Heel triest om te horen. Schoonzus en goede vriendin van mij zijn beide het onderwijs uitgegaan vanwege werkdruk en mentale gezondheid welke achteruit holde. Dit verhaal past dan ook in het straatje als wat ik van hun heb meegekregen, minus de dagelijkse variaties op kankerwijf en alles wat daarop rijmt.
Volgens mij is haar hele kinderwens hierdoor ook compleet teniet gedaan.
ik geef ook les op het vmbo en herken me wel in een aantal punten ja.
Ik heb een handjevol leerlingen die 75% ziek zijn (niet overdreven).
Leerlingen zijn sociaal niet vaardig met elkaar (veel gescheld en onaardigheid, weinig empathie).
Bovengemiddeld veel leerlingen die de basisschool afkomen met een reken- of leesniveau van groep 5/6. en zeer variërende cijfers.
Mijn theorie: jongeren zijn tijdens de lockdowns dopamine verslaafd geraakt en ongedisciplineerd geworden. Je kon lang in je bed blijven liggen, hele dag thuis blijven (en jezelf vol eten met lekkernij), hele dag op internet/gamen/social media met alleen maar dopamine prikkels. Je zat gewoon veilig thuis in je eentje en kon doen wat je wilde. Om na 1,5 jaar dan weer naar school te gaan en discipline op te bouwen en af te kicken van alle prikkels is erg lastig. Opeens is het eng en niet leuk om in een fysiek lokaal te zitten en dingen verplicht te krijgen.
Heel kort wordt het puntje van klassengroottes aangestipt, terwijl dit volgens mij wel een belangrijk punt is. Een paar jaar geleden was het nog enigszins opmerkelijk om een klas met meer dan 25 leerlingen te hebben, dit jaar telt de kleinste klas die ik lesgeef 28 leerlingen. Voor al die leerlingen moet ook steeds meer administratie bijgehouden worden en daarbovenop komen ook nog alle cursussen, vergaderingen en brainstormsessies die door de schoolleiding worden ingezet in een vergeefse poging snelle oplossingen voor de in het filmpje benoemde problematiek te vinden.
Veel van mijn collega’s vinden het lesgeven, ondanks de nieuwe uitdagingen, nog steeds ontzettend leuk. Het probleem is dat de balans tussen lesgeven en alle randzaken veel meer naar de randzaken is verschoven. Dat levert twee opties op: lessen krijgen een lagere kwaliteit of docenten werken zichzelf een burnout in (letterlijk 12% van het personeelsbestand is dit schooljaar uitgevallen). Vorige week kregen we een enquête doorgestuurd over het oplossen van het lerarentekort door huidige docenten meer te laten werken. Vrijwel niemand staat hierom te springen: niet eens per se omdat de voorgestelde vergoedingen niet toereikend zijn, maar vooral omdat men denkt de werkdruk niet aan te kunnen. Werknemers met een dienstverband van 0,8fte zijn in praktijk al minstens 1fte per week bezig.
Ik hoor u al denken: ‘docenten moeten niet zo klagen, ze hebben genoeg vakantie om uit te rusten!’ Een paar jaar geleden was ik het daar helemaal mee eens en durfde ik mensen zelfs aan te raden om in het onderwijs te gaan werken. Tegenwoordig zijn die vakanties bittere noodzaak: niet langer even een weekje rustig om lekker bij te komen, maar bewust kiezen om helemaal niks te doen zodat je op in plaats van over het randje van overspannen blijft.
Tijdens mijn studie heb ik heel hard geroepen dat het onderwijs verouderd was en moest veranderen. Inmiddels is het onderwijs flink veranderd, het is alleen zo jammer dat dat de verkeerde kant op was…
Einde rant
Ik hoor veel van deze punten van mijn vriendin terug. Van het extra werk aan administratie, mails van ouders, brainstorm sessies tot het steggelen om contract vernieuwingen, slecht management vanuit scholengemeenschappen en het personeels tekort wat langzaam meer personeel weghoudt van het beroep.
Haal eens een paar psychologen de school binnen, in plaats van blijven doen wat niet werkt. Wie wil hier nou zijn diploma halen? De docenten? de ouders? de leerling?
