Το ανεβάζω γιατί καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι σε σύγχρονα άτομα, μεγαλωμένα στο ισοπεδωτικό τοπίο της σύγχρονης ζωής, να αντιληφθούν τον πλούτο που μας έδωσε τη σύγχρονη Ελλάδα.
Μετά διαβάστε το ακόλουθο απόσπασμα και δείτε πώς ξαφνικά αποκτά μια τελείως διαφορετική τροπή και το πώς οι Μανιάκια θα μπορούσαν να γίνουν αυθεντικοί Ελληνες, αυθεντικοί Ρουμάνοι, αυθεντικοί Μακεδόνες κοκ
> Διαβάζω στην καθημερινή (σκοπίμως δίχως κεφαλαίο) για τον ερχομό στη δημοσιότητα και την έκθεση στο κοινό, φωτογραφικής συλλογής των αδερφών Μαν(ι)άκια.
>Βλάχων, από την Αβδέλλα Γρεβενών, προερχόμενων-ασφαλώς – από οικογένεια κτηνοτροφικη.
Υπηρξαν οι προπατορες της έβδομης τέχνης στα Βαλκάνια και την οθωμανική αυτοκρατορία γενικότερα, στις απαρχές του 20ου αιώνα, πριν τις πολεμικές και συνοριακές ανακατατάξεις που στενεψαν όλα μας τα όρια.
Γεωγραφικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και πνευματικα. Μας εγκλώβισαν σε αστείους εθνικισμούς, καταγέλαστες ψευτοπατριωτικες κορώνες, πολεμικους εξοπλισμούς, διαμελισμους, προσφυγιες και οριστική απώλεια της οικουμενικής μας κληρονομιάς, της ρωμιοσυνης.
>Αφήνοντας μας, με τους ξασπρισμενους ερειπιώνες της κλασικής αρχαιότητας, το τζατζίκι και το σουβλάκι για τουριστικη παρακαταθήκη και προγονοπληκτο κομπασμο.
Στο άρθρο, φυσικά, αποσιωπάται η αρχική άρνηση του επισήμου ελλαδικού ντοβλετίου να δεχτεί τη δωρεά του μεγαλύτερου μέρους της συλλογής από τους ίδιους τους κινηματογραφιστες και όχι από τον απόγονο τους, δεκαετίες μετά, εξαιτίας της γνωστής ξενοφοβικής, μικροαστικης, αντιληψης που διαπερνουσε το νεοελλαδικο κρατίδιο απέναντι σε όποιον καταγόταν πάνω από τον Σπερχειο και την συνακόλουθη ασχετοσύνη με οποιοδήποτε δείγμα πολιτισμού.
>Πολύ δε περισσότερο αν η μητρική του δεν ενετάσσετο σε κάποια από τις εκδοχές της καθαρευούσης.
Δε θα υπεισελθω στα παλαιότερα.
>Στο ανελέητο κυνήγι άχρι αφανισμου, δλδ, κάθε λαλιάς μη ελληνικής και των λαλούντων των ίδιων, εντός της νεοελλαδικης επικράτειας, ούτε στην εκστρατεία ομογενοποιησης των πληθυσμών και αποκαθαρσης τους απ’οτιδηποτε μη Βουκεφαλικο, Λεωνίδειο, Θερμοπύλιον ή Σαλαμινομάχο.
Θα πω μοναχά, ότι οι αδελφοί Μανιάκια, ως είναι η βλάχικη προφορά του επωνύμου τους, βρήκαν καταφύγιο στο Μοναστήρι ή Μπιτόλια, της σημερινής Βορείου Μακεδονίας, όπου και σώζεται το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής τους. Τιμουνται σε μουσείο, αφιερωμένο στη μνήμη τους και θεωρούνται πολιτισμικοι ευεργέτες ολάκερης της γειτονικής χώρας.
>Στο άρθρο επίσης αναφέρεται ο όρος ελληνόφωνοι βλάχοι. Πραγματικά ως βλάχος δε γνωρίζω τι πά να πει αυτό.
Οι βλάχοι ήσαν πρωτίστως βλαχοφωνοι
και δευτερευοντως ομιλουσαν, συνήθως απταιστως, κάθε άλλη γλώσσα που τύχαινε στο διάβα τους, καθώς ήσαν νομαδικοι πληθυσμοί.
> Πράγματι οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν ιδιαίτερους δεσμούς με τη γενέτειρά τους, Πίνδο, από τη Βόρεια Ήπειρο ίσαμε με τις παρυφές της Ρούμελης, από όπου και ξεκίνησαν την εξάπλωση σε ολάκερα τα Βαλκάνια και την μεσευρώπη αλλά προκοψαν εξίσου στο σύνολο των Βαλκανικων χωρών και κεντροευρωπαϊκων χωρών και αναφέρονται ως ευεργέτες-ιστορικά πρόσωπα εξον από την Ελλάδα και στη βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία, την Σερβία, τη Ρουμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία.
