Zo opeens een paar wat kritische artikelen, maar dat kan zijn omdat google me dat zit te pushen.
[removed]
Uit recent onderzoekt blijkt dat slechts 0,3 procent van de mensen die zo’n soortgelijke behandeling ondergaan, er spijt van krijgen en in detransitie gaan.
Ter vergelijking, van een behandeling voor prostaatkanker heeft 13% spijt gekregen.
Wat de Volkskrant hier doet is simpelweg bangmakerij.
Benieuwd wel hoeveel van de groei van jonge trans personen ligt in dingen als leren hoe ze die gevoelens van dysforie kunnen benoemen//uiten, langzaam maar zeker meer trans-stemmen horen//zien, en ook toegang hebben tot informatie er over.
Wat belangrijk om te noteren is bij dit verhaal is dat onder 0.5% van mensen die met transitie beginnen hiervan spijt hebben. Dit is meerdere keren gevonden door onderzoekers. Dit maakt het niet minder erg wat er met Iris gebeurt is, en ik heb volledige medelijden voor haar, maar dit is wel belangrijk om te onthouden wanneer artikels de situatie proberen te schilderen alsof dit de norm is.
Hiernaast kan ik ook de “explosieve” stijging in de getallen van jongeren die zich aanmelden voor transzorg simpel verklaren; trans zijn wordt steeds meer geaccepteerd, en snappen dus steeds meer mensen wat zij hebben. Hierdoor komt het dus dat zoveel jongeren zich aanmelden. Om een voorbeeld te geven van een vergelijkbaar fenomeen, des te meer dat linkshandig zijn genormaliseerd werd en niet bestraft, des te meer linkshandige opkwamen in censussen. Hetzelfde proces gebeurt hier.
Werd een beetje triest van dit stuk; een meisje dat ‘jongensachtig’ / van ‘jongensdingen’ houdt heeft onvrede met haar geslacht. Alsof meisjes – en jongens- allemaal van het zelfde houden en stereotype zijn. (Je zal tegenwoordig maar een jongetje zijn dat van koken, dansen en poppekleertjes maken houdt of een meisje dat van auto’s, voetbal en niet van roze houdt …) T zal de leeftijd zijn, ben opgegroeid tijdens de feministische golf.
In mijn tijd kregen jongetjes die niet lang zouden worden (<1.60) of meisjes die lang zouden worden (>1.80) hormonen, om de groei te bevorderen of te remmen. Daar is toen mee gestopt vanwege gezondheidsschade. Ook bij andere behandelingen waar hormonen aan te pas kwamen (bijv. anti aging) werd er steeds gewaarschuwd voor gezondheidsschade. Waarom wordt er dan niet wat zorgvuldiger met ‘roeren in de hormoonhuishouding’ omgegaan…
Wat een heftig verhaal om te lezen over Iris.
[deleted]
Hoe kan de Volkskrant dit artikel schrijven zonder in te gaan op het alternatief? Namelijk het niet bieden van gender bevestigende zorg aan een groep die vijf tot tien keer vaker zelfmoord pleegt.
Natuurlijk is het naar als er iemand transitioneert en daar spijt van heeft, maar dat is een zeer kleine minderheid. En daarom is juist ook deze methode ontwikkelt, om die keuze zo zorgvuldig in relatieve rust te kunnen maken.
wanneer was het ooit geprezen dan, ik hoor al jaren dat het nederlandse systeem kinderachtig moeilijk doet.
Doet het volgens de kritiek niet moeilijk genoeg of zo
Ik heb het idee dat er in de comments heel erg wordt gereageerd op het detransitie gedeelte van het artikel, maar volgens mij is dat niet de kern. Het gaat er vooral om dat er gewoon nog veel onduidelijkheid is en dat medisch onderzoek nog achter loopt op de praktijk. Er wordt meermaals herhaald dat de eerste groep grotendeels een succes is en dat er wat alarm bellen af gaan op een nieuwe groep die zich nu opeens aanmeld en dat ze simpelweg niet weten waarom. Het lijkt mij niet meer dan logisch dat er nog altijd wat voorzichtheid geboden is met iets ingrijpends als een hormoonbehandeling en transitie met pubers. Ik vindt het in ieder geval een sterk staaltje journalistiek.
Ugh. Dit artikel gaat natuurlijk weer gebruikt worden voor de anti-trans groepen. Ondertussen is het aantal spijt krijgers nog steeds enorm laag.
