Wat ik vaak mis in deze analyses is de culturele component van Nederland als doe-het-zelf land, ten opzichte van landen waar meer voltijd gewerkt wordt. Veel mensen doen zo veel mogelijk zelf buiten werktijd: zelf koken, zelf schoonmaken, zelf tuinieren, zelf klussen en schilderen, etc.
Waar het in andere landen veel gemakkelijker is om even buiten de deur te eten bijvoorbeeld, is uit eten gaan in Nederland cultureel gezien meer een feestelijk uitje, en daar zijn de prijzen ook naar. In Mediterrane landen kost buiten de deur eten ongeveer evenveel als zelf koken omdat iedereen buiten de deur eet dus schaalvergroting, hier ben je al gauw 25 euro kwijt per hoofdgerecht.
Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor een schoonmaker of tuinman. Het is voor een doorsnee Nederlander die 15 euro per uur krijgt niet financieel verstandig om vervolgens 20 euro uit te geven aan iemand die schoonmaakt of het gras maait, tenzij je daarvoor medisch budget krijgt. Bij mijn vorige appartementenblokje hadden we een gezamenlijke tuin, het was heerlijk om elke maand een tuinman te hebben waar ik maar 8 euro voor betaalde omdat iedereen 8 euro inlegde en we daarmee 3 of 4 uur per maand kregen. Lijkt me heerlijk, maar in m’n eentje ga ik die 120 euro niet neertellen.
Goed artikel. Ook ik riep tot voor kort nogal makkelijk dat vrouwen simpelweg meer moeten werken om financieel onafhankelijk te worden en om een groot deel van de personeelstekorten op te lossen. Inmiddels weet ik dat het genuanceerder ligt, en dat wordt ook goed beschreven in het stuk.
Het is een decennialange wisselwerking geweest tussen cultuur en overheidsbeleid die elkaar hebben versterkt die tot op de dag van vandaag doorwerkt in de hele samenleving. Full time werken loont vaak niet vanwege de torenhoge kosten van kinderopvang, of de terugval in inkomen door het wegvallen van subsidies en toeslagen als men meer gaat werken en verdienen.
Daarnaast is er nog gewoon het praktische aspect; ik sta regelmatig om kwart voor 3 op het schoolplein om mijn neefje uit school te halen. Hoe in godsnaam kun je als alleenstaande vader of moeder full time werken als je 5 dagen per week midden op de dag je kind uit school moet halen? Dit hebben we allemaal zelf op deze manier ingericht in de afgelopen decennia.
Een goeie schets maar het ontbreekt een beetje aan wat je dan toch wil weten als je opent met de problemen die dit veroorzaakt. Wat kunnen we concreet doen?
Ik zeg: kinderopvang gratis, fulltime naar 32 uur en mantelzorg weer declarabel maken?
Goed stuk. Het wordt wel in een zinnetje benoemd, maar het is dus zo dat de arbeidsparticipatie van vrouwen wel hoog is in Nederland. In sommige andere landen is het full time of niks, en dan is het een heftigere keuze tussen werk of gezin en valt de keuze vaker op niet werken. In een aantal landen is de participatie iets hoger, voornamelijk landen met zeer goede ouderschapsverlofregelingen.
In deze discussie snap ik ook nooit waarom fulltime werken het doel voor iedereen zou moeten zijn. 4 dagen werken is heerlijk, ook voor mannen. In mijn bubbel (hoogopgeleide dertigers) is het heel normaal om beide 4 dagen te werken. Ook in de ICT, nog wat minder in andere door mannen gedomineerde sectoren. In die zin lijkt het dus ook voor mij een non-discussie, de ontwikkeling is al lang gaande.
Mooie analyse in dit artikel; onze maatschappij is inderdaad ingericht op deeltijd werkende vrouwen. Een aspect dat wel genoemd maar verder onderbelicht blijft is dat vrouwen al vanaf de start weinig uren werken – voordat ze kinderen krijgen en samenwonen.
Vrouwen spiegelen zich natuurlijk aan het beeld dat de maatschappij neerzet en om dat te veranderen is een cultuuromslag nodig met rolmodellen. Daarom is het essentieel dat er vrouwen op topposities worden benoemd. Ook is het besef te weinig aanwezig in de maatschappij dat een deeltijdman er ook mag zijn. Meer acceptatie zorgt ervoor dat mannen meer deeltijd werken en er evenwicht ontstaat. En waarschijnlijk meer relaties waar de vrouw carrière maakt en de man voor het gezin zorgt.
