*Kijkt terug op 3 – 4 jaar in de bijstand zitten met ASS*
Correct.
Geen enkele werkgever geeft om zijn werknemers. Het is een race naar de bodem, laagst mogelijke salaris, hoogste OT-uren, minste communicatie, hoogst mogelijke werkdruk…
Dit is een zorgwekkende ontwikkeling, omdat kwetsbare werkzoekenden vaak al te maken hebben met extra uitdagingen, zoals gezondheidsproblemen, een laag opleidingsniveau, taalproblemen of een gebrek aan werkervaring. Juist voor deze groepen is het van belang dat er voldoende ondersteuning is bij het vinden van werk, zodat zij zich kunnen ontwikkelen en deel kunnen nemen aan de maatschappij.
Tja we stemmen op politici die het over ‘invechten’ hebben… Groot deel van Nederland wil dit blijkbaar.
Tja, ik zit tegenwoordig ook in een traject dit jaar waarvan het doel gewoon is om weer werk te vinden, nadat ik al bijna 10 jaar aan de bak ben geweest op een plek waarvan zelfs de gemiddelde normale mens het nog minder lang volhield, helaas werden de werkomstandigheden en relatie met de werkgever vreselijk sinds de Coronatijd wat ook helaas zijn effecten had op mijn mentale gezondheid, dus daar is uiteindelijk de knoop doorgehakt.
Echter het lijkt soms wel een gedoe om überhaupt een gesprek te krijgen om jezelf te presenteren en hopelijk een kans te krijgen, deuren die eerst open lijken slaan opeens dicht, alsof ik een enorme moeilijke werknemer zou zijn die volledig “aan het handje” moet worden gehouden.
Dus tja, ik ben dus mede afhankelijk van iemand die me ondersteunt om een baan te vinden maar soms vraag ik me nu al af wat ik meer kan doen, het is enorm vervellend als je dingen ziet of hoort waarvan je denkt “oh, maar dit lijkt wel wat” en daarna hoor je “nee geen tijd/mensen om dit op te pakken”, WTF wil je dan? Soms heb ik ook het gevoel dat er ook verwarring is bij diegene die mijn ondersteunt in de zin van wat nou de wegen zijn op de arbeidsmarkt die mijn interesse meer opwekken, ook omdat ik alsmaar meer merk dat ik liever met mensen werkt dan bijna alleen maar met een apparaat op een plek waarin mensen echt hooguit 5 minuten op een werkdag wat zeggen en “that’s it”.
Eerst wordt je te laag ingeschat dus dat begon al lekker (niet) en dan vervolgens wordt je prioriteitenlijst amper gelezen en wordt de focus vooral gelegd op één tak gebaseerd op “wat je vroeger deed” in plaats van dat er naar andere wegen wordt gekeken waarvan ik meer denk van “daar zie ik mezelf wel op een langere termijn”.
Maar goed, dit was mijn rant, hopelijk komt er op een dag verandering in en heb ik weer een baan.
Misschien woon ik net in de juiste gemeente, maar aan gebrek aan begeleiding door het UWV ligt het niet. Mijn werkcoach had afgelopen maand met een stuk of 16 bedrijven contact opgenomen. Bedrijven die ook wel in mijn straatje vallen, dus niet lukraak maar iets.
Ik heb autisme, daardoor behoefte aan enige begeleiding door de werkgever (zeg een uur per week) en beperkt inzetbaar (werkcoach wilde 20 uur in de week, ik was bereid tot 25). Dit in IT/embedded. Ik heb ook een registratie in het doelgroepenregister. Die 20-25 uur en werkbegeleiding zijn noodzakelijke eisen. Het bedrijf moet een klein beetje moeite doen om mijn competenties tot uiting te laten komen. En ik heb geen zin in een burnout.
Het probleem is meer dat bedrijven die begeleiding niet willen doen. Wat ik vooral heb gemerkt is dat bedrijven niet bereid zijn om ook maar een uur per week te missen bij een medior of senior. Ze willen eigenlijk iemand die ze een opdracht kunnen geven en die het daarna zelf wel uitzoekt. Eigenlijk een senior dus. Van die 16 bedrijven met wie de werkcoach heeft gesproken had er maar 1 enige interesse. Met de overige 15 heb ik zelf helemaal geen contact gehad, dat was puur het UWV. Ik had daarnaast ook een heel lijstje. Daarvan was er 1 met interesse en nog 1 met een open uitnodiging om over een half jaar een vervolggesprek te doen. Ze waren nu nog te druk met uitbreiding naar 2 nieuwe kantoren. Dat is echt een baankans van bijna niets. Ze schreeuwen al decennia lang om werknemers, maar als je een handleidinkje hebt willen ze niets van je weten.
Nou ja, met een van die bedrijven heb ik nu 3 gesprekken gehad. Ik verwacht dat ze binnenkort vragen om mijn handtekening onder een contract te zetten. Maar ik had nooit gedacht dat het met een diploma informatica en een uitgesproken specialisme zo moeilijk kon zijn om werk te vinden. Naar mensen zoals ik is gewoon geen vraag.
4 jaar ondertussen in de WIA. Het enige dat ik wil is een baan binnen mijn opleiding (sociaal werk) die start met 2-3 dagen ipv volledig inzetbaar. Kastje-naar-de-muur bij het UWV en bij de werkgevers heel veel “Je CV is geweldig, maar we hebben niet de capaciteit om een medewerker in dienst te nemen die niet volledig kan draaien”. Begin het bijna op te geven.
