> Zeg niet dat jouw kind een keer een duw terug moet geven of van zich af moet bijten”, zegt Bolwerk tegen ouders van een gepest kind.
Ik was al bang dat dit zou worden herhaald. Uit persoonlijke ervaring kan ik garanderen dat terug slaan wel werkt. En dan bedoel ik ook echt fysiek slaan. Het is niet netjes, maar wel effectief.
Ik ben vroeger best veel gepest en ik lees eigenlijk steeds extremere maatregelen tegen pesten (en ook steeds extremere vormen van pesten). Zelf voel ik mij daar een beetje dubbel bij want:
1.Pesten is niet oke;
2.Het is wel goed om kinderen op een jonge leeftijd al te leren dat ze ook tegen een stootje moeten kunnen.
Wat mij betreft moet de discussie ook gaan over excessief pesten, dat is het echte kwaad mijn inziens.
Ik werd een groot deel van mijn middelbare schooltijd gepest en ik kan me er kapot aan irriteren dat er advies wordt gegeven om niets terug te doen. Dat negeren werkt gewoon niet.
Ik was van mijn pesterijen af naardat ik iemand die mijn tas van de trap af had gegooid er achteraan had gegooid. Ik zou iedereen die gepest wordt het advies geven om als vragen om te stoppen niet werkt de fysieke route te nemen.
>’Het gaat er niet om wat jij doet, maar hoe het bij de ander binnenkomt’
Maar hoe het bij de ander binnenkomt heeft alles te maken met de persoon als individu en de persoon als onderdeel van een groep.
Ik vind mevrouw Bolwerk een beetje naïef uit de hoek komen. Sommige mensen worden emotioneel van volledig legitieme meningen over dit dat of het ander. Zeker als je het hebt over dingen als religie.
Ik vraag me ook af of je wel écht een keer met pesten te maken hebt gehad als je zegt dat je de pester moet negeren. Zo werkt dat niet. Zeker op school. Kinderen zijn net aapjes, en als jij je een beetje sipjes terugtrekt los je het probleem niet op want je geeft je macht weg. Recept voor herhaling van hetzelfde probleem.
Je kan het niet willen horen maar een keer van je af bijten, en dat hoeft niet eens altijd persé fysiek, is wel degelijk een effectief middel. Pesten is niet leuk als je zelf voor lul staat.
Mij werd laatst gevraagd of ik vond (rechten gestudeerd) dat pesters gestraft moesten worden in de huidige bestaansvorm en de huisige maatschappij.
Ik gaf daarop een antwoord waar ik tot op de dag van vandaag nog enorm over twijfel. Ik zei ‘ja’, maar wilde gaan beargumenteren waarom ik dat vond. Ik merkte dat tijdens het beargumenteren ik de gevoelens van het slachtoffer zwaarder begon te wegen dan het algemene beeld. Hierdoor maakt het het enorm moeilijk. Wat voor eerlijke straf zet je erop? Hoe moet je het bewijzen? Hoe voorkom je het?
Je kan pesten wel gaan bestraffen, maar wat voor meerwaarde heeft het? De gepeste krijgt zijn/haar tijd niet meer terug en zal altijd met het complex lopen. Als je iemand bestraft heb je een ander leven ook verwoest. Anderzijds, het is een vorm van vergelding. Iemand heeft iemand anders zijn/haar leven kapot gemaakt. Je wilt daarvoor gewoon iemand aanpakken.
Als je mij vandaag zou vragen wat ik er van vind, ben ik best stellig. Maar hoeveel maanden of jaren je er op zou moeten plaatsen als maximum vind ik toch onwijs lastig te zeggen. Daarom pleit ik voor een algemene campagne om pesten enorm te onderdrukken en instantie die ten alle tijden pestgedrag mag onderzoeken, zelfs zonder aanklacht. Je moet het zien als een meldpunt waarop individuelen (mensen rondom de pestkop/gepeste) zich kunnen melden en uitspreken over het voorval, zodat sociale werkers dit kunnen onderzoeken. Pestkoppen zullen het nooit vertellen, en mensen die worden gepest kennen vaak een enorme schaamte. Kortom, dit is onhoudbaar. Maar oplossingen bedenken is net zo lastig.
Het verschil tussen plagen en pesten is dat er bij pesten sprake is van eenrichtingsverkeer. Plagen gaat twee kanten op en de personen zijn gelijkwaardig. Bij pesten is een persoon alleen slachtoffer, deze kan niets terug doen.
Plagen is onschuldig, pesten kan mensenlevens verwoesten.
Mijn broertje werd gepest, ik werd niet gepest. Zijn verhaal is niet aan mij om te vertellen maar er is wel geprobeerd om mij ook te pesten, alleen ik sloeg zowel verbaal als fysiek terug (mijn moeder moest op school komen omdat ik met een schaar gegooid had).
Mijn kind leerde ik dat als je geslagen wordt je terug mag slaan, helaas snapte ze de nuance nog niet helemaal. Nu moet ze eerst naar mij en naar de juf toe voordat ze iets terugdoet. In de eerste week dat ze op school zat helaas toch al wat nare verhalen gehoord die ik bij de juf heb neergelegd. Nu dus afwachten hoe het opgepakt wordt.
​
Overigens vind ik het voorbeeld over de twee kleuters met een bal helemaal nergens op slaan, want van wie is die bal nou eigenlijk? Het is niet zo dat als een kind speelgoed laat liggen het zomaar van de ander is.
De antropoloog David Graeber heeft een artikel geschreven over de natuur van pesten en het concept van dominatie. Hij gaat hier bijvoorbeeld in op het feit dat scholen meewerken aan de situatie waar pesten voorkomt omdat slachtoffers niet weg kunnen en bij een tegenreactie, het probleem “aan beide kanten” zou moeten zijn en het volgens de school niet uitmaakt wie er begon bij een gevecht tussen pestkop en slachtoffer.
[Artikel in het Engels hier ](https://thebaffler.com/salvos/bullys-pulpit)
De beste oplossing zou zijn om als “publiek” van een pestkop er tussenin te komen, want het is volgens onderzoek vrij zeldzaam dat iemand die er tussenin komt het volgende slachtoffer wordt van de pestkop.