En laten we alsjeblieft niet stoppen met hormoon blokkers. Ook al hebben ze bijeffecten, de effecten van geen blokkers te gebruiken is veel sterker en permanenter voor de mensen die uiteindelijk volledig de transitie ingaan.
Wel mogen ze meer op gezondheid letten. Toen ik de transitie in ging was er na een tijd ook botdichtheid onderzoek gedaan. En kreeg ik pas na een jaar te horen dat de resultaten niet goed waren.
Laat ze minder gatekeepers zijn, maar wel goede medische specialisten die tijdig en regelmatig de juiste onderzoeken doen en die tijdig bespreken met de patiënten.
Het is mij onduidelijk waarom dit artikel de hele tijd zegt dat er geen verklaring is voor de toename van mensen die zich melden bij de trans klinieken, alsof het een of ander onverwacht en bizar fenomeen is ofzo. Het is gewoon iets wat steeds meer sociaal geaccepteerd wordt, en daardoor komen er steeds meer mensen uit de kast. Ongeveer [dit](https://i0.wp.com/slowrevealgraphs.com/wp-content/uploads/2021/11/screen-shot-2021-11-08-at-9.37.02-pm.png?resize=1086%2C831&ssl=1) dus. Lijkt een prima verklaring voor wat er aan de hand is.
Verder vind ik het ook opmerkelijk dat het artikel een detransitioner met spijt zo centraal stelt, en noemt dat er steeds meer van dat soort verhalen zijn, maar een linkje naar onderzoek of het noemen van cijfers ontbreekt. Van alles wat ik weet is dit een zeldzaam fenomeen, onderzoeken vinden meestal cijfers van rond de 1% of zelfs minder (zie wat anderen al gepost hebben). Niet dat het niet tragisch is als het gebeurt, en als het voorkomen kan worden is het natuurlijk een goed iets dus ik steun meer onderzoek, maar op het moment lijkt het ook voorbarig om het hele Nederlandse model in twijfel te trekken. De zorg voor de rest van de transgender mensen moet hierdoor niet opeens op losse schroeven staan.
Verder strookt mijn ervaring in ieder geval niet met die van Iris. Ik heb als mid-twintiger volwassene toch echt meer dan een jaar aan afspraken op de VU (elke keer weer heen en weer vanuit Nijmegen) moeten doen voordat er een diagnose gesteld kon worden. Dat alles naar de diagnose genderdysforie leidde kan ik ook niet echt beamen. Het was elke keer “Het team heeft nog een vraag over X”, “Het team maakt zich nog zorgen over Y”, etc. Real-life fase was nodig voordat ik serieus genomen werdt. Ik vond de zorg verre van perfect, en ik zou het zelf heel anders doen, maar ik kan ze nou niet echt van haast betichten.
Als laatst, ik hoop dat er geen verhaal onstaat over een conflict van trans mensen vs mensen die detransitioneren. Detransitioners zijn compleet valide. Als je het probeert en het blijkt niks voor je te zijn, helemaal prima. Krijg je last van pesterij of intimidate uit je omgeving en moet je pauzeren tot je veiliger bent, heel begrijpelijk. Heb je wat langer nodig wil je na een paar jaar testosteron toch terug wil dan hebben trans vrouwen een aantal hele goede tips voor je hoe dat te doen. Mijn steun hebben ze compleet. Niet iedereens pad hier in is rechtlijnig, en dat is prima. Het is jammer dat verhalen schijnbaar gebruikt worden om mensen twijfel danwel angst over de huidige transzorg aan te praten. Dit zorgt er voor dat detransitioners in plaats van mensen een soort politieke speelbal op een hot button issue worden, en dat verdienen ze niet. Hun verhaal moet naar geluisterd worden, maar niet op de manier dat je naar de schrijnendste op zoek bent voor lekkere ammunitie voor je punt.
Ik ben zelf trans, en laten we eerlijk wezen dat voor veel trans personen er ook gevolgen zitten aan een behandeling niet aangaan. Een als vrouw zijnde door een mannelijke pubertijd gaan is geen pretje. De wachttijden zorgen dat het lichaam zich blijft ontwikkelen op een manier waar je je niet comfortabel bij voelt.
Wat voor ons het allervervelendste is dat andere mensen die zelf geen genderdysforie ervaren voor ons willen beslissen wat wij nodig hebben. Ja, ik snap dat je het als cis persoon apart of niet nodig vind, maar als cis persoon heb je ook geen genderdysforie.