7 comments
*Kijkt terug op 3 – 4 jaar in de bijstand zitten met ASS*
Correct.
Geen enkele werkgever geeft om zijn werknemers. Het is een race naar de bodem, laagst mogelijke salaris, hoogste OT-uren, minste communicatie, hoogst mogelijke werkdruk…
Dit is een zorgwekkende ontwikkeling, omdat kwetsbare werkzoekenden vaak al te maken hebben met extra uitdagingen, zoals gezondheidsproblemen, een laag opleidingsniveau, taalproblemen of een gebrek aan werkervaring. Juist voor deze groepen is het van belang dat er voldoende ondersteuning is bij het vinden van werk, zodat zij zich kunnen ontwikkelen en deel kunnen nemen aan de maatschappij.
Tja we stemmen op politici die het over ‘invechten’ hebben… Groot deel van Nederland wil dit blijkbaar.
Tja, ik zit tegenwoordig ook in een traject dit jaar waarvan het doel gewoon is om weer werk te vinden, nadat ik al bijna 10 jaar aan de bak ben geweest op een plek waarvan zelfs de gemiddelde normale mens het nog minder lang volhield, helaas werden de werkomstandigheden en relatie met de werkgever vreselijk sinds de Coronatijd wat ook helaas zijn effecten had op mijn mentale gezondheid, dus daar is uiteindelijk de knoop doorgehakt.
Echter het lijkt soms wel een gedoe om überhaupt een gesprek te krijgen om jezelf te presenteren en hopelijk een kans te krijgen, deuren die eerst open lijken slaan opeens dicht, alsof ik een enorme moeilijke werknemer zou zijn die volledig “aan het handje” moet worden gehouden.
Dus tja, ik ben dus mede afhankelijk van iemand die me ondersteunt om een baan te vinden maar soms vraag ik me nu al af wat ik meer kan doen, het is enorm vervellend als je dingen ziet of hoort waarvan je denkt “oh, maar dit lijkt wel wat” en daarna hoor je “nee geen tijd/mensen om dit op te pakken”, WTF wil je dan? Soms heb ik ook het gevoel dat er ook verwarring is bij diegene die mijn ondersteunt in de zin van wat nou de wegen zijn op de arbeidsmarkt die mijn interesse meer opwekken, ook omdat ik alsmaar meer merk dat ik liever met mensen werkt dan bijna alleen maar met een apparaat op een plek waarin mensen echt hooguit 5 minuten op een werkdag wat zeggen en “that’s it”.
Eerst wordt je te laag ingeschat dus dat begon al lekker (niet) en dan vervolgens wordt je prioriteitenlijst amper gelezen en wordt de focus vooral gelegd op één tak gebaseerd op “wat je vroeger deed” in plaats van dat er naar andere wegen wordt gekeken waarvan ik meer denk van “daar zie ik mezelf wel op een langere termijn”.
Maar goed, dit was mijn rant, hopelijk komt er op een dag verandering in en heb ik weer een baan.
Misschien woon ik net in de juiste gemeente, maar aan gebrek aan begeleiding door het UWV ligt het niet. Mijn werkcoach had afgelopen maand met een stuk of 16 bedrijven contact opgenomen. Bedrijven die ook wel in mijn straatje vallen, dus niet lukraak maar iets.
Ik heb autisme, daardoor behoefte aan enige begeleiding door de werkgever (zeg een uur per week) en beperkt inzetbaar (werkcoach wilde 20 uur in de week, ik was bereid tot 25). Dit in IT/embedded. Ik heb ook een registratie in het doelgroepenregister. Die 20-25 uur en werkbegeleiding zijn noodzakelijke eisen. Het bedrijf moet een klein beetje moeite doen om mijn competenties tot uiting te laten komen. En ik heb geen zin in een burnout.
Het probleem is meer dat bedrijven die begeleiding niet willen doen. Wat ik vooral heb gemerkt is dat bedrijven niet bereid zijn om ook maar een uur per week te missen bij een medior of senior. Ze willen eigenlijk iemand die ze een opdracht kunnen geven en die het daarna zelf wel uitzoekt. Eigenlijk een senior dus. Van die 16 bedrijven met wie de werkcoach heeft gesproken had er maar 1 enige interesse. Met de overige 15 heb ik zelf helemaal geen contact gehad, dat was puur het UWV. Ik had daarnaast ook een heel lijstje. Daarvan was er 1 met interesse en nog 1 met een open uitnodiging om over een half jaar een vervolggesprek te doen. Ze waren nu nog te druk met uitbreiding naar 2 nieuwe kantoren. Dat is echt een baankans van bijna niets. Ze schreeuwen al decennia lang om werknemers, maar als je een handleidinkje hebt willen ze niets van je weten.
Nou ja, met een van die bedrijven heb ik nu 3 gesprekken gehad. Ik verwacht dat ze binnenkort vragen om mijn handtekening onder een contract te zetten. Maar ik had nooit gedacht dat het met een diploma informatica en een uitgesproken specialisme zo moeilijk kon zijn om werk te vinden. Naar mensen zoals ik is gewoon geen vraag.
4 jaar ondertussen in de WIA. Het enige dat ik wil is een baan binnen mijn opleiding (sociaal werk) die start met 2-3 dagen ipv volledig inzetbaar. Kastje-naar-de-muur bij het UWV en bij de werkgevers heel veel “Je CV is geweldig, maar we hebben niet de capaciteit om een medewerker in dienst te nemen die niet volledig kan draaien”. Begin het bijna op te geven.