Ik werd ook eigenlijk bijna mijn hele schooltijd gepest, vanaf dat ik een jaar of 7 a 8 was totdat ik mijn diploma kreeg toen ik bijna 18 was en ik woonde daarna nog in hetzelfde dorp dus het was niet alsof het toen opeens over was en die pesters vergeten waren wie ik was als ze me met een groep tegenkwamen. Wat ik vooral mis in het verhaal is de persoonlijke ontwikkeling van het kind wat gepest wordt (zeker als het heel lang doorgaat), toen ik moest beslissen welke kant ik op wilde na de middelbare had ik geen idee wie ik was en wat ik leuk vond, ik had alleen maar geleerd om te overleven en wou zo snel mogelijk dat die tijd over was. Van dat effect daar heb ik nu op mijn 37e nog steeds last van, omdat zelfs de meeste van mijn hobbies met vluchten te maken hadden of ik had het gevoel dat ik steeds moest bewijzen dat ik er goed in was om de afwijzing niet te hoeven voelen. Thuis had ik ook te maken met emotionele mishandeling en verwaarlozing vooral op emotioneel gebied, dus ik had ook vanuit daar niet een gezonde voedingsbodem voor die persoonlijke ontwikkeling. Mensen hebben geen idee hoe hard je ontwikkeling geremd wordt door systematisch pesten, mijn psycholoog heeft het ooit vergeleken met kinderen in een oorlogsgebied omdat je elke dag terug moet naar een plek waarvan je weet dat het onveilig is en op niemand kunt terugvallen, zeker in mijn situatie want ik had meestal niemand om mee over het pesten te praten én mijn emoties te mogen laten zien, want mijn ouders konden daar niet mee omgaan. Je mag er niet vanuit gaan dat zo’n kind linksom of rechtsom wel een vangnet heeft, als er leerplicht bestaat dan moet er ook een zorgplicht bestaan voor de kinderen die verplicht zijn om te moeten functioneren in een schoolsysteem. Gelukkig nemen ze binnen de psychische gezondheidzorg pesten tegenwoordig meer serieus en erkennen ze dat je er door getraumatiseerd kunt worden, maar ook leraren en misschien alle medewerkers van een school moeten daarvan bewust gemaakt worden in mijn optiek. De juf die ik in groep 7 en 8 had bleef volhouden dat ik geplaagd werd en niet gepest (kauwgom in je haar onder anderen is plagen blijkbaar), dus had ik geen poot om op te staan en werd ik eigenlijk gezien als vervelend omdat ik maar bleef aangeven dat het niet goed ging, daar ben ik uiteindelijk maar mee opgehouden omdat ik daarna geen vertrouwen meer had in leraren. Thuis kreeg ik dat signaal ook al dus dan bevestigd ook het wereldbeeld wat je vanuit daar meekrijgt, dat je tranen alleen maar irritant zijn voor de ander en je je niet zo moet aanstellen.
Negeren van pesten wat ik altijd als advies kreeg werkt trouwens sowieso niet, want ze verzinnen telkens iets nieuws of maken het huidige pesten nog erger totdat ze weer hun dopamine shot krijgen als je toch weer reageert en daar hebben ze zeker op de middelbare vrij spel in als de leraar alleen opmerkt dat jij je steeds omdraait of “zit te praten” en jij dan de schuld krijgt. In mijn geval hebben de pesters ooit 1 keer een preek van de directeur gehad omdat ik een week thuisbleef toen het echt niet meer ging, maar dat had ook een averechts effect want nu was ik een watje die de directeur erbij betrok. Ik kreeg wel straf want ik kwam door het pesten veel te laat en spijbelde bij de gymlessen omdat ik dat niet meer trok, dus mocht ik vervolgens 4-5 weken achter elkaar van 8u tot 16u30 o.i.d. op school komen en de uren waar ik geen les had voor de deur van de conrector huiswerk maken.
Bij mij is het helaas tot nu toe nog niet lekker gegaan, ik heb door al die traumatische gebeurtenissen thuis en op school zware psychische problemen gekregen en zit sinds mijn 22e “thuis”, met uitzondering van soms een werktraject totdat ik vrijstelling kreeg van de gemeente en in de laatste jaren vrijwilligerswerk. Pesten heeft mijn complete persoonlijke ontwikkeling kapot gemaakt of er in elk geval flink aan bijgedragen. Als ik nu een groepje tieners voor de supermarkt zie rondhangen voel ik me nog steeds ongemakkelijk en krijg dat oude angst gevoel. Wat het meest steekt is dat er geen gerechtigheid is in dit soort situaties, de pesters zijn ermee weggekomen, de leraren gaan nog vrolijk door, de concierges zijn ondertussen met pensioen (die vielen me veel lastig vanwege dat nablijven), de directie zit weer op een ander leuk plekje, de ouders van de pesters zijn er ook nooit op aangesproken. Aan mijn kant heb ik een mavo in plaats van een havo diploma omdat mijn school resultaten er onder gingen lijden, ben ik uitgevallen tijdens mijn MBO opleiding, heb ik jarenlang in de molen van de GGZ gezeten met verkeerde diagnoses, symptoombestrijding en het gevoel gekregen dat het allemaal aan mij lag dat ik vastliep. Toen ik begin 30 was kreeg ik pas eindelijk fatsoenlijke hulp om het trauma te verwerken omdat het eindelijk serieus genomen werd. Daar is geen shade vergoeding voor of een fonds wat je helpt om iets terug te krijgen wat je verloren hebt, je moet zelf met de brokstukken maar een leven opbouwen en net doen alsof je er tevreden mee bent.
Dingen die je kan doen voor dat het fysiek word.
Gepest worden kan je zelfvertrouwen enorm schaden,maar probeer er eerst met je ouders er over te praten. Thuis veilig voelen is een goede basis om verdere stappen te ondernemen . Namelijk het kenbaar te maken bijvoorbeeld aan de leraar/lerares dat jij gepest word . Probeer je niet te schamen je staat er niet alleen voor .
