Masz to napisane w na kompie jakimś Wordzie, czy innym edytorze tekstu. Strasznie ciężko jest to rozczytać i zniechęca mnie to do poświęcania temu czasu
[removed]
Nie ma wiele gorszych rzeczy od poczucia niezrozumienia oraz samotności. Kiedy komus sie wydaje ze nikt się o niego nie martwi może sam doprowadzić się do stanu w którym będzie całkowicie odizolowany od reszty spoleczenstwa.
Ludzie to istoty, które chcą być częścią jakiejś społeczności, a więc brak relacji z innymi je wyniszcza. W literaturze można znaleźć wiele przykładów bohaterow ktorzy sa oddaleni od swojego domu i bliskich albo nie pasuja do ogolnie ogolnie przyjetych norm. Samotność towarzyszyła człowiekowi od zawsze więc jest to motyw który często pojawia się w poezji.
Przykładem postaci dotkniętej samotnoscia jest Ania z Zielonego Wzgórza, ktora doświadcza jej w najwcześniejszym okresie swojego życia. Musiała wtedy ciężko pracować i zarabiać na swoje utrzymanie. Nie miała rodziny ani przyjaciół. Później mieszkała w sierocińcu gdzie aby zapomnieć o codziennych troskach przenosiła się w świat wyobraźni. Pustkę wypełniała jej wymyślona przyjaciółka. W wieku 11 lat została adoptowana przez samotne rodzeństwo cuthbertów. Oni i Ania stali się dla siebie nowa rodzina.
Tytulowy bohater “cierpień młodego wertera” borykal się z problemem wyobcowania. Kobieta która kochal nie odwzajemniała jego uczuć, arystokracja go nie akceptowała i czuł się kims obcym w mieście w którym mieszkał. Uważam jednak ze to nie były prawdziwe przyczyny jego stanu. Werter nie byl fizycznie osamotniony, ale takim się czuł. Był otoczony ludzmi lecz czul się inny. Byl osoba zbyt wrażliwa i zapatrzona w siebie. wyidealizował sobie swoją ukochana jej strata go przerosła. Samotność doprowadziła do samobójstwa wertera.
Na czym innym polega samotność wędrowca w stepów akermańskich. Podmiot liryczny podziwia egzotyczna przyrodę i nieograniczona przestrzen stepow akermańskich. Uświadamia sobie wtedyswoje zagubienie i samotność. Podroznik nasłuchuje głosów z ojczyzny lecz bezskutecznie. Można przypuszczać ze utwor przedstawia co czul Adam Mickiewicz, gdy był na wygnaniu i chciał w ten sposób pokazać swaja tęsknotę do litwy, do której już nigdy nie było mu dane powrócić.
W literaturze można znaleźć dużo różnych przykładów samotności. Czasami ludzie doświadczają jej z wyboru aby odizolować się od reszty świata lub poniewaz czują się komfortowo z bycia smutnym. Inni są na nią skazani przez swoje pochodzenie lub sytuację w kraju. W każdym przypadku samotność sprawia bol a to sprawia że jest idealnym motywem do wykorzystania w książkach, filmach u innych dziełach
1. To nie jest rozprawka. Nie stawiasz tezy, masz źle sformułowany wstęp. We wstępie powinnaś wprowadzić zagadnienie, ale przede wszystkim, nakreślić optykę swojej pracy. Na przykład, możesz ująć samotność jako coś, co stanowi przyczynek do rozwoju jednostki: artystycznego, psychologicznego, duchowego. Albo, że samotność możliwa jest w tłumie. Albo, że ludzie uważają, że samotność jest zła, ale literatura zna wiele przypadków, kiedy samotność jest świadomym wyborem i bohaterowi jest dobrze.
Twoja praca nie posiada głębi, o którą w takiej formie wypowiedzi pisemnej chodzi, między innymi przez brak jasno określonego celu. A na to jest w sumie prosty fix – to, co napisałaś na końcu, możesz przestawić (przeredagowane) na początek i poszukać przykładów, które to udowodnią.
2. Cytaty. Cokolwiek piszesz, nie wystarczy, że powiesz, że tak było w Werterze i jeszcze w Quo Vadis i Harrym Potterze. Na wszystko musisz mieć cytat. Czy Werter opowiada komuś, jak się czuje z tym, że jest sam? Wypisz to i zinterpretuj jego słowa, powiedz o jego stanie psychicznym. Poszukaj opisu postaci, pokaż, jak jego stan fizyczny jest odbiciem stanu psychicznego. Że chudy, że blady, że wiecznie smutna mina i nos na kwintę, a dłonie drżą.
3. To taki mój pet peeve, ale jak robisz przegląd zagadnienia w kilku źródłach i ocierasz się o kilka epok, uszereguj to chronologicznie.
