Είναι καιρός να θυμόμαστε το ποσό καλύτερα είμαστε τώρα και τι μας οδήγησε εκεί…
ΜιΑ ΧαΡΑ ζΟΥΣΑαΜΕ ΄τΟΤΕ!
1. Ωραία ιστορική φώτο!
2.Υπερβολικά χαμηλά στάνταρ. Μήπως να συγκριθούμε και με πεινασμένα παιδάκια από το Κονγκό;
r/KALIMERAA
ΑγΙο ΕχΟυΜε ΣηΜεΡα
εκει θα ξαναεπιστρεψουμε, οπως παει η κατασταση. παρτε το χαμπαρι.
Δεν καταλαβαίνω που θέλεις να καταλήξεις.
Τα μισά παιδιά μοιάζουν με 40χρονους νάνους.
Κρατηστε κατι φωτο σαν και αυτες, γιατι συντομα θα αρχισετε να ακουτε για το ‘λευκο προνομιο σας’ και πρεπει να εχετε αντιμετρα ετοιμα.
Boomers
Από πότε είναι;
Θα προτιμουσα να θυμομαστε που θα μπορουσαμε να ειμαστε και που ειμαστε τωρα.
ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΛΕΕΙ Ο OP ΡΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΛΑΙΤΕ ΕΠΕΙΔΗ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΓΙΑ 560 ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑΡΑ ΜΑΣ.
​
Αυτη η υποτακτικη νοοτροπια μας εχει φτασει εδω που μας εχει φτασει.
Σηκωστε λιγο αναστημα, Ρε!
Generational trauma. Και ο καρκινος των πολεμων που κανει μετασταση από γενιά σε γενιά, μεσω μαθημενων συμπεριφορων επιβίωσης και επιγενετικης. Το σφαλμα είναι οταν τετοιες φωτογραφιες χρησιμοποιούνται για να δειξουν οτι “να κοιτα, αυτοι ζησανε, εσυ τι παραπονιέσαι”. Δεν ζησανε φιλε, επιβιωσανε, με καταπιεσμενο ψυχισμο που τωρα ξεκιναει σιγα σιγα η επιστημη να καταλαβαινει τι ψυχοσωματικα προκαλει.
OP πρέπει να ανεβάσεις φωτογραφία που να δείχνει που βρίσκονται σήμερα αυτοί που άφησαν τα παιδιά ξυπόλητα και που βρίσκονται τα παιδιά που έμειναν ξυπόλητα.
Καλό είναι να βάζουμε και καμιά πηγή. Από την ομάδα στο facebook με όνομα “Past in Color Χρώμα στο Παρελθόν” και για όποιον θέλει να ακολουθήσει τη σελίδα βάζω και το λινκ για ευκολία (αν δεν επιτρέπεται ας το διαγράψει κάποιος mod) [https://www.facebook.com/kaplanisart](https://www.facebook.com/kaplanisart) .
Ανέβασε μια από το 2004 να δω κάτι.
Είχα κάνει μια παρόμοια συζήτηση με την ψυχίατρο μου. Πως μπορεί ας πούμε ο παππούς μου όπου ήταν αγράμματος τσοπάνης και μετά ανθρακωρύχος να φενοτανε και να φαινότανε σχετικά φυσιολογικά και εγώ που θεωρητικά έχω μια πολύ καλύτερη ζωή να θέλω να βγάλω τα μάτια μου με κάθε αποτυχία της ζωής μου; Η απάντηση είναι απλή: το να συγκρίνεις μια κατάσταση όπου το στάνταρ ήταν η επιβίωση/να μην πεθάνει στην καθημερινή και η κατάσταση σήμερα είναι πως έχουμε ναι μεν περισσότερες ανέσεις αλλά οι απαιτήσεις της καθημερινότητας έχουν αυξηθεί. Δεν μπορείς να συγκρίνεις έναν άνθρωπο από μια εμπόλεμη ζώνη π.χ. Ελλάδα του 1940 ή Νότιο Σουδάν 2020 με έναν άνθρωπο από μια χώρα όπου η χειρότερη φάση που μπορεί να συμβεί στη ζωή σου να προσπαθήσει να σε ψηφίσει κάνα πρεζακι στη καθημερινότητα σου. Στη σύγχρονη εποχή έχουμε την άνεση να λέμε αχ καλή φάση το χωριό, αλλά δεν θα μπορούσε ο μέσος άνθρωπος του ’40 να κάνει αυτά που κάνεις εσύ σε καθημερινή βάση : άρτια γνώση υπολογιστών, σχολή ή εργασία όπου από 10-100% είναι πάλι χρήση υπολογιστών/πράγματα όπου τα έχεις σπουδάσει.
Just be fucking grateful we havent nuked the planet yet so well see shit like this in 60-80 years.
