Allez, een ex-hoofdredacteur die journalisten afzeikt terwijl hij zelf elke ochtend begon met een data-analyse van aantal kliks per stuk en daar alle redactionele keuzes van liet afhangen.
“Nu is het opletten dat sommige klassieke media niet blindweg sociale media gaan na-apen, met een datagedreven hang naar impact, engagement en verontwaardiging.”
Hoe hypocriet kan je zijn
Kijk, als mijne nonkel na wat trippels op zenne velo stapt met de woorden “kzal is in de gracht rijden” dan is dat grappig want mijn nonkel drinkt bijna nooit. Nu als mijn nonkel elk weekend vant padje zou gaan is de grap er snel af.
Doet me denken aan VTM nieuws recent met hun bezoek aan FN Herstal.
Zowel bij het begin als aan het einde van het interview vraagt de journalist:
> Het gaat om wapens, he. Om te doden.
Technisch een correct statement, als gevolg van het gebruik van die wapens, zullen mensen gedood worden. Maar ook compleet naast de kwestie in de context van het interview, namelijk dat er bestellingen binnenlopen omwille van de oorlog in Oekraïne. De leveringen dienen uiteindelijk ter verdediging. Maar de context van de zaak, waarom er nood is aan die wapens… daar houdt die vraag geen rekening mee. Nochtans een factor.
En veel kijkers beschouwen de vragen van de journalist als de enige bepalende factor. Zegt de ge-interviewde iets dat niet rechtstreeks aansluit bij de vraag, zoals bijvoorbeeld een andere, relevante, context aanbieden, dan gaan mensen als snel zeggen dat de vraag ontweken wordt, en de geïnterviewde(en gerelateerde onderwerpen) beschouwen als “verdacht”.
“Jamaar” zeggen journalisten dan, “dat is onze bedoeling helemaal niet”. En dat is feitelijk compleet naast de kwestie: of het de bedoeling was of niet.
Feit is dat deze mensen die hun leven wijden aan onderzoek en gebruik van het woord om dit onderzoek te doen, het grotendeels op een manier hanteren die altijd het gesprek die bepaalde richting uitstuurt.
—
En het komt zodanig vaak voor, dat je het gevoel krijgt dat er, voor de content, op geleund wordt.
Men zou kunnen beweren dat zulke vraagstellingen een “moeilijke vraag” zijn. Of een “technische duiding voor het publiek”.
Ervaring leert echter dat dit eerder een beschuldiging is, die aangekleed wordt als een vraag.
Men zou kunnen beweren dat dit normaal is, dat het gewoon een manier is van “de moeilijke vraag” te verwoorden. En de persoon die de vraag krijgt, moet er maar mee kunnen omgaan.
Meest stuitend voorbeeld dat ik me voor de geest kan halen: die keer voor de recentste Vlaamse verkiezingen toen een journaliste zei tegen Meyrem Almaci (ongeveer)”Ja, dat programma van Groen, dat kan op geen enkele manier verwezenlijkt worden he? Hoe verkoopt u dat aan de kiezer?”. Waarop Mvr. Almaci er op wees dat de journaliste op dat moment gewoon de marketing van N-VA aan het doen was.
—
Het valt echter altijd op als dit net niet gebeurd. Of als de toon zachter of non-sarcastisch is. En dat gebeurt nu toevallig toch altijd bij:
1. Mensen, groepen, politiekers of dingen die politieke betekenis hebben… waar conservatief Vlaanderen geen of weinig probleem mee heeft. Of waarmee ze zichzelf er goed kunnen laten uitzien.
2. Als het geen drama-bait is.
3. Als ze zichzelf even kunnen opwerpen als de verdediger van de gewone mensen, door bijvoorbeeld rijke mensen vragen te stellen over geld dat uit ramen en deuren gesmeten wordt. Goed om de arme werkmens eens kwaad te maken, dan is die een tijdje afgeleid van hoe hun bazen hun uitknijpen.
En dan vergeet ik waarschijnlijk nog een paar dingen.
Ervaring leert dat mensen zulke vragen niet als “gewoon een vraag” opnemen. Ze proberen hun latere gesprekken ermee te rechtvaardigen, en er is een duidelijke toon: je hebt mensen die er niet in meegaan, en dan heb je mensen die de vraag niet als vraag zien, maar als statement, als enige context die belangrijk is, en iedereen die er tegen is, heeft iets te verbergen. Het werkt samenzweringsdenken in de hand.
En het is allemaal zodanig gedaan dat je kan beweren dat het “gewoon een vraag” is.
Op het internet hebben ze daar een term voor: “JAQ-ing it”. Waar JAQ staat voor “Just Asking Questions”.
Maar ja, niks hiervan kan hard gemaakt worden, alles kan op het individu gestoken worden, en de mediahuizen en journalisten wassen hun handen in onschuld.
De dynamiek is echter al jaren duidelijk, en wordt alleen maar erger. Veel motivatie om de dingen ten gronde aan te pakken is er precies niet.
My god commentating is an actual job and not just a thing one does in ones free time.