4. To jest stanowczo za krótkie.
5. Interpunkcja wymaga gruntownej korekty.
6. Język jest ubogi i miejscami niezręczny.
7. Masz tyle różnych znakomitych ujęć samotności w literaturze, że możesz wybrać coś mniej sztampowego, żeby błysnąć znajomością czegoś. Zawsze warto nawiązać do Biblii. Nie dlatego, że żyjemy w katolickim kraju, tylko dlatego, że to pokazuje, jak bardzo stary jest to topos. Adam był sam i czuł źle, więc poprosił o towarzyszkę. Jak znasz literaturę antyczną, też można sięgnąć.
8. Używaj słów z branży. Topos, motyw, wątek (to nie synonimy, przynajmniej nie dokładne), fabuła, dialog, monolog, prolog, epilog, styl, rejestr. To zawsze poprawia odbiór pracy i pokazuje, że wiesz, o czym mówisz.
Dla mnie jest to praca na poziomie gimnazjum. Przepraszam, OPie, nie chcę się pastwić bynajmniej, tylko próbuję zrozumieć, jakie są stawiane wobec Ciebie wymagania i na jaką okazję ta praca. Inaczej ocenia się rozprawki licealne, a inaczej te na niższych etapach edukacji. Nie będę pisać za Ciebie gotowych fragmentów, ale jeśli to poprawisz i wyślesz mi na prv, zerknę na v2.0.
Co do doboru źródeł, też będziemy w stanie lepiej Ci doradzić, jeśli powiesz nam, na którym jesteś levelu. Ja przy temacie o samotności, uczniowi liceum poleciłabym “Egipcjanina Sinuhe”, “Sto lat samotności” i “Niecierpliwość serca”. Jeśli jednak jesteś w 8 klasie, to oczywiście, że żadna z tych lektur nie wchodzi w grę. Ania to natomiast moim zdaniem niezbyt udany przykład. Lepszy byłby nawet ten nieszczęsny Harry Potter, jest w nim wiele epizodów, kiedy Harry czuje się inny, samotny, niezrozumiany (patrz. Zakon Feniksa, kiedy Harry ma wizje, boi się, że może być groźny, więc odsuwa się od innych dla ich bezpieczeństwa, albo Insygnia Śmierci, gdzie Harry SAMOTNIE idzie na śmierć i prowadzi rozbudowany monolog wewnętrzny).
Powiedz nam, jakie inne źródła jeszcze rozważałaś, też będzie łatwiej określić, w jakim obszarze literackim się poruszamy.
5 comments
Pismo, słowo wpada na słowo
Masz to napisane w na kompie jakimś Wordzie, czy innym edytorze tekstu. Strasznie ciężko jest to rozczytać i zniechęca mnie to do poświęcania temu czasu
[removed]
Nie ma wiele gorszych rzeczy od poczucia niezrozumienia oraz samotności. Kiedy komus sie wydaje ze nikt się o niego nie martwi może sam doprowadzić się do stanu w którym będzie całkowicie odizolowany od reszty spoleczenstwa.
Ludzie to istoty, które chcą być częścią jakiejś społeczności, a więc brak relacji z innymi je wyniszcza. W literaturze można znaleźć wiele przykładów bohaterow ktorzy sa oddaleni od swojego domu i bliskich albo nie pasuja do ogolnie ogolnie przyjetych norm. Samotność towarzyszyła człowiekowi od zawsze więc jest to motyw który często pojawia się w poezji.
Przykładem postaci dotkniętej samotnoscia jest Ania z Zielonego Wzgórza, ktora doświadcza jej w najwcześniejszym okresie swojego życia. Musiała wtedy ciężko pracować i zarabiać na swoje utrzymanie. Nie miała rodziny ani przyjaciół. Później mieszkała w sierocińcu gdzie aby zapomnieć o codziennych troskach przenosiła się w świat wyobraźni. Pustkę wypełniała jej wymyślona przyjaciółka. W wieku 11 lat została adoptowana przez samotne rodzeństwo cuthbertów. Oni i Ania stali się dla siebie nowa rodzina.
Tytulowy bohater “cierpień młodego wertera” borykal się z problemem wyobcowania. Kobieta która kochal nie odwzajemniała jego uczuć, arystokracja go nie akceptowała i czuł się kims obcym w mieście w którym mieszkał. Uważam jednak ze to nie były prawdziwe przyczyny jego stanu. Werter nie byl fizycznie osamotniony, ale takim się czuł. Był otoczony ludzmi lecz czul się inny. Byl osoba zbyt wrażliwa i zapatrzona w siebie. wyidealizował sobie swoją ukochana jej strata go przerosła. Samotność doprowadziła do samobójstwa wertera.
Na czym innym polega samotność wędrowca w stepów akermańskich. Podmiot liryczny podziwia egzotyczna przyrodę i nieograniczona przestrzen stepow akermańskich. Uświadamia sobie wtedyswoje zagubienie i samotność. Podroznik nasłuchuje głosów z ojczyzny lecz bezskutecznie. Można przypuszczać ze utwor przedstawia co czul Adam Mickiewicz, gdy był na wygnaniu i chciał w ten sposób pokazać swaja tęsknotę do litwy, do której już nigdy nie było mu dane powrócić.
