Hier is gewoon niks goeds over te zeggen. Hoe ver moet je heen zijn om een baby uit het raam te gooien?
Kinderen zijn Hinderen, zei vader Cats, maar dit lijkt mij wel heel overdreven.
Hoe is de naam van een straat zonder dat ik überhaupt weet in welk dorp of stad het ligt relevant?
Anyway, bizar.
Dit soort verhalen doen altijd verdriet. Helemaal om de comments te zien “deze moet het gevang in” e.d..
Iedereen die een baby heeft gehad weet te vertellen dat je er op slag zielsveel van houdt. En ook dat slaaptekort en stress gekke dingen doen met een mens.
Er speelt vast veel meer hier op de achtergrond. Ik wens iedereen in dit verhaal sterkte toe.
Ah triest. Gezien het om een baby van enkele weken oud gaat is mijn eerste gedachte een kraambedpsychose.
10 maanden oud en je leven is al zo getekend. Mocht het kind deze behoorlijk hoge val overleven en hopelijk zonder handicap, wat komt hierna? Echt een gruwelverhaal.
Ik ken iemand die dit ook is overkomen. Inmiddels hoogbejaard, maar zijn moeder had hem op zo’n extreme manier afgestoten. Ik weet niet hoe ze er toen mee omgingen, maar tegenwoordig zouden we het een vorm van post-partum noemen.
Het is toch helaas een ding. Een extreme vorm van post-partum depressie ofwel psychose. De hormonen die door je lichaam gaan doen rare dingen en dat breekt sommige moeders. Deze mensen zijn net zoveel slachtoffer als de baby.
Dit soort verhalen doen me ook wel aan. Oorlog is wreed en hard, maar het is ook fysiek en tastbaar. Dit is ongrijpbaar, er is geen dader, geen kwade macht, geen schuld. Een al dan niet gezond brein gaat ineens stuk zonder enige reden.
We kunnen ons best doen om ervoor te monitoren en om het bespreekbaar te maken, en om toegang tot experts te verbeteren. Maar ik zie niet meer institutionele oplossingen dan dat. Er is geen rede of reden achter.
7 comments
Hier is gewoon niks goeds over te zeggen. Hoe ver moet je heen zijn om een baby uit het raam te gooien?
Kinderen zijn Hinderen, zei vader Cats, maar dit lijkt mij wel heel overdreven.
Hoe is de naam van een straat zonder dat ik überhaupt weet in welk dorp of stad het ligt relevant?
Anyway, bizar.
Dit soort verhalen doen altijd verdriet. Helemaal om de comments te zien “deze moet het gevang in” e.d..
Iedereen die een baby heeft gehad weet te vertellen dat je er op slag zielsveel van houdt. En ook dat slaaptekort en stress gekke dingen doen met een mens.
Er speelt vast veel meer hier op de achtergrond. Ik wens iedereen in dit verhaal sterkte toe.
Ah triest. Gezien het om een baby van enkele weken oud gaat is mijn eerste gedachte een kraambedpsychose.
10 maanden oud en je leven is al zo getekend. Mocht het kind deze behoorlijk hoge val overleven en hopelijk zonder handicap, wat komt hierna? Echt een gruwelverhaal.
Ik ken iemand die dit ook is overkomen. Inmiddels hoogbejaard, maar zijn moeder had hem op zo’n extreme manier afgestoten. Ik weet niet hoe ze er toen mee omgingen, maar tegenwoordig zouden we het een vorm van post-partum noemen.
Het is toch helaas een ding. Een extreme vorm van post-partum depressie ofwel psychose. De hormonen die door je lichaam gaan doen rare dingen en dat breekt sommige moeders. Deze mensen zijn net zoveel slachtoffer als de baby.
Dit soort verhalen doen me ook wel aan. Oorlog is wreed en hard, maar het is ook fysiek en tastbaar. Dit is ongrijpbaar, er is geen dader, geen kwade macht, geen schuld. Een al dan niet gezond brein gaat ineens stuk zonder enige reden.
We kunnen ons best doen om ervoor te monitoren en om het bespreekbaar te maken, en om toegang tot experts te verbeteren. Maar ik zie niet meer institutionele oplossingen dan dat. Er is geen rede of reden achter.