Indien de leraar /lerares je afdoet als gewoon van je afbijten, wijs ze er dan op dat iedere school verplicht is een anti pestbeleid te hebben.
Ga zo nodig over het hoofd van de leraar heen naar het schoolhoofd maak duidelijk wat er aan de hand is, en dat de leraar er niet aan wil doen ( als dat het geval is ).
Dit zou in 90% van de gevallen resultaat moeten hebben .
Er zijn vervolg stappen die je kan nemen maar de meesten eindigen dat je naar een andere school geplaatst word, en niet zeker is of het probleem dan opgelost is .
Ga in iedergeval niet gelijk de confrontatie aan met de pester.
Boosheid is een slechte raadgever .
Ik ben echt heel erg anti-pesten en ben zelf jarenlang gepest. Maar zeggen dat de “gepeste” persoon altijd kan zeggen dat die gepest is is ook gewoon belachelijk. Misschien vind iemand wel dat als je Hallo tegen hem zegt dat je hem aan het pesten bent. Dat is natuurlijk niet zo.
Mensen onderschatten pestgedrag inderdaad erg hard. Dit zal wss erg langdraderig worden maar fuck it, het moet eruit
Ik ben tijdens de basis maar vooral tijdens het middelbaar hard gepest. Ik had een moeilijke tijd vanwege ziekte in de familie en ik was niet de meest sociale persoon. Dus ik werdt al gauw het buitenbeentje van de klas. Er wordt over van alles en nogwat van je afgekraakt. Je uiterlijk, lichamelijke ‘eigenaardigheden’ , je karakter, je smaak, zelfs wat voor muziek je beluisterd. En omdat ik toendertijd in zo’n hel zat, had ik daar zelf dus ook weinig geduld voor, dus ja, je reageert, scheld terug. En soms zelfs terug vechten als ze te fysiek werden. En de school? Deed niks, ik moest niet zo zeuren, de pesters hadden aangegeven dat het ‘als een grapje bedoelt was’ en dat ik mij eigenlijk aan het opblazen was om niks. Ondanks dat ik aangaf dat ik, als openlijke bisexuele jongen enorme moeite had met de leuzen die naar mij geroepen werden en geruchten verspreiden dat ik het maar met jan en allemaan deed. 2e jaar van mijn middelbaar was de ergste tijd van mijn leven, bijna elke week liep ik iets van 3-4 keer weg van school en ging ik in het park zitten gameboyen of pspen tot de bus voorbij kwam. Dan kwam ik weer thuis en moest ik mijn ma teleurstellen omdat ik weer weg ging. Uiteindelijk is het op een week zó uit de hand gelopen dat ik een zelfmoordpoging gedaan heb en in de volgende week had ik vrijstelling van leerplicht op mijn 15e. Pesters? Werdt niks tegen gedaan. Die jouwden mij zelfs nog leuk uit op de laatste dag toen de leraar zei dat ik wegging vanwege problemen. Niemand anders in de klas stak een hand naar mij uit en ik ben weggegaan met tranen in de ogen.
Ik had buiten school ook helemaal niemand want ik was toen net een jaartje of twee verhuizd en had niet de kans gehad om vrienden in de buurt te maken, dus vanaf dat moment voelde ik mij alleen op de wereld en dat was ook zo tot ik een paar jaar later online een vriendenkring kreeg en eindelijk de sociale contacten begon te leggen die ik jarenlang gemist heb. Ik denk dat ik het overleefd heb op pure apathie als ik eerlijk ben. Jarenlang interesseerde het mij compleet niets wat er gebeurde. En het heeft vanaf 2010(het jaar dat ik van school ging) tot ongeveer eind 2019 geduurt voor ik zelf de moed had eindelijk mijzelf te motiveren om werk te zoeken, en nog wat van mijn leven te maken.
Uiteindelijk school nooit meer afgemaakt omdat ik als de dood ben om in een school-achtige setting terecht te komen en ik heb jarenlang niet langs mijn oude middlebare school kunnen lopen omdat het dan teveel werdt. Pesten heeft jarenlang mijn leven kapot gemaakt en ik heb nog twee keer toe een zelfmoordpoging gedaan, de tweede kon ik mijzelf ervan weerhouden en de eerste was bij toeval dat mijn moeder thuiskwam en het ondekte. Zelfs nu heb ik dagen dat het enorm kut gaat maar godzijdank dat ik nu een geweldige groep online vrienden om mij heen die mij kunnen opvangen.
ndanks dat ik 26 ben, mijzelf op high alert gaan wanneer ik langs een groep lachende tieners loop. En ik ben erg zelfbewust wat mijn uiterlijk betreft, ondanks dat ik mijzelf niet persee erg lelijk zou noemen.
*Dit* is wat pesten met iemand kan doen. En zeker als het langdurig genegeerd wordt door de mensen die je eigenlijk in bescherming moeten nemen(ouders, familie, volwassenen als leraren enzovoorts). Ik ben blij dat daar nu veel meer aandacht voor is dan in 2010 en dat men het serieus lijkt te gaan nemen. Ik vind het persoonlijk een wonder dat na het falen van de school, in mindere mate mijn moeder(mijn moeder is een goed persoon en zij was toendertijd middenin revalidatie, dus alhoewel ik haar dit jarenlang kwadelijk heb genomen is dit nu gelukkig weg), maar ook instanties als jeugdzorg enzo, dat ik opgegroeid ben tot wie ik ben. En *dat* ik nog opgegroeid ben. Het is nu nog niet waar ik wil zijn, maar ik ben blij met hoe mijn leven er ongeveer uitziet en wie ik ben. Ik probeer altijd optimistisch te zijn en met een glimlach anderen gelijk te behandelen, zeker in de tijden van nu waar echte acceptatie verder te zoeken is dan voorheen, ben ik daar trots op.
Zo! Misschien verwijder ik dit later wel maar dit moest er echt even uit, wanneer er topics als dit op de sub worden aangekaart lees ik altijd de reacties en voel ik de drang om zelf ook te reageren maar doe dit nooit of ik haal het gelijk weer weg.