Het is een soort kluster van kleine en groten problemen dat zijn kookpunt bereikt als je het mij vraagt. De zin in leren is ver te zoeken – want uiteindelijk gaat het om je cijfers, en niet om wat je daadwerkelijk wéét. Moeite doen word gewoon niet beloond, dus waarom zou je? De klassen zijn groot, met dus vooral aandacht voor de leerlingen die opvallen of verstoren. En passend onderwijs* heeft veel jongeren met speciale behoeftes meegenomen in het standaard onderwijs, waardoor er dus meer jongeren in een klas zijn die extra zorg nodig hebben…
De problemen hopen zich al een tijd lang op, en de snelle veranderingen in de samenleving en de onzekerheid die daarbij komt kijken maakt het echt moeilijk om ergens een reet om te geven. Social media maakt dat alleen maar erger als je het mij vraagt.
*Edit: hier stond eerst ‘De participatiewet’
Herkenbaar, alleen had ik dit voor Corona ook al.
Wat raar, wie had dit nou ooit verwacht.
Lmao
Ik ben heel nieuwsgierig naar of er verschil is tussen scholen. Er zijn zoveel variablen.
1. Dit is ook de generatie met veel toegang tot internet/media/games. Is het gebruik daarvan voorspellend voor hun achteruitgang?
2. In hoeverre maakt het uit op wat voor school je zit? Is er verschil tussen de Montessori, openbare en refomatorische school? (Voornamelijk als weerspiegeling van de cultuur van de ouders)
3. Is er op een andere manier een lijn te trekken tussen de thuis cultuur en de ontwikkeling van het kind? Zijn lidmaatschappen van sport, hobby, of religieuze verenigingen voorspellend voor de achteruitgang van het kind?
Het is een bijzonder trieste situatie, maar ook een enorme kans om meer te weten te komen over wat kinderen nodig hebben. Wat sowieso heel interessant is: ouders en kinderen waren veel meer samen dan ooit te voren. Hoe goed was dit nou eigenlijk?
Ik snap wel dat veel docenten stoppen.
Je mag het niet zeggen, want niet politiek correct, maar ik hoor van afgehaakte docenten dat ze de leerlingen gewoon onaangenaam vinden, en dan heb je gewoon ook geen zin meer moeite voor ze te doen.
En als je dan ook nog de ouders tegen je hebt, dan is het wel genoeg geweest
Grappig, ik ben als cum laude student gestopt aan het eind van mijn 1e jaar HBO vanwege het post-covid beleid van verplichte aanwezigheid. Individuele opdrachten die ik al af had NB
M’n vriendin heeft een carriereswitch gemaakt van Jurist naar het onderwijs, PABO gehaald en alles. Na een aantal jaar in het basisonderwijs is ze gestopt; zat tegen een burnout aan. De hoeveelheid werk is gewoon niet te doen. Ze is overgestapt naar volwassenenonderwijs en cursussen geven aan leraren. Dit alles terwijl door corona eigenlijk veel meer gedaan moet worden, en de werkdruk nog veel hoger is.
Je ziet weer een kloof ontstaan tussen rijk en arm. Ouders met geld zorgen dat kinden op ‘goede’ scholen komen, met eventueel een sloot dure bijles, om maar te voorkomen dat ze in de ‘slechte’ klassen terecht komen.
Onze oudste zit het wel goed kwa cijfers, maar onze jongste is echt een ‘coronakind’. Maak me echt best zorgen want hoewel ze echt wel slim is, zit ze kwa cijfers lager dan laag.
De oudste heeft trouwens wel echt last van het sociale aspect. Tijdens corona zat ze in de verkeerde helft van de klas. Al haar vriendinnen zaten in de andere helft. Die aansluiting is ze toen verloren en is nooit helemaal meer goedgekomen. Het is echt hartverscheurend om te zien dat ze weer thuiskomt en niemand heeft om mee af te spreken.