Het helpt ook als we een gezin wat minder strikt gescheiden zien van de samenleving en meer gezamenlijk kinderen opvoeden maar dat is een ander onderwerp
Maar vrouwen moeten ook meer willen werken – en als ik het zo lees is dat ook een cultuuromslag.
Goed artikel! Zelf werk ik als vrouw momenteel fulltime, ik vind het belangrijk dat te blijven doen zolang het nog kan.
Een kinderwens is er wel, maar ik en mijn vriend zouden graag zowel betaald als onbetaald werk graag evenredig willen verdelen, want beide ouders zijn even belangrijk in de opvoeding en zorg.
> Vrouwen zitten vast in een deeltijdklem; mannen in een voltijdklem.
> Een vijfde van de voltijd werkende mannen zou de werkweek graag inkorten, onder meer om meer voor de kinderen te kunnen zorgen. Maar de vaderschapsideologie zit dat in de weg. In de bouw, waar hoofdzakelijk mannen werken, wordt bijvoorbeeld één op de tien verzoeken om minder uren te werken geweigerd. In werkvelden waar vrouwen domineren, zoals het onderwijs en de zorg, worden zulke verzoeken vrijwel zonder uitzondering gehonoreerd.
> […]
> En door te zorgen dat ouders en mantelzorgers – vrouwen én mannen – het onbetaalde werk zo goed mogelijk kunnen doen, en zo eerlijk mogelijk verdelen.
Dit zijn voor mij de belangrijkste delen uit het artikel. Hier slaat het voor mij de spijker op zijn kop. Eerst dacht ik dat het alleen maar deeltijd wil afkraken, en de focus lag wel heel sterk op getrouwde vrouwen en met name moeders. Nou ja, die focus ligt er nog steeds wel, maar het last hiermee wel zien dat er in wezen twee culturen zijn in Nederland. Een vrouwencultuur waarin alleen deeltijd bestaat, en een mannencultuur waarin alleen voltijd bestaat. Beiden zijn een probleem.
Voor mij is er te weinig mogelijkheid tot deeltijdwerken. En dit vergroot de afstand tot de banenmarkt. Maar ik bekijk het dan ook vanuit het oogpunt van een man in een klassieke mannenindustrie. Een vader ben ik niet. Wel ben ik beperkt in mijn inzetbaarheid. Ik kan gewoon geen 32-40 uur per week werken zonder in de ziektewet te belanden, en ik heb een bepaalde, al zij het kleine, mate van begeleiding nodig. Dat zijn harde eisen die ik moet stellen. Op mijn diploma staan technische informatica en embedded systems. Ik ben 3-4 maanden aan het zoeken geweest voordat ik werk had gevonden. Het is belangrijker dat je 40 uur per week kan maken, het liefste zonder vragen te stellen, dan dat je kwaliteit kan leveren. Alleen als je echt heel ervaren bent, is deeltijd bespreekbaar.
Moet je eens in andere EU landen tegen vrouwen zeggen dat Nederlandse vrouwen vrijwel altijd parttime werken en voor hun levensonderhoud voor een groot deel afhankelijk zijn van hun partner, dan kijken ze je aan alsof je gek bent. En gelijk hebben ze. De gemiddelde Nederlandse vrouw is lui en ambitieloos en wil dit aartsconservatieve patroon helemaal niet doorbreken.
Heb zelf in de juristerij gewerkt, met veel jonge afgestudeerde vrouwen die zonder uitzondering allemaal in deeltijd wilden werken. De enigen die 40 uur werkten waren de paar mannen die hier rondliepen. De meeste vrouwen hadden een partner die voltijds werkte en redelijk goed verdiende (bv verkeersleider of belastingconsultant), maar zij zelf wilden een ‘betere balans tussen werk en privé’. Vrije tijd voor winkelen of een dagje wellness met vriendinnen, dat soort zaken. En het betrof hier jonge vrouwen zonder kinderen. Dan gaat het toch meer om een beetje luxe dan noodzaak om parttime te werken.