Zolang iedereen er om kan lachen is het plagen. Daar voorbijgaan wordt pesten.
Storytime: ik heb al sinds ik 6 ben diabetes type 1. Ik spuit mijn hele leven al insuline en keek er nooit van op dat dat misschien “raar” zou zijn. Nou ik ging dus naar de middelbare school waarbij een groep jongens mij constant uitmaakten voor drugsdealer, en mijn insuline hadden verstopt. Ik kon in de pauze dus mijn bloedsuiker niet naar beneden krijgen en toen ik dit vertelde aan mijn mentor waar we op dat moment les van hadden zei letterlijk: oei lastig, bewegen helpt ook! Ga maar een rondje om de school rennen! Ik als bang, ziek en verlegen meisje was zo dom om dat ook nog te doen, tot de conciërge mij vroeg wat er was en mijn tasje met mij terug probeerde te vinden (gevonden in een container achter school) Ik ben daarna nog vaker nageroepen en 1x in elkaar geslagen. Toen die groep jongens dat nog eens probeerden ging ik compleet door het lint. Ik heb mijn fiets op de voet van de grootste jongen gegooid en daarbij z’n voet gebroken. Hij zat in het selectieteam van voetbal, en die droom heb ik kapot gemaakt. Ik zat diep in de shit, omdat ik hem natuurlijk verwond had en diezelfde mentor was woest. Gelukkig is mijn moeder een rots en gooide natuurlijk het incident wat dus gewoon LEVENSGEVAARLIJK was met mijn insuline in de container gooien op. Mond vol tanden, ik had eindelijk genoeg gehad en durfde van me af te bijten, want ik heb de jaren daarna een rustige en prettige schooltijd gehad. Helaas nog steeds panisch om insuline in het openbaar te gebruiken waardoor ik regelmatig ziek wordt. Jarenlang therapieën en dergelijke gehad… maar heel het dorp heeft het nog steeds over hoe jammer het was van zijn voetbalcarrière
Heb zo vaak gehoord dat ik er hard van zou worden dat ik de tel kwijt ben.
als ik het goed begrijp zijn we allen met de algemeen gelden de sociale normen akoord gegaan . ik begrijp dan ook niet hoe men dingen anders kan interperteren dan ze bedoelt zijn . hoe het bij iemand aan komt is onzin . wat het daadwerkelijk betekend / is volgends de afgesproken norm dat is waar het om gaat . en als iemand tegen de sociale normen afspraak iets verkeerd begrijpt , is dat de schuld van die gene zelf . niet van de gene die de sociale interactie begaat .
Echt jammer dat iedereen gelijk zegt fysiek iets terug doen in de comments als oplossing, dat is zo’n luxe positie man; menig kind die gepest wordt kan dat niet omdat ze als elke dag met meerdere pesters geconfronteerd worden of door een sterkere pester. Vertel dat dus niet aan een leerling die toch al met blauwe ogen en tanden door de lip thuiskomen, dat is nutteloos in zo’n situatie.
Het verschuift het probleem ook alleen maar; vaak zoekt de pester dan gewoon een nieuw, wat zwakker slachtoffer en begint het riedeltje opnieuw .
Negeren werkt ook voor geen ene zak natuurlijk, je kan nog beter een pest slachtoffer vertellen dat die maar moet creperen, dan help je hen meer dan dit oevloze kut advies dat nutteloze leraren die oprecht ander werk moeten gaan zoeken, geven.
Het allerbeste is voorkomen natuurlijk, maar met een gehele groep distantiëren van de pesters kan n.m.m. en naar mijn ervaringen wonderen doen. Zoals vaker wordt gezegd, de toekijkers zijn misschien soms erger dan de pesters zelf, omdat ze niks doen om te helpen. Als je met een gehele groep duidelijk pesten afwijst (letterlijk weglopen bv) dan kan je wel wat impact hebben op de pesters.
Ook moet de pester aangepakt worden door middel van dit gedrag met de ouders te bespreken in hoeverre dat mogelijk is.
We moeten beter het gevaar en de schade van pesten inzien; dus niet meer bagatelliseren en victim blaming, maar inzien dat hier mensen levenslange ellende van hebben, inzien dat hier mensen zichzelf door dood maken en dat ook met enige regelmaat doen als er niks aan gedaan wordt.
Daarnaast moeten leraren (en ouders )daadwerkelijk luisteren naar de slachtoffers van het pesten, en niet alleen dat doen, maar ook consequenties verbinden aan het pestgedrag, anders houdt het echt niet op vanzelf.
Kortgezegd, terugslaan of w/e is niet een realistische oplossing voor mensen die zwaar gepest worden , die hebben die optie niet als ze niet zelf fysiek sterker zijn dan de pester (geloof me ik heb het toen vaak geprobeerd) en natuurlijk de nonchalante houding van aardig veel leraren is nog erger dan de pesters zelf misschien. .
Verbind dus consequenties aan pesten, als leraar in de klas maar ook als school. Daarnaast kunnen er als maatschappij dingen gedaan worden. Een tijdje geleden was er een voorstel om pesten strafbaar te maken, dat is geheel logisch n.m.m. aangezien er al jaarlijks steeds weer kinderen enorm door lijden of zelfs aan dood gaan (door zelfmoord bv)
Daarnaast moeten we nog verder kijken; het pesten kan alleen doorgaan in principe doordat een grote groep medestanders niks doet. Sta dus voor elkaar op als je het ziet, leer kinderen het aan dat niks doen wanneer iemand iets slechts wordt aangedaan minstens net zo erg kan zijn als dat slechte ding doen. We moeten in een (botte manier om dit te zeggen sorry alvast) vlug tempo van dit soort lafheid af om eerlijk te zijn. We moeten helemaal niet deze soort mensen willen zijn, de soort mensen die met lafheid toekijken of gauw wegkijken als een ander medemens (!) iets slechts wordt aangedaan, in elkaar wordt getimmerd of de huid vol wordt gescholden. Doe allemaal een keer je bek in godsnaam open voor elkander, spring er desnoods tussen, help een ander, want die smerige laffe stilte is net zo erg als de daad zelf.