Ik heb het zelf namelijk jaren uitgesteld vanwege de oordelen die veel mensen in de maatschappij hebben (opgegroeid in BibleBelt) en dat heeft me niet gelukkiger gemaakt.
Immers is trans zijn niet iets waar je weg van kan lopen, dat heb ik in het verleden geprobeerd, maar helaas werkt het niet zo.
Ik was een van die meisjes: geschiedenis vol trauma en mishandeling, autistisch en depressie.
Heeft mijn transitie al mijn problemen opgelost? Zeker niet. Was ik zonder de mogelijkheid tot transitie nu niet meer in leven geweest? Hoogstwaarschijnlijk was ik inderdaad op mijn 18de voor een trein gesprongen.
Ik snap dat voorzichtigheid geboden is met deze jonge vrouwen. Maar alsjeblieft: draai niet de transzorg terug. De wachtlijsten zijn nu al dodelijk lang.
Ik hoop dat de holistische genderzorg zoals we die hebben blijft zoals het is. We sluiten patienten uit die niet transgender zijn of onbehandelbaar zijn binnen de context van genderzorg en garanderen goede behandeling voor wie t wel zijn met minimale kans op spijt. Het is zelfs geheel vergoed. Het staat alleen maar onder druk door transfoben die zelfidentificatie een ding willen maken met alle gevolgen van dien en er levensstijl van willen maken. Of met pseudowetenschappelijke kwakzalverij als gender euforie. Je ziet die trend versprijden en ook de slachtoffers ervan toenemen. Daarom ben ik ook zo trots dat onze genderzorg nog zo solide is als deze is. De juiste zorg voor de juiste patient.
Ik heb 2 jaar zitten wachten op behandeling, heb nu eindelijk een intake gehad. Moet nu nog minimaal 3 maanden gesprekken hebben voor een ‘diagnose’ terwijl ik die al ergens anders heb gekregen. Zo’n verschrikkelijk systeem, mensen gaan hierdoor dood
Misschien kwam het door de manier waarop het gepresenteerd werd in dit artikel, maar in het geval van “Iris” was haar transheid vanaf het begin al discutabel. Het leek meer door online invloeden te komen dan haar eigen gevoelens. Dit klinkt dus als een probleem met de methodologie voor de evaluatie. Of wellicht ideologische vooroordelen van de behandelaars.
Dit is natuurlijk anecdotaal en zegt weinig over het grotere geheel, desalniettemin horen dit soort fouten niet gemaakt te worden.
Verder doet dit verhaal denken aan de theorie voor “sociale besmettelijkheid” waarvan ik niet weet of dit uberhaupt aangetoond is met onderzoek. Zou me niks verbazen als dit aspect er expres in verwerkt is, want dat is een argument wat tegenstanders wel vaker aanhalen.
Well interesant. Ik persoonlijk vind dat het geen goed idee dat zoveel mensen transitionen. Maar ik vind ook niet dat ik daar iets over te zeggen heb. Jou lichaam, jou keuzes, doe wat je niet laten kan. Een beetje zoals de vrijheid van meningsuiting. Ik kan het prima niet eens zijn met wat bvb een Baudet of Wilders voor larriekoek uitkramen. Maar ik vind ook dat ze zeker in staat moeten zijn dat te doen.
Bij kinderen ligt dat echter wat anders. Die kunnen slechter tot niet zo’n beslissing nemen en overzien de consequenties moeilijk. Vooral als ze depressief zijn. Een oplossing heb ik hiervoor niet. En ik denk ook niet dat die er is die alle groepen tevreden stelt. Als je kinderen behandelt zullen er kinderen zijn die er later spijt van hebben en die je dus voor het leven “verminkt” hebt. In tegenstelling als je kinderen niet behandelt dan “verminkt” het lichaam zichzelf in hun ogen.
20 comments
Archive linkje voor niet Volkskrant -abonnees:
https://archive.is/mQId6
In het NRC werd gisteren ook al geschreven over fouten bij een kliniek in Londen ([‘Als het om transgenders gaat, is iedereen bang het verkeerde te zeggen’](https://www.nrc.nl/nieuws/2023/02/23/als-het-om-transgender-gaat-is-iedereen-bang-het-verkeerde-te-zeggen-a4157886)). Ik zie dat deze over de Amsterdamse poli gaat, bij mijn weten een van de oudsten?