10 comments
Wat ik vaak mis in deze analyses is de culturele component van Nederland als doe-het-zelf land, ten opzichte van landen waar meer voltijd gewerkt wordt. Veel mensen doen zo veel mogelijk zelf buiten werktijd: zelf koken, zelf schoonmaken, zelf tuinieren, zelf klussen en schilderen, etc.
Waar het in andere landen veel gemakkelijker is om even buiten de deur te eten bijvoorbeeld, is uit eten gaan in Nederland cultureel gezien meer een feestelijk uitje, en daar zijn de prijzen ook naar. In Mediterrane landen kost buiten de deur eten ongeveer evenveel als zelf koken omdat iedereen buiten de deur eet dus schaalvergroting, hier ben je al gauw 25 euro kwijt per hoofdgerecht.
Hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor een schoonmaker of tuinman. Het is voor een doorsnee Nederlander die 15 euro per uur krijgt niet financieel verstandig om vervolgens 20 euro uit te geven aan iemand die schoonmaakt of het gras maait, tenzij je daarvoor medisch budget krijgt. Bij mijn vorige appartementenblokje hadden we een gezamenlijke tuin, het was heerlijk om elke maand een tuinman te hebben waar ik maar 8 euro voor betaalde omdat iedereen 8 euro inlegde en we daarmee 3 of 4 uur per maand kregen. Lijkt me heerlijk, maar in m’n eentje ga ik die 120 euro niet neertellen.
Goed artikel. Ook ik riep tot voor kort nogal makkelijk dat vrouwen simpelweg meer moeten werken om financieel onafhankelijk te worden en om een groot deel van de personeelstekorten op te lossen. Inmiddels weet ik dat het genuanceerder ligt, en dat wordt ook goed beschreven in het stuk.
Het is een decennialange wisselwerking geweest tussen cultuur en overheidsbeleid die elkaar hebben versterkt die tot op de dag van vandaag doorwerkt in de hele samenleving. Full time werken loont vaak niet vanwege de torenhoge kosten van kinderopvang, of de terugval in inkomen door het wegvallen van subsidies en toeslagen als men meer gaat werken en verdienen.
Daarnaast is er nog gewoon het praktische aspect; ik sta regelmatig om kwart voor 3 op het schoolplein om mijn neefje uit school te halen. Hoe in godsnaam kun je als alleenstaande vader of moeder full time werken als je 5 dagen per week midden op de dag je kind uit school moet halen? Dit hebben we allemaal zelf op deze manier ingericht in de afgelopen decennia.
Een goeie schets maar het ontbreekt een beetje aan wat je dan toch wil weten als je opent met de problemen die dit veroorzaakt. Wat kunnen we concreet doen?
Ik zeg: kinderopvang gratis, fulltime naar 32 uur en mantelzorg weer declarabel maken?
Goed stuk. Het wordt wel in een zinnetje benoemd, maar het is dus zo dat de arbeidsparticipatie van vrouwen wel hoog is in Nederland. In sommige andere landen is het full time of niks, en dan is het een heftigere keuze tussen werk of gezin en valt de keuze vaker op niet werken. In een aantal landen is de participatie iets hoger, voornamelijk landen met zeer goede ouderschapsverlofregelingen.
In deze discussie snap ik ook nooit waarom fulltime werken het doel voor iedereen zou moeten zijn. 4 dagen werken is heerlijk, ook voor mannen. In mijn bubbel (hoogopgeleide dertigers) is het heel normaal om beide 4 dagen te werken. Ook in de ICT, nog wat minder in andere door mannen gedomineerde sectoren. In die zin lijkt het dus ook voor mij een non-discussie, de ontwikkeling is al lang gaande.
Mooie analyse in dit artikel; onze maatschappij is inderdaad ingericht op deeltijd werkende vrouwen. Een aspect dat wel genoemd maar verder onderbelicht blijft is dat vrouwen al vanaf de start weinig uren werken – voordat ze kinderen krijgen en samenwonen.
Vrouwen spiegelen zich natuurlijk aan het beeld dat de maatschappij neerzet en om dat te veranderen is een cultuuromslag nodig met rolmodellen. Daarom is het essentieel dat er vrouwen op topposities worden benoemd. Ook is het besef te weinig aanwezig in de maatschappij dat een deeltijdman er ook mag zijn. Meer acceptatie zorgt ervoor dat mannen meer deeltijd werken en er evenwicht ontstaat. En waarschijnlijk meer relaties waar de vrouw carrière maakt en de man voor het gezin zorgt.