17 comments
> Zeg niet dat jouw kind een keer een duw terug moet geven of van zich af moet bijten”, zegt Bolwerk tegen ouders van een gepest kind.
Ik was al bang dat dit zou worden herhaald. Uit persoonlijke ervaring kan ik garanderen dat terug slaan wel werkt. En dan bedoel ik ook echt fysiek slaan. Het is niet netjes, maar wel effectief.
Ik ben vroeger best veel gepest en ik lees eigenlijk steeds extremere maatregelen tegen pesten (en ook steeds extremere vormen van pesten). Zelf voel ik mij daar een beetje dubbel bij want:
1.Pesten is niet oke;
2.Het is wel goed om kinderen op een jonge leeftijd al te leren dat ze ook tegen een stootje moeten kunnen.
Wat mij betreft moet de discussie ook gaan over excessief pesten, dat is het echte kwaad mijn inziens.
Ik werd een groot deel van mijn middelbare schooltijd gepest en ik kan me er kapot aan irriteren dat er advies wordt gegeven om niets terug te doen. Dat negeren werkt gewoon niet.
Ik was van mijn pesterijen af naardat ik iemand die mijn tas van de trap af had gegooid er achteraan had gegooid. Ik zou iedereen die gepest wordt het advies geven om als vragen om te stoppen niet werkt de fysieke route te nemen.
>’Het gaat er niet om wat jij doet, maar hoe het bij de ander binnenkomt’
Maar hoe het bij de ander binnenkomt heeft alles te maken met de persoon als individu en de persoon als onderdeel van een groep.
Ik vind mevrouw Bolwerk een beetje naïef uit de hoek komen. Sommige mensen worden emotioneel van volledig legitieme meningen over dit dat of het ander. Zeker als je het hebt over dingen als religie.
Ik vraag me ook af of je wel écht een keer met pesten te maken hebt gehad als je zegt dat je de pester moet negeren. Zo werkt dat niet. Zeker op school. Kinderen zijn net aapjes, en als jij je een beetje sipjes terugtrekt los je het probleem niet op want je geeft je macht weg. Recept voor herhaling van hetzelfde probleem.
Je kan het niet willen horen maar een keer van je af bijten, en dat hoeft niet eens altijd persé fysiek, is wel degelijk een effectief middel. Pesten is niet leuk als je zelf voor lul staat.
Mij werd laatst gevraagd of ik vond (rechten gestudeerd) dat pesters gestraft moesten worden in de huidige bestaansvorm en de huisige maatschappij.
Ik gaf daarop een antwoord waar ik tot op de dag van vandaag nog enorm over twijfel. Ik zei ‘ja’, maar wilde gaan beargumenteren waarom ik dat vond. Ik merkte dat tijdens het beargumenteren ik de gevoelens van het slachtoffer zwaarder begon te wegen dan het algemene beeld. Hierdoor maakt het het enorm moeilijk. Wat voor eerlijke straf zet je erop? Hoe moet je het bewijzen? Hoe voorkom je het?
Je kan pesten wel gaan bestraffen, maar wat voor meerwaarde heeft het? De gepeste krijgt zijn/haar tijd niet meer terug en zal altijd met het complex lopen. Als je iemand bestraft heb je een ander leven ook verwoest. Anderzijds, het is een vorm van vergelding. Iemand heeft iemand anders zijn/haar leven kapot gemaakt. Je wilt daarvoor gewoon iemand aanpakken.
Als je mij vandaag zou vragen wat ik er van vind, ben ik best stellig. Maar hoeveel maanden of jaren je er op zou moeten plaatsen als maximum vind ik toch onwijs lastig te zeggen. Daarom pleit ik voor een algemene campagne om pesten enorm te onderdrukken en instantie die ten alle tijden pestgedrag mag onderzoeken, zelfs zonder aanklacht. Je moet het zien als een meldpunt waarop individuelen (mensen rondom de pestkop/gepeste) zich kunnen melden en uitspreken over het voorval, zodat sociale werkers dit kunnen onderzoeken. Pestkoppen zullen het nooit vertellen, en mensen die worden gepest kennen vaak een enorme schaamte. Kortom, dit is onhoudbaar. Maar oplossingen bedenken is net zo lastig.
Het verschil tussen plagen en pesten is dat er bij pesten sprake is van eenrichtingsverkeer. Plagen gaat twee kanten op en de personen zijn gelijkwaardig. Bij pesten is een persoon alleen slachtoffer, deze kan niets terug doen.
Plagen is onschuldig, pesten kan mensenlevens verwoesten.
Mijn broertje werd gepest, ik werd niet gepest. Zijn verhaal is niet aan mij om te vertellen maar er is wel geprobeerd om mij ook te pesten, alleen ik sloeg zowel verbaal als fysiek terug (mijn moeder moest op school komen omdat ik met een schaar gegooid had).
Mijn kind leerde ik dat als je geslagen wordt je terug mag slaan, helaas snapte ze de nuance nog niet helemaal. Nu moet ze eerst naar mij en naar de juf toe voordat ze iets terugdoet. In de eerste week dat ze op school zat helaas toch al wat nare verhalen gehoord die ik bij de juf heb neergelegd. Nu dus afwachten hoe het opgepakt wordt.
​
Overigens vind ik het voorbeeld over de twee kleuters met een bal helemaal nergens op slaan, want van wie is die bal nou eigenlijk? Het is niet zo dat als een kind speelgoed laat liggen het zomaar van de ander is.
De antropoloog David Graeber heeft een artikel geschreven over de natuur van pesten en het concept van dominatie. Hij gaat hier bijvoorbeeld in op het feit dat scholen meewerken aan de situatie waar pesten voorkomt omdat slachtoffers niet weg kunnen en bij een tegenreactie, het probleem “aan beide kanten” zou moeten zijn en het volgens de school niet uitmaakt wie er begon bij een gevecht tussen pestkop en slachtoffer.
[Artikel in het Engels hier ](https://thebaffler.com/salvos/bullys-pulpit)
De beste oplossing zou zijn om als “publiek” van een pestkop er tussenin te komen, want het is volgens onderzoek vrij zeldzaam dat iemand die er tussenin komt het volgende slachtoffer wordt van de pestkop.