>Οπότε ελληνόφωνοι βλάχοι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν βλαχοφωνοι βλάχοι, πάντα δίγλωσσοι και τριγλωσσοι, ρωμέικης συνειδήσεως. Όπου ρωμιοσυνη η πνευματική κληρονομιά της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, σκοπίμως αποκληθεισας βυζαντινής, για το στενεμα και μόνο του ορίζοντα των κληρονόμων της, από την ξένη ιστοριογραφια και βλακωδως υιοθετηθείσας με αυτή την ανύπαρκτη, ιστορικά, ονομασία, από τους νεοεθνικους αρχαιολατρεις του νεοελλαδικου κρατίδιου.
Συντομευοντας να ειπώ ότι η έκθεση θα φιλοξενηθεί στο μουσείο μακεδονικού αγώνα, Κύριος οίδε, βάσει ποιου σκεπτικου.
>Δεν υπήρξαν Μακεδονομαχοι οι αείμνηστοι ούτε το έργο τους καλύπτει πολεμικά συμβάντα. Έχουν κινηματογραφησει κυρίως σκηνές υπαίθρου και αστικού περιβάλλοντος σε ειρηνικες περιόδους.
Μάλλον στο πλαίσιο του κουτσαβακισμού με τη Βόρεια γείτων (σκοπίμως η ονομαστική), η οποία είναι και η μόνη χώρα από τον περίγυρό μας, με την οποία δεν έχουμε πολεμήσει ποτέ.
Οι ίδιοι οι κοντογειτόνοι μας, ως προείπα, τους έχουν αφιερώσει ένα μουσείο πολιτισμού, δίχως καμία πολεμική αναφορά.
>Κατόπιν τούτων χαράμι πάει η δωρεά του υιού Μανιάκια, καθώς το νεοελλαδικο κρατίδιο δε λέει να εγκαταλείψει ούτε τον 21ο αιώνα την συμπλεγματικη του συμπεριφορά απέναντι στη νεώτερη του ιστορία και να τιμήσει πραγματικά το πολυπολιτισμικο θαυμαστο αμαλγαμα παράδοσης και κουλτούρας, τα οποία του κληροδοτηθηκαν από το Ρωμέικο.
Παραμένει κούτσουρο αποτιστο, με τις ρίζες του μακριά από τις πηγές της αρβανιτικης, βλαχικής, εβραϊκής, αρμένικης, σλαβικής τροφοδοσίας του, παλεύοντας να ξεδιψάσει από τις γλυφές σταγόνες της αρχαιοπληξίας
1 comment
Το ανεβάζω γιατί καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι σε σύγχρονα άτομα, μεγαλωμένα στο ισοπεδωτικό τοπίο της σύγχρονης ζωής, να αντιληφθούν τον πλούτο που μας έδωσε τη σύγχρονη Ελλάδα.
[Διαβάστε πρώτα το άρθρο της Μυρτσιώτη στη Καθημερινή](https://www.kathimerini.gr/culture/562274272/o-thisayros-ton-vlachon/). Τύποις φαίνεται καλό.
Μετά διαβάστε το ακόλουθο απόσπασμα και δείτε πώς ξαφνικά αποκτά μια τελείως διαφορετική τροπή και το πώς οι Μανιάκια θα μπορούσαν να γίνουν αυθεντικοί Ελληνες, αυθεντικοί Ρουμάνοι, αυθεντικοί Μακεδόνες κοκ
> Διαβάζω στην καθημερινή (σκοπίμως δίχως κεφαλαίο) για τον ερχομό στη δημοσιότητα και την έκθεση στο κοινό, φωτογραφικής συλλογής των αδερφών Μαν(ι)άκια.
>Βλάχων, από την Αβδέλλα Γρεβενών, προερχόμενων-ασφαλώς – από οικογένεια κτηνοτροφικη.
Υπηρξαν οι προπατορες της έβδομης τέχνης στα Βαλκάνια και την οθωμανική αυτοκρατορία γενικότερα, στις απαρχές του 20ου αιώνα, πριν τις πολεμικές και συνοριακές ανακατατάξεις που στενεψαν όλα μας τα όρια.
Γεωγραφικά, κοινωνικά, πολιτιστικά και πνευματικα. Μας εγκλώβισαν σε αστείους εθνικισμούς, καταγέλαστες ψευτοπατριωτικες κορώνες, πολεμικους εξοπλισμούς, διαμελισμους, προσφυγιες και οριστική απώλεια της οικουμενικής μας κληρονομιάς, της ρωμιοσυνης.
>Αφήνοντας μας, με τους ξασπρισμενους ερειπιώνες της κλασικής αρχαιότητας, το τζατζίκι και το σουβλάκι για τουριστικη παρακαταθήκη και προγονοπληκτο κομπασμο.
Στο άρθρο, φυσικά, αποσιωπάται η αρχική άρνηση του επισήμου ελλαδικού ντοβλετίου να δεχτεί τη δωρεά του μεγαλύτερου μέρους της συλλογής από τους ίδιους τους κινηματογραφιστες και όχι από τον απόγονο τους, δεκαετίες μετά, εξαιτίας της γνωστής ξενοφοβικής, μικροαστικης, αντιληψης που διαπερνουσε το νεοελλαδικο κρατίδιο απέναντι σε όποιον καταγόταν πάνω από τον Σπερχειο και την συνακόλουθη ασχετοσύνη με οποιοδήποτε δείγμα πολιτισμού.
