Spurning hvort þetta tengist ekki forræðishyggju stjórnvalda, virðist vera voðalega mikið bannað sem er skemmtilegt hérna eða gert óþarflega erfitt að stunda það eða bara of dýrt.
Mikil áfengisnotkun, skortur á heilbrigðisþjónustu, fordómar og lítið tilfinningalæsi er ástæða þess að Íslendingar lyfja sig niður til að lifa af daginn og lífið. Eitthvað mikið þarf að hrista upp í kerfinu til að laga þetta. Ég vona að psilocybinið bjargi okkur.
Veit ekki hvaða geðheilbrigðisátak er hún að tala um? Erfitt að komast til geðlæknis, sálfræði þjónusta er dýr. Það eina sem kemur uppí huga minn er geðhjálp og ég tel þeirra framlag gott en það breytir því ekki að vandamálið er að stóru leiti aðgengi að geðheilbrigðisþjónustu en með aðgengi þá á ég líka við að fólk þarf að eiga efni á því, það er dýrt. Persónulega hefði ég meiri áhyggjur af sjálfsvígstíðni frekar en lyfjatíðni.
En gæti alveg verið að forræðishyggjan sé ekki að hjálpa gæti ég alveg trúað.
Staðreyndin er sú að þegar fjórðungur þjóðar er að nota þunglyndislyf (athugið, ekki hafa notað, þau bókstaflega eru að nota þau) þá er eitthvað að þjóðfélagsgerðinni sjálfri.
Það getur engin sagt að það sé eðlilegt að fjórðungur þjóðar þurfi á geðheilbrigðisþjónustu að halda. Þetta hefur því lítið sem ekkert að gera með slakt aðgengi að geðlæknum og geðheilbrigðisþjónustu, þó það hjálpi svo sannarlega ekki. Og shit hvað það er aumt að tala um að fólk þurfi bara að hugleiða meira.
En hver vandinn er nákvæmlega er sjúklega erfitt að sjá.
Hvað er öðruvísi hér en í nágrannalöndum okkar sem koma mun betur út.
Það er kalt og dimmt hér á veturnar, en það er líka kalt og dimmt í norður Noregi og norður Svíþjóð og ekki er kalt og dimmt í Bandaríkjunum, sem nota þó meira af þunglyndislyfjum en við.
Klukkan er reyndar skökk hér á landi um 90 mínútur, ég er sannfærðum um að það hafi áhrif en varla svo rosalega mikil áhrif.
Kannski það að Bandaríkin séu svona há á þessum lista gefi vísbendingu. Getur verið að þessi eilífa áhersla á einstaklingshyggju sé að gera okkur öll drullu þunglynd? Veit það ekki.
Kannski er þetta vegna myglusvepps og raka? Nóg af því hér á landi og það hafa verið rannsóknir sem sýna tengsl milli raka og myglusveppa í húsnæði og geðræna vandamála. En þá þarf læknisfræðin að fara að skoða áhrif myglusvepps á heilsu manna af einhverjum þunga.
En það þarf svo sannarlega að fara að skoða þetta af fullri alvöru áður en við endum með 20% vinnandi handa á örorkubótum eins og allt virðist stefna í.
Það væri gaman að sjá graph um geðlyfjanotkun flokkuð eftir tekjum.
Myndi öruglega varpa enhverju ljósi á þessa ráðgátu.
Ég tel stóran hluta þessa lyfjanotkuns vera þess eðlis að aðilar séu að nota þunglyndislyf þrátt fyrir að þörf þeirra sé löngu liðin. Einstaklingur á erfitt um skeið, fer til heimilislæknis sem skrifar upp á þunglyndislyf, einstaklingnum fer að líða betur (mögulega vegna lyfjanna en þó líklegast aðallega vegna þess að tíminn líður og aðilinn kemst úr aðstæðunum / nær betri tökum á þeim), en hann hættir ekki að taka lyfin. Þessi lyfjanotkun verður rótgróin vani þrátt fyrir að hann þurfi ekki lengur á lyfjunum að halda.
Einnig tel ég stóran þátt í þessari vanlíðan vera tilgangsleysi sem er eðlislægt í nútíma “trúlausu” samfélagi, en það er umræða sem fólki finnst aldrei skemmtileg.
