Ένα ποίημα που έγραψα (μαθητής Α’ λυκείου). Εάν κανείς σας τυχαίνει να είναι φιλόλογος ας μου πει την άποψή του / ας προτείνει διορθώσεις.

14 comments

  1. Γαμώ τους φιλολόγους

    Βρες κανέναν ποιητή/ποιήτρια καλύτερα για συμβουλές

    Ή διάβασε τα “γράμματα σε ένα νέο ποιητή” του Ρίλκε.

  6. *Ενδεικτικές μικροδιορθώσεις στο μέτρο, το λεξιλόγιο και την ορθογραφία:

    Ανάθεμα τη μοίρα που μας έφερε μαζί

    Με το σκοπό της πάντα εν τέλει χώρια να μας έχει

    Ανάθεμα του ηλίου άλλη μία ανατολή

    Ξημέρωσε, μα το μυαλό μου από τη μέρα απέχει

    Ανάθεμα τη γη, τον ουρανό και τη βροχή

    Ο κόσμος ο απέραντος χώρο για μας δεν έχει

    Ανάθεμα της νύχτας μας την άφωνη κραυγή

    Κανείς δεν την ακούει κι ο κόσμος δίχως λόγο τρέχει

    Για πρωτάρης, είσαι μια χαρά. Έχε υπόψη, βέβαια, ότι η ποίηση δεν απαιτεί ούτε ομοιοκαταληξία, ούτε «λόγιες» εκφράσεις ούτε προσεκτική δομή και γυάλισμα. Η ομοιοκαταληξία είναι κάτι καθαρά ακουστικό, που προορίζεται κυρίως για απαγγελίες ή στίχους τραγουδιών. Στην τελική, ό,τι προτιμάς εσύ αισθητικά. Αν σου αρέσει αυτός ο τρόπος έκφρασης, προσπάθησε να εστιάσεις σε ένα πολύ συγκεκριμένο, προσωπικό σου συναίσθημα και να το αποτυπώσεις με λέξεις, όσο πιο δημιουργικά μπορείς. Αυτό μπορεί να είναι ακόμη κι ένα πεζό κείμενο.

    Παράδειγμα με βάση το ποίημά σου: «Μισώ ό,τι μας έφερε κοντά μόνο για να μας χωρίσει. Το απεχθάνομαι, γιατί με απήγαγε απ’ την άγνοιά μου, μου έδειξε πονηρά την ομορφιά και τώρα με άφησε μια ζωή να τη στερούμαι. Κάθε μέρα ο ήλιος βγαίνει δίνοντάς μου υποσχέσεις για νέες αρχές. Μαλακίες. Έχω χάσει τις μέρες και τους μήνες. Είμαι χαμένος σε έναν τεράστιο κόσμο, όμως για μένα έχει κρατημένη μόνο μια παγωμένη γωνιά. Απάθεια. Ζω τη ζωή μηχανικά, λες κι η μοίρα μου είναι αφημένη στον αυτόματο πιλότο. Μόνο καμιά φορά τις νύχτες σαν να ξυπνάω και να ουρλιάζω χωρίς φωνή για όσα ονειρεύτηκα, όσα θέλησα, όσα πίστεψα κι όσα σιχάθηκα. Τα αυτιά τους είναι ανοιχτά, αλλά κανείς δε λαμβάνει το μήνυμα. Λίγο αργότερα ξημερώνει. Προλαβαίνω να ψελλίσω ένα θυμωμένο «γαμώτο» για τη μοίρα που με έφερε κάποτε δίπλα σου, αλλά η λειτουργία του αυτόματου επιστρέφει και σύντομα έχω ξεχάσει πάλι τι ήταν αυτό που με έκανε να υποφέρω».

    Το «μυστικό» για ένα καλό ποίημα είναι η συμπαγής θεματική. Μη μιλάς δηλαδή γενικά κι αόριστα για αρνητικά ή θετικά συναισθήματα. Άνοιξε τα μάτια της φαντασίας, εντόπισε ένα πολύ συγκεκριμένο συναίσθημα και μετά στόλισέ το με όσο πιο δημιουργικές εικόνες μπορείς. Οι άνθρωποι ελκύονται απ’ αυτό το μαγικό «κάτι». Μια αόριστη έκφραση αγανάκτησης δε θα συγκινήσει. Αν όμως καταφέρεις να χτυπήσεις φλέβα πετώντας δυο-τρεις εκφράσεις με τις οποίες ταυτίζονται με πολύ προσωπικό και συγκεκριμένο τρόπο, θα τραβήξεις πολλά βλέμματα.

  7. Είναι πολύ καλό.
    Μια μικρή παραλλαγή για να το βάλω σε δρόμο ανεκπλήρωτου έρωτα…

    Ανάθεμα την μοίρα που μας έφερε μαζί,
    Σκόπιμα και παντοτινά για πάντα εν τέλη χώρια να μας έχει.

    Ανάθεμα του ηλίου η περιοδική ανατολή,
    Ξημέρωσε μα το μυαλό μου πλάι του συχνά σε έχει.

    Ανάθεμα την γη, τον ουρανό και την βροχή,
    Μεγάλος τόσ’ ο κόσμος μα για ‘μάς, χώρο
    κοινό δε βλέπω πια να έχει.

    Ανάθεμα της νύχτας την σιωπηλή κραυγή,
    Κανείς ποτέ δεν την ακούει, έστω και αν
    από τ’ αφτιά σου δεν απέχει.

  11. Είναι μία ωραία προσπάθεια. Τεχνικά θα έλεγα να κοιτάξεις τον ρυθμό γιατί σε κάποιες στροφές δεν ταιριάζει ακριβώς. Κατά τα άλλα το τέλος μου φαίνεται λίγο κωμικό γιατί χτίζεις αυτήν την εικόνα που καταριέσαι τον κόσμο που δεν είναι ο κόσμος που θέλεις και μας αφήνεις με τελευταία εικόνα τα αυτιά κάποιου. Not the sexiest.

    Keep it up!

  13. Χμ κατά τη γνώμη μου θα το άλλαζα όλο. Θα έγραφα. Κάθε καλοκαίρι πανσιόν σε περιμένει. Άνοιξε το ψυγείο και πάρε ό,τι θες. Πανσιόν πανσιόν μαζί με το θείο Τζορτζ.

Leave a Reply