4 comments
Allez, een ex-hoofdredacteur die journalisten afzeikt terwijl hij zelf elke ochtend begon met een data-analyse van aantal kliks per stuk en daar alle redactionele keuzes van liet afhangen.
“Nu is het opletten dat sommige klassieke media niet blindweg sociale media gaan na-apen, met een datagedreven hang naar impact, engagement en verontwaardiging.”
Hoe hypocriet kan je zijn
Kijk, als mijne nonkel na wat trippels op zenne velo stapt met de woorden “kzal is in de gracht rijden” dan is dat grappig want mijn nonkel drinkt bijna nooit. Nu als mijn nonkel elk weekend vant padje zou gaan is de grap er snel af.
Doet me denken aan VTM nieuws recent met hun bezoek aan FN Herstal.
Zowel bij het begin als aan het einde van het interview vraagt de journalist:
> Het gaat om wapens, he. Om te doden.
Technisch een correct statement, als gevolg van het gebruik van die wapens, zullen mensen gedood worden. Maar ook compleet naast de kwestie in de context van het interview, namelijk dat er bestellingen binnenlopen omwille van de oorlog in Oekraïne. De leveringen dienen uiteindelijk ter verdediging. Maar de context van de zaak, waarom er nood is aan die wapens… daar houdt die vraag geen rekening mee. Nochtans een factor.
En veel kijkers beschouwen de vragen van de journalist als de enige bepalende factor. Zegt de ge-interviewde iets dat niet rechtstreeks aansluit bij de vraag, zoals bijvoorbeeld een andere, relevante, context aanbieden, dan gaan mensen als snel zeggen dat de vraag ontweken wordt, en de geïnterviewde(en gerelateerde onderwerpen) beschouwen als “verdacht”.
“Jamaar” zeggen journalisten dan, “dat is onze bedoeling helemaal niet”. En dat is feitelijk compleet naast de kwestie: of het de bedoeling was of niet.
Feit is dat deze mensen die hun leven wijden aan onderzoek en gebruik van het woord om dit onderzoek te doen, het grotendeels op een manier hanteren die altijd het gesprek die bepaalde richting uitstuurt.
—
En het komt zodanig vaak voor, dat je het gevoel krijgt dat er, voor de content, op geleund wordt.
Men zou kunnen beweren dat zulke vraagstellingen een “moeilijke vraag” zijn. Of een “technische duiding voor het publiek”.
Ervaring leert echter dat dit eerder een beschuldiging is, die aangekleed wordt als een vraag.
Men zou kunnen beweren dat dit normaal is, dat het gewoon een manier is van “de moeilijke vraag” te verwoorden. En de persoon die de vraag krijgt, moet er maar mee kunnen omgaan.
Meest stuitend voorbeeld dat ik me voor de geest kan halen: die keer voor de recentste Vlaamse verkiezingen toen een journaliste zei tegen Meyrem Almaci (ongeveer)”Ja, dat programma van Groen, dat kan op geen enkele manier verwezenlijkt worden he? Hoe verkoopt u dat aan de kiezer?”. Waarop Mvr. Almaci er op wees dat de journaliste op dat moment gewoon de marketing van N-VA aan het doen was.
—
Het valt echter altijd op als dit net niet gebeurd. Of als de toon zachter of non-sarcastisch is. En dat gebeurt nu toevallig toch altijd bij:
1. Mensen, groepen, politiekers of dingen die politieke betekenis hebben… waar conservatief Vlaanderen geen of weinig probleem mee heeft. Of waarmee ze zichzelf er goed kunnen laten uitzien.
2. Als het geen drama-bait is.
3. Als ze zichzelf even kunnen opwerpen als de verdediger van de gewone mensen, door bijvoorbeeld rijke mensen vragen te stellen over geld dat uit ramen en deuren gesmeten wordt. Goed om de arme werkmens eens kwaad te maken, dan is die een tijdje afgeleid van hoe hun bazen hun uitknijpen.
En dan vergeet ik waarschijnlijk nog een paar dingen.
Ervaring leert dat mensen zulke vragen niet als “gewoon een vraag” opnemen. Ze proberen hun latere gesprekken ermee te rechtvaardigen, en er is een duidelijke toon: je hebt mensen die er niet in meegaan, en dan heb je mensen die de vraag niet als vraag zien, maar als statement, als enige context die belangrijk is, en iedereen die er tegen is, heeft iets te verbergen. Het werkt samenzweringsdenken in de hand.
En het is allemaal zodanig gedaan dat je kan beweren dat het “gewoon een vraag” is.
Op het internet hebben ze daar een term voor: “JAQ-ing it”. Waar JAQ staat voor “Just Asking Questions”.
Maar ja, niks hiervan kan hard gemaakt worden, alles kan op het individu gestoken worden, en de mediahuizen en journalisten wassen hun handen in onschuld.
De dynamiek is echter al jaren duidelijk, en wordt alleen maar erger. Veel motivatie om de dingen ten gronde aan te pakken is er precies niet.
My god commentating is an actual job and not just a thing one does in ones free time.
Where can I claim my paycheck?