Getur einhver sýnt fram á að það sé verra að vera hátt á lista, yfir fjölda fólks á þunglyndislyfjum, en lágt?
Hvað með að fjármagna þá sálfræði og geðþjónustu?
Það er ég. Ég er að taka öll þunglyndislyfin
Ársskammtur af fluoxitíni síðast þegar ég var lyfjaður fyrir nokkrum árum var 10 til 20 þús eftir skammti og niðurgreiddur af sjúkratryggingu.
Sálfræðitíminn var í kring um 20 þúsund kallinn síðast þegar ég vissi. Ég veit að stéttarfélög niðurgreiða einhvern hluta, ég var t.d hjá einingu síðast þegar ég fór til sálfræðings og þeir veittu styrk fyrir 50% kostnaðar af 10 tímum. Gallinn er að þá er maður samt að greiða 140.000kr árlega ef maður fer einusinni í mánuði eða 380.000kr ef maður fer tvisvar.
Það er engin ráðgáta hérna. Lyf eru ódýr á meðan sálfræðiþjónusta kostar sál og einn handlegg.
Það spilar ansi mikið hérna inn í, eitt er bæði það að erfitt er að komast að hjá geðlækni og sálfræðingum og að kostnaðurinn er mjög mikill sérstaklega ef að það á að fara til sálfræðings. Lyf eru ódýr, aðgengileg og misnotkunar möguleikarnir á SSRI og SNRI lyfjum eru hverfandi þannig að læknar eru minna feimnir við að ávísa þeim. Gera lítið ef að þú þarft þau ekki en ef að þú ert með þunglyndi þá geta þau hjálpað verulega.
Ef að ríkið og Alþingi hafa áhyggjur af lyfjanotkun þá þurfa þau að fjármagna og niðurgreiða þá þjónustu sem að á að koma í stað lyfjanna. Að ákveða að hefta aðgengi að því sem að er að hjálpa fólki væri glæpsamlegt.
Annars held ég að samfélagsgerðin geti alveg spilað hér inn í og svo líka bara þjóðarsálin. Íslendingar vilja hraða og ódýra úrlausn mála og helst án þess að þurfa að styðjast við einhvern.
11 comments
Spurning hvort þetta tengist ekki forræðishyggju stjórnvalda, virðist vera voðalega mikið bannað sem er skemmtilegt hérna eða gert óþarflega erfitt að stunda það eða bara of dýrt.
Mikil áfengisnotkun, skortur á heilbrigðisþjónustu, fordómar og lítið tilfinningalæsi er ástæða þess að Íslendingar lyfja sig niður til að lifa af daginn og lífið. Eitthvað mikið þarf að hrista upp í kerfinu til að laga þetta. Ég vona að psilocybinið bjargi okkur.
Veit ekki hvaða geðheilbrigðisátak er hún að tala um? Erfitt að komast til geðlæknis, sálfræði þjónusta er dýr. Það eina sem kemur uppí huga minn er geðhjálp og ég tel þeirra framlag gott en það breytir því ekki að vandamálið er að stóru leiti aðgengi að geðheilbrigðisþjónustu en með aðgengi þá á ég líka við að fólk þarf að eiga efni á því, það er dýrt. Persónulega hefði ég meiri áhyggjur af sjálfsvígstíðni frekar en lyfjatíðni.
En gæti alveg verið að forræðishyggjan sé ekki að hjálpa gæti ég alveg trúað.
Staðreyndin er sú að þegar fjórðungur þjóðar er að nota þunglyndislyf (athugið, ekki hafa notað, þau bókstaflega eru að nota þau) þá er eitthvað að þjóðfélagsgerðinni sjálfri.
Það getur engin sagt að það sé eðlilegt að fjórðungur þjóðar þurfi á geðheilbrigðisþjónustu að halda. Þetta hefur því lítið sem ekkert að gera með slakt aðgengi að geðlæknum og geðheilbrigðisþjónustu, þó það hjálpi svo sannarlega ekki. Og shit hvað það er aumt að tala um að fólk þurfi bara að hugleiða meira.
En hver vandinn er nákvæmlega er sjúklega erfitt að sjá.
Hvað er öðruvísi hér en í nágrannalöndum okkar sem koma mun betur út.