Buurmeisje had haar PABO afgerond en had na stage gelijk een baan in het basisonderwijs te pakken. Ze is na 2 jaar gestopt en staat nu in een kledingwinkel. De reden was omdat een jongetje haar bij d’r borsten greep en ander sexueel getint gedrag richting haar had en ze totaal geen bijval kreeg hoe hier mee om te gaan. Ook werd ze regelmatig geslagen door boze kids maar dat had ze geaccepteerd als zijnde dat het erbij hoorde.
Collega’s en kids waren gek met haar maar de grote klassen en gedragingen van een kleine groep kinderen en de weinig ondersteuning die ze kreeg werden haar teveel. Ze vertelde me dat ze nooit meer terug het onderwijs in wil.
Ik wil niemands ervaring in twijfel trekken, maar het kan ook een factor zijn dat docenten zelf de drukte niet meer zo gewend zijn, en minder trekken van leerlingen. Ik heb zelf ook meer moeite met een onrustig kantoor
Las iemand anders ook per ongeluk ‘mentale belediging’?
Hier zijn ze, als pilot, gestart met een jeugdhulpverlener op school die elke week 2. 5 dag aanwezig is om de lager complexe problemen aan te pakken. Dit is dan wel een een basisschool, maar in de hogere klassen was er wel degelijk een dip te zien. Dit wordt (voor zover ik het begrepen heb) gefinancierd door het extra geld wat er beschikbaar was en de gemeente.
Mijn dochter kwam ook niet helemaal lekker meer uit de verf. Doordat er geen wachttijd is, en er een snelle directe aanpak is (soms 1 op 1 soms in groepjes), is er snel resultaat. Wat fijn is voor de leerlingen, maar ook voor de leraren die niet alles zelf hoeven uit te vogelen en sneller verbetering zien.
Alleen de leerlingen die echt meer nodig hebben gaan nu door voor begeleiding van bijv. Een psycholoog / multidisciplinair team.
Er zitten in de klas van mijn dochter 32 leerlingen waarvan 8 met een rugzakje, om dat allemaal in goede banen te leiden heb je eigenlijk ook gewoon een team nodig.
Ook de hbo hulpverleners zijn niet dik gezaaid, maar misschien is deze vorm van zorg beter te regelen dan iets buiten school.
17 comments
Heel triest om te horen. Schoonzus en goede vriendin van mij zijn beide het onderwijs uitgegaan vanwege werkdruk en mentale gezondheid welke achteruit holde. Dit verhaal past dan ook in het straatje als wat ik van hun heb meegekregen, minus de dagelijkse variaties op kankerwijf en alles wat daarop rijmt.
Volgens mij is haar hele kinderwens hierdoor ook compleet teniet gedaan.
ik geef ook les op het vmbo en herken me wel in een aantal punten ja.
Ik heb een handjevol leerlingen die 75% ziek zijn (niet overdreven).
Leerlingen zijn sociaal niet vaardig met elkaar (veel gescheld en onaardigheid, weinig empathie).
Bovengemiddeld veel leerlingen die de basisschool afkomen met een reken- of leesniveau van groep 5/6. en zeer variërende cijfers.
Mijn theorie: jongeren zijn tijdens de lockdowns dopamine verslaafd geraakt en ongedisciplineerd geworden. Je kon lang in je bed blijven liggen, hele dag thuis blijven (en jezelf vol eten met lekkernij), hele dag op internet/gamen/social media met alleen maar dopamine prikkels. Je zat gewoon veilig thuis in je eentje en kon doen wat je wilde. Om na 1,5 jaar dan weer naar school te gaan en discipline op te bouwen en af te kicken van alle prikkels is erg lastig. Opeens is het eng en niet leuk om in een fysiek lokaal te zitten en dingen verplicht te krijgen.
Heel kort wordt het puntje van klassengroottes aangestipt, terwijl dit volgens mij wel een belangrijk punt is. Een paar jaar geleden was het nog enigszins opmerkelijk om een klas met meer dan 25 leerlingen te hebben, dit jaar telt de kleinste klas die ik lesgeef 28 leerlingen. Voor al die leerlingen moet ook steeds meer administratie bijgehouden worden en daarbovenop komen ook nog alle cursussen, vergaderingen en brainstormsessies die door de schoolleiding worden ingezet in een vergeefse poging snelle oplossingen voor de in het filmpje benoemde problematiek te vinden.
