is in mijn ogen al direct literatuur/kunst door de discussie.
Het gevoel/emotie wat de schrijver in dit korte verhaal neerlegde is zo anders dan de standaard pedofiele jeugdtrainer krantenkop dat we bijna wekelijks voorgeschoteld krijgen in de pers, en waar we in afschuw op reageren maar na een minuut gepaste verontwaardiging weer doorlezen.
Dit stuit dus veel harder tegen de borst, komt harder binnen. Je wordt deelgenoot gemaakt van de intieme relatie tussen trainer en kind die zo taboo en verachtelijk is, maar waarvan het slachtoffer (nog denkt) dat hij dat wil. Je wil het niet geloven maar leest toch door… Ontzettend knap dat je van weerzin walgt, je denkt dit kan niet, alarmbellen gaan af, maar toch wordt je gedwongen door te lezen.
Maar in mijn ogen wordt kindermisbruik hier niet verheerlijkt, maar het gevoel wat de lezer bij dit verhaal krijgt is super ongemakkelijk & boos makend zonder belerende teksten die de lezers aangeven welke richting ze opgaan.
14 comments
Misschien doe ik er te weinig moeite voor, maar gezien ik het verhaal niet kan vinden, alleen een schijtlading aan specifiek *dit* nieuws en (alt)-rechtse websites waar alles homo = pedofilie is, heb ik echt 0 idee wat de inhoud van ‘t verhaal is.
Ben wel benieuwd naar de gedichten waar in het stuk aan gerefereerd wordt.
Moeilijk te zeggen zonder context. Is dit het zoveelste gevalletje van conservative idioten die vinden dat een beetje pedostuf bij het man zijn hoort en de kerk boven kritiek staat.
Of de zoveelste MAP die denkt dat kinderen toch echt wel af en toe sex willen met veel oudere mensen.
Of gewoon weer een gevalletje van extreem rechtse pedocomplottheorien.
Zonder het gedicht zelf is het niet te zeggen.
Roald Dahl had natuurlijk ook écht een chocoladefabriek, wel een vrij hoge, het was immers ook nog eens een reus.
Dat de creeps als die gggristelijke organisatie Gezin in Gevaar en Wybren van Haga hier achter zitten zegt eigenlijk al genoeg.
Vooral omdat het betreffende verhaal is gebaseerd op iets wat iemand daadwerkelijk heeft meegemaakt. Maar is het natuurlijk te lekker voor eng rechts om weer eens alle homo’s voor pedo’s uit te kunnen maken.
En dat de bijbel vol staat met daadwerkelijke pedoverheerlijking vergeten we gemakshalve maar even.
Ik ben oprecht blij dat hij zich heeft teruggetrokken. Al vind ik doodsbedreigingen veel te ver gaan en dat keur ik ook helemaal niet goed.
Ik vind wel dat een schrijver als Pim Lammers niet gepromoot mag worden door de kinderboekenweek. Het stuk van hem “Trainer” is echt walgelijk en hij omschrijft heel beeldend hoe een volwassen voetbaltrainer met zijn hand in het sportbroekje van een jongen niet ouder dan 12 zit te graaien..
Dat gaat gewoon te ver! Dat je zulke gedachten/fantasieën hebt vind ik al heel wat maar dat je ze publiceert en daarmee het normaal wil maken dat er zulke seksuele relaties kunnen bestaan gaat gewoon alle perken te buiten.
Zo iemand mag gewoon niet gelinkt worden aan de onschuld en belevingswereld van kinderen.
Ik ben zelf moeder en dit kan gewoon niet.
Op Tweakers was iemand ook al een thread gestart om de haatcampagne tegen deze man aan te wakkeren. Gelukkig hield men daar het hoofd koel.
Geen idee of deze meneer geschikt is voor de kinderboekenweek, maar zodra je met doodsbedreigingen komt ben je wat mij betreft af.
Twee dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn:
Een erotische scene beschrijven tussen een volwassen man en een 11 tot 12 jarige is fucking raar. Het is nog één ding als het gaat over misbruik maar de tekst stelde totaal geen kritische vragen bij het contact.
Én doodsbedreigingen zijn achterlijk en extreemrechts maakt hier misbruik van.
Tada.
Als iemand iets bijdraagt voor de kinderboekenweek mogen we die bijdrage best even kritisch bekijken. Het moet wel geschikt zijn voor kinderen.
Maar moeten we ook maar meteen *alles wat de schrijver ooit geschreven heeft* erbij halen? Zijn hele doopceel lichten? Moet hij als persoon door een soort ballotage van mensen die fictie en werkelijkheid niet kunnen scheiden?
Waar houdt dat op? Moeten we kinderen niet meer aansporen om te lezen? Want voor je het weet stuiten ze op Gerard van het Reve, en dan zijn de rapen gaar!