Það er kalt og dimmt hér á veturnar, en það er líka kalt og dimmt í norður Noregi og norður Svíþjóð og ekki er kalt og dimmt í Bandaríkjunum, sem nota þó meira af þunglyndislyfjum en við.
Klukkan er reyndar skökk hér á landi um 90 mínútur, ég er sannfærðum um að það hafi áhrif en varla svo rosalega mikil áhrif.
Kannski það að Bandaríkin séu svona há á þessum lista gefi vísbendingu. Getur verið að þessi eilífa áhersla á einstaklingshyggju sé að gera okkur öll drullu þunglynd? Veit það ekki.
Kannski er þetta vegna myglusvepps og raka? Nóg af því hér á landi og það hafa verið rannsóknir sem sýna tengsl milli raka og myglusveppa í húsnæði og geðræna vandamála. En þá þarf læknisfræðin að fara að skoða áhrif myglusvepps á heilsu manna af einhverjum þunga.
En það þarf svo sannarlega að fara að skoða þetta af fullri alvöru áður en við endum með 20% vinnandi handa á örorkubótum eins og allt virðist stefna í.
Það væri gaman að sjá graph um geðlyfjanotkun flokkuð eftir tekjum.
Myndi öruglega varpa enhverju ljósi á þessa ráðgátu.
Ég tel stóran hluta þessa lyfjanotkuns vera þess eðlis að aðilar séu að nota þunglyndislyf þrátt fyrir að þörf þeirra sé löngu liðin. Einstaklingur á erfitt um skeið, fer til heimilislæknis sem skrifar upp á þunglyndislyf, einstaklingnum fer að líða betur (mögulega vegna lyfjanna en þó líklegast aðallega vegna þess að tíminn líður og aðilinn kemst úr aðstæðunum / nær betri tökum á þeim), en hann hættir ekki að taka lyfin. Þessi lyfjanotkun verður rótgróin vani þrátt fyrir að hann þurfi ekki lengur á lyfjunum að halda.
Einnig tel ég stóran þátt í þessari vanlíðan vera tilgangsleysi sem er eðlislægt í nútíma “trúlausu” samfélagi, en það er umræða sem fólki finnst aldrei skemmtileg.
Getur einhver sýnt fram á að það sé verra að vera hátt á lista, yfir fjölda fólks á þunglyndislyfjum, en lágt?
Hvað með að fjármagna þá sálfræði og geðþjónustu?
Það er ég. Ég er að taka öll þunglyndislyfin
Ársskammtur af fluoxitíni síðast þegar ég var lyfjaður fyrir nokkrum árum var 10 til 20 þús eftir skammti og niðurgreiddur af sjúkratryggingu.
Sálfræðitíminn var í kring um 20 þúsund kallinn síðast þegar ég vissi. Ég veit að stéttarfélög niðurgreiða einhvern hluta, ég var t.d hjá einingu síðast þegar ég fór til sálfræðings og þeir veittu styrk fyrir 50% kostnaðar af 10 tímum. Gallinn er að þá er maður samt að greiða 140.000kr árlega ef maður fer einusinni í mánuði eða 380.000kr ef maður fer tvisvar.
Það er engin ráðgáta hérna. Lyf eru ódýr á meðan sálfræðiþjónusta kostar sál og einn handlegg.
Það spilar ansi mikið hérna inn í, eitt er bæði það að erfitt er að komast að hjá geðlækni og sálfræðingum og að kostnaðurinn er mjög mikill sérstaklega ef að það á að fara til sálfræðings. Lyf eru ódýr, aðgengileg og misnotkunar möguleikarnir á SSRI og SNRI lyfjum eru hverfandi þannig að læknar eru minna feimnir við að ávísa þeim. Gera lítið ef að þú þarft þau ekki en ef að þú ert með þunglyndi þá geta þau hjálpað verulega.
Ef að ríkið og Alþingi hafa áhyggjur af lyfjanotkun þá þurfa þau að fjármagna og niðurgreiða þá þjónustu sem að á að koma í stað lyfjanna. Að ákveða að hefta aðgengi að því sem að er að hjálpa fólki væri glæpsamlegt.
Annars held ég að samfélagsgerðin geti alveg spilað hér inn í og svo líka bara þjóðarsálin. Íslendingar vilja hraða og ódýra úrlausn mála og helst án þess að þurfa að styðjast við einhvern.