Ik werd ook eigenlijk bijna mijn hele schooltijd gepest, vanaf dat ik een jaar of 7 a 8 was totdat ik mijn diploma kreeg toen ik bijna 18 was en ik woonde daarna nog in hetzelfde dorp dus het was niet alsof het toen opeens over was en die pesters vergeten waren wie ik was als ze me met een groep tegenkwamen. Wat ik vooral mis in het verhaal is de persoonlijke ontwikkeling van het kind wat gepest wordt (zeker als het heel lang doorgaat), toen ik moest beslissen welke kant ik op wilde na de middelbare had ik geen idee wie ik was en wat ik leuk vond, ik had alleen maar geleerd om te overleven en wou zo snel mogelijk dat die tijd over was. Van dat effect daar heb ik nu op mijn 37e nog steeds last van, omdat zelfs de meeste van mijn hobbies met vluchten te maken hadden of ik had het gevoel dat ik steeds moest bewijzen dat ik er goed in was om de afwijzing niet te hoeven voelen. Thuis had ik ook te maken met emotionele mishandeling en verwaarlozing vooral op emotioneel gebied, dus ik had ook vanuit daar niet een gezonde voedingsbodem voor die persoonlijke ontwikkeling. Mensen hebben geen idee hoe hard je ontwikkeling geremd wordt door systematisch pesten, mijn psycholoog heeft het ooit vergeleken met kinderen in een oorlogsgebied omdat je elke dag terug moet naar een plek waarvan je weet dat het onveilig is en op niemand kunt terugvallen, zeker in mijn situatie want ik had meestal niemand om mee over het pesten te praten én mijn emoties te mogen laten zien, want mijn ouders konden daar niet mee omgaan. Je mag er niet vanuit gaan dat zo’n kind linksom of rechtsom wel een vangnet heeft, als er leerplicht bestaat dan moet er ook een zorgplicht bestaan voor de kinderen die verplicht zijn om te moeten functioneren in een schoolsysteem. Gelukkig nemen ze binnen de psychische gezondheidzorg pesten tegenwoordig meer serieus en erkennen ze dat je er door getraumatiseerd kunt worden, maar ook leraren en misschien alle medewerkers van een school moeten daarvan bewust gemaakt worden in mijn optiek. De juf die ik in groep 7 en 8 had bleef volhouden dat ik geplaagd werd en niet gepest (kauwgom in je haar onder anderen is plagen blijkbaar), dus had ik geen poot om op te staan en werd ik eigenlijk gezien als vervelend omdat ik maar bleef aangeven dat het niet goed ging, daar ben ik uiteindelijk maar mee opgehouden omdat ik daarna geen vertrouwen meer had in leraren. Thuis kreeg ik dat signaal ook al dus dan bevestigd ook het wereldbeeld wat je vanuit daar meekrijgt, dat je tranen alleen maar irritant zijn voor de ander en je je niet zo moet aanstellen.
Negeren van pesten wat ik altijd als advies kreeg werkt trouwens sowieso niet, want ze verzinnen telkens iets nieuws of maken het huidige pesten nog erger totdat ze weer hun dopamine shot krijgen als je toch weer reageert en daar hebben ze zeker op de middelbare vrij spel in als de leraar alleen opmerkt dat jij je steeds omdraait of “zit te praten” en jij dan de schuld krijgt. In mijn geval hebben de pesters ooit 1 keer een preek van de directeur gehad omdat ik een week thuisbleef toen het echt niet meer ging, maar dat had ook een averechts effect want nu was ik een watje die de directeur erbij betrok. Ik kreeg wel straf want ik kwam door het pesten veel te laat en spijbelde bij de gymlessen omdat ik dat niet meer trok, dus mocht ik vervolgens 4-5 weken achter elkaar van 8u tot 16u30 o.i.d. op school komen en de uren waar ik geen les had voor de deur van de conrector huiswerk maken.
Bij mij is het helaas tot nu toe nog niet lekker gegaan, ik heb door al die traumatische gebeurtenissen thuis en op school zware psychische problemen gekregen en zit sinds mijn 22e “thuis”, met uitzondering van soms een werktraject totdat ik vrijstelling kreeg van de gemeente en in de laatste jaren vrijwilligerswerk. Pesten heeft mijn complete persoonlijke ontwikkeling kapot gemaakt of er in elk geval flink aan bijgedragen. Als ik nu een groepje tieners voor de supermarkt zie rondhangen voel ik me nog steeds ongemakkelijk en krijg dat oude angst gevoel. Wat het meest steekt is dat er geen gerechtigheid is in dit soort situaties, de pesters zijn ermee weggekomen, de leraren gaan nog vrolijk door, de concierges zijn ondertussen met pensioen (die vielen me veel lastig vanwege dat nablijven), de directie zit weer op een ander leuk plekje, de ouders van de pesters zijn er ook nooit op aangesproken. Aan mijn kant heb ik een mavo in plaats van een havo diploma omdat mijn school resultaten er onder gingen lijden, ben ik uitgevallen tijdens mijn MBO opleiding, heb ik jarenlang in de molen van de GGZ gezeten met verkeerde diagnoses, symptoombestrijding en het gevoel gekregen dat het allemaal aan mij lag dat ik vastliep. Toen ik begin 30 was kreeg ik pas eindelijk fatsoenlijke hulp om het trauma te verwerken omdat het eindelijk serieus genomen werd. Daar is geen shade vergoeding voor of een fonds wat je helpt om iets terug te krijgen wat je verloren hebt, je moet zelf met de brokstukken maar een leven opbouwen en net doen alsof je er tevreden mee bent.
Dingen die je kan doen voor dat het fysiek word.
Gepest worden kan je zelfvertrouwen enorm schaden,maar probeer er eerst met je ouders er over te praten. Thuis veilig voelen is een goede basis om verdere stappen te ondernemen . Namelijk het kenbaar te maken bijvoorbeeld aan de leraar/lerares dat jij gepest word . Probeer je niet te schamen je staat er niet alleen voor .