Zo opeens een paar wat kritische artikelen, maar dat kan zijn omdat google me dat zit te pushen.
[removed]
Uit recent onderzoekt blijkt dat slechts 0,3 procent van de mensen die zo’n soortgelijke behandeling ondergaan, er spijt van krijgen en in detransitie gaan.
Ter vergelijking, van een behandeling voor prostaatkanker heeft 13% spijt gekregen.
[bron ](https://twitter.com/caraesten/status/1628824121277841408?t=dNlCWbE0Bb6n2Uu-hIFzYg&s=19)
Wat de Volkskrant hier doet is simpelweg bangmakerij.
Benieuwd wel hoeveel van de groei van jonge trans personen ligt in dingen als leren hoe ze die gevoelens van dysforie kunnen benoemen//uiten, langzaam maar zeker meer trans-stemmen horen//zien, en ook toegang hebben tot informatie er over.
Wat belangrijk om te noteren is bij dit verhaal is dat onder 0.5% van mensen die met transitie beginnen hiervan spijt hebben. Dit is meerdere keren gevonden door onderzoekers. Dit maakt het niet minder erg wat er met Iris gebeurt is, en ik heb volledige medelijden voor haar, maar dit is wel belangrijk om te onthouden wanneer artikels de situatie proberen te schilderen alsof dit de norm is.
Hiernaast kan ik ook de “explosieve” stijging in de getallen van jongeren die zich aanmelden voor transzorg simpel verklaren; trans zijn wordt steeds meer geaccepteerd, en snappen dus steeds meer mensen wat zij hebben. Hierdoor komt het dus dat zoveel jongeren zich aanmelden. Om een voorbeeld te geven van een vergelijkbaar fenomeen, des te meer dat linkshandig zijn genormaliseerd werd en niet bestraft, des te meer linkshandige opkwamen in censussen. Hetzelfde proces gebeurt hier.
Werd een beetje triest van dit stuk; een meisje dat ‘jongensachtig’ / van ‘jongensdingen’ houdt heeft onvrede met haar geslacht. Alsof meisjes – en jongens- allemaal van het zelfde houden en stereotype zijn. (Je zal tegenwoordig maar een jongetje zijn dat van koken, dansen en poppekleertjes maken houdt of een meisje dat van auto’s, voetbal en niet van roze houdt …) T zal de leeftijd zijn, ben opgegroeid tijdens de feministische golf.
In mijn tijd kregen jongetjes die niet lang zouden worden (<1.60) of meisjes die lang zouden worden (>1.80) hormonen, om de groei te bevorderen of te remmen. Daar is toen mee gestopt vanwege gezondheidsschade. Ook bij andere behandelingen waar hormonen aan te pas kwamen (bijv. anti aging) werd er steeds gewaarschuwd voor gezondheidsschade. Waarom wordt er dan niet wat zorgvuldiger met ‘roeren in de hormoonhuishouding’ omgegaan…
Wat een heftig verhaal om te lezen over Iris.
[deleted]
Hoe kan de Volkskrant dit artikel schrijven zonder in te gaan op het alternatief? Namelijk het niet bieden van gender bevestigende zorg aan een groep die vijf tot tien keer vaker zelfmoord pleegt.
Natuurlijk is het naar als er iemand transitioneert en daar spijt van heeft, maar dat is een zeer kleine minderheid. En daarom is juist ook deze methode ontwikkelt, om die keuze zo zorgvuldig in relatieve rust te kunnen maken.
Daarnaast maken ze zich schuldig aan bothsidesism – alsof er een even grote groep wetenschappers is die twijfelt aan de methode als die die de methode onderschrijft. Dat is gewoon [pertinent onwaar.](https://whatweknow.inequality.cornell.edu/topics/lgbt-equality/what-does-the-scholarly-research-say-about-the-well-being-of-transgender-people/)
wanneer was het ooit geprezen dan, ik hoor al jaren dat het nederlandse systeem kinderachtig moeilijk doet.
Doet het volgens de kritiek niet moeilijk genoeg of zo
Ik heb het idee dat er in de comments heel erg wordt gereageerd op het detransitie gedeelte van het artikel, maar volgens mij is dat niet de kern. Het gaat er vooral om dat er gewoon nog veel onduidelijkheid is en dat medisch onderzoek nog achter loopt op de praktijk. Er wordt meermaals herhaald dat de eerste groep grotendeels een succes is en dat er wat alarm bellen af gaan op een nieuwe groep die zich nu opeens aanmeld en dat ze simpelweg niet weten waarom. Het lijkt mij niet meer dan logisch dat er nog altijd wat voorzichtheid geboden is met iets ingrijpends als een hormoonbehandeling en transitie met pubers. Ik vindt het in ieder geval een sterk staaltje journalistiek.
