> Εις εμέ έλαχεν ο κλήρος να σε ανακοινώσω ότι ο αγαπημένος σου αδελφός Νατάν έπεσεν ηρωικώς μαχόμενος υπέρ της πατρίδος. Βέβαια, ο πόνος είναι μεγάλος, αλλά αυτόν τον μετριάζει η σκέψις ότι έπεσεν μαχόμενος υπέρ της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της αγαπημένης μας Ελλάδος (…) Εσύ με μεγαλυτέραν λύσσαν να ριφθής εις τον αγώνα (…) Με όλην την καρδιά μας πρέπει να αναφωνήσωμεν: (…) Ζήτω η Ελλάς. Ζήτω ο στρατός.
χ
> Μεταξύ των άλλων, κάποιος του έδωσε μια σόλα παπουτσιού κομμένη από εβραϊκή περγαμηνή. Δεν είναι άλλο από της ιερές περγαμηνές της Βίβλου, της Παλιάς Διαθήκης, γραμμένες στο χέρι πάνω σε δέρμα και με ειδικούς κανόνες, που αποτελούν αλώστε και τη βάση της Χριστιανικής θρησκείας. Από το Ιερό των Ιερών σε πάτο παπουτσιού…
χ
> «ας μοι επιτραπή να υποβάλω την γνώμη όπως αναγείρη και η Ελλάς ανάλογον μνημείον εις μνήμην των Έλληνο-Εβραίων Θεσσαλονίκης». Και συνεχίζει: «Τοιαύτη χειρονομία, ου μόνον θα διαιωνίση τον φόρον τιμής της Πατρίδος προς τα σκληρώς θανατωθέντα τέκνα της, αλλά και θα εξάρη εις το διηνεκές την αυτοθυσίαν με την οποίαν το Έθνος καίτοι υπό ξένην κατοχήν, ωρθωθή εις υπεράσπισιν των Εβραίων της χώρας. Επιπλέον, θέλει εκτιμηθή υπό των απανταχού και δη των εν ταις Ηνωμέναις Πολιτείαις εκατομμυρίων Εβραίων, ιδίως δε θα πραΰνη τους εν Παλαιστίνη μετά την φιλαραβικήν μας εκδήλωσιν εις ην εξηναγκάσθημεν ένεκα απαποτρέπτων πολιτικών λόγων.6»
> Έξι μήνες μετά, έρχεται η απάντηση από την Γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος. Σε αυτήν προστίθενται «απόψεις των διαφόρων παραγόντων Θεσσαλονίκης επί του ζητήματος».
> Τόσον οι Δημοτικοί Άρχοντες, όσον και ο Εμπορικός κόσμος και οι Δημοσιογραφικοί κύκλοι με δυσφορίαν ήκουσαν παρόμοιαν σκέψιν, αποδεχόμενοι ταύτην μόνον εάν λόγοι γενικωτέρας πολιτικής σκοπιμότητας επιβάλλουσι ταύτην.
χ
> Πολλά τα ερωτήματα και λίγες οι απαντήσεις. Φυσικά και η Ελλάδα έχει κάνει σημαντική πρόοδο αναφορικά με την μνήμη του Ολοκαυτώματος τα τελευταία χρόνια. Το οφείλουμε όχι μόνο σε αυτούς που χάθηκαν αλλά και στις νέες γενιές, που επιζητούν ένα πιο ειρηνικό και αλληλέγγυο μέλλον. Ας είναι η σημερινή Ημέρα Μνήμης αφορμή αναστοχασμού και περίσκεψης για την Ελλάδα του χθες, του σήμερα, και του αύριο. Και γιατί όχι, δεν είναι καιρός πλέον να μετονομαστεί μια κεντρική λεωφόρος της Θεσσαλονίκης ως οδός Εβραίων Μαρτύρων;
2 comments
Ωραίο άρθρο έγραψε ο Παυλόπουλος
> Εις εμέ έλαχεν ο κλήρος να σε ανακοινώσω ότι ο αγαπημένος σου αδελφός Νατάν έπεσεν ηρωικώς μαχόμενος υπέρ της πατρίδος. Βέβαια, ο πόνος είναι μεγάλος, αλλά αυτόν τον μετριάζει η σκέψις ότι έπεσεν μαχόμενος υπέρ της ελευθερίας και ανεξαρτησίας της αγαπημένης μας Ελλάδος (…) Εσύ με μεγαλυτέραν λύσσαν να ριφθής εις τον αγώνα (…) Με όλην την καρδιά μας πρέπει να αναφωνήσωμεν: (…) Ζήτω η Ελλάς. Ζήτω ο στρατός.
χ
> Μεταξύ των άλλων, κάποιος του έδωσε μια σόλα παπουτσιού κομμένη από εβραϊκή περγαμηνή. Δεν είναι άλλο από της ιερές περγαμηνές της Βίβλου, της Παλιάς Διαθήκης, γραμμένες στο χέρι πάνω σε δέρμα και με ειδικούς κανόνες, που αποτελούν αλώστε και τη βάση της Χριστιανικής θρησκείας. Από το Ιερό των Ιερών σε πάτο παπουτσιού…
χ
> «ας μοι επιτραπή να υποβάλω την γνώμη όπως αναγείρη και η Ελλάς ανάλογον μνημείον εις μνήμην των Έλληνο-Εβραίων Θεσσαλονίκης». Και συνεχίζει: «Τοιαύτη χειρονομία, ου μόνον θα διαιωνίση τον φόρον τιμής της Πατρίδος προς τα σκληρώς θανατωθέντα τέκνα της, αλλά και θα εξάρη εις το διηνεκές την αυτοθυσίαν με την οποίαν το Έθνος καίτοι υπό ξένην κατοχήν, ωρθωθή εις υπεράσπισιν των Εβραίων της χώρας. Επιπλέον, θέλει εκτιμηθή υπό των απανταχού και δη των εν ταις Ηνωμέναις Πολιτείαις εκατομμυρίων Εβραίων, ιδίως δε θα πραΰνη τους εν Παλαιστίνη μετά την φιλαραβικήν μας εκδήλωσιν εις ην εξηναγκάσθημεν ένεκα απαποτρέπτων πολιτικών λόγων.6»
> Έξι μήνες μετά, έρχεται η απάντηση από την Γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος. Σε αυτήν προστίθενται «απόψεις των διαφόρων παραγόντων Θεσσαλονίκης επί του ζητήματος».
> Τόσον οι Δημοτικοί Άρχοντες, όσον και ο Εμπορικός κόσμος και οι Δημοσιογραφικοί κύκλοι με δυσφορίαν ήκουσαν παρόμοιαν σκέψιν, αποδεχόμενοι ταύτην μόνον εάν λόγοι γενικωτέρας πολιτικής σκοπιμότητας επιβάλλουσι ταύτην.
χ
> Πολλά τα ερωτήματα και λίγες οι απαντήσεις. Φυσικά και η Ελλάδα έχει κάνει σημαντική πρόοδο αναφορικά με την μνήμη του Ολοκαυτώματος τα τελευταία χρόνια. Το οφείλουμε όχι μόνο σε αυτούς που χάθηκαν αλλά και στις νέες γενιές, που επιζητούν ένα πιο ειρηνικό και αλληλέγγυο μέλλον. Ας είναι η σημερινή Ημέρα Μνήμης αφορμή αναστοχασμού και περίσκεψης για την Ελλάδα του χθες, του σήμερα, και του αύριο. Και γιατί όχι, δεν είναι καιρός πλέον να μετονομαστεί μια κεντρική λεωφόρος της Θεσσαλονίκης ως οδός Εβραίων Μαρτύρων;