Indien de leraar /lerares je afdoet als gewoon van je afbijten, wijs ze er dan op dat iedere school verplicht is een anti pestbeleid te hebben.
Ga zo nodig over het hoofd van de leraar heen naar het schoolhoofd maak duidelijk wat er aan de hand is, en dat de leraar er niet aan wil doen ( als dat het geval is ).
Dit zou in 90% van de gevallen resultaat moeten hebben .
Er zijn vervolg stappen die je kan nemen maar de meesten eindigen dat je naar een andere school geplaatst word, en niet zeker is of het probleem dan opgelost is .
Ga in iedergeval niet gelijk de confrontatie aan met de pester.
Boosheid is een slechte raadgever .
Ik ben echt heel erg anti-pesten en ben zelf jarenlang gepest. Maar zeggen dat de “gepeste” persoon altijd kan zeggen dat die gepest is is ook gewoon belachelijk. Misschien vind iemand wel dat als je Hallo tegen hem zegt dat je hem aan het pesten bent. Dat is natuurlijk niet zo.
Mensen onderschatten pestgedrag inderdaad erg hard. Dit zal wss erg langdraderig worden maar fuck it, het moet eruit
Ik ben tijdens de basis maar vooral tijdens het middelbaar hard gepest. Ik had een moeilijke tijd vanwege ziekte in de familie en ik was niet de meest sociale persoon. Dus ik werdt al gauw het buitenbeentje van de klas. Er wordt over van alles en nogwat van je afgekraakt. Je uiterlijk, lichamelijke ‘eigenaardigheden’ , je karakter, je smaak, zelfs wat voor muziek je beluisterd. En omdat ik toendertijd in zo’n hel zat, had ik daar zelf dus ook weinig geduld voor, dus ja, je reageert, scheld terug. En soms zelfs terug vechten als ze te fysiek werden. En de school? Deed niks, ik moest niet zo zeuren, de pesters hadden aangegeven dat het ‘als een grapje bedoelt was’ en dat ik mij eigenlijk aan het opblazen was om niks. Ondanks dat ik aangaf dat ik, als openlijke bisexuele jongen enorme moeite had met de leuzen die naar mij geroepen werden en geruchten verspreiden dat ik het maar met jan en allemaan deed. 2e jaar van mijn middelbaar was de ergste tijd van mijn leven, bijna elke week liep ik iets van 3-4 keer weg van school en ging ik in het park zitten gameboyen of pspen tot de bus voorbij kwam. Dan kwam ik weer thuis en moest ik mijn ma teleurstellen omdat ik weer weg ging. Uiteindelijk is het op een week zó uit de hand gelopen dat ik een zelfmoordpoging gedaan heb en in de volgende week had ik vrijstelling van leerplicht op mijn 15e. Pesters? Werdt niks tegen gedaan. Die jouwden mij zelfs nog leuk uit op de laatste dag toen de leraar zei dat ik wegging vanwege problemen. Niemand anders in de klas stak een hand naar mij uit en ik ben weggegaan met tranen in de ogen.
Ik had buiten school ook helemaal niemand want ik was toen net een jaartje of twee verhuizd en had niet de kans gehad om vrienden in de buurt te maken, dus vanaf dat moment voelde ik mij alleen op de wereld en dat was ook zo tot ik een paar jaar later online een vriendenkring kreeg en eindelijk de sociale contacten begon te leggen die ik jarenlang gemist heb. Ik denk dat ik het overleefd heb op pure apathie als ik eerlijk ben. Jarenlang interesseerde het mij compleet niets wat er gebeurde. En het heeft vanaf 2010(het jaar dat ik van school ging) tot ongeveer eind 2019 geduurt voor ik zelf de moed had eindelijk mijzelf te motiveren om werk te zoeken, en nog wat van mijn leven te maken.
Uiteindelijk school nooit meer afgemaakt omdat ik als de dood ben om in een school-achtige setting terecht te komen en ik heb jarenlang niet langs mijn oude middlebare school kunnen lopen omdat het dan teveel werdt. Pesten heeft jarenlang mijn leven kapot gemaakt en ik heb nog twee keer toe een zelfmoordpoging gedaan, de tweede kon ik mijzelf ervan weerhouden en de eerste was bij toeval dat mijn moeder thuiskwam en het ondekte. Zelfs nu heb ik dagen dat het enorm kut gaat maar godzijdank dat ik nu een geweldige groep online vrienden om mij heen die mij kunnen opvangen.
ndanks dat ik 26 ben, mijzelf op high alert gaan wanneer ik langs een groep lachende tieners loop. En ik ben erg zelfbewust wat mijn uiterlijk betreft, ondanks dat ik mijzelf niet persee erg lelijk zou noemen.
*Dit* is wat pesten met iemand kan doen. En zeker als het langdurig genegeerd wordt door de mensen die je eigenlijk in bescherming moeten nemen(ouders, familie, volwassenen als leraren enzovoorts). Ik ben blij dat daar nu veel meer aandacht voor is dan in 2010 en dat men het serieus lijkt te gaan nemen. Ik vind het persoonlijk een wonder dat na het falen van de school, in mindere mate mijn moeder(mijn moeder is een goed persoon en zij was toendertijd middenin revalidatie, dus alhoewel ik haar dit jarenlang kwadelijk heb genomen is dit nu gelukkig weg), maar ook instanties als jeugdzorg enzo, dat ik opgegroeid ben tot wie ik ben. En *dat* ik nog opgegroeid ben. Het is nu nog niet waar ik wil zijn, maar ik ben blij met hoe mijn leven er ongeveer uitziet en wie ik ben. Ik probeer altijd optimistisch te zijn en met een glimlach anderen gelijk te behandelen, zeker in de tijden van nu waar echte acceptatie verder te zoeken is dan voorheen, ben ik daar trots op.
Zo! Misschien verwijder ik dit later wel maar dit moest er echt even uit, wanneer er topics als dit op de sub worden aangekaart lees ik altijd de reacties en voel ik de drang om zelf ook te reageren maar doe dit nooit of ik haal het gelijk weer weg.