Veel van mijn collega’s vinden het lesgeven, ondanks de nieuwe uitdagingen, nog steeds ontzettend leuk. Het probleem is dat de balans tussen lesgeven en alle randzaken veel meer naar de randzaken is verschoven. Dat levert twee opties op: lessen krijgen een lagere kwaliteit of docenten werken zichzelf een burnout in (letterlijk 12% van het personeelsbestand is dit schooljaar uitgevallen). Vorige week kregen we een enquête doorgestuurd over het oplossen van het lerarentekort door huidige docenten meer te laten werken. Vrijwel niemand staat hierom te springen: niet eens per se omdat de voorgestelde vergoedingen niet toereikend zijn, maar vooral omdat men denkt de werkdruk niet aan te kunnen. Werknemers met een dienstverband van 0,8fte zijn in praktijk al minstens 1fte per week bezig.
Ik hoor u al denken: ‘docenten moeten niet zo klagen, ze hebben genoeg vakantie om uit te rusten!’ Een paar jaar geleden was ik het daar helemaal mee eens en durfde ik mensen zelfs aan te raden om in het onderwijs te gaan werken. Tegenwoordig zijn die vakanties bittere noodzaak: niet langer even een weekje rustig om lekker bij te komen, maar bewust kiezen om helemaal niks te doen zodat je op in plaats van over het randje van overspannen blijft.
Tijdens mijn studie heb ik heel hard geroepen dat het onderwijs verouderd was en moest veranderen. Inmiddels is het onderwijs flink veranderd, het is alleen zo jammer dat dat de verkeerde kant op was…
Einde rant
Ik hoor veel van deze punten van mijn vriendin terug. Van het extra werk aan administratie, mails van ouders, brainstorm sessies tot het steggelen om contract vernieuwingen, slecht management vanuit scholengemeenschappen en het personeels tekort wat langzaam meer personeel weghoudt van het beroep.
Haal eens een paar psychologen de school binnen, in plaats van blijven doen wat niet werkt. Wie wil hier nou zijn diploma halen? De docenten? de ouders? de leerling?
Het is een soort kluster van kleine en groten problemen dat zijn kookpunt bereikt als je het mij vraagt. De zin in leren is ver te zoeken – want uiteindelijk gaat het om je cijfers, en niet om wat je daadwerkelijk wéét. Moeite doen word gewoon niet beloond, dus waarom zou je? De klassen zijn groot, met dus vooral aandacht voor de leerlingen die opvallen of verstoren. En passend onderwijs* heeft veel jongeren met speciale behoeftes meegenomen in het standaard onderwijs, waardoor er dus meer jongeren in een klas zijn die extra zorg nodig hebben…
De problemen hopen zich al een tijd lang op, en de snelle veranderingen in de samenleving en de onzekerheid die daarbij komt kijken maakt het echt moeilijk om ergens een reet om te geven. Social media maakt dat alleen maar erger als je het mij vraagt.
*Edit: hier stond eerst ‘De participatiewet’
Herkenbaar, alleen had ik dit voor Corona ook al.
Wat raar, wie had dit nou ooit verwacht.
Lmao
Ik ben heel nieuwsgierig naar of er verschil is tussen scholen. Er zijn zoveel variablen.
1. Dit is ook de generatie met veel toegang tot internet/media/games. Is het gebruik daarvan voorspellend voor hun achteruitgang?
2. In hoeverre maakt het uit op wat voor school je zit? Is er verschil tussen de Montessori, openbare en refomatorische school? (Voornamelijk als weerspiegeling van de cultuur van de ouders)
3. Is er op een andere manier een lijn te trekken tussen de thuis cultuur en de ontwikkeling van het kind? Zijn lidmaatschappen van sport, hobby, of religieuze verenigingen voorspellend voor de achteruitgang van het kind?
Het is een bijzonder trieste situatie, maar ook een enorme kans om meer te weten te komen over wat kinderen nodig hebben. Wat sowieso heel interessant is: ouders en kinderen waren veel meer samen dan ooit te voren. Hoe goed was dit nou eigenlijk?
Ik snap wel dat veel docenten stoppen.