Rabiaat rechts begrijpt niet dat dit soort verhalen juist belangrijk zijn. Iedereen begrijpt dat wat daar geschreven staat over alle grenzen heen gaat. Wat zo interessant is aan dit verhaal van Pim is hoe die jongen erin staat. Het is een perspectief dat je nooit hoort, waarvan je denkt dat het eigenlijk niet bestaat. Maar het kan natuurlijk heel goed gebeuren dat een puber er gevoelens bij heeft en er naar gaat verlangen, maar dat maken de handelingen van die trainer niet ineens onschuldig. Ook dan is er sprake van grensoverschrijdend gedrag, van misbruik. Ook dát moeten jongeren weten. Maar nee, rabiaat rechts ziet nu een pedofiel in de schrijver. Rabiaat rechts denkt nu de kinderen te beschermen. Rabiaat rechts denkt de wereld een stukje veiliger te hebben gemaakt.
Volgens rabiaat rechts ben ik nu waarschijnlijk ook een pedofiel.
De gruwelijke waarheid is dat het soort dingen als wat hij beschrijft in dat verhaaltje helaas echt gebeuren. Is het “verheerlijking” om daar dan over te schrijven? Ik denk het zelf niet, maar ik ben enigszins bevooroordeeld omdat ik zelf ook schrijver ben en verhalen heb geschreven over dingen die ik heb meegemaakt, die je misschien ook wel controversieel zou kunnen noemen.
Iets wat me tegenwoordig steeds meer opvalt is dat kunst vaak als een soort morele advertentie wordt gezien: als je iets laat zien, dan moet het wel zo zijn dat jij denkt dat datgene juist is. En als je schrijft over seksueel misbruik, dan denk je vast dat dat normaal is. Dat is natuurlijk onzin.
Als kunstenaar van wat voor soort dan ook (schrijver/tekenaar/filmmaker) mag je echt wel verwachten dat degene die jouw werk bekijkt dat met enige kritische blik doet. Als de hoofdpersoon in een boek zonder schaamte een moord pleegt, betekent dat echt niet dat de schrijver denkt dat mensen vermoorden oké is.
Dit soort teksten zijn ongemakkelijk, ik heb hem zelf ook niet helemaal uitgebreid gelezen, want daar heb ik persoonlijk geen zin in. Het is bij zo’n ongemakkelijke tekst makkelijk om te zeggen dat de schrijver een slecht persoon is, omdat die het heeft geschreven. Dan hoef je er niet meer over na te denken, en je af te vragen waarom zoiets is geschreven, en waarom de hoofdpersonage zich zo gedroeg. Je kan er meteen afstand van nemen, en ook publiekelijk heel hard roepen dat jij énorm moreel correct bent.
Het verhaal zelf doet me toevallig denken aan een enorm heftige biografie die ik pas heb gelezen, “Miss Memory Lane” van Colton Haynes, die toevallig over zijn eigen ervaringen schrijft die te vergelijken zijn met dit verhaal. Dat is natuurlijk één boek van één persoon, maar een goed voorbeeld van hoe dit soort dingen écht gebeuren en dat het schrijven er over misschien gewoon een ongemakkelijke spiegel van een werkelijkheid laat zien, en dat is precies wat veel mensen met kunst (zoals dit soort korte verhalen) proberen te bereiken.
Ik heb vrienden die vroeger misbruikt werden maar dit als prettig ervaarden. Zelfs nu ze volwassen zijn zien ze het niet als een probleem .
Dat is het uiteraard wel, de hiërarchische relatie tussen leerling en leraar of trainer is überhaupt al moeilijk. Wanneer de leerling minderjarig is zijn die erg beïnvloedbaar zelfs als ze het als prettig ervaren is het niet juist en, zoals het hoort, illegaal.
Maar juist of niet. Er mag over geschreven worden, morele lessen zijn niet verplicht en doodsbedreigingen zijn niet de oplossing om je ontevredenheid hierover uit te drukken.
Een geschreven stuk is slecht, dus ik ga maar met de dood dreigen want dat is wel oke. Manmanman.
Wat maakt een naakt foto kunst en geen porno?
Wat maakt een liefdesverhaal literatuur en geen bouquet reeks?
Het geschreven verhaal is in mijn ogen al direct literatuur/kunst door de discussie.
Het gevoel/emotie wat de schrijver in dit korte verhaal neerlegde is zo anders dan de standaard pedofiele jeugdtrainer krantenkop dat we bijna wekelijks voorgeschoteld krijgen in de pers, en waar we in afschuw op reageren maar na een minuut gepaste verontwaardiging weer doorlezen.
Dit stuit dus veel harder tegen de borst, komt harder binnen. Je wordt deelgenoot gemaakt van de intieme relatie tussen trainer en kind die zo taboo en verachtelijk is, maar waarvan het slachtoffer (nog denkt) dat hij dat wil. Je wil het niet geloven maar leest toch door… Ontzettend knap dat je van weerzin walgt, je denkt dit kan niet, alarmbellen gaan af, maar toch wordt je gedwongen door te lezen.
Maar in mijn ogen wordt kindermisbruik hier niet verheerlijkt, maar het gevoel wat de lezer bij dit verhaal krijgt is super ongemakkelijk & boos makend zonder belerende teksten die de lezers aangeven welke richting ze opgaan.