Zolang iedereen er om kan lachen is het plagen. Daar voorbijgaan wordt pesten.
Storytime: ik heb al sinds ik 6 ben diabetes type 1. Ik spuit mijn hele leven al insuline en keek er nooit van op dat dat misschien “raar” zou zijn. Nou ik ging dus naar de middelbare school waarbij een groep jongens mij constant uitmaakten voor drugsdealer, en mijn insuline hadden verstopt. Ik kon in de pauze dus mijn bloedsuiker niet naar beneden krijgen en toen ik dit vertelde aan mijn mentor waar we op dat moment les van hadden zei letterlijk: oei lastig, bewegen helpt ook! Ga maar een rondje om de school rennen! Ik als bang, ziek en verlegen meisje was zo dom om dat ook nog te doen, tot de conciërge mij vroeg wat er was en mijn tasje met mij terug probeerde te vinden (gevonden in een container achter school) Ik ben daarna nog vaker nageroepen en 1x in elkaar geslagen. Toen die groep jongens dat nog eens probeerden ging ik compleet door het lint. Ik heb mijn fiets op de voet van de grootste jongen gegooid en daarbij z’n voet gebroken. Hij zat in het selectieteam van voetbal, en die droom heb ik kapot gemaakt. Ik zat diep in de shit, omdat ik hem natuurlijk verwond had en diezelfde mentor was woest. Gelukkig is mijn moeder een rots en gooide natuurlijk het incident wat dus gewoon LEVENSGEVAARLIJK was met mijn insuline in de container gooien op. Mond vol tanden, ik had eindelijk genoeg gehad en durfde van me af te bijten, want ik heb de jaren daarna een rustige en prettige schooltijd gehad. Helaas nog steeds panisch om insuline in het openbaar te gebruiken waardoor ik regelmatig ziek wordt. Jarenlang therapieën en dergelijke gehad… maar heel het dorp heeft het nog steeds over hoe jammer het was van zijn voetbalcarrière
Heb zo vaak gehoord dat ik er hard van zou worden dat ik de tel kwijt ben.
als ik het goed begrijp zijn we allen met de algemeen gelden de sociale normen akoord gegaan . ik begrijp dan ook niet hoe men dingen anders kan interperteren dan ze bedoelt zijn . hoe het bij iemand aan komt is onzin . wat het daadwerkelijk betekend / is volgends de afgesproken norm dat is waar het om gaat . en als iemand tegen de sociale normen afspraak iets verkeerd begrijpt , is dat de schuld van die gene zelf . niet van de gene die de sociale interactie begaat .
Echt jammer dat iedereen gelijk zegt fysiek iets terug doen in de comments als oplossing, dat is zo’n luxe positie man; menig kind die gepest wordt kan dat niet omdat ze als elke dag met meerdere pesters geconfronteerd worden of door een sterkere pester. Vertel dat dus niet aan een leerling die toch al met blauwe ogen en tanden door de lip thuiskomen, dat is nutteloos in zo’n situatie.
Het verschuift het probleem ook alleen maar; vaak zoekt de pester dan gewoon een nieuw, wat zwakker slachtoffer en begint het riedeltje opnieuw .
Negeren werkt ook voor geen ene zak natuurlijk, je kan nog beter een pest slachtoffer vertellen dat die maar moet creperen, dan help je hen meer dan dit oevloze kut advies dat nutteloze leraren die oprecht ander werk moeten gaan zoeken, geven.
Het allerbeste is voorkomen natuurlijk, maar met een gehele groep distantiëren van de pesters kan n.m.m. en naar mijn ervaringen wonderen doen. Zoals vaker wordt gezegd, de toekijkers zijn misschien soms erger dan de pesters zelf, omdat ze niks doen om te helpen. Als je met een gehele groep duidelijk pesten afwijst (letterlijk weglopen bv) dan kan je wel wat impact hebben op de pesters.
Ook moet de pester aangepakt worden door middel van dit gedrag met de ouders te bespreken in hoeverre dat mogelijk is.
We moeten beter het gevaar en de schade van pesten inzien; dus niet meer bagatelliseren en victim blaming, maar inzien dat hier mensen levenslange ellende van hebben, inzien dat hier mensen zichzelf door dood maken en dat ook met enige regelmaat doen als er niks aan gedaan wordt.
Daarnaast moeten leraren (en ouders )daadwerkelijk luisteren naar de slachtoffers van het pesten, en niet alleen dat doen, maar ook consequenties verbinden aan het pestgedrag, anders houdt het echt niet op vanzelf.
Kortgezegd, terugslaan of w/e is niet een realistische oplossing voor mensen die zwaar gepest worden , die hebben die optie niet als ze niet zelf fysiek sterker zijn dan de pester (geloof me ik heb het toen vaak geprobeerd) en natuurlijk de nonchalante houding van aardig veel leraren is nog erger dan de pesters zelf misschien. .
Verbind dus consequenties aan pesten, als leraar in de klas maar ook als school. Daarnaast kunnen er als maatschappij dingen gedaan worden. Een tijdje geleden was er een voorstel om pesten strafbaar te maken, dat is geheel logisch n.m.m. aangezien er al jaarlijks steeds weer kinderen enorm door lijden of zelfs aan dood gaan (door zelfmoord bv)
Daarnaast moeten we nog verder kijken; het pesten kan alleen doorgaan in principe doordat een grote groep medestanders niks doet. Sta dus voor elkaar op als je het ziet, leer kinderen het aan dat niks doen wanneer iemand iets slechts wordt aangedaan minstens net zo erg kan zijn als dat slechte ding doen. We moeten in een (botte manier om dit te zeggen sorry alvast) vlug tempo van dit soort lafheid af om eerlijk te zijn. We moeten helemaal niet deze soort mensen willen zijn, de soort mensen die met lafheid toekijken of gauw wegkijken als een ander medemens (!) iets slechts wordt aangedaan, in elkaar wordt getimmerd of de huid vol wordt gescholden. Doe allemaal een keer je bek in godsnaam open voor elkander, spring er desnoods tussen, help een ander, want die smerige laffe stilte is net zo erg als de daad zelf.
/Rant