Ugh. Dit artikel gaat natuurlijk weer gebruikt worden voor de anti-trans groepen. Ondertussen is het aantal spijt krijgers nog steeds enorm laag.
En laten we alsjeblieft niet stoppen met hormoon blokkers. Ook al hebben ze bijeffecten, de effecten van geen blokkers te gebruiken is veel sterker en permanenter voor de mensen die uiteindelijk volledig de transitie ingaan.
Wel mogen ze meer op gezondheid letten. Toen ik de transitie in ging was er na een tijd ook botdichtheid onderzoek gedaan. En kreeg ik pas na een jaar te horen dat de resultaten niet goed waren.
Laat ze minder gatekeepers zijn, maar wel goede medische specialisten die tijdig en regelmatig de juiste onderzoeken doen en die tijdig bespreken met de patiënten.
Het is mij onduidelijk waarom dit artikel de hele tijd zegt dat er geen verklaring is voor de toename van mensen die zich melden bij de trans klinieken, alsof het een of ander onverwacht en bizar fenomeen is ofzo. Het is gewoon iets wat steeds meer sociaal geaccepteerd wordt, en daardoor komen er steeds meer mensen uit de kast. Ongeveer [dit](https://i0.wp.com/slowrevealgraphs.com/wp-content/uploads/2021/11/screen-shot-2021-11-08-at-9.37.02-pm.png?resize=1086%2C831&ssl=1) dus. Lijkt een prima verklaring voor wat er aan de hand is.
Verder vind ik het ook opmerkelijk dat het artikel een detransitioner met spijt zo centraal stelt, en noemt dat er steeds meer van dat soort verhalen zijn, maar een linkje naar onderzoek of het noemen van cijfers ontbreekt. Van alles wat ik weet is dit een zeldzaam fenomeen, onderzoeken vinden meestal cijfers van rond de 1% of zelfs minder (zie wat anderen al gepost hebben). Niet dat het niet tragisch is als het gebeurt, en als het voorkomen kan worden is het natuurlijk een goed iets dus ik steun meer onderzoek, maar op het moment lijkt het ook voorbarig om het hele Nederlandse model in twijfel te trekken. De zorg voor de rest van de transgender mensen moet hierdoor niet opeens op losse schroeven staan.
Verder strookt mijn ervaring in ieder geval niet met die van Iris. Ik heb als mid-twintiger volwassene toch echt meer dan een jaar aan afspraken op de VU (elke keer weer heen en weer vanuit Nijmegen) moeten doen voordat er een diagnose gesteld kon worden. Dat alles naar de diagnose genderdysforie leidde kan ik ook niet echt beamen. Het was elke keer “Het team heeft nog een vraag over X”, “Het team maakt zich nog zorgen over Y”, etc. Real-life fase was nodig voordat ik serieus genomen werdt. Ik vond de zorg verre van perfect, en ik zou het zelf heel anders doen, maar ik kan ze nou niet echt van haast betichten.
Als laatst, ik hoop dat er geen verhaal onstaat over een conflict van trans mensen vs mensen die detransitioneren. Detransitioners zijn compleet valide. Als je het probeert en het blijkt niks voor je te zijn, helemaal prima. Krijg je last van pesterij of intimidate uit je omgeving en moet je pauzeren tot je veiliger bent, heel begrijpelijk. Heb je wat langer nodig wil je na een paar jaar testosteron toch terug wil dan hebben trans vrouwen een aantal hele goede tips voor je hoe dat te doen. Mijn steun hebben ze compleet. Niet iedereens pad hier in is rechtlijnig, en dat is prima. Het is jammer dat verhalen schijnbaar gebruikt worden om mensen twijfel danwel angst over de huidige transzorg aan te praten. Dit zorgt er voor dat detransitioners in plaats van mensen een soort politieke speelbal op een hot button issue worden, en dat verdienen ze niet. Hun verhaal moet naar geluisterd worden, maar niet op de manier dat je naar de schrijnendste op zoek bent voor lekkere ammunitie voor je punt.