W literaturze można znaleźć dużo różnych przykładów samotności. Czasami ludzie doświadczają jej z wyboru aby odizolować się od reszty świata lub poniewaz czują się komfortowo z bycia smutnym. Inni są na nią skazani przez swoje pochodzenie lub sytuację w kraju. W każdym przypadku samotność sprawia bol a to sprawia że jest idealnym motywem do wykorzystania w książkach, filmach u innych dziełach
Jestem literaturoznawcą z wykształcenia. Chyba umiem pomóc. Pobieżnie widzę następujące problemy:
1. To nie jest rozprawka. Nie stawiasz tezy, masz źle sformułowany wstęp. We wstępie powinnaś wprowadzić zagadnienie, ale przede wszystkim, nakreślić optykę swojej pracy. Na przykład, możesz ująć samotność jako coś, co stanowi przyczynek do rozwoju jednostki: artystycznego, psychologicznego, duchowego. Albo, że samotność możliwa jest w tłumie. Albo, że ludzie uważają, że samotność jest zła, ale literatura zna wiele przypadków, kiedy samotność jest świadomym wyborem i bohaterowi jest dobrze.
Twoja praca nie posiada głębi, o którą w takiej formie wypowiedzi pisemnej chodzi, między innymi przez brak jasno określonego celu. A na to jest w sumie prosty fix – to, co napisałaś na końcu, możesz przestawić (przeredagowane) na początek i poszukać przykładów, które to udowodnią.
2. Cytaty. Cokolwiek piszesz, nie wystarczy, że powiesz, że tak było w Werterze i jeszcze w Quo Vadis i Harrym Potterze. Na wszystko musisz mieć cytat. Czy Werter opowiada komuś, jak się czuje z tym, że jest sam? Wypisz to i zinterpretuj jego słowa, powiedz o jego stanie psychicznym. Poszukaj opisu postaci, pokaż, jak jego stan fizyczny jest odbiciem stanu psychicznego. Że chudy, że blady, że wiecznie smutna mina i nos na kwintę, a dłonie drżą.
3. To taki mój pet peeve, ale jak robisz przegląd zagadnienia w kilku źródłach i ocierasz się o kilka epok, uszereguj to chronologicznie.
4. To jest stanowczo za krótkie.
5. Interpunkcja wymaga gruntownej korekty.
6. Język jest ubogi i miejscami niezręczny.
7. Masz tyle różnych znakomitych ujęć samotności w literaturze, że możesz wybrać coś mniej sztampowego, żeby błysnąć znajomością czegoś. Zawsze warto nawiązać do Biblii. Nie dlatego, że żyjemy w katolickim kraju, tylko dlatego, że to pokazuje, jak bardzo stary jest to topos. Adam był sam i czuł źle, więc poprosił o towarzyszkę. Jak znasz literaturę antyczną, też można sięgnąć.
8. Używaj słów z branży. Topos, motyw, wątek (to nie synonimy, przynajmniej nie dokładne), fabuła, dialog, monolog, prolog, epilog, styl, rejestr. To zawsze poprawia odbiór pracy i pokazuje, że wiesz, o czym mówisz.
Dla mnie jest to praca na poziomie gimnazjum. Przepraszam, OPie, nie chcę się pastwić bynajmniej, tylko próbuję zrozumieć, jakie są stawiane wobec Ciebie wymagania i na jaką okazję ta praca. Inaczej ocenia się rozprawki licealne, a inaczej te na niższych etapach edukacji. Nie będę pisać za Ciebie gotowych fragmentów, ale jeśli to poprawisz i wyślesz mi na prv, zerknę na v2.0.
Co do doboru źródeł, też będziemy w stanie lepiej Ci doradzić, jeśli powiesz nam, na którym jesteś levelu. Ja przy temacie o samotności, uczniowi liceum poleciłabym “Egipcjanina Sinuhe”, “Sto lat samotności” i “Niecierpliwość serca”. Jeśli jednak jesteś w 8 klasie, to oczywiście, że żadna z tych lektur nie wchodzi w grę. Ania to natomiast moim zdaniem niezbyt udany przykład. Lepszy byłby nawet ten nieszczęsny Harry Potter, jest w nim wiele epizodów, kiedy Harry czuje się inny, samotny, niezrozumiany (patrz. Zakon Feniksa, kiedy Harry ma wizje, boi się, że może być groźny, więc odsuwa się od innych dla ich bezpieczeństwa, albo Insygnia Śmierci, gdzie Harry SAMOTNIE idzie na śmierć i prowadzi rozbudowany monolog wewnętrzny).
Powiedz nam, jakie inne źródła jeszcze rozważałaś, też będzie łatwiej określić, w jakim obszarze literackim się poruszamy.