Het helpt ook als we een gezin wat minder strikt gescheiden zien van de samenleving en meer gezamenlijk kinderen opvoeden maar dat is een ander onderwerp
Maar vrouwen moeten ook meer willen werken – en als ik het zo lees is dat ook een cultuuromslag.
Goed artikel! Zelf werk ik als vrouw momenteel fulltime, ik vind het belangrijk dat te blijven doen zolang het nog kan.
Een kinderwens is er wel, maar ik en mijn vriend zouden graag zowel betaald als onbetaald werk graag evenredig willen verdelen, want beide ouders zijn even belangrijk in de opvoeding en zorg.
> Vrouwen zitten vast in een deeltijdklem; mannen in een voltijdklem.
> Een vijfde van de voltijd werkende mannen zou de werkweek graag inkorten, onder meer om meer voor de kinderen te kunnen zorgen. Maar de vaderschapsideologie zit dat in de weg. In de bouw, waar hoofdzakelijk mannen werken, wordt bijvoorbeeld één op de tien verzoeken om minder uren te werken geweigerd. In werkvelden waar vrouwen domineren, zoals het onderwijs en de zorg, worden zulke verzoeken vrijwel zonder uitzondering gehonoreerd.
> […]
> En door te zorgen dat ouders en mantelzorgers – vrouwen én mannen – het onbetaalde werk zo goed mogelijk kunnen doen, en zo eerlijk mogelijk verdelen.
Dit zijn voor mij de belangrijkste delen uit het artikel. Hier slaat het voor mij de spijker op zijn kop. Eerst dacht ik dat het alleen maar deeltijd wil afkraken, en de focus lag wel heel sterk op getrouwde vrouwen en met name moeders. Nou ja, die focus ligt er nog steeds wel, maar het last hiermee wel zien dat er in wezen twee culturen zijn in Nederland. Een vrouwencultuur waarin alleen deeltijd bestaat, en een mannencultuur waarin alleen voltijd bestaat. Beiden zijn een probleem.
Voor mij is er te weinig mogelijkheid tot deeltijdwerken. En dit vergroot de afstand tot de banenmarkt. Maar ik bekijk het dan ook vanuit het oogpunt van een man in een klassieke mannenindustrie. Een vader ben ik niet. Wel ben ik beperkt in mijn inzetbaarheid. Ik kan gewoon geen 32-40 uur per week werken zonder in de ziektewet te belanden, en ik heb een bepaalde, al zij het kleine, mate van begeleiding nodig. Dat zijn harde eisen die ik moet stellen. Op mijn diploma staan technische informatica en embedded systems. Ik ben 3-4 maanden aan het zoeken geweest voordat ik werk had gevonden. Het is belangrijker dat je 40 uur per week kan maken, het liefste zonder vragen te stellen, dan dat je kwaliteit kan leveren. Alleen als je echt heel ervaren bent, is deeltijd bespreekbaar.
Moet je eens in andere EU landen tegen vrouwen zeggen dat Nederlandse vrouwen vrijwel altijd parttime werken en voor hun levensonderhoud voor een groot deel afhankelijk zijn van hun partner, dan kijken ze je aan alsof je gek bent. En gelijk hebben ze. De gemiddelde Nederlandse vrouw is lui en ambitieloos en wil dit aartsconservatieve patroon helemaal niet doorbreken.
Heb zelf in de juristerij gewerkt, met veel jonge afgestudeerde vrouwen die zonder uitzondering allemaal in deeltijd wilden werken. De enigen die 40 uur werkten waren de paar mannen die hier rondliepen. De meeste vrouwen hadden een partner die voltijds werkte en redelijk goed verdiende (bv verkeersleider of belastingconsultant), maar zij zelf wilden een ‘betere balans tussen werk en privé’. Vrije tijd voor winkelen of een dagje wellness met vriendinnen, dat soort zaken. En het betrof hier jonge vrouwen zonder kinderen. Dan gaat het toch meer om een beetje luxe dan noodzaak om parttime te werken.