>Πολύ δε περισσότερο αν η μητρική του δεν ενετάσσετο σε κάποια από τις εκδοχές της καθαρευούσης.
Δε θα υπεισελθω στα παλαιότερα.
>Στο ανελέητο κυνήγι άχρι αφανισμου, δλδ, κάθε λαλιάς μη ελληνικής και των λαλούντων των ίδιων, εντός της νεοελλαδικης επικράτειας, ούτε στην εκστρατεία ομογενοποιησης των πληθυσμών και αποκαθαρσης τους απ’οτιδηποτε μη Βουκεφαλικο, Λεωνίδειο, Θερμοπύλιον ή Σαλαμινομάχο.
Θα πω μοναχά, ότι οι αδελφοί Μανιάκια, ως είναι η βλάχικη προφορά του επωνύμου τους, βρήκαν καταφύγιο στο Μοναστήρι ή Μπιτόλια, της σημερινής Βορείου Μακεδονίας, όπου και σώζεται το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής τους. Τιμουνται σε μουσείο, αφιερωμένο στη μνήμη τους και θεωρούνται πολιτισμικοι ευεργέτες ολάκερης της γειτονικής χώρας.
>Στο άρθρο επίσης αναφέρεται ο όρος ελληνόφωνοι βλάχοι. Πραγματικά ως βλάχος δε γνωρίζω τι πά να πει αυτό.
Οι βλάχοι ήσαν πρωτίστως βλαχοφωνοι
και δευτερευοντως ομιλουσαν, συνήθως απταιστως, κάθε άλλη γλώσσα που τύχαινε στο διάβα τους, καθώς ήσαν νομαδικοι πληθυσμοί.
> Πράγματι οι περισσότεροι εξ αυτών είχαν ιδιαίτερους δεσμούς με τη γενέτειρά τους, Πίνδο, από τη Βόρεια Ήπειρο ίσαμε με τις παρυφές της Ρούμελης, από όπου και ξεκίνησαν την εξάπλωση σε ολάκερα τα Βαλκάνια και την μεσευρώπη αλλά προκοψαν εξίσου στο σύνολο των Βαλκανικων χωρών και κεντροευρωπαϊκων χωρών και αναφέρονται ως ευεργέτες-ιστορικά πρόσωπα εξον από την Ελλάδα και στη βόρεια Μακεδονία, την Αλβανία, την Σερβία, τη Ρουμανία, την Αυστρία και την Ουγγαρία.
>Οπότε ελληνόφωνοι βλάχοι δεν υπάρχουν. Υπάρχουν βλαχοφωνοι βλάχοι, πάντα δίγλωσσοι και τριγλωσσοι, ρωμέικης συνειδήσεως. Όπου ρωμιοσυνη η πνευματική κληρονομιά της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, σκοπίμως αποκληθεισας βυζαντινής, για το στενεμα και μόνο του ορίζοντα των κληρονόμων της, από την ξένη ιστοριογραφια και βλακωδως υιοθετηθείσας με αυτή την ανύπαρκτη, ιστορικά, ονομασία, από τους νεοεθνικους αρχαιολατρεις του νεοελλαδικου κρατίδιου.
Συντομευοντας να ειπώ ότι η έκθεση θα φιλοξενηθεί στο μουσείο μακεδονικού αγώνα, Κύριος οίδε, βάσει ποιου σκεπτικου.
>Δεν υπήρξαν Μακεδονομαχοι οι αείμνηστοι ούτε το έργο τους καλύπτει πολεμικά συμβάντα. Έχουν κινηματογραφησει κυρίως σκηνές υπαίθρου και αστικού περιβάλλοντος σε ειρηνικες περιόδους.
Μάλλον στο πλαίσιο του κουτσαβακισμού με τη Βόρεια γείτων (σκοπίμως η ονομαστική), η οποία είναι και η μόνη χώρα από τον περίγυρό μας, με την οποία δεν έχουμε πολεμήσει ποτέ.
Οι ίδιοι οι κοντογειτόνοι μας, ως προείπα, τους έχουν αφιερώσει ένα μουσείο πολιτισμού, δίχως καμία πολεμική αναφορά.
>Κατόπιν τούτων χαράμι πάει η δωρεά του υιού Μανιάκια, καθώς το νεοελλαδικο κρατίδιο δε λέει να εγκαταλείψει ούτε τον 21ο αιώνα την συμπλεγματικη του συμπεριφορά απέναντι στη νεώτερη του ιστορία και να τιμήσει πραγματικά το πολυπολιτισμικο θαυμαστο αμαλγαμα παράδοσης και κουλτούρας, τα οποία του κληροδοτηθηκαν από το Ρωμέικο.
Παραμένει κούτσουρο αποτιστο, με τις ρίζες του μακριά από τις πηγές της αρβανιτικης, βλαχικής, εβραϊκής, αρμένικης, σλαβικής τροφοδοσίας του, παλεύοντας να ξεδιψάσει από τις γλυφές σταγόνες της αρχαιοπληξίας