Je mag het niet zeggen, want niet politiek correct, maar ik hoor van afgehaakte docenten dat ze de leerlingen gewoon onaangenaam vinden, en dan heb je gewoon ook geen zin meer moeite voor ze te doen.
En als je dan ook nog de ouders tegen je hebt, dan is het wel genoeg geweest
Grappig, ik ben als cum laude student gestopt aan het eind van mijn 1e jaar HBO vanwege het post-covid beleid van verplichte aanwezigheid. Individuele opdrachten die ik al af had NB
M’n vriendin heeft een carriereswitch gemaakt van Jurist naar het onderwijs, PABO gehaald en alles. Na een aantal jaar in het basisonderwijs is ze gestopt; zat tegen een burnout aan. De hoeveelheid werk is gewoon niet te doen. Ze is overgestapt naar volwassenenonderwijs en cursussen geven aan leraren. Dit alles terwijl door corona eigenlijk veel meer gedaan moet worden, en de werkdruk nog veel hoger is.
Je ziet weer een kloof ontstaan tussen rijk en arm. Ouders met geld zorgen dat kinden op ‘goede’ scholen komen, met eventueel een sloot dure bijles, om maar te voorkomen dat ze in de ‘slechte’ klassen terecht komen.
Onze oudste zit het wel goed kwa cijfers, maar onze jongste is echt een ‘coronakind’. Maak me echt best zorgen want hoewel ze echt wel slim is, zit ze kwa cijfers lager dan laag.
De oudste heeft trouwens wel echt last van het sociale aspect. Tijdens corona zat ze in de verkeerde helft van de klas. Al haar vriendinnen zaten in de andere helft. Die aansluiting is ze toen verloren en is nooit helemaal meer goedgekomen. Het is echt hartverscheurend om te zien dat ze weer thuiskomt en niemand heeft om mee af te spreken.
Buurmeisje had haar PABO afgerond en had na stage gelijk een baan in het basisonderwijs te pakken. Ze is na 2 jaar gestopt en staat nu in een kledingwinkel. De reden was omdat een jongetje haar bij d’r borsten greep en ander sexueel getint gedrag richting haar had en ze totaal geen bijval kreeg hoe hier mee om te gaan. Ook werd ze regelmatig geslagen door boze kids maar dat had ze geaccepteerd als zijnde dat het erbij hoorde.
Collega’s en kids waren gek met haar maar de grote klassen en gedragingen van een kleine groep kinderen en de weinig ondersteuning die ze kreeg werden haar teveel. Ze vertelde me dat ze nooit meer terug het onderwijs in wil.
Ik wil niemands ervaring in twijfel trekken, maar het kan ook een factor zijn dat docenten zelf de drukte niet meer zo gewend zijn, en minder trekken van leerlingen. Ik heb zelf ook meer moeite met een onrustig kantoor
Las iemand anders ook per ongeluk ‘mentale belediging’?
Hier zijn ze, als pilot, gestart met een jeugdhulpverlener op school die elke week 2. 5 dag aanwezig is om de lager complexe problemen aan te pakken. Dit is dan wel een een basisschool, maar in de hogere klassen was er wel degelijk een dip te zien. Dit wordt (voor zover ik het begrepen heb) gefinancierd door het extra geld wat er beschikbaar was en de gemeente.
Mijn dochter kwam ook niet helemaal lekker meer uit de verf. Doordat er geen wachttijd is, en er een snelle directe aanpak is (soms 1 op 1 soms in groepjes), is er snel resultaat. Wat fijn is voor de leerlingen, maar ook voor de leraren die niet alles zelf hoeven uit te vogelen en sneller verbetering zien.
Alleen de leerlingen die echt meer nodig hebben gaan nu door voor begeleiding van bijv. Een psycholoog / multidisciplinair team.
Er zitten in de klas van mijn dochter 32 leerlingen waarvan 8 met een rugzakje, om dat allemaal in goede banen te leiden heb je eigenlijk ook gewoon een team nodig.
Ook de hbo hulpverleners zijn niet dik gezaaid, maar misschien is deze vorm van zorg beter te regelen dan iets buiten school.