Ik ben zelf trans, en laten we eerlijk wezen dat voor veel trans personen er ook gevolgen zitten aan een behandeling niet aangaan. Een als vrouw zijnde door een mannelijke pubertijd gaan is geen pretje. De wachttijden zorgen dat het lichaam zich blijft ontwikkelen op een manier waar je je niet comfortabel bij voelt.
Wat voor ons het allervervelendste is dat andere mensen die zelf geen genderdysforie ervaren voor ons willen beslissen wat wij nodig hebben. Ja, ik snap dat je het als cis persoon apart of niet nodig vind, maar als cis persoon heb je ook geen genderdysforie.
Ik heb het zelf namelijk jaren uitgesteld vanwege de oordelen die veel mensen in de maatschappij hebben (opgegroeid in BibleBelt) en dat heeft me niet gelukkiger gemaakt.
Immers is trans zijn niet iets waar je weg van kan lopen, dat heb ik in het verleden geprobeerd, maar helaas werkt het niet zo.
Ik was een van die meisjes: geschiedenis vol trauma en mishandeling, autistisch en depressie.
Heeft mijn transitie al mijn problemen opgelost? Zeker niet. Was ik zonder de mogelijkheid tot transitie nu niet meer in leven geweest? Hoogstwaarschijnlijk was ik inderdaad op mijn 18de voor een trein gesprongen.
Ik snap dat voorzichtigheid geboden is met deze jonge vrouwen. Maar alsjeblieft: draai niet de transzorg terug. De wachtlijsten zijn nu al dodelijk lang.
Ik hoop dat de holistische genderzorg zoals we die hebben blijft zoals het is. We sluiten patienten uit die niet transgender zijn of onbehandelbaar zijn binnen de context van genderzorg en garanderen goede behandeling voor wie t wel zijn met minimale kans op spijt. Het is zelfs geheel vergoed. Het staat alleen maar onder druk door transfoben die zelfidentificatie een ding willen maken met alle gevolgen van dien en er levensstijl van willen maken. Of met pseudowetenschappelijke kwakzalverij als gender euforie. Je ziet die trend versprijden en ook de slachtoffers ervan toenemen. Daarom ben ik ook zo trots dat onze genderzorg nog zo solide is als deze is. De juiste zorg voor de juiste patient.
Ik heb 2 jaar zitten wachten op behandeling, heb nu eindelijk een intake gehad. Moet nu nog minimaal 3 maanden gesprekken hebben voor een ‘diagnose’ terwijl ik die al ergens anders heb gekregen. Zo’n verschrikkelijk systeem, mensen gaan hierdoor dood
Misschien kwam het door de manier waarop het gepresenteerd werd in dit artikel, maar in het geval van “Iris” was haar transheid vanaf het begin al discutabel. Het leek meer door online invloeden te komen dan haar eigen gevoelens. Dit klinkt dus als een probleem met de methodologie voor de evaluatie. Of wellicht ideologische vooroordelen van de behandelaars.
Dit is natuurlijk anecdotaal en zegt weinig over het grotere geheel, desalniettemin horen dit soort fouten niet gemaakt te worden.
Verder doet dit verhaal denken aan de theorie voor “sociale besmettelijkheid” waarvan ik niet weet of dit uberhaupt aangetoond is met onderzoek. Zou me niks verbazen als dit aspect er expres in verwerkt is, want dat is een argument wat tegenstanders wel vaker aanhalen.
Well interesant. Ik persoonlijk vind dat het geen goed idee dat zoveel mensen transitionen. Maar ik vind ook niet dat ik daar iets over te zeggen heb. Jou lichaam, jou keuzes, doe wat je niet laten kan. Een beetje zoals de vrijheid van meningsuiting. Ik kan het prima niet eens zijn met wat bvb een Baudet of Wilders voor larriekoek uitkramen. Maar ik vind ook dat ze zeker in staat moeten zijn dat te doen.
Bij kinderen ligt dat echter wat anders. Die kunnen slechter tot niet zo’n beslissing nemen en overzien de consequenties moeilijk. Vooral als ze depressief zijn. Een oplossing heb ik hiervoor niet. En ik denk ook niet dat die er is die alle groepen tevreden stelt. Als je kinderen behandelt zullen er kinderen zijn die er later spijt van hebben en die je dus voor het leven “verminkt” hebt. In tegenstelling als je kinderen niet behandelt dan “verminkt” het lichaam zichzelf in hun ogen.