18 comments
Είναι καιρός να θυμόμαστε το ποσό καλύτερα είμαστε τώρα και τι μας οδήγησε εκεί…
ΜιΑ ΧαΡΑ ζΟΥΣΑαΜΕ ΄τΟΤΕ!
1. Ωραία ιστορική φώτο!
2.Υπερβολικά χαμηλά στάνταρ. Μήπως να συγκριθούμε και με πεινασμένα παιδάκια από το Κονγκό;
r/KALIMERAA
ΑγΙο ΕχΟυΜε ΣηΜεΡα
εκει θα ξαναεπιστρεψουμε, οπως παει η κατασταση. παρτε το χαμπαρι.
Δεν καταλαβαίνω που θέλεις να καταλήξεις.
Τα μισά παιδιά μοιάζουν με 40χρονους νάνους.
Κρατηστε κατι φωτο σαν και αυτες, γιατι συντομα θα αρχισετε να ακουτε για το ‘λευκο προνομιο σας’ και πρεπει να εχετε αντιμετρα ετοιμα.
Boomers
Από πότε είναι;
Θα προτιμουσα να θυμομαστε που θα μπορουσαμε να ειμαστε και που ειμαστε τωρα.
ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΛΕΕΙ Ο OP ΡΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΚΛΑΙΤΕ ΕΠΕΙΔΗ ΔΟΥΛΕΥΕΤΕ ΓΙΑ 560 ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΚΡΙΒΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑΡΑ ΜΑΣ.
​
Αυτη η υποτακτικη νοοτροπια μας εχει φτασει εδω που μας εχει φτασει.
Σηκωστε λιγο αναστημα, Ρε!
Generational trauma. Και ο καρκινος των πολεμων που κανει μετασταση από γενιά σε γενιά, μεσω μαθημενων συμπεριφορων επιβίωσης και επιγενετικης. Το σφαλμα είναι οταν τετοιες φωτογραφιες χρησιμοποιούνται για να δειξουν οτι “να κοιτα, αυτοι ζησανε, εσυ τι παραπονιέσαι”. Δεν ζησανε φιλε, επιβιωσανε, με καταπιεσμενο ψυχισμο που τωρα ξεκιναει σιγα σιγα η επιστημη να καταλαβαινει τι ψυχοσωματικα προκαλει.
OP πρέπει να ανεβάσεις φωτογραφία που να δείχνει που βρίσκονται σήμερα αυτοί που άφησαν τα παιδιά ξυπόλητα και που βρίσκονται τα παιδιά που έμειναν ξυπόλητα.
Καλό είναι να βάζουμε και καμιά πηγή. Από την ομάδα στο facebook με όνομα “Past in Color Χρώμα στο Παρελθόν” και για όποιον θέλει να ακολουθήσει τη σελίδα βάζω και το λινκ για ευκολία (αν δεν επιτρέπεται ας το διαγράψει κάποιος mod) [https://www.facebook.com/kaplanisart](https://www.facebook.com/kaplanisart) .
Ανέβασε μια από το 2004 να δω κάτι.
Είχα κάνει μια παρόμοια συζήτηση με την ψυχίατρο μου. Πως μπορεί ας πούμε ο παππούς μου όπου ήταν αγράμματος τσοπάνης και μετά ανθρακωρύχος να φενοτανε και να φαινότανε σχετικά φυσιολογικά και εγώ που θεωρητικά έχω μια πολύ καλύτερη ζωή να θέλω να βγάλω τα μάτια μου με κάθε αποτυχία της ζωής μου; Η απάντηση είναι απλή: το να συγκρίνεις μια κατάσταση όπου το στάνταρ ήταν η επιβίωση/να μην πεθάνει στην καθημερινή και η κατάσταση σήμερα είναι πως έχουμε ναι μεν περισσότερες ανέσεις αλλά οι απαιτήσεις της καθημερινότητας έχουν αυξηθεί. Δεν μπορείς να συγκρίνεις έναν άνθρωπο από μια εμπόλεμη ζώνη π.χ. Ελλάδα του 1940 ή Νότιο Σουδάν 2020 με έναν άνθρωπο από μια χώρα όπου η χειρότερη φάση που μπορεί να συμβεί στη ζωή σου να προσπαθήσει να σε ψηφίσει κάνα πρεζακι στη καθημερινότητα σου. Στη σύγχρονη εποχή έχουμε την άνεση να λέμε αχ καλή φάση το χωριό, αλλά δεν θα μπορούσε ο μέσος άνθρωπος του ’40 να κάνει αυτά που κάνεις εσύ σε καθημερινή βάση : άρτια γνώση υπολογιστών, σχολή ή εργασία όπου από 10-100% είναι πάλι χρήση υπολογιστών/πράγματα όπου τα έχεις σπουδάσει.
Just be fucking grateful we havent nuked the planet yet so well see shit like this in 60-80 years.